काही वेळा तर सरकारने पुरवठ्याच्या व्याख्येत अशा काही अटी
घातल्या आहेत की, असे काही असेल तर तोही पुरवठा मानला जाईल.
सेवा आयात करण्याची स्थिती अशी आहे.
उदाहरणार्थ, तुम्ही इथे भारतात बसला आहात. तुम्ही GST मध्ये
नोंदणीकृत व्यक्ती आहात.
आणि तुम्ही परदेशातून काही सेवा आयात केल्या आहेत, उदाहरणार्थ
यूएसए.
उदाहरणार्थ, सॉफ्टवेअर डेव्हलपमेंटसाठी सेवा आहेत.
जर तुम्हाला एखादे सॉफ्टवेअर विकत घ्यायचे असेल तर तुम्हाला
ते विकसित करावे लागेल.
यूएसए मध्ये, सिलिकॉन व्हॅली आहे.
बेंगळुरूप्रमाणेच सिलिकॉन व्हॅली आहे.
तेथे आयटीचे काम खूप चांगले आहे.
त्यामुळे मला एखादे सॉफ्टवेअर विकसित करायचे असेल तर ते मी
तेथून विकसित करून घेतो.
मी सॉफ्टवेअर डेव्हलपमेंटसाठी सेवा खरेदी करत आहे.
आणि हे काय आहे? मी सेवा आयात करत आहे.
मी परदेशातून सेवा आयात करत आहे.
जशी वस्तूंची आयात असते, तशीच सेवांचीही आयात असते.
विचारार्थ सेवांची आयात आहे.
मी या व्यक्तीला डॉलर किंवा रुपयात पैसे देईन.
सेवांची आयात आहे.
पेमेंट एकतर डॉलरमध्ये किंवा रुपयात होत आहे.
सर, ठीक आहे. पुरवठा झाला आहे.
विक्री होत आहे.
सॉफ्टवेअरची विक्री होत आहे.
सेवा विकल्या जात आहेत.
तू मला दुसरी अट सांगितलीस.
विचार करणे.
तुम्ही पैसे देत आहात.
मी ते डॉलरमध्ये द्यावे की रुपयात?
ते ठीक आहे. पुरवठा झाला आहे.
यावर जीएसटी लावला जाणार आहे.
जीएसटी लावला जाईल.
मी नाही म्हणालो.
माझा प्रिय मित्र, माझा भाऊ,
तसेच माझी बहीण.
माझा तिसरा मुद्दा.
तुम्ही ऐकले नसेल.
माझा तिसरा मुद्दा असा आहे की ही व्यक्ती जी भारतात सॉफ्टवेअर
विकसित करत आहे.
तो कोणते सॉफ्टवेअर विकसित करत आहे हे तुम्ही मला विचारले
नाही.
हे गेमिंग सॉफ्टवेअर आहे.
त्याचे मूल 10 वर्षांचे आहे.
तो म्हणतो, बाबा, मला एक खेळ विकसित करायचा आहे.
मला एक सॉफ्टवेअर विकसित करायचे आहे ज्यामध्ये गेम चालतात.
सॉलिड गेम्स चालतात.
मी अमेरिकेत ऐकले आहे, रेसिंगने खेळ चांगले चालतात.
मला ते सॉफ्टवेअर हवे आहे.
माझ्यासाठी ते सॉफ्टवेअर विकसित करा.
गरीब बाप, असहाय्य.
मुलासमोर तो काय म्हणाला?
तो म्हणाला, ठीक आहे.
मी तुमच्यासाठी एक गेमिंग सॉफ्टवेअर विकसित करेन.
तुम्ही घरी बसून खेळ खेळा.
मी ते यूएस मध्ये विकसित केले.
मी रुपये किंवा डॉलरमध्ये पैसे दिले.
पण हेतू काय होता?
इकडे पहा.
सॉफ्टवेअरची विक्री होत आहे.
विचार निघून गेला.
पण उद्देश काय?
तो व्यावसायिक उद्देश आहे का?
तो नाही.
या प्रकरणात जीएसटी आहे का?
असे व्हायला नको होते.
मात्र सरकारने एक अट घातली आहे.
जर तुम्ही सेवांची आयात करत असाल, जरी तुम्ही ती पैशाने करत
असाल, पण ती व्यवसायाच्या उद्देशाने नसली तरी तुम्ही ती GST
च्या व्याख्येतून काढून टाकाल.
की ते व्यावसायिक हेतूसाठी नाही.
आम्ही ते वैयक्तिक हेतूने आणले आहे.
आम्ही सेवा आयात केल्या आहेत.
ठीक आहे, आम्ही पैसे दिले आहेत.
पण ते व्यावसायिक हेतूसाठी नाही.
ते वैयक्तिक हेतूसाठी आहे.
त्यामुळे जीएसटीमधून काढून टाका.
मी त्यावर जीएसटी का भरावा?
त्यामुळे त्यावर जीएसटी भरावा, असे सरकार तुम्हाला सांगेल.
कारण करदात्याकडून जितका अधिक कर वसूल केला जाईल तितका चांगला
हा सरकारचा नेहमीच उद्देश असेल.
त्याचवेळी करदात्याचा हेतू काय असेल?
करदात्याचा हेतू नेहमीच कर आणि जीएसटी वाचवण्याचा असेल.
GST कसा वाचवायचा?
पुरवठ्याच्या व्याख्येतून बाहेर पडून.
पुरवठ्याच्या व्याख्येतून बाहेर कसे पडायचे?
ठीक आहे, तो एक विचार होता.
ठीक आहे, ही सेवांची विक्री होती.
पण हेतू वैयक्तिक होता.
हेतू वैयक्तिक होता.
मग तो जीएसटीमध्ये कसा येऊ शकतो?
तर, सरकारने पुरवठ्याच्या व्याख्येत एक मुद्दा मांडला आहे.
पुरवठ्याच्या व्याख्येत सरकारने कोणता मुद्दा मांडला?
हीच व्याख्या आहे, असे सरकारने सांगितले.
आपण त्यासह काही सेवा आयात केल्यास, सेवांची आयात होत आहे.
त्यासाठी तुम्ही पैसे देत आहात.
जरी ते व्यावसायिक हेतूसाठी नसले तरीही ते पुरवठ्याच्या
व्याख्येत समाविष्ट केले जाईल.
सेवांची आयात होत आहे.
त्यासाठी तुम्ही पैसे देत आहात.
पण ते व्यावसायिक हेतूसाठी नाही.
जरी ते व्यावसायिक हेतूसाठी नसले तरीही ते पुरवठ्याच्या
व्याख्येत समाविष्ट केले जाईल.
आणि त्या वर, तुमचे GST चे दायित्व आकर्षित केले जाईल.
हा मुद्दा आहे.
कधी कधी, असंही होतं.
काहीवेळा, असे देखील होते की जीएसटी वाचवण्यासाठी, जीएसटीच्या
तीन अटी, पुरवठ्याच्या व्याख्येच्या तीन अटी, ते विक्री,
वस्तुविनिमय, परवाना, भाडे, विचारात घेण्यासाठी, तुम्ही
त्यासाठी पैसे देत आहात की नाही, किंवा आणत आहात. रोख रक्कम
किंवा व्यावसायिक हेतूने, जर तिन्ही समाधानी असतील तर ते
पुरवठ्याच्या व्याख्येत येते.
पुरवठा होताच
जीएसटीकडे आकर्षित झाले आहे.
तर, एखादी व्यक्ती काय विचार करेल?
शेवटच्या उदाहरणात,
मी म्हणालो होतो की ते व्यवसायासाठी नाही.
मुलांना खेळण्यासाठी ते सॉफ्टवेअर होते.
पण या उदाहरणात,
मी असे म्हणेन
मी सेवा घेत आहे.
मी माल घेत आहे.
पण विचार न करता,
मी घेत आहे.
विचार न करता, जीएसटी कसा आकर्षित करता येईल?
जीएसटी कसा आकर्षित करता येईल?
विचार न करता, जीएसटी कसा आकर्षित करता येईल?
त्यातही तुम्ही हुशार असल्याचं सरकारनं म्हटलंय.
अजून एक मुद्दा जोडूया.
विचार न करता, आपण काहीतरी आणले तर ते देखील पुरवठा मानले
जाईल.
पैसे देऊ नका.
तुला पैसे द्यायचे नाहीत ना?
पैसे देऊ नका.
परंतु तरीही, आम्ही त्याचा पुरवठा म्हणून विचार करू.
त्यावर आपण नंतर चर्चा करू.
याला शेड्यूल १ असे म्हणतात.
शेड्यूल 1.
शेड्यूल 1 तुम्हाला सांगते की तुम्ही पैशाशिवाय वस्तू घेत
आहात.
कोणताही विचार होत नसल्याचे तुम्ही दाखवत आहात.
कोणताही विचार न केल्यास, पुरवठ्याच्या व्याख्येत ते समाविष्ट
केले जात नाही.
जर ते पुरवठ्याच्या व्याख्येत समाविष्ट नसेल तर ते जीएसटी
म्हणून मानले जात नाही.
सरकार काय म्हणेल?
सरकार म्हणेल, शेड्युल १ मध्ये या.
कर भरणार्‍या तुमच्यासारख्या बदमाशांसाठी आम्ही शेड्युल 1
केले आहे.
तुम्ही विचार न करता काम कराल.
तुम्ही पैशाशिवाय काम कराल.
याला शेड्यूल १ असे म्हणतात.
शेड्युल 1 मध्ये तुम्ही पैसे न देता सेवा पुरवता असे लिहिले
आहे.
त्यातही,
जीएसटी जबाबदार आहे.
आणि त्याआधी, पुरवठ्याची व्याख्या आहे.
तर, आपण या तीन गोष्टी एकत्र करू आणि इथून वाचन सुरू करू.
मी हे व्याख्यान इथेच थांबवतो.
या व्याख्यानात मी मुळात तुमचा आधार तयार केला आहे.
मी तुला काहीही वाचायला लावले नाही.
मी तुम्हाला कोणत्याही नोट्स वाचायला लावल्या नाहीत.
मी फक्त तुमचा आधार तयार केला आहे की पुरवठा म्हणजे काय?
त्याची गरज का आहे?
ही व्याख्या आपल्याला का पहायची आहे?
या व्याख्येचा फरक काय असेल?
ही व्याख्या टाळण्यासाठी, तुम्ही सुचवलेल्या उपायांचे काय
झाले?
या सर्व गोष्टींचा येथे अंतर्भाव आहे.
पुढच्या व्याख्यानात, जेव्हा मी तुम्हाला वाचायला लावेन,
मी आणखी गोष्टी समजावून सांगेन.
तोपर्यंत मनापासून धन्यवाद.
बाय-बाय.