तर, पुढचा मुद्दा, परिचयात आम्ही 8 गुण केले आहेत, नाव,
पात्रता, निवासस्थान, कौटुंबिक पार्श्वभूमी, छंद, आवडी-निवडी,
ताकद आणि कमजोरी आणि अतिरिक्त क्रियाकलाप.
आता, मी 9 क्रमांकाच्या मालमत्तेबद्दल बोलणार आहे.
तुम्ही पैसे कमवलेत, पैसे कसे कमवले?
तुम्ही तुमच्या मेंदूचा वापर केला, तुम्ही कष्ट केले, तुम्ही
तुमच्या शरीराचा वापर केला, तुम्ही तुमचे हात पाय वापरले,
तुमच्या मित्रांनी तुम्हाला मदत केली, तुमच्या नातेवाईकांनी
तुम्हाला मदत केली, तुमच्या कुटुंबाने तुम्हाला गरज पडली
तेव्हा साथ दिली.
तर, तुमच्याकडे मालमत्ता नाही का?
मालमत्ता म्हणजे काय?
जेव्हा आपल्याला एखाद्या गोष्टीची आवश्यकता असते तेव्हा आपण
त्याला मालमत्ता म्हणता.
तुम्ही बँक बॅलन्स प्रॉपर्टी बनवली आहे, ती गरज असेल तेव्हा
वापरता.
तुमचे कुटुंब तुम्हाला समर्थन देते, ते तुमच्यासाठी मालमत्ता
नाहीत.
प्रत्येक पालक म्हणतात, माझा मुलगा आणि मुलगी माझ्यासाठी
संपत्ती आहेत.
जर त्यांची मुलं त्यांच्या आईवडिलांसाठी संपत्ती असतील तर ते
त्यांच्या मुलांसाठी पालक नाहीत का?
जे मित्र तुम्हाला तुमच्या वेळी मदत करतात, ते तुमच्यासाठी
संपत्ती नाहीत का?
बेस्ट फ्रेंड ही नेहमीच एक संपत्ती असते, माणसासाठी सर्वात
मोठी संपत्ती असते.
तर, मी म्हणतो, माझ्या दृष्टिकोनातून, मी विनीत गौतम आहे, हे
माझे मत असू शकते, जर तुम्हाला वाटत असेल, तुम्हाला हे आवडले
असेल, तुम्हाला हे आवडले तर तुम्ही माझ्यासोबत सामील होऊ शकता.
मी म्हणतो, माझे संपूर्ण शरीर, कुटुंब, मित्र, नातेवाईक आणि
एकूणच,
माझा आत्मविश्वास हीच माझी खरी संपत्ती आहे.
माझे संपूर्ण शरीर, तू तुझ्या संपूर्ण शरीरास सक्षम आहेस.
कदाचित तुम्हाला या संपूर्ण शरीराचे महत्त्व कळत नसेल.
तुम्ही याला तुमची मालमत्ता मानत नाही.
कोणताही भाग गहाळ असल्यास किंवा गहाळ असल्यास, जा आणि विचारा.
ज्याला डोळे नाहीत त्याला विचारा, तो त्याचे महत्त्व सांगेल.
ज्याला पाय नाहीत त्याला विचारा, तो तुम्हाला त्याचे महत्त्व
सांगेल.
म्हणूनच मी म्हणतो, संपूर्ण शरीर ही एक संपत्ती आहे.
असे म्हणतात की, निरोगी शरीराने मन निरोगी राहते.
आणि तुमचे निरोगी मन तुम्हाला कल्पना देत आहे, काम करत आहे,
तुमचे शरीर साथ देत आहे आणि तुम्ही भरपूर पैसे कमवत आहात,
प्रॉपर्टी बनवत आहात, बँक बॅलन्स करत आहात.
आपण ते कसे केले?
या निरोगी शरीरासह, निरोगी मन.
तुम्ही बनवलेली मालमत्ता, तुम्ही ती मालमत्ता म्हणून पाहू
शकता.
ज्याने ते बनवले, तो तुम्हाला मालमत्ता म्हणून लिहित नाही.
अर्थात, मला वाटते, ही खूप वेगवान मालमत्ता आहे.
दुसरे म्हणजे, जेव्हा तुम्हाला गरज असेल तेव्हा तुमचे कुटुंब
तुम्हाला साथ देईल.
तुमची जी मालमत्ता तुम्ही बनवली, ती काय करते?
प्रसंगी साथ देते.
जेव्हा तुमच्या कुटुंबाला गरज असते, तुमची मदत होते, तेव्हा
तुम्ही त्याला मालमत्ता म्हणू शकता.
मित्रांनो, कदाचित तुमचा सर्वात चांगला मित्र अविवाहित असेल.
पण तुमचा वेळ, तुमचे काम ही तुमची संपत्ती आहे.
गंभीरपणे, गंभीर नोटवर, तुमचे नातेवाईक आहेत.
आणि एकंदरीत, बर्‍याच वेळा अशी परिस्थिती असते, जेव्हा कोणीही
तुमच्या मदतीला येत नाही.
प्रत्येकजण आपल्यापासून विभक्त झाला आहे.
मित्र कुठेतरी अडकले आहेत.
कुटुंबातील सदस्य हात वर करतात.
नातेवाईक तुम्हाला साथ देऊ शकत नाहीत.
अशावेळी तुमच्यासोबत जे आहे, जे तुम्हाला मदत करण्यास सक्षम
आहे ते म्हणजे तुमचा आत्मविश्वास.
तुमचे ज्ञान, तुमचा आत्मविश्वास.
आत्मविश्वास कुठून आला?
ज्ञानातून.
कारण ज्ञान नाही, संभ्रम आहे.
गोंधळलेला म्हणजे आत्मविश्वास नसणे.
त्यामुळे जेव्हा तुम्ही पूर्णपणे एकटे वाटत असाल तेव्हा तुमचा
आत्मविश्वास तुम्हाला मदत करेल.
त्यामुळे तुमची सर्वात मोठी संपत्ती ही तुमचा आत्मविश्वास आहे
असे मला वाटते.
आणि उरलेल्या गोष्टी, तुमचा बँक बॅलन्स, तुमची मालमत्ता,
तुमचे दागिने आणि इतर जे काही,
ज्याला तुम्ही भौतिक जीवनातील मालमत्ता म्हणता, खात्यांच्या
क्षेत्रात, बँकिंग क्षेत्रातील, तुम्ही ते सांगू शकता.
बँक ठीक आहे, ती तुम्हाला मालमत्तेच्या रूपात कर्ज घेण्याची
मागणी करते.
हल्ली एक नवीन जाहिरात येत आहे.
त्यात म्हटले आहे की, तुमची बँक बॅलन्स नसली तरीही, सर्व
कागदपत्रे बरोबर नसली तरीही,
तुमचा हेतू चांगला आहे.
तो निसर्गाचा एक भाग आहे.
तुमचा हेतू चांगला आहे.
त्यांना तुमच्याबद्दल कळले की, तुम्ही कोणाकडून एक लाख किंवा
एक रुपया घेतला होता.
ते परत केले आणि ते तुम्हाला आधार बनवून कर्ज देत आहेत.
अर्थात, ती गोष्ट तुमची मालमत्ता आहे.
मी येथे या सर्व गोष्टींबद्दल बोलत आहे.
तर हे तुमच्या मालमत्तेचे महत्त्व आहे, जो तुमच्या
व्यक्तिमत्त्वाचा एक भाग आहे.
तुमच्या परिचयातही विचारले आहे.
ते खूप महत्वाचे आहे.
मी पुन्हा सविस्तर सांगत आहे जेणेकरून तुम्हाला त्याचे
महत्त्व समजेल आणि त्याचा अशा प्रकारे वापर करा.
पुढील मुद्द्याबद्दल आपण बोलू लक्ष्य.
लक्ष्य, भविष्यातील ध्येय.
यामध्ये आपण तीन भाग करतो.
प्रथम तुमचा अल्प कालावधी आहे.
याला तुम्ही वैयक्तिक लक्ष्य देखील म्हणू शकता.
दुसरा तुमचा मध्यावधी आहे.
याला तुम्ही व्यावसायिक लक्ष्य म्हणू शकता.
तुमचे व्यावसायिक लक्ष्य काय आहे?
तुम्ही म्हणू शकता.
तिसरा म्हणजे तुमचा दीर्घकाळ.
आम्ही ते एक एक करून स्पष्ट करू.
अल्पकालीन लक्ष्य.
प्रथम, आपल्याला लक्ष्य काय आहे हे माहित आहे.
आपण लक्ष्याबद्दल बोलत राहतो.
लक्ष्य म्हणजे काय?
ध्येय काय आहे?
तुम्ही ते लिहून ठेवले.
मला आयएएस व्हायचे आहे.
तुम्ही ते घरी लिहून ठेवता, जिथे तुम्ही अभ्यास करता.
व्यावसायिकदृष्ट्या मला या पातळीवर जायचे आहे.
दुसर्‍या दिवशी जेव्हा तुम्ही उठून पाहाल,
ते लक्ष्य तुम्हाला सांगेल की तुमचे दैनंदिन वेळापत्रक या IAS
स्तरावर जाणार नाही.
बदलून टाक.
तुम्ही IAS ची तयारी करत असाल तर
किंवा तुम्ही IAS झाला असाल तर
त्यांच्या मुलाखती पहा.
आणि तुम्ही बघाल, आणि ते त्यांच्या मुलाखतीमध्ये सांगतात की
त्यांनी त्यांच्या आयुष्याचे नियोजन कसे केले, त्यांनी काय
केले, त्यांनी कसे केले, त्यांनी त्यांचे दैनंदिन वेळापत्रक
कसे आखले आणि इथपर्यंत पोहोचले, तुम्ही तिथून शिकायला सुरुवात
केली, तुम्ही कधी, कधी लक्ष्य केले. , नंतर.
बहुतेक लक्ष्य नसलेली व्यक्ती रस्त्यात हरवलेली असते, लोक
त्याची दिशाभूल करतात, तुम्ही घरून निघता आहात, तुम्हाला
शाळेत जायचे आहे, तुम्हाला कॉलेजला जायचे आहे, तुम्हाला
ऑफिसला जायचे आहे हे माहीत आहे, वाटेत कोणीतरी तुम्हाला
सांगते, चला कुठेतरी जा, तू थांबू नकोस, तू म्हणतेस मला
ऑफिसला पोहोचायचं आहे, मला उशीर होतोय, तू त्याला टाळून निघून
गेलास, पण तू घरातून निघून गेलास, तुला कुठे जायचं आहे हे
माहीत नाही, म्हणून कोणीही तुमची दिशाभूल करू शकते. वाटेत तो
तुम्हाला सोबत घेऊन जाईल आणि त्याचप्रमाणे लक्ष्यहीन, पुरेशा
व्यक्ती आहेत
दहशतवादी बनण्यासाठी, ते चांगले लोक आहेत, ते ब्रेनवॉश केलेले
आहेत, दिशाभूल केलेले आहेत.
ते प्रतिभावान आहेत, मास्टरमाईंड उमेदवार आहेत, परंतु ते
लक्ष्यहीन आहेत, म्हणून एक लक्ष्यहीन व्यक्ती, जिथे तो
वैज्ञानिक बनू शकतो, तो दहशतवादी बनतो, त्यासाठी लक्ष्य असणे
खूप आवश्यक आहे, जर कोणत्याही टप्प्यावर लक्ष्य नसेल तर आपण
करू शकता. कधीही हरवून जा, मी शॉर्ट टर्म टार्गेट बद्दल बोलत
आहे, जेव्हा आम्ही टार्गेट बद्दल बोलतो तेव्हा तुम्हाला
डॉक्टर, इंजिनियर, मॅनेजर, CAE व्हायचे आहे, तुम्ही कधी विचार
केला आहे का, तुम्हाला एक चांगला मित्र व्हायचे आहे, तुम्हाला
चांगले बनायचे आहे? मुलगा, चांगली मुलगी, चांगला शेजारी, असेल
तर
चांगल्या शेजार्‍याची, मग तुम्ही शेजाऱ्याशी भांडण करायला
जाणार नाही, छोट्या छोट्या गोष्टी टाळा, तुम्हाला चांगली
बायको, चांगला नवरा व्हायचं असेल, टार्गेट असेल तर
शेजाऱ्याच्या छोट्या गोष्टी टाळाल, छोट्या छोट्या गोष्टी
टाळाल. आयुष्य, छोट्या छोट्या गोष्टी जसे माझ्या जेवणात खूप
मीठ आहे, आपण अशा आणि अशा गोष्टींवर भांडतो, घटस्फोट घेतो,
आपल्याला ते नको असते, कारण आपल्याला लक्ष्य नाही, लक्ष्य
नाही, आपण नाही 'लक्ष्य नाही, म्हणून लगेच प्रतिक्रिया येते,
जर लक्ष्य असेल तर आपण लहान टाळू
शॉर्ट टर्म टार्गेटमध्ये, तुम्ही म्हटल्याप्रमाणे वैयक्तिक
पातळीवरील लक्ष्य बनवता,
चांगला पती, पत्नी, चांगला शेजारी, चांगला विद्यार्थी, चांगला
व्यावसायिक,
जर तुम्ही एखाद्या चांगल्या मित्राला टार्गेट केले असेल तर
तुमच्या मित्राला फसवण्याआधी तुम्ही एकदा विचार कराल, आणि चूक
करण्यापूर्वी, आम्ही येथून ऐकू शकतो, परंतु आम्ही ऐकत नाही,
लक्ष्य असेल तर ऐकू, पण चूक करण्यापूर्वी विचार केला पाहिजे,
मी माझी बोटे एक एक करून सोडत आहे
जोपर्यंत मी माझी सर्व बोटे सोडत नाही तोपर्यंत मी कोणतीही
कारवाई करणार नाही
फक्त इतकं स्वतःहून करा, 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10 कमिट
करा
तुम्हाला किमान 10 सेकंद मिळाले
10 सेकंदात, तुम्ही नियंत्रणात असाल
ट्रिगर 1 सेकंदात दाबला जातो
समस्या सोडवली जाते
कायमचे आयुष्य संपले
तर, अशा गोष्टी
जर तुम्ही चांगला मित्र बनवला असेल
फसवणूक करण्यापूर्वी एकदा तरी विचार कराल
कदाचित, नकारात्मक पाऊल उचलण्यापूर्वी
तू फसवशील, तू परत ये
चांगला मुलगा, पालकांच्या विरोधात जाण्यापूर्वी
मुलगी, चांगला नवरा, बायको
एकदा आपण काय करू?
आपण म्हणतो, गरजेचा मित्र हा कृतीतला मित्र असतो
ज्याची गरज आहे तो खरा मित्र आहे
आपण समोरच्या व्यक्तीकडून अपेक्षा करतो
तुम्ही कधी स्वतःवर अर्ज केला आहे का?
तुम्ही तुमच्या गरजू मित्राला उपयोगी पडता की नाही?
जर तो तुमच्यासाठी कधीच उपयोगी नसेल, तर तुम्ही असा विचार केला
तो कुठेतरी टिपिकल अवस्थेत अडकला आहे
याचा विचार तुम्ही करू शकाल
जेव्हा तुमच्याकडे चांगल्या मित्राचे लक्ष्य असते
नाही, सगळीकडे फक्त मागणी आहे
नवरा बायको असे असतात
काहीतरी झालं, जरा जास्तच मारामारी चालू आहे
ते काय चालले आहेत?
तुम्ही कधी विचार केला आहे का?
काय प्रॉब्लेम आहे माहीत नाही
प्रथम, ते ऐका
ते ऐका
कधी ऐकणार?
जेव्हा तुमच्याकडे एक चांगला नवरा होण्याचे लक्ष्य असते
बायकोचंही तसंच असतं
जेव्हा तुम्ही समुपदेशनासाठी बाहेर जाता
स्वतःसाठी समुपदेशन करा
आत्मनिरीक्षण करा
स्वतःसाठी आत्मनिरीक्षण करा
तुम्ही जे काही करत आहात ते बरोबर आहे
आम्ही आमच्या आत्मपरीक्षणाबद्दल बोलत नाही
आपण समोरच्या व्यक्तीच्या अपेक्षांबद्दल बोलतो
समस्या तिथून सुरू होते
मी येथे लक्ष्याबद्दल बोलत आहे
आम्ही मोठे लक्ष्य ठेवले आहे
आम्हाला डॉक्टर किंवा इंजिनियर व्हायचे आहे आम्ही
लक्ष्याबद्दल व्यावसायिकपणे बोलतो
तू इथे का करत नाहीस?
आपण चांगले शेजारी होऊ इच्छित नाही
छोट्या छोट्या गोष्टींसाठी शेजाऱ्यांशी भांडाल
तू चांगला संगणक अभियंता झालास
तुम्ही संशोधक झालात
तू शास्त्रज्ञ झालास
तुम्ही तुमच्या शेजाऱ्यांशी भांडणे थांबवले नाहीत
छोट्या छोट्या गोष्टी आपण टाळू शकत नाही
का? कारण त्यासाठी आमचे लक्ष्य नाही
चांगला विद्यार्थी
उत्तम व्यावसायिक
जर तुमच्याकडे चांगला विद्यार्थी असेल
तुम्हाला पुन्हा पुन्हा शिक्षकाला मारण्याची गरज नाही
विद्यार्थ्याच्या मागे शिक्षक किती काळ असेल?
कोणताही विद्यार्थी
त्याला भेद म्हणतात
तो स्वतःहून घेतो
तो स्वतःच्या प्रतिभेवर घेतो
जेव्हा तो पहाटे 2 वाजता उठतो
कोणाच्याही मदतीशिवाय
आणि अभ्यास सुरू करतो
मग त्याला वेगळेपण घेण्यापासून कोणीही रोखू शकत नाही
आई-वडील येऊन त्याला उठवतील अशी अपेक्षा तो करत राहिला तर
शाळेत शिक्षकाने मारहाण केली तर
मग तो पास होईल
मग तो पास होऊ शकतो
तो भेद कधीच घेऊ शकत नाही
कोणताही शिक्षक किंवा व्याख्याता कुणालाही वेगळेपण मिळवून देऊ
शकत नाही हा त्याचा स्वतःचा प्रयत्न असतो
याचे श्रेय कोणीही घेऊ शकतो
वस्तुस्थिती अशी आहे की विद्यार्थी वेगळेपणा घेतात
त्यांच्या आत्मविश्वासामुळे
त्यांच्या मेहनतीमुळे
त्यांच्या समर्पणामुळे
कोणीही कोणाला भेद करायला लावू शकत नाही
त्याच प्रकारे
व्यावसायिक यश मिळेल
जर कोणी व्यावसायिकरित्या यशस्वी झाला
मग ते स्वतःचे समर्पण आणि मेहनत
बोटे धरून त्याला व्यावसायिकरित्या कोणीही यशस्वी करू शकत नाही
ते अतिरिक्त काम त्याला स्वतः करावे लागते
मग तो यशस्वी होतो
त्यामुळे आपण फक्त या गोष्टी टाळतो
जेव्हा आपण लक्ष्याबद्दल बोलतो
आम्ही व्यावसायिक लक्ष्याबद्दल बोलतो
या छोट्या गोष्टी आपण टाळतो
लक्ष्याचे महत्त्व कधीही नाकारू नका
लक्ष्यहीन व्यक्ती यशस्वी होणार नाही
जर त्याच्याकडे प्रतिभा नसेल तर त्याच्याकडे प्रतिभा नसेल तर
लक्ष्यहीन व्यक्ती बाहेर येत आहे
घरातून पण कुठे जायचे काहीच सुचत नव्हते
कोणीही दिशाभूल करू शकते म्हणून केव्हाही
तुम्ही बाहेर जात आहात
तू घर सोड
जर तुमच्याकडे लक्ष्य नसेल
तू आयुष्यात सोड
आणि तुमच्याकडे लक्ष्य नाही
तुम्हाला कुठे जायचे आहे
जग तुम्हाला भटकायला लावेल
लक्ष्य आवश्यक आहे आपल्याकडे लक्ष्य असणे आवश्यक आहे
पुढे मी मिड टर्म टार्गेट बद्दल बोलत आहे
आपण व्यावसायिक लक्ष्याबद्दल बोलू शकता
व्यावसायिक मध्ये
तुमचे सध्याचे लक्ष्य काय आहे
चालू
बी
मध्यावधी
व्यावसायिक वर्तमान ध्येय आणि भविष्यातील ध्येय
ध्येय आणि
भविष्यातील ध्येय
ध्येय भविष्यातील ध्येय मला खाते फील्डमध्ये सहाय्यक म्हणून
सामील व्हायचे आहे.
मला मेहनत करायची आहे.
मला पुढे जायचे आहे. मला माझ्या संस्थेला पूर्ण क्षमतेने माझे
सर्वोत्तम द्यायचे आहे.
मला काम करायचे आहे आणि येत्या चार-पाच वर्षात,
मला खाते व्यवस्थापक व्हायचे आहे.
तेच तुमचे लक्ष्य आहे. आपण सर्व प्रकारे सुधारत आहात.
व्यवस्थापक होण्यासाठी जे अपडेट आवश्यक आहे, ते तुम्ही करत
आहात.
कुठूनही, अद्ययावत करणे अत्यंत आवश्यक आहे.
कोणत्याही क्षेत्रात यशस्वी होण्यासाठी हा सर्वात आवश्यक भाग
आहे.
वेळोवेळी, आपण अद्यतनित करण्यास विसरू नका.
जर तुम्ही अपडेट करत नसाल तर तुम्ही आयुष्याच्या शर्यतीत मागे
राहाल.
जर तुम्ही जगासोबत जाऊ शकत नसाल तर जग पुढे जाईल आणि तुम्ही
मागे राहाल.
म्हणूनच तुम्हाला काळाबरोबर पुढे जावे लागेल, तुम्हाला
सुधारावे लागेल, म्हणून तुम्हाला अपडेट करावे लागेल.
अपडेट म्हणजे काय?
नवीन तंत्रज्ञान आणि गोष्टी शिकायला हव्यात.
तरच तुम्ही पुढे जाऊ शकता, तुम्ही सुधारू शकता.
त्या सर्व गोष्टी आवश्यक आहेत.
वर्तमान ध्येय, भविष्यातील ध्येय.
तुम्ही मॅनेजर झालात तर त्यांना सांगा.
जर तुम्ही मॅनेजर झालात तर तुमचे टार्गेट पूर्ण झाले आहे.
तुम्हाला पुढील 25 वर्षांसाठी व्यवस्थापक व्हायचे आहे किंवा
पुढे काही योजना आहे.
जर पुढे योजना असेल तर ते काय आहे?
आणि ते कसे मिळवायचे, तुम्ही त्यावर काम करा.
काही आवश्यक असल्यास, 20 वर्षांपूर्वी,
मी एक कर्मचारी होतो, मग तो खाजगी असो वा सरकारी, सिस्टीम
किंवा संगणकाशी काहीही संबंध नव्हता.
काहीही नाही.
पण या गोष्टींची ओळख झाल्यावर त्यांनी हळूहळू स्वतःला अपडेट
केले.
आज हातात इंटरनेट, मोबाईल आहे, सोशल मीडियाच्या माध्यमातून
आपण खूप काम करतो.
व्हॉट्सअॅपच्या माध्यमातून आपण संपूर्ण जगाशी व्यवहार करत
आहोत.
तुम्ही स्वतःला अपडेट केले, ते कसे वापरायचे ते शिकले.
तुम्ही स्वतःला अपडेट न केल्यास, तुम्ही मॅन्युअल
रजिस्टरमध्ये अडकून पडाल.
आणि जग तुमच्या वर्तुळात अडकेल.
आज एका जागी बसलेली व्यक्ती जगभरात ट्रेंड करत आहे.
आज, ते सहजपणे ट्रेंड करत आहे.
आम्ही YouTube वर व्हिडिओ अपलोड करत आहोत.
जग वाचत आहे आणि शिकत आहे.
आपण एकाच जागी बसून सर्व जगाशी वागत आहोत.
काल ते शक्य नव्हते.
आज, स्वतःला तिथे ठेवणे खूप महत्वाचे आहे.
त्यासाठी जे अपडेटेशन आवश्यक आहे, ते तुम्ही कोणत्याही
क्षेत्रात केले पाहिजे.
हे महत्वाचे आहे.
तर, सध्याचे ध्येय, तुम्ही काहीही असाल.
आणि भविष्यात, तुम्हाला जे बनायचे आहे, ते तुम्ही कराल.
तरच तुम्ही पुढे जाऊ शकता.
सर्वकाही तपशीलवार शिकून, आपण एक व्यावसायिक झाला आहात.
व्यवस्थापक म्हणजे काय?
तुम्ही एका क्षेत्रात सरव्यवस्थापक झाला आहात.
दैनंदिन परिस्थितींमध्ये, काही गोष्टी तुमच्यासाठी समस्या
निर्माण करतात.
तेथे, ते अद्यतनित करणे आणि निराकरण करणे खूप महत्वाचे आहे.
हे महत्वाचे आहे.
मी तुम्हाला एक उदाहरण देईन.
अपडेटचे महत्त्व.
माझा एक मित्र आहे, डॉ. भारद्वाज.
तो खरा तज्ञ आहे.
गुगलवर सर्च केल्यास कळेल.
17-18 वर्षांपूर्वी,
मी त्याला वास्तु सल्लागार म्हणून नेमले होते.
2 तासांसाठी, 2000.
जेव्हा तो 30-40 हजारांचे वास्तू मूल्यांकन यंत्र घेत असे.
गेल्या 17-18 वर्षात त्यांनी स्वत:ला ठोसपणे अपडेट केले.
तो आधीच डबल पीएचडी आहे.
वास्तूमध्ये पीएचडी, समाजशास्त्रात पीएचडी.
तरीही तो स्वत:ला अपडेट करत राहतो.
मागच्या वेळी मी त्याला एकदा फोन केला होता.
साहेब, कुठे आहात?
मी फ्रान्समध्ये आहे.
मी एका आठवड्याच्या अपडेट प्रोग्रामवर आहे.
आणि मी एका आठवड्यासाठी 35 लाख देत आहे.
पण, तुम्ही म्हणाल, अद्ययावतीकरणात एवढा खर्च?
पण, तुम्हाला ऐकून आश्चर्य वाटेल, 18 वर्षांपूर्वी जेव्हा तो
2000 मध्ये 2 तासांसाठी आला होता, तेव्हा आज एका दिवसासाठी 5
लाख रुपये चार्ज करू शकतो.
तो करत आहे.
आणि लोक पैसे देत आहेत.
कारण उमेदवाराने स्वतःला खूप अपडेट केले.
ते जगातील एक मास्टर वास्तु तज्ञ आहेत.
जगातील सर्वात योग्य वास्तु तज्ञ.
आज तो १.२५ कोटी किमतीची मशीन घेतो.
आणि त्याचे मशीन, जेव्हा ते एखाद्या इमारतीसमोर, कोणत्याही
नवीन मालमत्तेसमोर उभे असते, तेव्हा त्या इमारतीतून किती
टक्के व्यवसाय येईल, टक्केवारीत, त्याचे मशीन डिस्प्लेवर
स्पष्टपणे दर्शवते.
घर घेतलं तर हॉटेल केलं तर इथली माणसं किती निवांत असतील,
त्या गोष्टी स्पष्ट होतात.
आणि तो, स्टेप बाय स्टेप, लॉजिकली, रोज स्वत:ला अपडेट करत आहे.
मी त्याला विचारले, एवढी कमाई करून तू त्या पैशाचे काय करणार?
तो सहज हसला आणि म्हणाला, आजही आपण बोलतो की, रोटी खायला
५,०००, १०,००० पुरेसे आहेत.
पण, या जीवनात जगण्यासाठी, स्पर्धात्मक जगात जगण्यासाठी
तुम्हाला अपडेट करत राहावे लागेल आणि त्यात तुम्हाला खर्च
करावा लागेल.
हो, पण, चांगलं कमवायचं, भरपूर पैसा कमवायचा, अशा गोष्टी चालू
असतात.
तर, हे अपडेटचे महत्त्व आहे.
तुम्ही समजू शकता, 15 वर्षे, 18 वर्षांपूर्वी, दररोज 2 तास,
2,000 तास, 5 लाख.
तुम्ही फरक समजू शकता.
जास्त सांगायची गरज नाही.
अपडेटचे महत्त्व.
कोणत्याही स्तरावर.
तर, सध्याचे ध्येय काय आहे?
भविष्यातील ध्येय काय आहे?
आणि शिवाय, जेव्हा आम्ही लक्ष्याबद्दल बोलतो तेव्हा तुम्ही
म्हणाल, तुम्हाला इंजिनियर व्हायचे आहे, तुम्हाला अकाउंटंट
व्हायचे आहे, तुम्हाला सीए व्हायचे आहे.
तुम्ही इंजिनीअरिंगच्या क्लासला जा, सर्वांचे टार्गेट
इंजिनीअर होण्याचे आहे.
माझे टार्गेट इंजिनियर होण्याचे आहे.
मी म्हणतो, अभियंता बनणे हे सार्वजनिक लक्ष्य आहे.
वैयक्तिक लक्ष्य, तुम्ही त्यांना विचाराल तर ते तुम्हाला
सांगतील.
त्यांना अभियंता व्हायचे आहे, कारण त्यांना नोकरी हवी आहे.
त्यांना MNC मध्ये नोकरी हवी आहे.
त्यांना परदेशात जायचे आहे.
त्यांना स्वतःची कंपनी सुरू करायची आहे.
असे अनेक आहेत, जे फक्त पदवी घेत आहेत.
आई-वडिलांकडे भरपूर पैसा आहे.
संशोधनात जायचे आहे, शास्त्रज्ञ व्हायचे आहे असे अनेक आहेत.
असे अनेक आहेत, जे हुंड्यासाठी फक्त डिग्री घेत आहेत.
जे फक्त डिग्र्या घेत आहेत, त्यांना रात्री 2 वाजता अभ्यास
करताना दिसणार नाही.
आणि ज्यांना संशोधनात जायचे आहे, ते अभ्यास करतील.
त्यामुळे त्यांची कृती, त्यांचे वैयक्तिक लक्ष्य, अभियंता
बनणे हे सार्वजनिक लक्ष्य आहे.
त्यांनी स्वत:साठी जे वैयक्तिक लक्ष्य ठरवले आहे, त्याच्या
आधारे त्यांची कृती, त्यांचे कार्य, त्यांचे परिश्रम, त्यांचे
समर्पण आणि त्याचे फळही त्याच पद्धतीने समोर येते.
त्याचप्रमाणे, आपण व्यवस्थापक आहात, परंतु आपण आपले लक्ष्य
काय ठेवले आहे?
तुम्हाला व्यवस्थापक राहायचे आहे की तुम्हाला सीईओ स्तरावर
जायचे आहे?
तुम्हाला एमडी व्हायचे आहे का?
तुम्हाला तुमची स्वतःची कंपनी सुरू करायची आहे का?
तुमचे लक्ष्य तसेच राहील.
त्याच प्रकारे तुम्ही स्वतःला अपडेट कराल.
तुम्ही नवीन कौशल्ये शिकाल, ती विकसित कराल, पुढे जाल आणि जग
तुमचे होईल.
त्यामुळे तुमचे लक्ष्य, वर्तमान उद्दिष्टे, भविष्यातील
उद्दिष्टे यांचे महत्त्व आहे.
तुम्ही म्हणाल, संपूर्ण व्याख्यान यावर झाले आहे.
पण हा महत्त्वाचा भाग आहे.
शेवटी मी बोलतोय, बोलतोय
दीर्घकालीन
लक्ष्य
जर एखाद्याला तुमच्या शाळेत पाठवले असेल आणि शाळा विभागाने
तुमची चौकशी केली असेल,
तो कोणत्या प्रकारचा उमेदवार होता, ते तुम्हाला काही सांगतील
का?
याचा अर्थ, तुम्हाला ते आवडले किंवा नाही, तुमची एक प्रतिमा
आहे, नकारात्मक किंवा सकारात्मक.
तू कॉलेजमध्ये आहेस, कॉलेजमधून पास आऊट, पास आऊट विसरणे
तुम्ही ज्या वर्गात शिकत आहात,
जेव्हा तुम्ही त्या वर्गात नसता तेव्हा तुमचे वर्गमित्र
तुम्हाला विचारतात, तो कोणत्या प्रकारचा उमेदवार होता, ते
तुम्हाला काही सांगतील का?
म्हणजे त्या वर्गातही तुमची प्रतिमा आहे.
ते चांगले किंवा वाईट असू शकते.
कार्यालयातही तसेच आहे.
अगदी सध्याच्या ऑफिसमध्ये किंवा तुम्ही ज्या कंपनीत काम करत
होता,
तुझी एक प्रतिमा आहे.
आणि जेव्हा तुम्ही नवीन कार्यालयात जाल,
तिथले लोक तुम्हाला त्याच्याबद्दल सांगतील.
त्यामुळे, जर तुम्ही सध्याच्या कार्यालयात असाल, तर तुमची एक
प्रतिमा असेल.
जर तुम्ही जुन्या ऑफिसमध्ये असाल तर तुमची एक प्रतिमा असेल.
त्यामुळे तिथले लोक तुम्हाला त्याच्याबद्दल विचारतात आणि
तुम्हाला त्याच्याबद्दल माहिती मिळते.
कधीकधी, जेव्हा तुम्ही तुमच्या पासपोर्टसाठी अभ्यास करता
किंवा सैन्यात जाता,
तुमचे कुटुंबीय तुमची चौकशी करतात.
लग्नाचा प्रसंग आला तरी ते तुमची चौकशी करतात.
मला म्हणायचे आहे,
सगळीकडे तुझी प्रतिमा आहे.
तुम्ही कुठेही गेलात, पुढे गेलात.
तुमची प्रतिमा आहे.
ते म्हणतात,
पहिली छाप ही शेवटची छाप आहे.
कधी विचार केलाय का,
जर पहिली छाप शेवटची छाप असेल तर
मग ते चांगले कसे बनवायचे?
त्याचप्रमाणे, तुम्हाला माहित आहे की तुम्हाला ते आवडते किंवा
नाही,
तुमच्या मागे तुमची प्रतिमा आहे.
तेथे आहे.
मी तुम्हाला त्याबद्दल सांगेन.
लोक मला नंतर विचारतात, ती प्रतिमा चांगली बनवण्यासाठी तुम्ही
कधी काही करण्याचा विचार केला आहे का?
एक दिवस तुम्ही हे जग सोडून जाल, जे प्रत्येकाला सोडायचे आहे,
नकारात्मक घेण्यासारखे काही नाही.
आणि तुमच्या मागे, या जगात तुमची प्रतिमा देखील उरली जाईल, जी
लोक लक्षात ठेवतील.
तुम्ही म्हणाल, मी इतका मोठा नाही.
काहीही नाही, तुमचे मित्र, तुमचे नातेवाईक, तुमचे कुटुंबीय
लक्षात ठेवणार नाहीत.
तुम्ही प्रतिमा सोडताच ते लक्षात राहतील.
त्या दृष्टिकोनातून तुम्ही कधी काही केले आहे का?
जसे बरेच लोक पाव, लॉज, वृद्धाश्रम आणि फार्महाऊस बनवतात.
या सर्व गोष्टी त्यांच्यासाठी सकारात्मक प्रतिमा सोडतात.
दीर्घकालीन लक्ष्यावर, मला असे वाटते की आपण स्वतःसाठीही असे
काहीतरी केले पाहिजे.
प्रत्येक ठिकाणी मी म्हणालो, मला काहीतरी चांगले करायचे आहे.
जेवढ शक्य होईल तेवढ.
मला काहीतरी चांगलं करायचं आहे.
जेवढ शक्य होईल तेवढ.
माझे घर विकून जगासाठी काहीतरी चांगले करेन असे मी म्हणत नाही.
जेवढ शक्य होईल तेवढ.
जर मी काही विशिष्ट परिस्थितीत करू शकत नाही, तर किमान मला
कोणाचेही वाईट करायचे नाही.
जेवढ शक्य होईल तेवढ.
माझी प्रतिमा चांगली बनवण्यासाठी मी जे काही करू शकतो, ते मला
करायचे आहे.
जेवढ शक्य होईल तेवढ.
कधी कधी मला कोणासाठीही काही करायचे नसते.
मग निदान मला तरी कुणाची काही चूक करायची नाही.
चुकीचे कसे म्हणणार?
इथे कुणीतरी रस्ता विचारला, मला माहीत नाही.
मग मी त्याला चुकीचा मार्ग सांगेन.
अंतरावर चार लोक उभे आहेत.
आणि मी त्यांना मार्ग सांगितला.
या वाटेने गेल्यावर परत याच वाटेने येणार हे त्यांना माहीत
आहे.
तो बिचारा रस्ता विचारतोय.
आणि इथे चार लोक उभे आहेत.
आणि ते म्हणत आहेत, बघा, तो असाच परत येईल.
आणि ते मजा आणि हसत आहेत.
निदान मला तरी हे करायचं नाहीये.
एका आंधळ्याने रस्ता विचारला.
आणि मी त्याला तलावाचा रस्ता सांगितला.
तो बिचारा पुढे गेला.
त्याला माहीत नाही. त्या तलावातील पाण्यात तो पडला.
मला हे करायचे नाही.
आपण योग्य मार्गदर्शक तत्त्वे देऊ शकत नसल्यास,
मग निदान कोणाची तरी दिशाभूल करू नका.
ती प्रतिमा सोडू नका.
तर इथे मी त्या गोष्टीबद्दल बोलत आहे.
काहीतरी चांगले करा.
जर तुम्ही ते करू शकत नसाल तर किमान काहीतरी वाईट करू नका.
तुम्ही हात जोडले.
शरणागती.
मी करू शकत नाही.
तुम्ही पुढे जात आहात.
पण लोक असे अनेक वेळा करतात.
म्हणूनच मी बोलत आहे.
एकंदरीत, आम्ही आमचा परिचय पूर्ण केला आहे.
आपण सामान्य परिचय पाहिले.
जेव्हा तुम्ही पहिल्यांदा एखाद्याला भेटता तेव्हा तुम्ही काय
बोलता.
दुसरे, आम्ही गट पाहिले.
जेव्हा तुम्ही नवीन गटासमोर उभे असता,
तुम्ही कसे बोलता?
बघा या गोष्टी लहान आहेत.
पण जेव्हा ते वेळोवेळी घडते,
मग त्याचे महत्त्व वाढते.
मी तुम्हाला एक व्यावहारिक उदाहरण सांगेन.
माझ्या वर्गात एक उमेदवार होता.
एम.एस्सी. गणित.
खूप चांगला उमेदवार.
ती कॉलेजला गेली.
तिची गणिताची लेक्चरर म्हणून निवड झाली.
ती नवीन वयाची होती.
फक्त 24-25 वर्षे.
तिची कॉलेजमध्ये निवड झाली.
पण तिच्यात आत्मविश्वास नव्हता
कॉलेजमध्ये मोठी मुलं आहेत.
मी त्यांना शिकवू शकणार नाही.
मी त्यांच्यावर नियंत्रण ठेवू शकणार नाही.
म्हणूनच निवड झाल्यानंतरही
तिला सामील व्हायचे नव्हते.
मी सहज तिला ग्रुपची ओळख करून दिली.
मी तिला चार ओळी दिल्या.
खूप आधी तू वर्गात जा.
गणिताचे नवीन व्याख्याता म्हणून,
एक एक करून परिचय घ्या
आणि आजचा वर्ग पूर्ण करा.
पहिल्या दिवसासाठी,
परिचय संपला.
तिने ते केले.
तिला नोकरी मिळाली.
तिने सुरुवात केली.
आता ती खात्रीने करत आहे.
आणि तिची खूप छान प्रतिमा आहे
त्या कॉलेजमध्ये.
तर या गोष्टी,
त्या लहान गोष्टी आहेत असे समजू नका.
जिथे तुम्ही त्यांचा वापर करता तिथे तुम्ही तयार करता.
अशा प्रकारे मी गोष्टी शिकवतो.
स्वाभाविकच, मला माहित नाही.
मी गेली 20 वर्षे शिकवत आहे.
मी वयाच्या 19 व्या वर्षी सुरुवात केली.
तुमचा विश्वास बसत नाही,
वयाच्या १९ व्या वर्षी,
मी ५७ वर्षांच्या लोकांना शिकवले.
मला स्वतःला समजले नाही
असे लोक माझ्याकडे का येतात.
पण मी म्हणायचे,
आपल स्वागत आहे.
कृपया तुमचे वय ठेवा,
आपले प्रोफाइल बाहेर
जर तुम्हाला शिकायचे असेल.
कपात चहा असेल तर
आणि तुम्ही ते वरून ओतता,
ते बाहेर पडेल.
ते आत येणार नाही.
काहीही चांगले किंवा वाईट असल्यास,
ते आधीच भरलेले आहे.
प्रथम ते रिकामे करा.
तुम्हाला आमच्याकडून मिळत असलेल्या गोष्टी जाणून घ्या.
त्याचे महत्त्व पहा.
जर तुम्हाला ते उपयुक्त वाटत असेल तर,
नंतर ते पुढे वापरा.
आणि मी तुम्हाला खात्री देतो
की या सर्व गोष्टी
खरोखर तुम्हाला मदत करणार आहेत
सर्वत्र सर्वत्र.
हा संवाद
10वी किंवा 11वीचा अभ्यासक्रम नाही
जे पुढील वर्षी बदलणार आहे.
कोणत्याही स्तरावर.
जर तुम्ही आज ते केले नाही तर,
तुला परत यावे लागेल
10 वर्षांनंतर व्यावसायिक म्हणून.
जर तुम्ही आज ते केले तर,
मग तुम्हाला त्याची गरज भासणार नाही.
तुम्ही शिडी चढत राहाल.
अनेक व्यावसायिक
ज्यांना परदेशात जाण्याची संधी मिळते,
ते पुन्हा पुन्हा टाळत राहतात.
नवनवीन सबबी सांगत राहतात.
मी तुम्हाला माझा वैयक्तिक अनुभव सांगत आहे.
जेव्हा ते माझ्याकडे येतात,
ते म्हणतात
मी बहाणा करत राहतो
माझ्या मुलांच्या आजारासाठी.
वस्तुस्थिती अशी आहे
मी परदेशात जाण्याचे टाळत आलो आहे
गेल्या 5 वर्षांपासून
नसल्यामुळे
चांगले संवाद कौशल्य.
यामुळे.
मी तुम्हाला एक व्यावहारिक उदाहरण सांगत आहे
संप्रेषण कौशल्यांचे महत्त्व.
मी नाईच्या दुकानात गेलो.
तुम्हाला माहिती आहे, ते खूप हुशार आहेत.
मी त्याला विचारले,
मीं तुम्हाला एक प्रश्न विचारू शकतो का?
तो म्हणाला,
माझा भाऊ दुबईत काम करतो.
तो खूप प्रामाणिक आहे,
मेहनती आणि समर्पित.
कंपनी त्याच्या कामावर खूप खूश आहे.
त्या कंपनीची ऑस्ट्रेलियात शाखा आहे.
त्यांनी त्यांची तिथे बदली केली आहे.
मी म्हणालो, ही खूप चांगली गोष्ट आहे.
कारण त्याचं सॅलरी पॅकेज
आणि वातावरण चांगले होईल
त्या देशाच्या तुलनेत.
तो म्हणाला, हो साहेब.
त्याने आपला पगार दुप्पट केला आहे.
मी म्हणालो, का?
मी त्याला ६ महिन्यांपूर्वी ऑफर दिली होती.
तो अजूनही सामील झालेला नाही.
का?
कारण काही लोक
इंग्रजी प्रमाणपत्र मागत आहेत.
तुला माहीत आहे,
ते प्रमाणपत्राबद्दल बोलत आहेत.
तुम्हांला वाटते का
तुम्ही ते शिकू शकता
5-10,000 गुंतवून?
पण तो उमेदवार
40,000 चे
स्वीकारण्यास सक्षम नाही
80,000 चा जॉब ऑफर
कारण त्याने गुंतवणूक केली
10,000, 15,000, 20,000
आणि प्रमाणपत्र मिळाले नाही.
मी 40,000 स्वीकारल्यास
परीक्षेच्या फीमुळे,
फक्त एक महिना
त्याने 40,000 गुंतवले
आणि दरमहा
तो 40,000 अतिरिक्त मिळवत आहे.
कुठून विचार करतो
हे नुकसान आहे का?
अर्थात,
हा एक अतिशय महत्वाचा भाग आहे.
त्याचे महत्त्व समजून घ्या.
स्वतःला अपडेट करा
जेणेकरून आपण उघडू शकता
स्वतःसाठी एक मार्ग.
जग तुमचे स्वागत करेल.
सर्वत्र,
व्यावसायिक असो,
पार्ट्यांमध्ये,
नवीन प्रेस मध्ये,
तुम्ही अजिबात संकोच करणार नाही
आरंभ करणे,
स्वत: ला सादर करा
आणि संकोच करू नका,
जग तुमच्याबरोबर असेल.
त्याबद्दल खात्री बाळगा.
ठीक आहे, शुभेच्छा.
पुढील प्रकरणांसाठी भेटू.
धन्यवाद.