ठीक आहे पालक, म्हणून मी फक्त तुमच्या प्रत्यक्ष आणि
अप्रत्यक्ष भाषणात काय होते याबद्दल बोलत होतो.
पहा, प्रत्यक्ष आणि अप्रत्यक्ष भाषणात काय होते ते मुख्य
म्हणजे, जेव्हा तुम्ही प्रत्यक्षपणे काही बोलणार असाल आणि काळ
बदलला आहे, काळ बदलत आहे, आणि तुम्ही 5 तासांपूर्वी जे घडले
ते 5 तासांनंतर मांडत आहात आणि जर तुम्ही ते सादर करत आहात.
समान अर्थ, नंतर अर्थ येणार नाही.
आज जर तुम्ही तेच म्हणत असाल तर असे करा असे सांगितले होते,
म्हणजे जेव्हा आपण दोन्ही परिस्थिती समांतर बदलतो तेव्हा अर्थ
तिथेच येऊन थांबतो.
जे नियम आपण प्रत्यक्ष आणि अप्रत्यक्ष भाषणात वाचतो, त्या
नियमांचे ब्रीदवाक्य हेच आहे की अर्थ तोच पुढे चालू ठेवावा.
तोच अर्थ पुढे चालू ठेवावा, हे ब्रीदवाक्य आहे.
तर, भाषण, प्रत्यक्ष आणि अप्रत्यक्ष.
भाषण म्हणजे काय? आपण जे काही बोलत आहोत.
आपण जे काही म्हणत आहोत, त्याचे दोन मार्ग आहेत.
ते थेट भाषण आहे.
मी त्याला जे काही बोललो.
ठीक आहे.
दुसरी गोष्ट अशी की तुम्ही ती गोष्ट दुसऱ्याला सांगता, की
तुम्ही जाऊन त्याला सांगता.
बोल ते.
मी त्याला म्हणालो.
मी त्याला म्हणालो, दुसऱ्याला सांगायला.
आणि तो न बदलता थेट जाऊन म्हणाला, तर काय होईल?
मग सादरीकरण त्याच्या बाजूने जाईल.
मी त्याला म्हणालो, जर तो जाऊन हेच ​​काम दुसऱ्याला म्हणाला
तर तू हे काम कर.
असे म्हणू नका की त्याने हे मला सांगितले आहे, हे
सांगण्यासाठी तुम्ही हे काम करा.
तोपर्यंत मेसेजच्या उजव्या भागात ते स्पष्ट होते का?
नाही.
जर ते तुमच्या समोर असेल तर तुम्ही ते थेट बोललात, ते तुमचे
थेट भाषण आहे.
यालाच आपण थेट भाषण म्हणतो.
उमेदवार समोर असेल तर.
पण प्रत्येक बाबतीत असे घडतेच असे नाही.
म्हणजे जेव्हा तो तुमच्या समोर नसतो, आणि तुम्ही तो संदेश
दुसऱ्या कोणाच्या तरी माध्यमातून पोहोचवत असतो.
मग त्याला तुमचा अप्रत्यक्ष म्हणतात.
तर बोधवाक्य आहे, अर्थ तोच ठेवावा लागेल.
इथे अर्थ काहीही असो.
हा संदेश त्याच प्रकारे वाहून नेला पाहिजे.
इथे अर्थ बदलला तर प्रश्न निर्माण होईल.
आणि यामध्ये आपण जे काही नियम वाचतो, ते ब्रीदवाक्य एकच आहे,
त्याचा अर्थ त्याच पद्धतीने वाहून नेला पाहिजे.
हा संवाद आहे.
आपला हेतू काहीही असो, माझ्या मनात जो काही विचार असतो, तोच
संदेश मी पुढच्या माणसापर्यंत पोहोचवतो.
जर तो थेट माझ्यासमोर नसेल आणि मी संदेश देण्यासाठी दुसऱ्या
व्यक्तीची निवड करत आहे.
त्यामुळे जो काही बदल आवश्यक आहे, तो संदेश त्याच आशयात
पोहोचवावा.
तोच अर्थ जायला हवा.
तो थेट म्हणाला, मला मध्येच गुंतवलं, तर काय संदेश जाईल? हे
मी म्हणत नाही, दूत तुम्हाला हे सांगत आहेत.
मी म्हणालो, तू त्याला सांग, जर त्याने माझे ऐकले नाही तर मी
त्याला मारून टाकीन.
तो म्हणाला, मी त्याला मारीन.
शेवटचे वाक्य येथे बदलते.
माझे म्हणणे न ऐकल्यास जीवे मारेन, असे तो थेट म्हणाला.
आणि ती व्यक्ती त्याच्यावर चढली.
ठीक आहे, तू मला मारशील का?
तो म्हणाला, मी नाही म्हणत, मला सांगण्यासाठी त्याने हे
सांगितले आहे.
आता जर त्याने हा बदल केला नाही तर समस्या होणारच.
समस्या होणारच आहे.
त्यामुळे या गोष्टी बदलण्याची गरज आहे.
जेणेकरून अर्थ स्पष्ट व्हावा.
अर्थ गोंधळात टाकणारा नसावा.
तो भाग तुम्हाला लक्षात ठेवावा लागेल.
आणि हे नियम फक्त यासाठी आहेत.
इथे जो अर्थ आहे, तोच अर्थ इथे जायला हवा.
मधला बदल होता कामा नये.
जसे आम्ही उदाहरण दिले.
मी त्याला सांगितले की, जा आणि त्याला सांग की मी तुला मारून
टाकीन.
मी त्याला सांगितलं.
तृतीयपंथीयांना सांगण्यासाठी.
मध्येच मध्यस्थी केली तर थेट मी तुला मारून टाकीन असे
सांगितले.
त्याच पद्धतीने वाक्य सादर केले.
मग काय संदेश जातो?
तृतीय पक्षाला काय समजते?
हा दुसरा माणूस मला मारायला सांगत आहे.
तर असे नाही.
तर जे नियम दिले आहेत ते फक्त हे सांगण्यासाठी.
जेणेकरून मी त्याला हे सांगण्यास सांगितले असा संदेश जाईल.
तो फक्त एक दूत आहे.
पहिल्या व्यक्तीपासून दुसऱ्या व्यक्तीकडून तिसऱ्या
व्यक्तीपर्यंत.
संदेश स्पष्ट असावा.
स्पष्ट म्हणजे अर्थ गोंधळात टाकणारा नसावा.
जर थेट संवाद असेल तर काही हरकत नाही.
जर काही अडचण नसेल तर मला ही गोष्ट लक्षात ठेवावी लागेल.
आणि तुम्हाला हे देखील ठेवावे लागेल.
त्यामुळे नियम या हेतूने आहेत.
आम्हाला काही शिकण्याची गरज नाही.
आपण समजून घेतले पाहिजे.
तर ही गोष्ट प्रामुख्याने आहे.
कळले तुला?
त्यामुळे फक्त काळजी घ्या.
आणि आपण थोडासा काय बदल करणार आहोत? पुन्हा.
पुन्हा मी तुला आधी सांगत होतो.
की काल हा आधार आहे.
ही भिंत आहे.
यानंतर आपण भिंतीवर प्लास्टर लावू शकता.
डेंटिंग, पेंटिंग, तुम्हाला जे काही करायचे आहे.
त्यामुळे भिंत तयार आहे.
काळ.
त्यावर तुम्ही अर्थ स्पष्टीकरणासाठी preposition वापरता.
शब्दाला शब्द, वाक्याला वाक्य जोडण्यासाठी.
कनेक्टर वापरले जातात.
सक्रिय निष्क्रिय आवाज, मी तुम्हाला सांगितले आहे.
हेतूने कृती.
म्हणजे तुम्ही तुमच्या इच्छेने केलेले काम.
तो म्हणजे सक्रिय आवाज.
कृती आहे.
पण हेतू दुसऱ्याचा आहे.
निष्क्रिय आवाज आहे.
तेथेही काम सुरू आहे.
पण इच्छाशक्ती दुसऱ्याची आहे.
आता मी प्रत्यक्ष अप्रत्यक्ष भाषणाबद्दल बोललो.
पहा, सक्रिय निष्क्रिय आवाजात देखील काल बदलला आहे.
घडण तंव शिकले ।
आता प्रत्यक्ष अप्रत्यक्षपणे तुम्ही वाक्याची रचना बदलाल.
नेमका हेतू काय?
मी जे काही बोलतोय ते थेट पुढच्या माणसाला.
अर्थ स्पष्ट आहे.
कारण हे एक-एक संभाषण आहे.
पण प्रत्येक वेळी हे एक-एक संभाषण नसते.
कधी कधी संदेशही द्यावा लागतो.
म्हणून जेव्हा आपण संदेश देतो.
तो संदेश थेट नाही.
ते एका मेसेंजरद्वारे आहे.
तर तिथे जेव्हा ते अप्रत्यक्ष पद्धतीने ठेवले जाते.
अप्रत्यक्ष.
आपणास समजले.
थेट म्हणजे.
अप्रत्यक्ष.
मध्येच काही मध्यस्थ आले.
पण अर्थ समान असावा.
मध्यस्थ एक संदेशवाहक आहे.
ही गोष्ट स्पष्ट व्हायला हवी.
त्यासाठी.
आवश्यक बदल.
आपल्याला ते करावे लागेल.
आणि ती आपल्या योग्य सादरीकरणाची गरज आहे.
त्यामुळे काळजी करण्यासारखे काही नाही.
कोणतेही नियम नाहीत.
आपली भावना योग्यरित्या मांडण्याचा एक मार्ग आहे.
आणि त्यासाठी हे नियम हवेत.
ठीक आहे.
त्यामुळे काळजी करण्यासारखे काही नाही.
फक्त नियम म्हणून घेऊ नका.
या गरजा आहेत.
जे आपण वापरायचे आहे.
आणि हे आमच्यासाठी बनवलेले आहेत.
एक शब्द.
एक वाक्य.
दोन वाक्ये.
तुम्ही स्वतःला सादर करत आहात.
सभ्य मार्गाने.
मऊ मार्गाने.
हसतमुखाने.
सकारात्मक देहबोलीसह.
आणि आत्मविश्वासाने.
सगळीकडे तुमची दाद मिळणार आहे. कौतुक म्हणजे तुमच्यासाठी यश.
शुभेच्छा. फक्त ते पूर्ण करून जा.