अकाऊंटिंगच्या आणखी काही संकल्पनांबद्दल बोलूया, आणखी काही
अकाउंटिंग तत्त्वांबद्दल बोलूया.
सूचीतील प्रथम सातत्य संकल्पना किंवा सातत्य तत्त्व आहे.
त्यात म्हटले आहे की, जर तुम्ही हिशेब करण्यासाठी काही धोरणे
स्वीकारलीत, तर तेच धोरण येत्या काही वर्षांत स्वीकारणे तुमचे
कर्तव्य आहे, वर्षानुवर्षे त्यात बदल न करणे.
उदाहरणार्थ, घसारा लागू करण्यासाठी, आमच्याकडे दोन मुख्य
पद्धती आहेत, एक सरळ रेषा पद्धत आणि लिखित मूल्य WDB पद्धत.
त्यामुळे जर तुम्ही सरळ रेषेची पद्धत निवडली असेल, तर तुमची
सातत्य संकल्पना सांगते की येत्या काही वर्षांत सरळ रेषेची
पद्धत अवलंबा.
जर तुम्ही लिखित मूल्याची पद्धत निवडली असेल, तर तुमची सातत्य
संकल्पना सांगते की येत्या काही वर्षांत, लिखित मूल्य
पद्धतीचा अवलंब करा.
वर्षानुवर्षे बदलू नका.
असे करू नका, प्रथम एका वर्षासाठी सरळ रेषा पद्धत लागू करा,
नंतर पुढील वर्षासाठी WDB पद्धत लागू करा, नंतर सरळ रेषेची
पद्धत लागू करा, नंतर WDB पद्धत लागू करा.
अशा प्रकारे, दरवर्षीचा हिशोब एकसमान राहणार नाही, त्यात बदल
होणार आहेत.
दरवर्षीचा हिशेब एकसारखा नसून त्यात बदल होणार आहेत.
तुमची खाती तुलना करता येणार नाहीत.
तुम्ही एका वर्षाच्या ट्रेडिंग पेंडलची दुसऱ्या वर्षाच्या
ट्रेडिंग पेंडलशी तुलना करू शकणार नाही.
कारण तत्त्वे भिन्न आहेत, तुम्ही दोन्ही वेगवेगळ्या
तत्त्वांवर बनवले आहेत.
तुम्ही त्यांच्याकडून काय निर्णय घेऊ शकाल?
कोणत्या वर्षी चांगली कामगिरी होती, कोणत्या वर्षी कमी
कामगिरी होती?
तुम्ही एका वर्षाचा ताळेबंद दुसऱ्या वर्षाच्या ताळेबंदाशी
जुळवू शकणार नाही.
ही समस्या असेल.
सर, एक गोष्ट सांगा.
उदाहरणार्थ, एखाद्या संस्थेने प्रथम सरळ रेषा पद्धत घेतली
आहे, आता ती लिखित मूल्य पद्धत लागू करू इच्छित आहे.
त्यामुळे मनापासून ते शक्य होणार नाही.
पण सर, तरीही सरळ रेषेची पद्धत घेतली नसावी असे वाटत असेल, तर
लिखित मूल्याची पद्धत योग्य आहे.
त्यामुळे त्याचा हिशेब खरा आणि न्याय्य होतो.
सर, मग ती संस्था लिखित मूल्य पद्धतीचा अवलंब करू शकत नाही.
मित्रा, बदलण्यास मनाई नाही.
पण जर तुम्ही एकदा बदललात तर त्या बदलाला चिकटून राहा.
सर्व प्रथम, आपण जे स्वीकारत आहात त्यावर चिकटून रहा.
तरीही बदलायची गरज असेल तर विचार करा, समजून घ्या, एकदा बदला.
मग त्यानंतर नाही, पुन्हा पुन्हा नाही.
जर तुम्ही एकदा दत्तक घेत असाल तर 4-5 वर्षे चालवा.
उदाहरणार्थ, तुम्ही शर्ट खरेदी करण्यासाठी दुकानात जाता.
तू त्या दुकानातून शर्ट घ्यायला गेला होतास, तुला एक शर्ट
आवडला.
आणि त्या दुकानदाराने तुम्हाला सांगितले की जर तुम्ही घरी
गेलात आणि धुण्यास काही समस्या असेल किंवा तुम्हाला ते आवडत
नसेल.
उदाहरणार्थ, त्याने तुम्हाला घर दाखवण्यासाठी ही ऑफर दिली.
म्हणून ते आम्हाला परत द्या.
आणि बदला आणि दुसरा घ्या.
त्यामुळे तुम्ही एकदा घरी शर्ट घेतला की तुमच्या घरच्यांना तो
आवडत नाही, तुम्ही तो बदलून घ्या.
जर तुम्ही दुसरा बदललात तर तुम्ही ते पुन्हा बदलायला जाल.
ते चांगले दिसत नाही.
हे योग्य नाही.
तो अशी पॉलिसी देणार नाही.
हा व्यवसाय केला जातो.
इथेही तीच गोष्ट आहे.
जर तुम्ही एकदा धोरण स्वीकारले तर ते सतत स्वीकारा.
ते पुन्हा पुन्हा बदलू नका.
जर तुम्ही धोरण स्वीकारले तर कडक राहा.
येत्या काही वर्षांतही त्याचे पालन करा.
जोपर्यंत ते दुसर्‍या मार्गाने सादर करण्याचे चांगले कारण
सापडत नाही.
दुसरी पॉलिसी घेतल्याने हिशेब अधिक चांगला होईल असे कारण
आढळल्यास किंवा अन्य काही कारण असल्यास त्याला परवानगी आहे.
तुम्ही दरवर्षी बदलत राहिल्यास खात्यांची तुलना होणार नाही.
हिशोबाचा अर्थ उरणार नाही.
पुढे संपूर्ण प्रकटीकरण तत्त्व आहे.
तो म्हणतो, सगळं सांग आणि जा.
अकाउंटिंगमध्ये व्यवसायाची कोणतीही माहिती लपवण्याची गरज नाही.
संपूर्ण गोष्ट सांगा.
काहीही लपवायची गरज नाही.
संपूर्ण गोष्ट सांगा.
याला संपूर्ण प्रकटीकरण तत्त्व म्हणतात.
संभाव्य महत्त्वाची आणि संबंधित समजली जाणारी माहिती
कंपनीसाठी हानिकारक आहे की नाही याची पर्वा न करता पूर्णपणे
उघड केली पाहिजे.
जी काही माहिती महत्त्वाची आहे, ती गुंतवणूकदारांना
सांगण्यासारखी आहे.
ते कंपनीसाठी हानिकारक आहे की नाही याची पर्वा न करता.
याचा अर्थ काय?
फक्त कंपनीचे नुकसान करू नका.
आम्ही त्या पक्षाशी बोलत आहोत अशी कोणतीही अंतर्गत माहिती
तुम्हाला सांगण्याची गरज नाही.
आम्हाला ठेका मिळाला तर आम्ही उद्ध्वस्त होऊ.
आम्हाला कळले की स्पर्धकाने बातमी ऐकली आणि त्याने क्लायंटला
तेथून तोडले.
अशा बातम्या नाहीत.
गुंतवणूकदारांसाठी आवश्यक अशा बातम्या लपवू नका.
आयकर अधिकाऱ्यांसाठी आवश्यक अशा बातम्या लपवू नका.
भविष्यात तुमचा करार चालू आहे अशा बातम्या कशाला सांगायच्या?
तुला ते का सांगावं लागतं?
महत्त्वाची आणि संबंधित माहिती उघड करायची आहे.
पुढे आमच्याकडे येतो.
भौतिक संकल्पना.
भौतिकता संकल्पना सांगते की जर थोडी रक्कम असेल तर आपण त्या
व्यवहाराकडे दुर्लक्ष करू शकता.
सोप्या शब्दात, मी तुम्हाला सांगितले आहे.
एका कंपनीची करोडो रुपयांची उलाढाल आहे.
आणि ती कंपनी 10-20 रुपये चहा, कॉफी, कर्मचाऱ्यांसाठी आणि
काही स्नॅक्स इत्यादींवर खर्च करते.
त्यामुळे छपाईवर 10-20 रुपये खर्च होतात, 10-20 रुपयांच्या
छोट्या डायरी विकत घेतल्या जातात.
त्यामुळे जर तुम्ही 10-10 रुपयांचे वारंवार व्यवहार नोंदवायला
बसलात तर हिशेब खूपच गुंतागुंतीचा होईल.
ते खूप गुंतागुंतीचे होईल.
म्हणूनच भौतिकता संकल्पना सांगते की जर तुमची उलाढाल खूप मोठी
असेल तर तुम्ही छोट्या व्यवहारांकडे दुर्लक्ष करू शकता.
संपूर्ण प्रकटीकरणाप्रमाणेच, ही संकल्पना देखील संस्थेला
त्यांचे कार्ड टेबलवर ठेवण्यास बांधील आहे.
पूर्ण प्रकटीकरण हे भौतिकताविरोधी आहे.
पूर्ण प्रकटीकरण म्हणतो, मला सर्व काही सांगा.
सर्व खर्च सांगा.
आणि भौतिकता काय म्हणते?
जर खर्चाची रक्कम कमी असेल तर आपण त्याकडे दुर्लक्ष करू शकता.
चित्रात भौतिकता कधी येणार?
जेव्हा रक्कम खूप कमी असते.
या भौतिकता संमेलनामागील उद्देश असा आहे की आर्थिक विवरणाचा
विचार करून व्यक्तीच्या निर्णयावर प्रभाव टाकणारी कोणतीही
माहिती समाविष्ट केली पाहिजे.
भौतिकता संकल्पना सांगते की जर रक्कम खूपच कमी असेल तर
त्याकडे दुर्लक्ष करा.
परंतु जर रक्कम संबंधित असेल तर ती त्वरित उघड करा.
जर रक्कम संबंधित असेल तर ती त्वरित उघड करा.
आता मित्रांनो, कॅल्क्युलेटरबद्दल बोलूया.
जर आपण कॅल्क्युलेटरबद्दल बोललो तर त्याचे आयुष्य 12
महिन्यांपेक्षा जास्त आहे.
ते मूर्त आहे.
आणि आम्ही ते व्यवसायात वापरण्यासाठी खरेदी करतो.
ही एक स्थिर मालमत्ता देखील आहे.
जर आपण मूर्त स्थिर मालमत्ता म्हणतो, तर पीपीई मालमत्ता,
वनस्पती आणि उपकरणांच्या व्याख्येवर आहे.
मालमत्ता, वनस्पती आणि उपकरणे यांच्या व्याख्येवर कोणतीही
वस्तू उभी असेल, तर आम्ही त्यावर घसारा लागू करतो.
त्याची किंमत आम्ही आयुष्यात ठरवतो.
पण आम्ही हे कॅल्क्युलेटरने करत नाही.
का? भौतिकतेच्या संकल्पनेमुळे.
100-200 रुपयांचे कॅल्क्युलेटर तुम्ही विकत घेत आहात, असे तो
म्हणतो.
तुम्ही ते ५ वर्षात वितरित कराल.
त्याची किंमत तुम्ही द्याल.
जर ते 5 वर्षे चालेल, तर ते 5 वर्षे चालणार नाही.
उदाहरणार्थ, कॅल्क्युलेटर 2 वर्षे चालतो.
तर 100 रुपयांची किंमत 2 वर्षात 50-50 वर हस्तांतरित
करण्याऐवजी तुम्ही 1 वर्षात 100 रुपये टाका.
जुळणार्‍या संकल्पनेकडे दुर्लक्ष करा.
पीपीईकडे दुर्लक्ष करा.
परवानगी कोण देते?
भौतिकता.
भौतिकता म्हणते की जर रक्कम लहान असेल तर लेखाच्या तत्त्वांचे
उल्लंघन केले जाऊ शकते.
जर रक्कम किरकोळ असेल तर लेखाच्या तत्त्वांचे उल्लंघन केले
जाऊ शकते.
आता किरकोळ रकमेची व्याख्या काय?
आपण कोणती रक्कम किरकोळ मानली पाहिजे?
आम्ही कोणती रक्कम प्रमुख मानली पाहिजे?
मित्रांनो, ते अवलंबून आहे.
ते अवलंबून आहे.
व्यवसाय ते व्यवसाय.
हा करोडोंचा व्यवहार आहे.
आपण 100-200 कडे दुर्लक्ष करू शकतो.
परंतु जर एखाद्या व्यवसायाची मासिक विक्री 1000 रुपये असेल,
उदाहरणार्थ, आणि तो म्हणतो की त्याला 100 रुपयांचे
कॅल्क्युलेटर रेकॉर्ड करायचे नाही, तर हे चुकीचे आहे.
मग हे साहित्य नाही.
साहित्य किती उलाढाल आहे यावर अवलंबून असेल.
त्यानुसार तुम्ही रकमेची तुलना कराल.
व्यवसाय ते व्यवसाय.
100 रुपयांचा व्यवहार, 100 रुपयांची रक्कम, एका व्यवसायासाठी
अभौतिक असू शकते, दुसर्‍या व्यवसायासाठी अभौतिक असू शकते आणि
दुसर्‍या व्यवसायासाठी भौतिक असू शकते.
त्यामुळे ते कोणासाठी भौतिक आहे, हे तुम्हीच ठरवायचे आहे.
त्याचा खुलासा झाला पाहिजे.
ज्यांच्यासाठी ते गैर-मटेरिअल आहे, आपण स्वतःच ठरवावे की
आमच्यासाठी थोडी रक्कम आहे.
आम्ही खुलासा केला नाही तरी चालेल.
किती भौतिक रक्कम आहे, आपण त्याकडे दुर्लक्ष करू शकतो, आपण
त्याकडे दुर्लक्ष करू शकत नाही आणि जे अभौतिक आहे, त्याकडे
आपण दुर्लक्ष करू शकतो हे व्यवसाय ते व्यवसायावर अवलंबून आहे.
होय साहेब.
त्यामुळे आमच्यात सातत्य आहे.
एक धोरण अवलंबा, ते सतत पाळा.
जर तुम्हाला बदलायचे असेल तर ते करा.
पण बदलल्यानंतरही त्यावर चिकटून राहा.
आणि बदलण्याऐवजी, लेखाजोखा अधिक चांगला, खरा आणि न्याय्य असू
शकतो.
तुमच्या इच्छेप्रमाणे तुम्ही बदलणार नाही.
३-४ वर्षे झाली.
संपूर्ण खुलासा.
पण ते आतून नाही.
त्यामुळे व्यवसायाचे नुकसान होईल असे नाही.
आणि भौतिकता, पूर्ण प्रकटीकरणाची थोडीशी नोंद.
संपूर्ण गोष्ट सांगा.
परंतु जर रक्कम अभौतिक असेल तर आपण त्या व्यवहाराकडे दुर्लक्ष
करू शकतो.
तर ही चर्चा होती सातत्य, संपूर्ण प्रकटीकरण आणि भौतिकता
तत्त्वाची.
सर्वांचे आभार.