सर्वांना नमस्कार, तुम्हा सर्वांना शुभसंध्या. हा विनीत गौतम
आहे, तुझा प्रशिक्षक आहे, तुझा ट्रेनर आहे.
आणि आज मी तुमच्याशी अशा एका गोष्टीबद्दल बोलणार आहे ज्यावर
थोडं लक्ष केंद्रित करूया.
होय, हो, हो, हो सगळे. आज खरंतर मी बोलणार आहे.
कधी कधी आपण आपल्या परिस्थितीशी तडजोड करण्यात व्यस्त असतो.
आपण ज्या टार्गेटने जात होतो, ते टार्गेट आपण खूप आधीच सोडलं
होतं, हे ही आपल्याला कळत नाही.
आणि आता आपण जे करत आहोत, ती फक्त तडजोड आहे.
तडजोड आणि दुसरं काही नाही.
त्यामुळे अनेकदा काम करताना आपल्याला काम आवडत नाही.
मी तुम्हाला एक गोष्ट सांगतो.
वर्गात लॅबमध्ये टेस्ट सुरू आहे.
आणि प्रामुख्याने परीक्षेत काय चाललंय, एक प्राध्यापक आपल्या
विद्यार्थ्यांची परीक्षा घेत असतो.
आणि तुम्ही काय करताय?
एक प्राध्यापक आपल्या विद्यार्थ्यांची परीक्षा घेत आहे.
आणि तुम्ही काय करताय?
तो बेडूक पकडून उकळत्या पाण्यात टाकत आहे.
आता तुम्हाला वाटेल की उकळलेल्या पाण्यात टाकलं तर बेडूक मरून
जाईल.
पण नाही, तसं होत नाही.
बेडूक उडी मारून बाहेर येतो.
मग तो जे करतो, तो नॉर्मल पाणी घेतो आणि त्यात बेडूक टाकतो.
आणि ते पाणी भांड्यात टाकून आग पेटवू लागते.
पूर्वी पाणी नॉर्मल होते.
बेडूकाला त्याचा काहीच त्रास झाला नाही.
पण आता हळूहळू पाणी गरम होत आहे.
आणि बेडूक बाहेर येत नाहीये.
वाढत्या तापमानाशी बेडूक स्वत:ला जुळवून घेत आहे.
जे विद्यार्थी ही परीक्षा पाहत आहेत, ते प्राध्यापकांना
विचारतात,
साहेब, तुम्ही काय करताय?
बेडूक असाच मरून जाईल.
तो म्हणतो, तुम्ही बघा काय होतंय ते.
पाणी हळूहळू गरम होत आहे.
उकळलेल्या पाण्याप्रमाणे बेडूक उडी मारत नाही.
तो पाण्याशी जुळवून घेण्याचा प्रयत्न करत असतो.
आणि या प्रक्रियेत वेळ जात आहे.
आणि जेव्हा पाणी उकळू लागलं तेव्हा खूप गरम झालं.
तेव्हा बेडकाने उडी मारण्याचा प्रयत्न केला.
पण आत्तापर्यंत त्याच्या शरीरातील सर्व ऊर्जा गरम पाण्याच्या
प्रक्रियेशी जुळवून घेण्यासाठी वापरली गेली आहे.
उडी मारण्याची ऊर्जा त्याच्यात राहिलेली नाही.
त्यामुळे इच्छा असूनही तो आपला जीव वाचवू शकला नाही.
तो त्या परिस्थितीतून बाहेर पडू शकला नाही.
तुम्ही पाहिलं, पहिल्या दृश्यात जेव्हा बेडूक उकळलेल्या
पाण्यात टाकला तेव्हा पाणी उकळलं गेलं होतं.
त्याचा तिथेच मृत्यू व्हायला हवा होता.
पण तो बचावला.
त्याने ताबडतोब बाहेर उडी मारली.
आणि जिथे तो जगायला हवा होता,
त्याला तिथली परिस्थिती समजत नव्हती.
आणि परिस्थितीशी जुळवून घेण्यासाठी त्याने आपली सर्व शक्ती
पणाला लावली.
आणि जेव्हा परिस्थिती बिकट झाली, जीव वाचवण्यासाठी त्याला
तिथून बाहेर यावं लागलं, तेव्हा बाहेर येण्याची ऊर्जाच उरली
नाही. आणि त्याचा मृत्यू झाला.
आपण आयुष्यात काय करतो?
आपण काळ आणि परिस्थितीशी जुळवून घेण्याचा प्रयत्न करत असतो.
आम्ही आमची सर्व शक्ती तडजोड करण्यात गुंतवतो.
आपल्याला न आवडणाऱ्या गोष्टी आपण स्वीकारत राहतो.
उदाहरणार्थ, हळूहळू, हळूहळू ऊर्जा संपवून ती मारून टाकावी,
असा जो प्रयोग इथे झाला. समाज अनेकदा आपल्यासोबत हेच प्लॅन
िंग करतो.
अशा अनेक जाती आहेत ज्यांना वाढू दिले जात नाही.
आपल्याच नेत्यांना त्यांची भरभराट होऊ द्यायची नाही.
आपण त्यांच्यासमोर अशी परिस्थिती निर्माण करत राहतो, ज्यात
जुळवून घेताना त्यांचा जीव जातो.
आणि मग एक दिवस त्यांचा मृत्यू होतो.
ते लहान असताना उकळलेल्या पाण्यासारखी खरी परिस्थिती लगेच
आपल्यासमोर आली तर आपण त्यात उडी मारू शकतो.
पण आरसा कधीच स्पष्ट होत नाही.
हळूहळू परिस्थिती अधिकाधिक बिकट होत जाते.
आणि मग इच्छा असूनही आपण काहीच करू शकत नाही.
इच्छा असली तरी.
मग ते वैयक्तिक आयुष्य असो किंवा सामाजिक जीवन.
आणि प्रामुख्याने मी व्यावसायिकांशी बोलत आहे.
तुम्ही कुठेही असाल, कुठल्याही अवस्थेत असाल, तुम्हाला काही
घडत असेल, आयुष्यात रोज जुळवून घ्यावं लागतं, आपल्या
तत्त्वांशी तडजोड करावी लागते, मनाप्रमाणे काम करता येत नाही,
काहीतरी वेगळं करावं लागतं
तुमच्या खऱ्या टार्गेटपासून.
त्यामुळे उशीर होण्याआधीच उडी मारा.
उडी मारून बाहेर या.
खरे तर प्रत्येक यंत्रणेची हीच योजना असते.
आपण आपल्या सर्वोत्तम प्रतिभेला निराश केले पाहिजे आणि ते
आपल्या आत ठेवले पाहिजे.
भांडी वनस्पती म्हणून ठेवावी लागते.
कारण भांड्याची वाढ त्यानुसार च व्हावी लागते.
ते भांड्यानुसार च व्हावे लागते.
जे काही लावलं जातं ते त्यानुसार च व्हायला हवं.
मी ते भांड्यातून बाहेर जाऊ देत नाही.
माळी, तुझी खरी वाढ मातीत च आहे.
त्याची लागवड करून पहा.
एकाच आकाराची दोन रोपे घ्या.
एक भांड्यात आणि दुसरा मातीत लावावा.
सहा महिन्यानंतर तुम्हाला फरक दिसेल.
भांड्याचे रोप दीड फूट असेल तर मातीचे रोप सहा फूट होईल.
तुम्ही सर्व खते आणि पाणी समान दिले आहे.
आपण आपल्याकडून कोणतीही कमतरता सोडली नाही.
पण भांड्याची रोपे त्या समायोजित अवस्थेत असतात.
जेव्हा जेव्हा त्याची मुळे पुढे सरकत असतात, तेव्हा भांडे
जुळवून घेत असतात.
आणि समायोजनातच त्याची वाढ सरासरी झाली आहे.
तर, मातीतील वनस्पती, तिची मुळे हव्या त्या ठिकाणी जाऊ शकतात.
ती मनाप्रमाणे वाढू शकते.
आणि मग एक मानसिकताही अशीच बनते.
भावनिक आशयात, जर मी वाढीच्या मानसिकतेबद्दल बोललो तर वाढीची
मानसिकता विकसित करा.
कारण मानसिकता ही स्वैराचारी असते.
आणि ज्याला आपल्याला गुलाम म्हणून ठेवायचे आहे, तो आपल्याशी
अशी वागणूक देतो, जसे बेडूक सामान्य पाण्यात टाकले जाते,
त्याला लगेच खरी स्थिती दाखवली जात नाही.
त्याला एका युक्तीमध्ये ठेवलं जातं, की तू एकदम नॉर्मल आहेस.
जंगली पाण्याची वाईट अवस्था ताबडतोब दाखवली तर तोही
बेडूकासारखा उडी मारून निघून जाईल, हे त्याला ठाऊक आहे.
म्हणूनच त्याला आधी नॉर्मल पाण्यात टाकलं जातं.
आणि हळूहळू, हळूहळू, अशा लोकांना दहशतवादी बनवले जाते.
सर्वप्रथम सर्व काही नॉर्मल दाखवले जाते.
मग हळूहळू, हळूहळू त्यांनी आपल्या भांड्यात पाणी टाकले.
अशा प्रकारे जोपर्यंत त्याला खरी स्थिती कळत नाही, तोपर्यंत
तापमान इतके जास्त असते आणि त्याची पळून जाण्याची ऊर्जा इतकी
कमी असते, की तो पळून जाऊ शकत नाही.
आणि तो त्या जाळ्यात कायमचा अडकतो.
आणि तिथेच त्याला मरायचं आहे.
आपल्या आजूबाजूला असे सापळे रचणारे लोक आहेत.
ते त्यांचेच लोक आहेत.
आपल्याला खरी परिस्थिती कळावी आणि त्या परिस्थितीतून बाहेर
पडता यावे, अशी त्यांची इच्छा नसते.
आणि भांड्याच्या वनस्पतीऐवजी आपण जमिनीत वनस्पती बनवू शकता
आणि आपली खरी वाढ नैसर्गिक बनवू शकता.
तुम्ही तुमची खरी क्षमता मिळवू शकता.
हेच आमच्या प्रशिक्षणाचे ब्रीदवाक्य आहे.
वास्तविक नैसर्गिक परिस्थितीत वाढीची मानसिकता विकसित
करण्यासाठी एक शिखर आहे उंटाचा मालक रात्री त्याच्या
नातेवाईकाला भेटण्यासाठी त्याच्या नातेवाईकाकडे गेला आहे तो
त्याला बसण्यास सांगतो, त्याने त्याला बर् याच वेळा सांगितले
आहे परंतु तो बसत नाही परंतु प्रत्येक
दुसर् या दिवशी रात्री एकदा खाल्ल्यानंतर तो विश्रांती साठी
बसतो तो त्याच्या वरिष्ठ असलेल्या नातेवाईकाकडे येतो तो
म्हणतो, उंटाचे काय झाले आहे ते मला माहित नाही
मी तुला बसायला सांगतोय, तो बसत नाही नातेवाइकाने त्याला
विचारले की तू त्याला कसे बसवतेस तो म्हणतो तो म्हणतो की मी
रोज असे बोलतो आधी मी त्याच्या गळ्यात दोरी बांधतो आणि
त्याच्या गळ्यात दोरी बांधतो आणि उंटाला बांधतो मग मी त्याला
बसायला सांगतो आणि विश्रांती घेतो तो बसतो
मग मी त्याला सांगतो की मी अजून दोरी आणलेली नाही.
मी विसरलो तो म्हणतो, तू दोरी विसरलीस, तू ज्या प्रकारे
कर्मकांड करतोस त्याप्रमाणे त्याच्या गळ्यात दोरी
बांधण्यासाठी त्याच्या गळ्यात दोरी बांधण्याचे विधी करतोस
त्याप्रमाणे तो दोरी घेतो त्या मार्गाने तो जातो, असे वागतो
गळ्याभोवती दोरी तो अभिनय करत आहे, दोरी नाही तो गळ्याभोवती
दोरी बांधतो बांबू बांबू २ फूट लांब आहे त्याच्या एका बाजूला
किल्ला आहे तो हातोड्याने मारला जातो त्याच्या हातात बांबूची
काठी नाही, हातोडा नाही, दोरी नाही पण तो सर्व काही
करण्यासाठी काम करत आहे
आधी दोरी मग बांबू तो गळ्याभोवती दोरी बांधतो तो आपल्या
पायाने जमिनीवर आदळतो मग तो त्याच्या गळ्याभोवती दोरी बांधतो
आणि त्याला बसायला सांगतो आणि उंट ही तसाच बसतो, उठायची वेळ
आली की तो उंटाला उठायला सांगतो
जायची वेळ आहे पण उंट उठत नाही उंट उठत नाही उंटाचा मालक
त्याला विचारतो तू कसा उठतोस? तो म्हणतो, आधी मी बांबू उचलतो
मग मी दोरी उघडतो मग मी त्याला उठायला सांगतो तो म्हणतो, मी
म्हणतो तसे करा तो बांबू उचलून दोरी लावतो
असे केल्यावर जेव्हा तो उंटाला उठायला सांगतो तेव्हा उंट लगेच
उठतो तेव्हा तुम्ही विचार करत असाल, मी काय म्हणतोय? मी
तुम्हाला गुलामगिरीची मानसिकता सांगत आहे उंटामध्ये इतकी ताकद
असते की तो माणसाला वाहून नेऊ शकतो पण तो मानसिकरित्या
परिस्थितीशी जुळवून घेतो
गळ्यात दोरी बांधून, दिवसभर काम करून विश्रांती घेणं, हे माझं
आयुष्य आहे, आता तुम्ही विचाराल, डोळे नाहीत का? त्याला दोरी
दिसत नाही का? खरं तर आपण मेंदूला जो आहार दिला आहे, तो आहार
अवचेतन मनामध्ये असतो
आणि ज्या प्रकारे मन म्हणते की आपण ते स्वीकारले आहे आपण बर्
याच वेळा गोष्टी पाहत नाही आपण आपल्या समोर काहीतरी चुकीचे
आहे हे पाहिले असेल आपण आपल्या डोळ्यांसमोर वर्षानुवर्षे
चुकीचे करत आहात परंतु आपली विचारसरणी अशी आहे की ती योग्य
आहे आणि आपण
हे करत राहा तुम्ही म्हणाल की ते चुकीचे होते पण तुम्ही ते
डोळ्यांनी पाहू शकत नाही का? हे चुकीचे आहे हे माहित नाही
त्याचे मन त्याच प्रकारे समायोजित केले जाते ज्याप्रमाणे आपण
घरी वारंवार एखादी छोटीशी चूक करतो विशेषत: हिवाळ्याच्या या
हंगामात जेव्हा मुले नसतात
थंडीमुळे आंघोळ करायची आहे आणि बर् याच माता आपल्या मुलांना
मारहाण करतात ते रडतात आणि त्यांना अंघोळ घालायला लावतात मी
तुम्हाला सांगतो की हे किती धोकादायक आहे की रडताना त्याला
उचकी येत आहे आणि त्याचा श्वास वाहत आहे आणि आपण त्याच्यावर
पाणी ओतत आहात हे आपल्याला माहित असले पाहिजे
की सामान्य परिस्थितीतही जेव्हा आपण त्याच्यावर पाणी ओततो
तेव्हा आपला श्वास वाहू लागतो आणि तो रडत असतो आणि अशा
प्रक्रियेत एका आईने आपल्या मुलाचा जीव घेतला होता, आता
तुम्ही काय म्हणाल की तिला आपल्या मुलाचा जीव घ्यायचा होता?
नाही, म्हणून आमची मानसिकता अशी आहे
की आपण अशा चुका करत राहतो आपण इंटरनेटवर एक फोटो पाहू शकता
सोशल मीडियावर एक घोडा आहे आणि एक मुलगी त्याला घेऊन जाऊ
इच्छिते परंतु त्याला नको आहे ती त्याच्या गळ्यात दोरी बांधते
आणि घोडा तिच्या मागे लागतो तो एक मोठा आणि मजबूत प्राणी आहे
परंतु आहे.
लहान-मोठे म्हणजे मन तंदुरुस्त असे काहीही नसते
अगदी मोठ्या हत्तीलाही आपण गुलामासारखं वागवतो
पण तो आमचा विरोध करू शकत नाही, कधी विरोध करतो? लोक म्हणतात
हत्ती वेडा झाला आहे जेव्हा आपण त्याला वेडा म्हणतो तेव्हा तो
आम्हाला विरोध करत आहे का? कारण त्याच्या अवचेतन मनातील आहार
काम करत नाही
त्याला गुलामगिरीची मानसिकता समजत नाही जेव्हा तो पुन्हा
सामान्य होतो तेव्हा त्याची परिस्थिती तीच आपल्याला आवडते ती
गुलामगिरी आजही असे अनेक लोक आहेत जे स्वातंत्र्यापेक्षा
गुलामगिरी चांगली होती असे म्हणण्यास मागेपुढे पाहत नाहीत लोक
आजही म्हणायला कचरत नाहीत
आपण स्वतंत्र आहोत पण आपण मानसिकगुलाम आहोत म्हणून
गुलामगिरीचे कौतुक करायला बरेच लोक मागेपुढे पाहत नाहीत
क्रूर ससाक ने उन वीर बाल्को को जिंदा जमीन दीवाल में चुनवा
दिया
शहीदी दिवस मन रहें हैं
लेकीन उस रोड का नाम
औरंजेब रोड राखा हुआ हैं
और कै ऐसे है यहा पे
खाते तो रोटी याहा की हैं
गन ऐसे क्रूर ससाक का गाते हैं उन्हे अपना पूर्वाज कहते हैं
खाते हैं की हम मुसलमानो ने
इस देश पे 800 साल सासन किया हैं उसमे उनका ही सासन आता हैं
Un Kroor Sasakon Ko
ये गुलामी की मानसिकता नहीं हैं तो और क्या हैं
माणसिक्ता में एडजस्ट करते करते आहे का?
हम अपनी एनर्जी इटनी खतम कर चुके हैं
हम गुलाम कैसे हुए थे
जब ईस्ट इंडिया कंपनी आई
पहले लॉग इन नॉर्मल बिझनेस करने किली आई
सामान्यत: व्यवसाय करने किली आई
और धीरे धीरे
नॉर्मल पानी को गरम करते करते
सामान्य परिस्थिती को गरम करते करते
हमारे यूपीए टेकओव्हर कर्ण शुरू कर्डिया
और हमने थोडा थोडा सा एडजस्ट किया
कोई बात नहीं थोड़ा समायोजित करा कार्लो थोड़ा समायोजित करा
कार्लो समायोजित करा
क्यूकी कुछ बेनिफिट डेट दि
यूएस बेनिफिट के नाम पे थोडा थोडा एडजस्ट करते चले गए
और समायोजन में अपनी एनर्जी इतनी खतम कर्डी
की जब
Istiti Control se bahar hon lagi
Bardaat se bahar hone lagi
तब हम निकलना तो चाटे थे
लेकी तब तक बुरी तराह से फास चुके द
क्यूकी आज उनके साथ हो लोग जाती कर रे हैं
तो हम ये कहके अपने आप को तसल्ली कर लेते थे
हम मेरे साथ थोडी कर रे हैं
अंग्रेज क्या सारे सेपाही वहन से लेके आए थे
हमरे अपने देश के लोग हाय
अपने सेपाही ही अपने भारतियों पे आन्या किया करते थे
सूचना ंचे पृथक्करण करण्यासाठी काय करावे
सूचना चेतन मनाला विभक्त करा
जो कर्ता था चेतन मन
अवचेतन मन
वो हमरे अपने लॉग द
Lekin unke halat be waiसी बानी हुई
उन्होने ये बिलकुल नहीं सोचा
उपरवाले ने बैसाक सबको
एक एक मन मुप्त मी दिया हुआ हैं
लेकीन हम इज तारिके की
मानसिक्ता में गुलामी की मानसिकता में
जकड चुके थे की हम नहीं पता
की जनरल डायर हम अपने भाई बंधुंको ही मरने के लिए ऑर्डर दे
रहा है जालियां वाले बाग में
हम ये बात भूल गए
तर ये माइंडसेट का सावल है
ये दुनिया
System apko apne daire mein
बंद के रखने को मजबूर करेगा
तुम्हे अपने कोसिस करके
इसे बहार निकलना होगा
आगर निकल सकते हो
तो पहले ही हलत को समझो
अॅक्शन लो
Nikal Jao
आज तकत है तुम्मे निकालने की
वकात रहाटे
Nikal Jao
अपने मन मुताबिक काम कार्लो
Tआपलं रियल टार्गेट ko
कर पाओगे साध्य करा
वास्तविक विकास
कर पाओगे साध्य करा
आपण ती 10 पट वाढ मिळवू शकता
तुझ्या आयुष्यात
आप वाकत पे निर्णय नहीं लेते हो सही काम नहीं सुरु कर पाटे हो
मन पासंद लड़की से सादी
जब मोका होता है
कर्ने का अच्छा तो नहीं
ये नहीं वो नहीं
और फिर बाद में हलत इतने इस्तिती खरब हो जाते की
मन मरजी खिलाफ एडजस्ट कर्ण परदा है जब आपके पास वकत है
तो वाकत रहाटे समाल जाओ
विकासाची मानसिकता विकसित करा
मैने क्या कहा
की ये ग्रोथ माइंडसेट को विकसीत करो
विकासाची मानसिकता विकसित करा
क्यूंकी ये समाज, ये प्रणाली
तो ये करने नहीं देगा
आपको अपने विकास की बात
खुद सोचनी पडेगी
वर्ण ये प्रणाली तो तुम्हे कहेगा
की तुम गुलाम बने रहो
तुम गुलाम बने रहो
मोदी जी
जब गुजरात से
निकल के
गुजरात से निकल के काऊ
जब गुजरात का सीएम बने गए
और 2001 में जो गोध्रा कांड हुआ
वो राछी हुई
सोची समझी साजिस थी
बिपक्ष की भी
और इंके पार्टी के बड़े लिद्रां की भी
की इंका करियार स्टार्ट होने से पहले ही खतम कर दो
क्यून? बरदास नहीं होरा था ना
अभी जब इतने साल
मुख मंत्री राह गए
केंद्र में
पीएम के लिए आना वाले द
Tab भी kitne logon ne birोद kiया
ये समाज, ये सोसायटी
कोई भी आपको गिफ्ट के रूप में कुछ देने वाला नहीं है
तुमे अपनी लडाई खुद लाडनी है
अगर तुम पा सकते हो
तो पालो
कहते हैं
यूपीएससी का परीक्षा
एमबीए कॅट का परीक्षा
आयआयटी नीट का परीक्षा
मेरा मतलब की जिंदगी के जो कठीण परीक्षा होते हैं
वो इज तारिके से होते हैं उनका मोटो आपको पास करण नहीं
आपको फेल करण होता है
परीक्षा का प्रक्रिया एक नकार प्रक्रिया है आहे
ऐसे ही इज लाइफ के सफाल्टा का मंत्रा है
सगळीकडे, प्रत्येकजण
सर्व परिस्थिती वाट पाहत आहे
तुम्हाला अपयशी ठरल्याबद्दल
सिस्टीम हाय ऐसा बना हुआ है की जो तुमे फेल करेगा
लेकीन इस्के बाद भी
अगर तुम अपना प्रयत्न लगा के
पास कर जाते हो
तो वो सफाल्टा तुमारी है
ये बात और है
की बच्चा जब आयआयटी नीट के परीक्षा क्लिअर करता है
तो स्कूल कहता है बड़ा बोर्ड लगा के
की मेरे बाचे ने स्पष्ट किया
इंस्टिट्यूट कहता है मेरे बचे ने क्लिअर किया
आई-वडील कहता है की मेरे बच्छे ने स्पष्ट किया
कोई ये कहता नहीं है
की उस बाचे ने स्पष्ट किया
उसको क्रेडिट कोई देनेवाला नहीं है
ये है दुनिया
और अगर हार कर
वही बच्चा आत्महत्या करते करते है
ही माझी जबाबदारी आहे असे कोणतेही विधान संस्था करत नाही
माझ्यामुळे या मुलाने आत्महत्या केली शाळा जबाबदारी घ्यायला
तयार नाही पालकही जबाबदारी घ्यायला तयार नाहीत
प्रत्येकजण म्हणतो की या मुलाने हे केले
आत्महत्या करताना मुलाने केले 'हे' कृत्य
पण जेव्हा ते यशस्वी झाले तेव्हा शाळकरी मुले, संस्थान,
बालपालक, मुले यांना अनेकदा फसवल्यासारखे काहीच नसते.
की मी रात्री २ वाजता अभ्यास करायचो
ना संस्थेचे शिक्षक, ना शाळेचे शिक्षक, ना पालक, सगळे झोपायचे
आणि ते यशस्वी झाल्यावर सगळ्यांनी एकमेकांना मिठी मारली वाह
पण
ठीक आहे, हा तात्पुरता टप्पा असेल
तुम्ही डॉक्टर झालात तर तुमच्या नावासोबत काय लिहिलं जाईल?
आपल्या शाळेचे मुख्याध्यापक संस्था, केंद्र संचालक किंवा
पालकांसोबत असे लिहिले जाणार नाही
तुम्ही डॉक्टरांच्या आयुष्याचा आनंद घ्याल बाबा तुमचे
आई-वडीलही तुम्हाला डॉक्टरांचे वडील म्हणतील. ते डॉक्टर होणार
नाहीत आणि तुम्ही त्यांचा मुलगा होणार नाही, तुम्ही डॉक्टर
व्हाल पण तुम्हाला तुमची लढाई स्वत:च लढावी लागेल.
हे जग
बघा, जेव्हा तुम्ही हरता तेव्हा सगळे तुमच्या विरोधात असतात
त्यामुळे पराभव आणि विजय या दोन्हीसाठी तुम्ही तयार राहिले
पाहिजे
ही मानसिकता तयार करा
आणि मी या विषयावर का बोलत आहे ही व्यवस्था अशा प्रकारे बनवली
गेली आहे की तुम्हाला स्वतःला गुलाम बनवण्याची घाई आहे
प्रत्येक गोष्ट अशा प्रकारे बनवली जाते की आपल्याला ते आपले
गुलाम बनवावे लागेल बहुतेक शास्त्रज्ञ आणि डॉक्टर विकसित
देशांतील आहेत
ते भारतीय आहेत
पण ते जे संशोधन करतात, ते ऑपरेशन ्स त्यांच्या नावाने
लिहिलेले असतात ना, त्या देशाच्या संस्थेच्या किंवा कॉलेजच्या
नावाने त्या देशाच्या नावाने लिहिलेले असते त्यांना
प्राध्यापक म्हणतात त्यांना कुठेही समजावून सांगितले जात नाही
की ते भारतीय आहेत आणि
त्यांनी हे केले, असे डॉ.
बाबा स्वीकारत नव्हते म्हणून त्यांची हत्या करण्यात आली हेच
टॅलेंटच्या बाबतीत घडत आहे
हा समाज कधीच अस्पृश्य होणार नाही, जातीच्या नावाखाली,
अनेकवेळा राज्याच्या नावाखाली, प्रतिभेसह धर्माच्या नावाखाली
अनेकदा अन्याय होतो, प्रतिभावान मूल खालच्या जातीचे असेल तर
अन्याय होतो
मी याच्याशी सहमत आहे कारण यामुळे आरक्षण व्यवस्था आहे मी
त्याचे समर्थन करत नाही कारण तिथेही एक समस्या आहे जो खरोखर
प्रतिभावान आहे सिस्टम त्याला मदत करत नाही इतर लोक त्याचा
फायदा घेत आहेत टॅलेंट देखील पुढे आहे
जे वर्ग कमकुवत आहेत, त्यांची आर्थिक स्थिती चांगली नाही पण
व्यवस्था त्यांना मदत करत नाही
मला म्हणायचे आहे की तुम्हाला स्वतःची लढाई लढावी लागेल ही
व्यवस्था तुम्हाला पुढे ढकलण्यासाठी बनलेली नाही
हे आपल्याला पुढे ढकलण्यासाठी बनवलेले नाही
जो पुढे गेला आहे त्याने तो अडथळा तोडला आहे आणि पुढे
गेल्यावर तुम्हाला आधार मिळेल पण एकदाही कायम होऊ नका
भरत कोहली म्हणाला
सचिन तेंडुलकरचा विश्वविक्रमी वनडे १०० धावांचा विक्रम मोडता
कामा नये म्हणूनच हा विक्रम मोडण्यापूर्वी जेव्हा जेव्हा तो
खेळत राहील असा विचार केला गेला तेव्हा त्याला वनडेतून काढून
टाकण्याचा प्रयत्न करण्यात आला तेव्हा तो मोडला गेला आणि
विश्रांती देण्यात आली
कोणत्या मानसिकतेने दिले जात आहे
की त्याने पुढे जाऊन आपला विक्रम मोडू नये अजूनही काही जाती
आहेत जो यशस्वी होतो तो चालवू शकतो जर ओबीसीतील व्यक्ती
चांगल्या स्थितीत असेल तर तो मागासवर्गीय लोकांसोबत चालवू शकतो
प्रतिभेचे मूल्यमापन केले जात नाही, जातीचे मूल्यमापन केले
जात आहे आणि मी हे दोन्ही बाजूंनी सांगत आहे की जो यशस्वी
होईल तो अग्रेसर वर्गाबरोबर चालवू शकतो, ओबीसी आणि एससीएसटीवर
खूप अन्याय होतो म्हणून आज मला असे म्हणायचे आहे की
प्रत्यक्षात किंमत नाही
प्रतिभेची
आज यंत्रणा तयार झाली आहे
हळू हळू विष देणे आणि लोकांना मारणे लोक काय म्हणतात ही जात
आपल्यासमोर महान ठरेल
हे मी फरिदाबादहून सांगत आहे
जेव्हा हा नगरनिगम बनला तेव्हा पहिला महापौर गोरखपूरचा होता,
तो गोरखपूरचा होता आणि हरयाणाच्या पूर्वांचल या चांगल्या
जिल्ह्यातून उत्तर प्रदेशचा रहिवासी होता, तो महापौर म्हणून
निवडून आला होता, परंतु तथाकथित दबंग लोक त्यांना शक्य होते;
एखादी छोटी शी व्यक्ती आपल्यावर राहील हे सहन न झाल्याने
त्यांनी त्याला महापौर म्हणून स्वीकारण्यास नकार दिला,
त्यांनी नकार दिल्यानंतर लॉटरी पद्धत चालत असे, दुसऱ्यांदा
निवडून आल्यावर चौथ्यांदा निवडून आले, पण
देवाने ठरवले होते की ते महापौर होतील पण समाज तुम्हाला
अधिकार देत नाही मग पूर्वांचलच्या लोकांनी जिल्हा
रुग्णालयाजवळ काही दिवस निदर्शने केली मग पूर्वांचलच्या
जनतेने त्यांचा स्वीकार केला ही केवळ एका ठिकाणची गोष्ट नाही
प्रत्येक ठिकाणचे आहे हे प्रत्येक ठिकाणचे आहे ज्याला
राहण्यासाठी जागा आहे त्याला आपला बॉस हवा आहे त्याला
त्याच्या बॉसने आपल्या कनिष्ठाचे कधीही कौतुक करू नये अशी
त्याची इच्छा आहे त्याला तो पाण्याच्या बेडूकासारखा व्हावा
अशी त्याची इच्छा आहे त्याला ज्या व्यवस्थेशी जुळवून घ्यायचे
आहे त्याने हो सर त्याला हवे आहे
त्याने वेळेवर कामावर यावे अशी त्याची इच्छा आहे त्याने घरी
जावे अशी त्याची इच्छा आहे तो कशाचीही मागणी करत नाही त्याला
मोठी स्वप्ने पडावीत असे वाटत नाही जेव्हा त्याला मोठी
स्वप्ने पडतात तेव्हा त्याला आपल्या मर्यादेत राहण्यास
सांगितले जाते अशी मोठी स्वप्ने पाहण्याची क्षमता आपल्यात
अनेक दा अप्रत्यक्षपणे नसते
आपल्याला हे सांगितले जाते की आपल्याला अडथळा बनवले गेले आहे
असे समजण्यास भाग पाडले जाते आणि नंतर आपण हळूहळू सिस्टमशी
जुळवून घेता हे चांगले आहे का?
मी माझी सर्व शक्ती समायोजनात गुंतवली आहे, माझे संपूर्ण
आयुष्य त्यावर खर्च केले आहे.
आता या वयात मला दुसरी नोकरी कोण देणार?
असा विचार करून त्याला शिवीगाळ आणि शिवीगाळ होत राहिली.
आणि तो तिथेच पडून राहिला.
कारण तिथेच पडून तो गुदमरत होता.
तो बेडूक एकदा तरी मरण पावला ना?
तो दररोज, रोज मरतो.
पण तिथे खोटं बोलणं हे त्याचं नशीब बनलं आहे.
कारण आता गाडीतून उडी मारण्याची शक्तीउरलेली नाही.
मी म्हणतोय, गाडीतून उडी मार.
तुम्हाला माहित आहे का, रस्ता अपघातात गाडीखाली येणारा
कुत्रा, कुत्रा, का? रस्ता ओलांडता येत नाही, धावता येत नाही,
असे नाही.
आपले शरीर जे काही कर्म करते, ते आपल्या मनावर असते.
रस्त्याच्या मधोमध आल्यावर विचार येतो, मी पुढे जायचे की मागे?
मी पुढे जायचे की मागे?
आणि पुढे किंवा मागे जाण्याचा हा विचार, विचार करायला वेळ
लागला की गाडी मध्येच उडवून देते. तुम्हालाही वाटतं, मी या
व्यवस्थेतून बाहेर पडावं की नाही?
मी बाहेर पडावे की नाही?
तुम्ही या विचारात वेळ काढता, आणि तोपर्यंत तुम्ही जुळवून
घेता.
या अॅडजस्टमेंटमध्ये तुम्ही तुमची सगळी ऊर्जा, तुमची सगळी
तारुण्य गमावून बसली आहात.
आणि मग तुम्ही जबाबदाऱ्यांमध्ये अडकलेले आहात, की आता गाडीतून
उडी मारण्याची शक्तीउरलेली नाही.
घरून बघायला येतो, की मुलांची फी भरायची आहे, रेशन घ्यायचं
आहे, तुम्हाला हे करायचं आहे, ते करावं लागेल.
आणि मग ऑफिसच्या बॉसचे कडवे शब्दही तुम्हाला गोड वाटतात.
आपण समायोजनाची आणखी एक पातळी ओलांडली आहे.
नाक खाली, कान बंद करून, डोळे बंद ठेवून.
नोकरी म्हणजे फक्त गुलाम.
गुलामाची मानसिकता नसेल तर ती व्यक्ती नोकरी करू शकत नाही.
दुसऱ्याच्या हाताखाली काम करणं, त्याच्या सूचना पाळणं,
त्याच्या सूचना पाळणं, गुलामासारखी मानसिकता नसेल तर काय?
आपली संपूर्ण शिक्षणव्यवस्था अशी आहे, की आम्ही रोजगाराभिमुख
अभ्यासक्रम उपलब्ध करून देत आहोत.
सेल्फ बिझनेस करण्यासाठी आमच्याकडे कंटेंट नाही.
जेव्हा जेव्हा आम्ही बोलतो तेव्हा आमची प्लेसमेंट चांगली असते.
नोकरी मिळेल.
या मानसिकतेला आपण जन्म देत आहोत, ही मानसिकता वाढवत आहोत.
आपण काही तरी करायला हवं, असा विचार आपण कधीच केला नाही.
आपण स्वत:साठी उभे राहिले पाहिजे.
आपण स्वत:साठी कृती केली पाहिजे.
आम्हाला रोज जुळवून घ्यायला शिकवलं जातं.
तो बेडूक म्हणतो, की माझ्या मित्राला गरम पाण्यात टाकले होते,
तो उडी मारून निघून गेला.
या बेडूकाचे कुटुंबीय काय म्हणतात माहित आहे का?
त्याचे पाणी गरम होते, तो उडी मारून निघून गेला.
तुम्ही नॉर्मल आहात ना?
तुमची तब्येत चांगली आहे ना?
तो म्हणतो, की रोज काहीतरी घडत आहे, ज्यामुळे पाणी गरम होत
आहे.
याचा अर्थ परिस्थिती प्रतिकूल होत चालली आहे.
पण, आम्हाला रोज जुळवून घ्यायला शिकवलं जातं.
समायोजित करा.
हळूहळू तो जुळवून घेत आहे.
हळूहळू पाणी गरम होत आहे.
परंतु, तो आपल्या शरीरातील ऊर्जेचे समायोजन करत असतो.
ज्या ऊर्जेचा उपयोग तो काहीतरी मोठं करण्यासाठी करू शकला
असता, त्या ऊर्जेचा उपयोग त्याने समायोजनासाठी केला आहे.
एखादे साधन खाली करणे.
तो म्हणतो, की त्याला स्वतःला थांबवावे लागेल.
स्वत:ला थांबवण्यासाठी त्याला ऊर्जेची गरज असते.
पुढे जाण्यासाठी त्याला जी ऊर्जा वापरावी लागली, ती त्याने
स्वत:वर नियंत्रण ठेवण्यासाठी वापरली आहे.
तुम्ही म्हणता,
सर, तुम्ही म्हणता, ज्याने स्वत:वर नियंत्रण ठेवले आहे.
स्वत:वर नियंत्रण ठेवणे, काहीतरी चुकीचे करून,
मी स्वत:ला थांबवायला म्हणालो.
काहीतरी चांगलं करणं, स्वत:वर नियंत्रण ठेवणं,
मी तसं बोललो नाही.
मी म्हणालो, स्वत:वर नियंत्रण ठेवा, खोल श्वास घ्या, विचार
करा, तुमच्यासाठी काय चांगलं आहे.
आणि, जेव्हा आपल्याला कळते की, हे पाणी सध्या सामान्य आहे,
परंतु, हळूहळू, आपल्यासाठी, आपल्याला माहित आहे की तो काय
विचार करतो?
ते नॉर्मल आहे, नॉर्मल राहील.
आता थोडी उष्णता वाढली आहे.
हरकत नाही, थोडं जुळवून घ्या.
मग ते नॉर्मल होईल.
ज्याच्याकडे पाणी गरम करून मारण्याची योजना असते, त्याची
योजना स्पष्ट असते.
पण, मधल्या काळात तो असे आश् वासन देत राहतो.
काळजी करू नका।
तू प्रतिभावान आहेस.
तू गंभीर माणूस आहेस.
समायोजित करा.
त्याला माहित आहे, की जर आपण या प्रतिभावान, बुद्धिमान
व्यक्तीला आपल्या व्यवस्थेत सामावून घेतले तर त्याच्या
हाताखाली दोन, चार, दहा माणसे जुळवून घेतील.
गुलाम।
गुलाम बनवण्याची मानसिकता.
मधल्या काळात,
मी तुम्हाला ती गोष्ट सांगू इच्छितो,
की एका कंपनीच्या गेटवर एक समोसा विक्रेता समोसा विकतो.
हे अतिशय लोकप्रिय दुकान बनले आहे.
कंपनीचे सर्व कर्मचारी, तेथून येऊन समोसे खातात.
एके दिवशी कंपनीचा मॅनेजर,
कोट, पॅंट आणि टाई घालून येतो,
आणि म्हणतो,
रामू, हे बघा, तू इतकी वर्षे समोसे विकत आहेस.
तू, जर माझ्यासारखी कंपनीत काम करत असतीस, तर तू माझ्यासारखा
बॉस झाला असतास.
तू माझ्यासारखा मॅनेजर झाला असतास.
तू माझ्यासारखा कोट आणि टाय घातला असतास.
बघा, तुझा ड्रेस काय आहे?
रामू थोडा वेळ विचार करतो.
मग तो म्हणतो,
सर, तुमचं म्हणणं बरोबर आहे.
पण, संपूर्ण गोष्ट ऐका.
तो म्हणतो,
मला आठवतंय, दहा वर्षांपूर्वी तुम्ही या कंपनीत सुपरवायझर
म्हणून आला होता, तेव्हा दहा हजार रुपयांत काम करत होता.
त्या वेळी,
मी टोपलीत समोसे विकत असे.
मी दोन रुपयात समोसे विकत असे.
आज मी टोपलीतून या मोठ्या दुकानात आलो आहे.
एक प्रसिद्ध दुकान.
समोसे दोनऐवजी दहा रुपये झाले आहेत.
त्या वेळी,
मी दोन हजार, तीन हजार रुपये कमवत असे.
तुम्ही दहा हजार कमावत होता.
आज तुमचे उत्पन्न दहा ते पन्नास हजार झाले आहे.
माझे समोसे दहा रुपये, पाच पट झाले आहेत.
पण, पूर्वी दोन ते तीन हजार असलेले माझे उत्पन्न आज दीड ते
दोन लाख रुपये आहे. आणि हे दीड-दोन लाख, जे तुमच्यापेक्षा
तिप्पट किंवा चारपट आहे,
यामुळे मी स्वत:ला चांगले म्हणवत नाही.
हे वास्तव आहे.
मला माहित आहे
आज मी तुम्हाला सांगत आहे.
पण, तुम्ही अशा कोणत्या विचारसरणीने जगत आहात, की आज तुम्ही
एक तृतीयांश, एक चतुर्थांश स्तराचे आहात.
तरीही तू मला ज्ञान देत आहेस.
पण, मी हेच म्हणतोय की, पुन्हा, हा मॅनेजर, कधीकधी खूप
अस्वस्थ असतो.
परंतु, तो अशाच प्रकारे व्यवस्थेत अडकला आहे.
त्याच्यावर अशा जबाबदाऱ्यांचे ओझे असते.
परिस्थिती इतकी तापली आहे.
पण
मी अर्थव्यवस्थेच्या विकासाबद्दल बोलत नाही, जे तुमच्यापेक्षा
चांगले आहे.
मी जे म्हणतोय ते म्हणजे मी माझ्या मर्जीचा मालक आहे.
आणि हा व्यवसाय, ही वाढ मी माझ्या मुलांना हस्तांतरित करेन.
माझ्यानंतर माझा मुलगा माझ्या जागी बसेल आणि तो फक्त १०
रुपयांना समोसे विकेल.
मी आजवर केलेल्या मेहनतीने, मी जी प्रगती केली आहे, त्याचा
थेट लाभ माझ्या मुलांना मिळणार आहे.
तर, तुम्ही केलेल्या मेहनतीमुळे तुम्ही कंपनीला एक ते पाच
शाखा बनवल्या आहेत.
त्या पाच शाखांचा लाभ तुमच्या कंपनीच्या मुलांना दिला जाईल.
तुमचे मूल तुमच्या जागी बसणार नाही.
तुम्ही गुलाम म्हणून जिथून सुरुवात केली आहे तिथून तो सुरुवात
करेल.
त्या मानसिकतेबद्दल मी बोलत आहे.
त्यातून बाहेर पडा.
त्यातून आजच बाहेर पडा.
त्यातून बाहेर पडण्याची ताकद तुमच्यात अजूनही आहे.
त्या बेडूकाप्रमाणे उद्या जुळवून घेऊन तुम्ही तुमची सर्व
शक्ती या अॅडजस्टमेंटमध्ये लावाल.
मग इच्छा असूनही तुम्ही या परिस्थितीतून बाहेर पडू शकणार नाही.
आणि या परिस्थितीत तुम्हाला मरून जावं लागेल.
मग तुम्ही काहीच करू शकणार नाही.
आपल्या मनासाठी काहीतरी करा.
वयाच्या २०-२५ व्या वर्षी अनेक नवी स्वप्नं पूर्ण करायची
असतात.
त्यानंतर तुझं लग्न होणार आहे.
तुमच्यावर जबाबदारी आली आहे.
त्यामुळे आपण जिथे आहात तिथेच थांबावे, असे प्रत्येकाला वाटते.
तुम्ही जिथे आहात तिथेच रहा।
जसे मॅनेजर समोसा विक्रेत्याला टोमणे मारत आहे.
असे अनेक मॅनेजर आहेत जे त्यांना टोमणे मारतात.
तुम्ही शिक्षक आणि प्रशिक्षक आहात.
ट्रेनरकडून प्रशिक्षण घेऊन मॅनेजर बनलेल्या शिक्षकाला ते
टोमणे मारतात.
तुम्ही काल गुलाम आहात आणि आज गुलाम आहात हे ते विसरतात.
आणि तुम्ही तुमच्या मुलांना काय गिफ्ट देणार आहात?
काहीही नाही।
ही वाढ तुमच्याबरोबर संपेल.
आणि तुमचे मूल सुरुवातीपासून नवीन गुलाम म्हणून पुन्हा सुरू
होईल.
सुरवातीपासूनच.
त्यामुळे मी म्हणतोय की तुझ्यात अजूनही ऊर्जा शिल्लक आहे.
त्यात आपले मन लावा.
त्यात आपली ताकद लावा.
त्यातून बाहेर पडा.
नाहीतर पाणी गरम असताना, उकळत्या अवस्थेत असताना, परिस्थिती
वाईट असताना त्यातून बाहेर पडण्यासाठी तुम्ही खूप उत्सुक असाल.
पण त्यातून बाहेर पडण्याची ताकद तुमच्यात नसेल.
तुमच्यात ताकद नसेल.
त्यामुळे मी तुम्हा सर्व व्यावसायिकांशी बोलत आहे.
ते म्हणतात की जेव्हा तुम्ही नोकरी करता तेव्हा ते
व्यवसायाप्रमाणे करा.
खूप विचार करून करा.
स्वत:साठी समांतर काहीतरी बनवा.
काहीतरी जे आपण आपल्या मुलांना भेट म्हणून देऊ शकता.
आणि ते वेळेवर घडवून आणा.
कारण उद्या सिस्टीम कंपनी तुम्हाला त्यातून बाहेर पडू देणार
नाही. आणि कधी कधी मानसिकता सेट झाली की त्यातून बाहेरही पडत
नाही.
तुम्ही तुमच्या कम्फर्ट झोनमध्ये जा.
तुम्ही म्हणता, मी हेच करतोय.
मी हे असेच करत आहे.
मग मी कशाला अडचणीत सापडावे? तुम्ही अडचणीत येऊ शकता.
कारण जेव्हा तुम्हाला त्याची सर्वात जास्त गरज पडेल, तेव्हा
ही यंत्रणा तुम्हाला साथ देणार नाही.
तसे होणार नाही.
जेव्हा कंपन्यांमध्ये व्हायरस असतो, तेव्हा कंपनी अकाऊंट
पाहताना लोकांना मूर्ख बनवते.
कोरोनामध्ये 50-50 लाखांच्या पॅकेजवर काम करणाऱ्या लोकांना 1
कोटीच्या पॅकेजवर यंत्रणेने बाहेर काढलं.
मग त्यांना वाटले का की हे लोक १५ वर्षांपासून आमच्यासोबत
आहेत, ते महिन्याला १ कोटी घेत आहेत, त्यांचा खर्च इतका असेल,
ते कसे सांभाळणार?
त्यांनी याचा विचार केला नाही.
त्यामुळे तुम्ही कितीही जुने असाल, तुमची कंपनी कितीही जुनी
असो, तुमचे घर कितीही जुने असले तरी ते तुमचे घर कधीच होणार
नाही.
तुमचे वय कितीही असले तरी तुम्ही इमारतीचे भाडेकरू आहात. आपण
मालक आहात असे समजू नका.
आज ना उद्या तुम्ही तुमच्या मुलाला भाडेकरू म्हणून सोडून
द्याल. आपल्या मेहनतीने असे काहीतरी बनवा जेणेकरून तो भाडेकरू
राहणार नाही.
पण आपण अशा मानसिकतेत अडकलो आहोत.
मनात सर्व प्रकारच्या गोष्टी चालू असतात.
परिस्थिती, जेव्हा एखादी गोष्ट करायची परिस्थिती असते, तेव्हा
आपण ते करत नाही.
जेव्हा एखादी गोष्ट करायची नाही अशी परिस्थिती येते तेव्हा
आपण प्रयत्न करतो आणि मग त्या बेडूकासारखं आपण ते करू शकत
नाही आणि मग त्या उकळत्या पाण्यात आपल्याला मरून जावं लागतं.
त्यामुळे समायोजनाची अशी परिस्थिती येऊ देऊ नका.
हे काही प्रमाणात ठीक आहे, पण जोपर्यंत ऊर्जा शिल्लक आहे,
तोपर्यंत मधल्या काळात त्या ऊर्जेचा वापर करा आणि या
समायोजनातून बाहेर पडा. स्वत:चं काहीतरी करा.
जेव्हा मॅनेजर रु. कमावत असे.
१०,००० रुपये, समोसा विक्रेत्याला रु.
इथेच आम्हाला मारहाण होते.
आपण नदीचे फायदे पाहतो, अंतर कमी होताना पाहत नाही. आपण
भविष्याकडे पाहत नाही.
समान विचार आपल्याला नदीच्या फायद्यांकडे पाहण्यास भाग पाडतात.
जर तुम्हाला खरंच वाटत असेल की तुम्ही हुशार आहात, तुम्हाला
तसं वाटत नसेल तर समजून घ्या आणि स्मार्ट व्हा.
आणि नदीचे फायदे पाहण्यापेक्षा अंतर कमी होण्याकडे पहा.
नदीचे नुकसान होऊ शकते, परंतु अंतराचे फायदे पहा आणि असे
काहीतरी करा जेणेकरून केवळ आपले च नव्हे तर आपल्या मुलांनाही
सुरक्षितता मिळेल.
तुम्ही त्यांना जिथे सोडता, तिथून ते सुरू करू शकतात.
तुम्ही अशा गोंधळात आहात, अशा जाळ्यात अडकला आहात, ज्याच्या
साहाय्याने तुम्ही आयुष्याचा धागा कापला आहे.
आपण त्यांना तिथेच सोडून जाऊ इच्छिता.
ही चांगली गोष्ट नाही.
मित्रांनो, ही चांगली गोष्ट नाही.
हे समजून घ्या.
विकासाची मानसिकता विकसित करा.
आणि वाढीच्या मानसिकतेसाठी तुम्हाला भांड्यातून बाहेर पडावे
लागेल.
त्या मोकळ्या आकाशात, भूमीत तुम्हाला स्वत:ला मोकळे सोडावे
लागेल.
जिथे तुम्ही तुमची पूर्ण क्षमता वापरू शकता.
भांड्याच्या भिंती आपल्याला आपली मुळे गोल आणि गोल वळविण्यास
भाग पाडत नाहीत, ज्याचा परिणाम आपल्या बाह्य वाढीवर होतो.
आपण आपल्या मनाप्रमाणे वाढू शकत नाही.
तुला मध्येच सांगितलं जातं,
तुमचा दिग्दर्शक कमी टॅलेंटेड आहे आणि मधल्या काळात तो
तुम्हाला काय सांगतो?
फक्त मॅनेजर व्हा.
मूर्ख, जो तुम्हाला सांगत आहे, त्याला पर्यवेक्षक म्हणून
दर्जा नाही.
पण तो तुम्हाला सांगतो, मॅनेजर व्हा.
एवढ्या उत्साहाने मी बोलत असेल तर मीही या कालखंडातून बाहेर
आलो आहे. मी आयआयटी, नीट तयारी उद्योगात मॅनेजर आहे.
आणि अनेकवेळा परिस्थितीला सामोरे जावे लागले आहे.
खास करून आज मी ट्रेनर आहे, कारण मी त्या डीयूएनसीईसोबत आहे,
की त्या इंडस्ट्रीत ट्रेनर्स, फॅकल्टी, त्यांना इतका आदर आहे,
इतकं पॅकेज आहे, इतका आदर आहे.
आणि, व्यवस्थापकांना काय सांगाल? मॅनेजर व्हा. मॅनेजर व्हा.
त्यांना माहित आहे, संपूर्ण व्यवस्था व्यवस्थापित केली जात
आहे.
तो विद्यार्थ्यांना आणत आहे, तुम्ही फक्त त्यांना प्रशिक्षण
देत आहात.
पण, त्यांना आदर आहे.
आज मला त्याची पर्वा नाही.
पण त्या बंडखोर स्वभावामुळे, त्या व्यवस्थेच्या दबावामुळे मी
त्यातून बाहेर पडलो आहे, उडी मारून.
देवाचे आभार, मी योग्य वेळी उडी मारू शकलो.
ड्युन्सची परिस्थिती मी माझी होऊ दिली नाही.
आज मी ट्रेनर आहे.
आणि ट्रेनरशिप, ते आठवी, नववी, दहावी, अकरावी, बारावीच्या
विद्यार्थ्यांना अभ्यासक्रम शिकवतात.
वर्षानुवर्षे हेच घडत आले आहे.
मी फक्त ते विद्यार्थी च नाही, तर त्यांचे आई-वडील,
महाविद्यालयीन विद्यार्थी, लाइफ कोच म्हणून, गृहिणी असो, मुली
असो, स्त्रिया असोत, प्रशिक्षक असले तरी प्रत्येकजण आहे,
मी त्यांच्या माइंड कोचच्या रुपात ट्रेनर आहे.
हे माझं ध्येय नाही.
पण, जेव्हा त्या यंत्रणेच्या दाबाचे पाणी गरम होऊ लागले,
तेव्हा त्या अधीरतेने मला त्यातून उडी मारायला भाग पाडले.
आजही त्या अनुभवाच्या संपर्काचा उपयोग करण्यासाठी लोक
मोठमोठ्या संस्थांशी संपर्क साधतात.
आमच्यात सामील व्हा सर.
तुमची सेवा आम्हाला द्या.
आजही सेवा.
परंतु, तेथे सन्मान प्राप्त होणार आहे. मला या क्षेत्रातील १५
वर्षांहून अधिक अनुभव आहे.
मला या क्षेत्रातील २० वर्षांचा अनुभव आहे.
पण, ५ वर्षांचे प्राध्यापक, त्यांना ते कुठे वाटतात? ते
विद्वान आहेत असे त्यांना वाटते.
सफरचंदासाठी अ, बॅटसाठी बी.
अ प्लस ब, संपूर्ण चौरस समान आहे का?
एक चौरस प्लस २ एबी प्लस बी चौरस.
याचा जीवनाशी काहीही संबंध नाही.
मला खूप अधीरता यायची.
खूप अधीरता.
मला वाटायचे की जर मी ट्रेनर आहे तर,
मी खूप चांगला होतो.
शाळा, जीवन, कॉलेज, आयुष्य, अभ्यास.
मी ट्रेनर होतो.
मी कम्युनिकेशन कोच होतो.
मी अॅलिसन ट्रॅफर्ड ट्रेनर होतो.
पण, तो तितकासा फलदायी नसल्याने तो फायदेशीर उद्योग नव्हता,
म्हणून मी मॅनेजमेंटसाठी आयआयटीत गेलो.
पण, नंतर मी पाहिलं की हा उद्योग हळूहळू वाढत आहे.
मी म्हणालो, यात चांगलं करा.
मी म्हणतोय, त्या व्यवस्थेच्या परिस्थितीमुळे इतकी उष्णता
निर्माण झाली, की मला तिथून उडी मारावी लागली.
आज मी कम्युनिकेशन कोच, एलिसन ट्रॅफर्ड ट्रेनर, सॉफ्ट स्किल
ट्रेनर, कॉर्पोरेट ट्रेनर, माइंड कोच, लाइफ कोच, मोटिव्हेशनल
स्पीकर आहे.
या सगळ्या गोष्टी मी इथून च शिकलो.
तुम्हीही हे करू शकता.
तुमच्यात काही टॅलेंट नसेल, वाढलं नसेल तर त्यातून बाहेर पडा.
मान-सन्मानही मिळेल.
आपण आपल्या इच्छेनुसार पैसे कमवाल.
शिका आणि वाढवा.
शिका आणि कमवा.
जेवढं कमावायचं आहे तेवढं.
आज या अल्पावधीत त्यासाठी शुल्क आकारणारे चांगले प्राध्यापक,
मी पैसे घेतो आणि कमावतो.
प्रशिक्षणासाठी मुंबईला गेलो होतो,
मला कळलं की दिल्लीच्या कोटामध्ये जे लोक ५ लाख, १० लाख, २०
लाख, ३० लाख म्हणजे महिन्याला दीड लाख, महिन्याला २ लाख
कमावतात, त्या लोकांची वृत्ती महिन्याला १ कोटी कमावणाऱ्या
ट्रेनरसारखी नाही.
ते महिन्याला 1 कोटी कमावत आहेत.
तो महिन्याला 12 कोटी कमावत आहे.
महिन्याला १२ लाख कमावणाऱ्या ट्रेनरची वृत्ती तो दाखवत आहे.
मी म्हणालो, असं का करू नये? आणि तिथे मला कळलं की अर्थातच
तुमच्यात क्षमता आहे.
कारण प्रशिक्षक म्हणत आहेत, हे माझं नशीब, गुड लक, की तुम्ही
ते करू शकता.
तुम्ही एक दिवस आंतरराष्ट्रीय वक्ते व्हाल.
प्रतिभा, क्षमता तुमच्या आत आहे, हे जगाला लक्षात राहील.
मलापण वाटलं, मी आत्तापर्यंत कुठे होतो? त्या अधीरतेमुळेच मी
तिथपर्यंत पोहोचू शकलो,
मी ही बरीच वर्षे जुळवून घेतली.
तरीही मी वेळीच उडी मारू शकलो.
आताही मी प्राथमिक अवस्थेत आहे.
पण उद्दिष्ट स्पष्ट आहे की आयआयटीला प्रशिक्षण शिक्षकांची,
घेत असलेल्या टॉप ट्रेनर्सची गरज आहे,
मला त्यांच्यापेक्षा दुप्पट, तिप्पट, दहापट जास्त कमाई करायची
आहे.
हा स्पष्ट संदेश आहे.
संकल्पना अगदी स्पष्ट आहे.
जर ते दीड कोटी कमावत असतील तर मला 5 कोटी, 10 कोटी, 20 कोटी
ंची गरज आहे.
तुमच्यासोबत काही तरी परिस्थिती घडत असेल, जी तुम्हाला जुळवून
घ्यावी लागेल.
समोरची व्यक्ती मध्यंतरी तुम्हाला काहीतरी सांगत असावी.
तुम्ही इथेच अडकला असाल.
ते टोमणे स्वत:साठी प्रेरणा म्हणून ठेवा.
आणि, परिस्थिती आणखी बिकट होण्यापूर्वी, जेव्हा आपण उडी मारू
शकत नाही, बेडकासारखा, जो सामान्यपणे पाण्यात समायोजित होत
आहे, आता उकळण्याची स्थिती आली आहे, तेव्हा उडी मारण्याचा
प्रयत्न करा.
पण आता उडी मारायला ऊर्जा शिल्लक राहिलेली नाही.
आता त्याला तिथेच मरायला भाग पाडलं जातं.
आज जर मी हे उदाहरण घेऊन हा विषय उपस्थित केला असेल तर मी
माझ्या आंतरिक चिंतेतून बाहेर आलो आहे.
तुम्ही मॅनेजमेंटचे जीएम व्हा.
तुम्ही 8 तास काम करत आहात, तुमच्याकडे स्ट्रॅटेजी आहे,
प्लॅनिंग आहे, तुम्ही डायरेक्टरला रिपोर्ट करत आहात, पण
स्पष्टता नाही.
तू कोणतं काम केलंस?
तुम्हाला स्ट्रॅटेजी समजत नाही.
तुम्ही रिकामे बसले आहात, तुम्ही काय काम केले?
आता निदान ती निराशा तरी सहन करायची गरज नाही.
तुम्हाला माहित आहे, जर मी 4 तासांचे प्रशिक्षण देत आहे, तर
इतके माझ्यासाठी पुरेसे आहे.
जर मी माझे 4 तास प्रशिक्षण दिले तर इतके माझ्यासाठी पुरेसे
आहे.
हो।
सर्वात मोठी गोष्ट म्हणजे जर तुम्ही मॅनेजर असाल तर तुमची
स्थिती तुमच्या कंपनीवर अवलंबून आहे.
आणि हे कंपनीत संपणार आहे.
निवृत्तीनंतर तुम्हाला कोणी विचारणार नाही.
ट्रेनर म्हणून तुम्ही कुठेही उभे राहून सराव करू शकता.
या राज्यापासून ते त्या राज्यापर्यंत, या देशापासून त्या
देशापर्यंत आणि आज तुम्ही ते जगभर करू शकता.
मी एक लेखक आहे, मी लेखक आहे, संपूर्ण जग हे पुस्तक वाचते.
त्यामुळे मी हे केवळ स्वतःबद्दल बोलत आहे म्हणून म्हणत नाही.
मीही बरीच परिस्थिती सहन केली आहे,
मी बरीच वर्षे सहन केली आहेत.
मी खूप सहन केले आहे, पण परिस्थिती, पाणी इतके गरम झाले आहे,
आतली जमीन इतकी गरम झाली आहे, की मला उडी मारायला भाग पाडले
आहे.
पण, त्या बेडूकासारखं आपलं पाणी इतकं गरम होऊ देऊ नका. आणि
गरम होण्याच्या अवस्थेत पोहोचण्यात आपली ऊर्जा संपवू नका. की
उडी मारायची असेल तर उडी मारता येणार नाही. आणि मग तुम्ही
म्हणाल, मी काय करणार?
आता मला दुसरं काही च कळत नाही.
अजून वेळ आहे.
त्यासाठी जा.
उडी।
आपली प्रतिभा ओळखा.
स्वत:साठी काही खास करता येत असेल तर करा.
आणि, जर तुम्ही हे करू शकता, तर मी कशाला सांगू, अर्थातच
तुम्ही ते करू शकता.
निदान करून बघा.
प्रयत्न करा, माझी मुलं, माझे मित्र, माझे भाऊ, तुम्ही हे
नक्की करू शकता.
देवाने प्रत्येकात काहीतरी खास बनवून त्यांना पाठवले आहे.
त्याने आम्हाला मरण्यासाठी किंवा जगण्यासाठी पाठवले नाही.
त्यामुळे असं काहीतरी करा.
त्या परिस्थितीतून बाहेर पडा.
आणि स्वतःसाठी असे काहीतरी करा जिथे आपण शांततेत श्वास घेऊ
शकाल.
आणि आपल्या मुलांसाठी असे काहीतरी करा जेथे ते शांततेत श्वास
घेऊ शकतील.
किमान तुम्ही ज्या परिस्थितीला सामोरे गेले आहात, त्यांना अशा
परिस्थितीतून जावे लागू नये.
असं काहीतरी करा.
काहीच होत नाही.
ट्राय करून बघा.
पुन्हा ट्राय करा.
तुम्ही करू शकता.
विकासाची मानसिकता विकसित करा.
त्याचे पालन करावे लागेल.
आणि कधी कधी असं ही होतं की जी स्वप्नं तुम्हाला पडतात, ती
कधी बाहेर फेकली जातील?
तुला माहित नाही।
त्यामुळे तुमचे खरे स्वप्न जगा.
बाहेर फेकले जाणे म्हणजे काय?
की त्या व्यवस्थेशी जुळवून घेण्यासाठी तुम्ही तुमची सर्व
शक्ती वापरली आहे.
आणि आता तू इतरत्र कुठेही राहण्यालायक नाहीस.
त्यामुळे तुम्हाला बाहेर फेकणे म्हणजे तुम्हाला ठार मारणे.
आता तुमची ऊर्जा इतरत्र कुठेही उडी मारून काही करण्याची नाही.
आणि सिस्टीमने तुम्हाला बाहेर काढलं.
आता तू मरतोस.
तुमच्यासाठी हीच मृत्यूची परिस्थिती असेल.
त्यामुळे स्वत:चा प्लॅन बनवा.
विकासाची मानसिकता विकसित करा.
वैयक्तिक।
ते आजतुमचे असेल आणि उद्या तुमच्या मुलांसाठी असेल.
मी तुम्हाला एक छोटासा किस्सा सांगतो.
कंपनीच्या मालकाने मर्सिडीज कार आणली.
मॅनेजरने त्याचे अभिनंदन केले.
ते म्हणाले,
धन्यवाद धन्यवाद।
हे तुमच्या मेहनतीचे फळ आहे.
माझे ऐक।
तुमच्या मेहनतीचं फळ म्हणून मी आज मर्सिडीज गाडी विकत घेतली
आहे.
तुमच्या मेहनतीचे फळ कोण घेत आहे?
कंपनीचे मालक डॉ.
तू तिथेच बसलेला आहेस.
आणि तो काय म्हणतोय?
अधिक मेहनत करा.
त्यामुळे पुढच्या वर्षी मी माझ्या मुलासाठी मर्सिडीज गाडी
विकत घेईन.
ते मी माझ्या मुलासाठी विकत घेईन.
यावेळी तुम्ही खूप मेहनत घेतली आणि माझ्यासाठी मर्सिडीजची
व्यवस्था केली.
पुढच्या वेळी मी ते माझ्या मुलासाठी विकत घेईन.
म्हणजे आज तू मरत आहेस.
आपण आपल्या मालकाला वाढ देत आहात.
भविष्यातील तोडगा.
तुम्ही ते त्यांच्या मुलांना देत आहात, स्वत:ला नाही.
मी म्हणतो, या मानसिकतेतून बाहेर पडा.
कारण अॅडजस्ट करताना तुम्ही तुमच्या आयुष्याची इतकी वर्षे
संपवता.
आणि जेव्हा तुम्ही त्यातून बाहेर पडू शकत नाही, तेव्हा बाहेर
पडण्याची ताकद तुमच्यात नसते.
याआधीची ताकद.
मी कदाचित योग्य वेळी उडी मारली असती.
मलाही खूप त्रास सहन करावा लागला आहे.
मी योग्य वेळी उडी मारली असे मी म्हणणार नाही.
पण तरीही मी उडी मारून बाहेर पडलो.
आता या परिस्थितीत मी अजूनही स्वत:च्या इच्छेने झगडत आहे.
पण तरीही मी माझ्या मर्जीने आहे.
संघर्ष सर्वत्र आहे. स्पर्धा सगळीकडे आहे.
सगळीकडे तुमचा वापर करणारे लोक आहेत.
माझ्याकडे ट्रेनर आहे.
कॉर्पोरेट. पुण्याहून.
कॉर्पोरेट कॉन्ट्रॅक्ट करूया असं मी त्याला किती वेळा
सांगितलं आहे.
तो जुना अनुभवी आहे.
नाही।
तो माझ्याशी बोलतो. मी त्याला एक कल्पना देतो.
तो आपल्या मुलीसाठी ही कल्पना अंमलात आणतो.
मी म्हणालो, अरे! धन्यवाद प्रभू.
सहा महिने झाले.
तू करार करत नाहीस.
होय, मी करतो. मी करतो.
तो कल्पना अंमलात आणतो.
त्यामुळे कोणीही तुमच्यासोबत नाही.
प्रत्येकाने एकतर तुमचा अपमान करायचा किंवा तुमचा वापर करायचा
प्लॅन बनवला आहे.
जिथे तुम्ही तुमची प्रतिभा दाखवता, तिथे समोरच्याव्यक्तीला
असं वाटत नाही की त्याला वाढण्यासाठी व्यासपीठ द्यायला हवं.
तो म्हणतो, टॅलेंटचा वापर कसा करायचा जेणेकरून मी वाढू शकेन.
कंपनी नेहमीच आपल्या प्रतिभेचा अशा प्रकारे वापर करू इच्छिते
की ती वाढेल. मधल्या काळात तुम्ही जी काही जोखीम घेत असाल,
त्याची किंमत तुम्ही मोजता. क्रेडिट कंपनीचे पेमेंट तुमचे आहे.
त्यानंतर तुम्हाला हाकलून दिले जाईल.
एखाद्या कंपनीत एखादा उच्चपदस्थ कर्मचारी, ज्याचा प्रोजेक्ट
आहे, त्याला असं म्हटलं जातं, की तुम्हाला प्रोजेक्ट
कुठल्याही मार्गाने, कुठल्याही मार्गाने केला तरी तुमच्या
विरोधकांच्या कंपनीला प्रोजेक्टचं कोटेशन मिळतं आणि कोटेशन
कमी होतं. त्यांना प्रकल्प मिळतो.
त्या बदल्यात,
२० लाख रुपये दिले जातात.
तर कंपनीला २० कोटी रुपयांचा फायदा मिळतो.
पण जेव्हा या योजनेची चौकशी केली जाते, तेव्हा कंपनी
सर्वप्रथम कंपनीला सांगते की, प्रकल्प आणणे तुमचे कर्तव्य
आहे. तुम्ही ते कसे आणले ते तुम्हाला माहित आहे.
त्याची जबाबदारी कंपनी घेत नाही.
आणि
ही चौकशी तात्काळ बंद करण्यात आली.
याला कंपनी जबाबदार नाही.
कंपनी त्याला पाठिंबा द्यायला तयार नाही.
आपल्या प्रतिष्ठेच्या नावाखाली, प्रतिष्ठेच्या नावाखाली
त्याचा बळी द्यायला एक सेकंदही लागला नाही.
तर आपल्या गुलामासारख्या मानसिकतेने तुम्हाला कंपनीबद्दल काय
वाटते हे कळत नाही.
ॐ जय जगदीश हरे
तुम्हाला परावलंबी व्हायचं असेल तर ते स्वत:वर करा.
दुसर् या कोणावरही अवलंबून राहू नका.
दुसऱ्यावर अवलंबून राहायचे असेल तर देवावर अवलंबून रहा.
जेव्हा जग तुम्हाला लाथ मारते, तेव्हा देवावर अवलंबून रहा.
कारण तो तुम्हाला कधीही लाथा मारणार नाही.
कधीच नाही।
तर मला म्हणायचे आहे की, जग गरम होण्याआधी तुम्ही हळूहळू
तुमची सर्व ऊर्जा जुळवून घेत आहात.
आणि जेव्हा परिस्थिती बिघडते, तेव्हा आपल्याला बाहेर पडावेसे
वाटते.
पण मग तुम्ही चिखलात अडकून पडता की बाहेर पडण्याची ताकद नसते.
आता तुम्हाला तिथेच मरायला भाग पाडले जाते.
मी त्या परिस्थितीबद्दल बोलत आहे.
ती यंत्रणा तुम्हाला हाकलून देईल.
जर तुम्ही वाईट परिस्थितीत असाल तर तुम्ही त्या परिस्थितीने
मरता ज्यातून तुम्ही बाहेर पडू शकत नाही.
अशा स्थितीत येण्याआधी तुम्ही बाहेर पडू शकणार नाही.
हे मी स्वत:लाही सांगतोय, हो, मी साधं व्याख्यान देत नाही
कारण मी ही परिस्थिती सहन केली आहे, मी ही परिस्थिती सहन केली
आहे, ही परिस्थिती मी सहन केली आहे,
मी ही परिस्थिती सहन केली आहे, मी ही परिस्थिती सहन केली आहे,
ही परिस्थिती मी सहन केली आहे,
मी ही परिस्थिती सहन केली आहे, मी ही परिस्थिती सहन केली आहे,
ही परिस्थिती मी सहन केली आहे,
मी ही परिस्थिती सहन केली आहे, मी ही परिस्थिती सहन केली आहे,
ही परिस्थिती मी सहन केली आहे,
मी ही परिस्थिती सहन केली आहे, मी ही परिस्थिती सहन केली आहे,
ही परिस्थिती मी सहन केली आहे,
ताबडतोब घेऊ नका, योग्य परिस्थिती तयार करा, पण घ्या.
परिस्थिती इतकी बिकट होईपर्यंत वाट पाहू नका की इच्छा असूनही
बाहेर पडता येत नाही.
अशी परिस्थिती येईपर्यंत थांबू नका, करू नका, करू नका.
आजच निर्णय घ्या.
हे कशाबद्दल आहे?
मुळात, आपण आपल्या मित्राला शुद्ध व्यावसायिक कमाईची
फ्रँचायझी घेण्यासाठी पाठवू शकता आणि प्रचंड कमिशन मिळवू शकता.
हे मनोरंजक वाटते.
डिजिटल मार्केटिंग कोर्स, व्यक्तिमत्त्व विकास आणि विपणन आणि
विक्री साठी विनामूल्य प्रवेश यासारखे फ्रँचायझी फायदे
आपल्याला मिळू शकतात.
माझी गणना करा. मी माझ्या सर्व ज्ञातलोकांपर्यंत हा शब्द
पोहोचवण्याची खात्री करीन.