सर्वांना नमस्कार। तुम्हा सर्वांना गुड इव्हनिंग.
हा आहे विनीत कोथम, तुमचा प्रशिक्षक, तुमचा ट्रेनर,
मोटिव्हेशनल स्पीकर आणि माइंड कोच.
माइंड पॉवर ट्रेनर.
आज मी माइंड ट्रेनर म्हणून नाही, लाइफ कोच म्हणून काहीतरी
बोलणार आहे.
केवळ चांगले विचार, चांगली स्वप्ने पाहणे आणि
व्यावसायिकदृष्ट्या काहीतरी चांगले करणे पुरेसे नाही.
आयुष्यात अनेकदा इतरांचे बलिदान समजून घेणे, त्यांचे महत्त्व
समजून घेणे अवघड असते.
पण ते गरजेचं आहे.
हे समजून घेणं गरजेचं आहे.
कारण आयुष्यात अनेकदा केवळ स्वत:साठीच नाही तर आपल्या
प्रियजनांसाठी अनेक गोष्टी केल्या जातात.
दिव्याकडे बघा. तो स्वतःला जळतो आणि इतरांना प्रकाश देतो.
आणि त्याहीपेक्षा महत्त्वाचं म्हणजे दिव्याखाली अंधार असतो
असं म्हटलं जातं.
त्यामुळे येथे तुम्ही बलिदानाचे महत्त्व समजू शकता.
मी अनेक व्हिडिओमध्ये इमोशनल इंटेलिजन्सबद्दल बोलत होतो.
भावनिक बुद्धिमत्ता म्हणजे केवळ आपल्या भावना समजून घेणे
किंवा त्या व्यक्त करणे नव्हे.
आपण समोरच्या व्यक्तीच्या भावना समजून घेण्यास सक्षम आहात का?
कारण नात्यांमध्ये कोणीही आपल्या भावना तुमच्यासमोर व्यक्त
करणार नाही.
समोरची व्यक्ती मरून जाईल, पण तो तुम्हाला सांगणार नाही.
पण हे समजून घेणं गरजेचं आहे.
हे शिखर बघा.
या शिखराचा त्याग समजून घेता येतो का?
बहुधा हा त्याग मला कधीच समजला नाही.
कारण वडील आपल्या मुलांसाठी जे काही करतात, ते ते नेहमीच कमी
मानतात.
त्यात आयुष्य व्यतीत केले तरी तो जग सोडून जातो.
जेव्हा तो जग सोडून जातो तेव्हा तो आपल्या मुलांना कमी समजतो.
त्याआधी त्याला ते समजत नाही.
त्याआधी त्याच्याशी भांडणे हा तो आपला हक्क समजतो.
तो कधीही त्याच्या भावना किंवा वेदना समजून घेण्याचा प्रयत्न
करत नाही.
मित्रांनो, या वर्षी मी माझे वडील गमावले.
जेव्हा जेव्हा मला एखाद्या गोष्टीची गरज भासायची तेव्हा मी
कधीच नाही म्हणायचो.
मला जे शक्य होईल ते मी करेन.
जेव्हा तो तिथे नसायचा, तेव्हा मला जे काही करता येईल ते मी
करायचे.
मला ते कायम आठवत असत.
त्यांच्या निधनाला आता फक्त ७-८ महिने झाले आहेत.
एके दिवशी मला काहीतरी हवं होतं.
ही गरजेची बाब असल्याचे मी सर्वांना सांगितले.
कोणालाही त्याची गरज भासू शकते.
कोणीही हो म्हटलं नाही.
त्या दिवशी मला वडिलांची खूप आठवण आली.
मी खूप रडलो.
मग मला समजलं की मी कोणाकडेही काही मागू शकत नाही.
मी अनाथ आहे हे मला समजले.
वडिलांचा त्याग मला समजला.
त्याचा त्याग मला समजला.
वडील आपल्या मुलांसाठी सर्व काही करतात.
तो सर्वांशी भांडतो.
पण त्याला हवा तसा सन्मान कधीच मिळत नाही.
म्हणूनच लोक म्हणतात, जोपर्यंत माणूस स्वत: बाप होत नाही,
तोपर्यंत तो समजू शकत नाही.
कारण हे समजून घेण्याचा किंवा समजावून सांगण्याचा विषय नाही.
हे भावनांबद्दल आहे.
ही कमतरता आहे.
वडिलांची कमतरता कोणीही पूर्ण करू शकत नाही, कोणीही नाही,
कारण मूल ज्या अधिकाराने आपल्या वडिलांना विचारते, तो अधिकार
तो कुणाकडे मागू शकत नाही.
म्हणूनच सत्य हे आहे की जोपर्यंत वडील जिवंत आहेत, तोपर्यंत
सर्व इच्छा त्यांचीच आहेत, सारा बाजार त्यांचा आहे, बाजारातील
सर्व खेळणी त्यांचीच आहेत, कारण त्यालाच ती मागावी लागते.
वडिलांचा मृत्यू होताच मूल तो अधिकार दुसर् या कोणाकडे मागू
शकत नाही.
पण वडिलांचा हा त्याग समजून घेणं गरजेचं आहे, त्याला महत्त्व
देणं गरजेचं आहे.
हे शिखर बघा, एक बाप आपल्या मुलाला ऑफिसमधून घरी आणत आहे,
छत्री आहे, तो स्वत: मुलाला घेऊन जात आहे.
घरी काय विचारले जाईल?
त्याला विचारले जाईल, तू कायर आहेस, तू कायर आहेस, तू स्वत:ची
काळजीही घेत नाहीस.
आणि आपल्या प्रियजनांची काळजी घेण्याची चिंता आहे हे ही तो
समजावून सांगू शकत नाही.
स्वत:ची काळजी कशी घ्यायची हे मी विसरलो आहे.
म्हणूनच मी तुम्हाला, माझ्या मित्रांनो, तुम्ही कोणीही असाल,
कितीही वयाचे असाल तरी वडिलांचा आदर करा, त्यांच्या भावना
समजून घ्या, अन्यथा तुम्हाला आयुष्यभर पश्चाताप होईल आणि
तुम्ही काहीही करू शकणार नाही, तुम्हाला त्रास होत राहील.
आजकाल मोठ्या कुटुंबात ही परंपरा झाली आहे, की वडील सर्व
संपत्ती आपल्या मुलांना देतात आणि मुलगा घरातून काढून घेतो.
लक्षात ठेवा, मी मोठ्या कुटुंबांबद्दल बोललो होतो, मी फक्त
रेव्हेंट ग्रुपच्या संस्थापकांची परिस्थिती ऐकत होतो.
त्यांनी आपली सर्व मालमत्ता आपल्या मुलाला दिली आणि मुलाने ती
घरातून काढून घेतली.
वडिलांची व्यथा कधीच समजली नाही.
आजकाल मुलींचे खूप कौतुक होत आहे.
एकदा मी एक विधान ऐकलं होतं, की मुली लग्नानंतर जाऊन घरी च
राहत नसतील, तर आई-वडिलांना जास्त काळजी वाटू शकते.
पण हाही एक विक्रम आहे, की आई-वडिलांवर होणारा अन्याय
मुलाच्या लग्नानंतरच सुरू होतो.
आणि यात सगळ्यात जास्त नकारात्मक भूमिका सून घेते.
मी १००% म्हणत नाही, पण ते पुरेशापेक्षा जास्त घडते.
आईच्या डोळ्यातून अनेकदा अश्रू वाहतात, पण वडिलांचे अश्रू खोल
असतात.
वडील शेवटच्या श्वासापर्यंत सहन करतात.
भावनिक बुद्धिमत्ता समजून घ्यायची असेल तर वडिलांचे डोळे
वाचायला शिका.
आईचे अश्रू तुम्ही अनेकदा पाहिले असतील.
पण वडिलांचे अश्रू वाहत असतील तर प्रकरण लहान नाही, खूप मोठे
आहे.
हे समजून घ्या.
माझ्या मित्रांना समजून घ्या.
मला आठवतंय, मला नववीत अॅडमिशन घ्यायचं होतं.
मी अत्यंत खालच्या पदावरून आलो आहे.
प्रवेशासाठी पुरेसे पैसे नव्हते.
पण वडिलांनी प्रवेश शुल्क शाळेच्या शिक्षिकेला दिले.
वडील आपल्या मुलासाठी सर्वात मौल्यवान गोष्टीचा त्याग करतात.
पण आम्हा मुलांना त्याची व्यथा कधीच कळत नाही.
एक लाइफ कोच म्हणून, ट्रेनर म्हणून आणि एक माणूस म्हणून मी
तुम्हाला हे सांगू इच्छितो.
मी एक छोटीशी गोष्ट तुमच्याशी शेअर करेन.
कारण ही वडिलांची भूमिका असते.
अशा अनेक भूमिका तुम्ही पाहिल्या असतील.
वडिलांचा त्याग.
पतीचा त्याग.
तो आपल्या मुलासाठी नवीन कपडे विकत घेतो.
तो फाटलेले कपडे घालतो.
तो आपल्या मुलासाठी नवीन शूज विकत घेतो.
तेच शूज तो स्वत:साठी विकत घेतो.
ज्यात आत्मा शिल्लक राहत नाही.
तो म्हणतो, काय विकत घ्यायचं म्हणायचं? आता ठीक आहे.
माझं काम पूर्ण होईल.
हे सुरू आहे.
मूल आपलंच आहे, हे वडिलांना अजूनही मान्य आहे.
लोक म्हणतात की जे काही बनवले ते वडिलांच्या बलिदानामुळे झाले.
वडिलांसाठी, मोठ्या भावासाठी, भाऊ-बहिणींसाठी हा मोठा त्याग
आहे.
त्याच्यासोबत आणखी एक वाईट गोष्ट आहे, ती म्हणजे त्याला कधीच
ओळख मिळत नाही.
त्याने काही केले आहे की नाही हे त्याला कधी कोणी विचारत नाही.
तो गरीब गावातील शेतकरी आहे. त्याचे वडील आणि आई हयात नाहीत.
त्याला एक लहान बहीण आहे. त्याने कसेबसे लग्न केले.
त्याने आपले आयुष्य आणि त्याच्याकडे असलेले सर्व काही खर्च
केले.
कथा सुरू होते जेव्हा एके दिवशी तो शेतात काम करत होता.
त्याची बहीण त्याला हाक मारते. ती आता शहरात राहते.
त्यांच्या गावापासून हे शहर कित्येकशे किलोमीटर अंतरावर आहे.
ती त्याला फोन करते आणि म्हणते,
भाऊ, सिक्युरिटी येत आहे.
तुम्ही सुरक्षेसाठी येणार आहात ना?
तो दिवस-रात्र आपल्या कामात व्यग्र असतो. तो आपला जीव खेचत
आहे.
तो म्हणतो, सुरक्षा आली आहे, पण मी लक्ष केंद्रित करू शकत
नाही.
तो म्हणतो, हो, हो, मी येईन.
मी कसे येऊ शकत नाही?
लग्नानंतर माझ्या बहिणीची ही पहिली सुरक्षा आहे.
आतापर्यंत ती घरीच होती. घरात सुरक्षा व्यवस्था करण्यात आली
होती.
पण आता तिला खूप दूर जावं लागणार आहे.
घरात जे काही घडत होतं ते तिच्यासमोरच होतं.
पण आता तिचे लग्न झाले आहे.
लोकांना वाटते की मुलीचे लग्न झाले आहे, म्हणून जबाबदारी
संपली आहे.
आता तिला तिच्यासाठी साडी घ्यावी लागणार आहे.
जावयासाठी तिला काहीतरी घ्यावं लागतं.
मग तिला शहरात एवढ्या दूर जावं लागतं.
तिला यायलाच हवं.
तो येऊन आपला जुना डबा बघतो.
त्यामुळे त्यांनी जे काही एकत्र ठेवले आहे, ते जावईसाठी कपडे,
पाहुण्यांसाठी कपडे, बहिणीसाठी साडी घेतली आहे. परंतु
भाड्यासाठी पैसे कमी पडत आहेत.
आता तर कपडेही कमी पडत आहेत.
किमान २००० रुपये तरी हवेत.
ते मागण्यासाठी तो आपला मित्र जिगरी कडे जातो.
कारण असे लोक आपल्या मनातील वेदना ही कुणाला सांगत नाहीत.
जेव्हा तो आपल्या मनातील वेदना सांगतो,
जिगरी द्यायला तयार आहे, पण तेही त्याच्या मतेआहे.
त्याच्याकडे काही विशेष नाही.
२००० रुपयांऐवजी ५०० रुपये मिळतात.
दरम्यान, रेल्वेचे तिकीट मिळणे अवघड झाले आहे.
तो आपल्या मित्राच्या घरी गेला आहे.
त्याची सायकल तिथेच उभी आहे.
तो म्हणतो, हे चक्र तुझं आहे.
बहिणीला राखी बांधण्यासाठी तो सायकलने शहरापासून खूप दूर जातो.
त्याआधी त्याची बहीण म्हणते, तुला नंतर तिकीट मिळणार नाही,
तिकीट कट करून घ्या.
तो म्हणतो, हो, हो, मला तिकीट कापले जात आहे.
मी जातोय।
पण तसे झाले नाही.
वाटेत त्याच्या बहिणीचा फोन वाजतो.
ती म्हणाली, तू ट्रेन पकडलीआहेस का?
तो म्हणतो, हो, मी पकडलं आहे.
मी येतोय.
ती विचारते, कोणती ट्रेन आहे?
तो म्हणतो, कोणती ट्रेन?
तो सायकलने येत आहे.
त्याची अवस्था वाईट आहे.
तो सायकलने इथपर्यंत जात आहे.
त्याची बहीण म्हणते, कुणाला तरी विचारा आणि सांगा कोणती ट्रेन
आहे, कुठे पोहोचली आहे.
रक्षाबंधनासाठी सकाळचे ८ वाजले आहेत.
त्याची बहीण तयार होऊन थाळी सजवून वाट पाहत आहे.
त्यावेळी त्यांनी फोन केला आहे.
त्याचा भाऊ म्हणतो, मी कुणाला विचारू? सगळे झोपलेले असतात.
तो म्हणतो, सकाळी ८ वाजता सगळे झोपलेले असतात.
तो म्हणतो, तू एसीचं तिकीट काढलंआहेस ना?
त्यामुळे सर्वजण एसीमध्ये, थंडीत झोपले आहेत.
त्याची बहीण आनंदी आहे.
भाऊ, तू एसीचं तिकीट काढलंआहेस.
तू चांगलं काम केलंस.
खूप गरम आहे.
तुम्ही एसीचे तिकीट घेतले आहे ना? तू चांगलं काम केलंआहेस.
तिला माहित नाही भाऊ, तू कोणता एसी आत येतोआहेस?
जवळजवळ संध्याकाळ झाली आहे.
त्याची बहीण चिंतेत आहे.
वाटेत फोनही स्विच ऑफ होतो.
मग ती नवऱ्याला फोन करते, तो भाऊ अजून आलेला नाही.
आपण एकदा जाणून घेऊया.
तो म्हणतो, ठीक आहे, मी बघतो.
तो त्याच्या ऑफिसमध्ये आहे.
दाराची बेल वाजेपर्यंत,
आणि बहीण दरवाजा उघडते, भाऊ समोर उभा असतो.
तक्रार सुरू होते.
तुला इतका वेळ लागला.
तुमचा फोनही बंद आहे.
तो अजूनही तक्रार करत आहे.
एसीच्या थंड हवेचा तो आनंद घेत होता.
त्याला झोप लागली होती.
तो आत येतो, बसतो आणि म्हणतो, तेच प्रश्न पुन्हा पुन्हा
विचारले जात आहेत.
भाऊ म्हणतो,
गुडिया, त्याचं बोलणं ऐकत,
गुडियाला खूप बरं वाटतंय.
गुडिया त्याला पाणी देणार नाही.
त्याला एक ग्लास पाणी द्या.
गुडिया पाणी आणते.
त्याने भरलेला ग्लास प्यायला.
तो म्हणतो, त्याला दुसरा ग्लास दे.
तुम्ही कल्पना करू शकता मित्रांनो, त्याने आतापर्यंत इतके
किलोमीटर चालवले आहेत.
पाणी प्यायल्यानंतरही बहिणीला ही बाब समजली नाही.
ती म्हणाली, मी थोडी फ्रेश होईन.
तेवढ्यात उत्साहात भावाने तिला जावयाचे कपडे आणि बहिणीची साडी
दाखवली.
आणि बहीण खूश आहे.
कारण तो एवढ्या लांबून आला होता, पण बहिणीला आवडला पाहिजे,
तिला आनंद झाला पाहिजे या गोष्टीबद्दल ती अस्वस्थ आहे.
बहीण म्हणते, हो, खूप छान, मला खूप आवडलं, खूप सुंदर आहे.
भाऊ फ्रेश होण्यासाठी बाथरूममध्ये जातो.
तेवढ्यात मुलीचा नवरा बाथरूममध्ये शिरतो.
त्याला काहीच कळत नाही.
तो विचारतो, तुला भावाबद्दल काही कळलं का?
भाऊ म्हणतो, हो, हो, तो आला आहे.
बहीण म्हणते, खूप छान.
तो म्हणतो, घरी कोणी कामाला आले आहे का? प्लंबर।
बहीण म्हणते, नाही.
भावाकडे सायकल आहे.
हे चक्र कोणाचे आहे? तो म्हणतो, हो, तो कुणाचा तरी असावा.
तेवढ्यात भाऊ बाथरूममधून बाहेर येतो.
त्याला पाहुण्याला भेटायचे आहे.
पाहुणा त्याच्या पायाला स्पर्श करतो.
तो म्हणतो, नाही, नाही, माझ्या पायाला हात लावू नकोस.
तुम्ही मोठे आहात.
तो म्हणतो, तू म्हातारा आहेस.
तो म्हणतो, नाही, नाही, ज्याला मी मुलगी दिली आहे, तो
माझ्यापेक्षा मोठा आहे.
तो त्याच्या पायाला हात लावत नाही.
तेवढ्यात बहीण स्वयंपाकघरात गेल्यावर म्हणते, ताई, राखी आणून
बांधा.
बाहेर सायकल आहे हे त्याला आठवतं.
भाऊ आला होता तेव्हा तो खूप थकला होता.
तो ट्रेनचं नाव सांगत नव्हता.
इतका उशीर झाला होता.
आता त्याला हे प्रकरण समजले आहे.
माझा भाऊ एवढ्या उकाड्यात, सायकलवरून इतक्या लांबून आला आहे.
ती येऊन म्हणते, भाऊ, तुम्ही सायकलवरून आलाआहात.
भाऊ म्हणतो, तुझा भाऊ माझ्या खूप जवळचा आहे.
ती म्हणते, तू मला सांगायला हवं होतंस, मला तिकीट मिळालं असतं.
तुम्ही शब्द ऐकायला हवे होते.
तो म्हणतो, तुझा भाऊ अजूनही बलवान आहे.
हे शब्द आपल्या बहिणीसाठी किती उपयुक्त आहेत हे या भावाला
ठाऊक आहे.
कारण मोठा भाऊ किंवा वडील आपल्या मुलांसमोर आपण कमकुवत आहोत,
बलवान नाही असे म्हणत असतील तर त्याच्या मुलांचे धाडस तुटते.
कधी कधी सासरच्या घरात भावाविरुद्ध कुठल्याही प्रकारची
आक्रमकता असेल तर ती आपल्या भावाकडे तक्रार करू शकणार नाही
कारण भाऊ म्हणाला की मी कमकुवत आहे हे शब्द त्याच्या कानात
गुंजतील.
मी गरीब आहे, पण मी कमकुवत नाही, मी बलवान आहे.
या शब्दांचा अर्थ समजून घ्या.
मी माझ्या धाकट्या मुलीला तिकीट आणायला कसं सांगू शकतो?
का? भाऊ, तू बलवान आहेस.
मी माझ्या बहिणीला किंवा माझ्या मुलीला राखी बनवण्यासाठी
सायकलवरून येऊ शकतो.
या एका कणखर शब्दात बरंच काही दडलेलं आहे.
मी इथे अश्रू ढाळू शकतो.
तुम्हालाही अश्रू अनावर होत असतील.
बहीणही तिथे रडत असते, पण भाऊ अश्रू ढाळत नाही.
मोठ्या भावा-वडिलांना अश्रू ढाळण्याची सवय असते.
कारण अश्रू ढाळले तर आपली मुले आणि त्यांचे कुटुंब कमकुवत
होईल, हे त्यांनाच ठाऊक असते.
माझ्या मदतीने कितीही वेदना झाल्या, चेहऱ्यावर किंवा
डोळ्यांवर अश्रू नसतील तर,
मग ते बलवान राहतात.
मग ते आपल्या हक्कांसाठी लढतात.
ते आपले हक्क तेव्हाच दाखवतात जेव्हा ते त्यांचा स्वीकार
करतात.
माझ्या मित्रांनो, जे हा व्हिडिओ पाहत आहेत,
मला एवढेच सांगायचे आहे,
की नात्यांमधला त्याग आणि भावना समजून घेतल्या नाहीत तर ही
नाती प्रोफेशनल डील नसतात.
प्रोफेशनल ट्रेनर म्हणून, कॉर्पोरेट ट्रेनर म्हणून,
मी माझ्या व्हिडिओमध्ये अनेकदा म्हटले आहे की, मी विनीत गौतम
आहे,
मोटिव्हेशनल स्पीकर, लाइफ कोच, कॉर्पोरेट ट्रेनर, माइंड कोच
आणि लेखक, की बिझनेसचा व्यवहार तार्किक नसतो, तो बहुधा भावनिक
असतो.
कारण तिथेही या कुटुंबातून आलेले लोक प्रोफेशनल म्हणून बसलेले
असतात.
पण तरीही तुम्ही तिथे थोडी तडजोड करू शकता,
पण नात्यांमध्ये, समोरच्या व्यक्तीच्या नजरेत, कारण मोठा भाऊ
आणि वडील आपल्याला त्यांच्या वेदना पाहू देत नाहीत.
ते तुम्हाला वाचू देत नाहीत.
मुलींचे अश्रू, आईचे अश्रू, आईचे दु:ख, यावर सगळेच बोलतात.
वडिलांचे दु:ख, त्याग, त्याग हे मोठ्या भावाला समजत नाही.
सासू-सुनेचे अश्रू हा वादाचा विषय आहे.
पण सासू-सून यांच्या मधोमध या दोन्ही भूमिका साकारणाऱ्या
मुला-नवऱ्याच्या वेदना, पिळणारा माणूस, त्यातली वेदना एवढं
दडपण आणत नाहीत,
नवऱ्यावर, मुलावर, मोठ्या भावावर, वडिलांवर, की त्याने आपलं
आयुष्य जगणं बंद करावं. खरं तर त्याने आपलं आयुष्य जगणं आधीच
थांबवलं आहे, तो स्वत:साठी जगत नाही.
पण त्याने आयुष्यापासून दूर जाऊ नये इतका दबाव आणू नका.
ज्या दिवशी तो पाठ फिरवेल, त्या दिवशी तुम्हाला त्याची आठवण
येईल.
तुला त्याची खूप आठवण येईल.
पण मग काहीच होणार नाही.
कारण जो जाणार आहे तो आधीच गेला असेल.
म्हणूनच, जेव्हा माझ्या वडिलांचे निधन झाले,
मी मुंबई मेल ओनावाला येथे प्रशिक्षण घेत होतो.
मी अॅडव्हान्स ्ड माइंड मास्टरी ट्रेनिंग करत होतो.
सुदर्शन साहेब प्रशिक्षणात होते.
एक दिवस आधी ट्रेनिंगमध्ये त्याने मला विचारलं,
की जर तुम्ही तुमच्या आई-वडिलांबद्दल नकळत काही केले असेल तर,
मग ते लक्षात ठेवा.
ते ध्यानधारणेसाठी जात असत आणि म्हणायचे, लक्षात ठेवा.
आणि त्यांना सॉरी म्हणा.
आणि तुम्हाला तुमच्या आई-वडिलांसाठी काय खास करायचे आहे?
त्यामुळे मी त्या वस्तू तिथेच ठेवल्या होत्या.
बहुतेक असे घडते की प्रत्येक पालक,
स्वप्नांचा त्याग करून,
मुलांची स्वप्ने पूर्ण करत राहतात.
प्रत्येक पालक हे च करतो.
त्यांची स्वप्ने पूर्ण करून,
बाजारात गेल्यावर त्याला एक कुर्ता आवडतो,
त्याला एक शर्ट आवडतो, पण
ते सोडून द्या, कारण तोपर्यंत मुलाने काहीतरी वेगळंच ठेवलं
आहे.
पप्पा, मला हे हवंय.
पप्पांनी खिशात पाहिलं.
मुलगा काहीही विकत घ्यायला गेला नव्हता.
मुलगा नुकताच त्याच्यासोबत गेला होता.
पप्पा स्वत:साठी शर्ट आणि कुर्ता विकत घ्यायला गेले होते.
पण तो शर्ट आणि कुर्ता विसरला.
त्याने ती गोष्ट मुलासाठी आणली.
ठीक आहे, माझा कुर्ता, माझी चप्पल, माझे शूज,
हे ठीक आहे।
म्हणून, प्रत्येक मुलाचे कर्तव्य आहे, की जेव्हा आपण पात्र
व्हाल,
मग आई-वडिलांची स्वप्ने पूर्ण करा.
स्वप्ने, इच्छा,
ज्याने त्यांनी तुला वाढवले,
त्यांनी तुमची स्वप्ने पूर्ण केली.
हे जग सोडण्यापूर्वी,
त्यांची स्वप्ने पूर्ण करा.
वडिलांचे कर्ज फेडायचे असेल तर,
तुझ्या आईच्या दुधाचे ऋण,
त्याची परतफेड करायची असेल तर,
जे शक्य नाही,
पण असे करून,
तुम्ही ते नक्कीच काही प्रमाणात कमी करू शकाल.
माझ्या मनात बरंच काही होतं.
एक दिवस अगोदर, सत्रात मी म्हणत होतो.
की मला हे करायचे आहे, मला ते करायचे आहे.
दुसर् या दिवशी सकाळी,
माझे वडील मला सोडून निघून गेले.
थांबू नकोस.
तुला माहित आहे का?
तो तुमच्यासाठी १०, २०, १०० रुपयांत सर्व काही करायचा.
आणि तुम्ही १०,००० रुपये कमावता.
तर तुम्ही म्हणता माझा खर्च पूर्ण होत नाही,
मी २० हजार रुपये देऊ शकत नाही.
मी त्याच्यासाठी काय करू?
हे दररोज करा.
त्याला मोठ्या गोष्टी नको असतात.
त्याची छोटी-छोटी स्वप्ने,
थोडीशी जाणीव झाली.
दुसर् या दिवशी सकाळी ध्यानधारणेत,
सुदर्शन सर म्हणाले,
सखोल ध्यानात जा,
आणि तुझ्या इष्टाला निमंत्रित कर,
ज्याला तू तुझा इष्ट मानतोस.
मी त्यांना आमंत्रण दिलं,
आणि मी तुम्हाला प्रामाणिकपणे सांगतो,
मी माझ्या गुरूंना निमंत्रित केले,
आणि तो तिथे आला.
तो ध्यानात होता,
डोळ्यांवर पट्टी बांधून,
पण मी त्याला स्टेजवर येताना पाहिलं.
तेव्हा सुदर्शन सर म्हणाले,
मित्रांनो, मी तुम्हाला एक गोष्ट सांगतो,
हे सुदर्शन सर,
योगायोगाने हे त्याच्या गुरूचे नाव आहे,
जगत गुरु स्वामी सुदर्शन आचार्य।
सुदर्शन सर म्हणाले,
आता तुझ्या इष्टाला विचारा,
की सध्या तुझं काय चाललंय?
तर, मी जे पाहिलं,
तेजस्वी प्रकाशाचे वर्तुळ,
आणि तिथून एक प्रकाश निघतो,
प्रकाश किरणातून,
आणि प्रकाश निघतो आणि वर जातो आणि सूक्ष्म शरीराचे रूप धारण
करतो,
आणि खूप वर जाते.
मला अजिबात समजले नाही,
मी जे पाहिलं,
गुरुदेवांनी मला जे दाखवले,
पण मला ते समजलं
हा प्रकाश म्हणजे प्राण वायू,
जे कुठूनतरी निघत आहे,
आणि सूक्ष्म शरीरावर चढत आहे,
पण हे कोणाबद्दल बोलत आहे?
मला समजले नाही,
माझी अवस्था वाईट होती,
मी रडत होतो,
की काहीतरी घडत आहे.
अधिवेशन संपल्यावर,
मी धावत माझ्या खोलीत गेलो,
ती खोली हॉटेलच्या तळमजल्यावर होती,
अधिवेशन पहिल्या मजल्यावर होतं,
मी खाली आलो,
आणि वाटेत,
महाराष्ट्रात,
गणपती तिथे होता असे मानले जाते,
तिथे गणेशजींची मोठी मूर्ती होती,
मी तिथेच खाली पडलो,
मला माहित नव्हतं ते काय आहे,
माझ्याकडे काहीच उत्तर नव्हतं,
मी धावत माझ्या खोलीत गेलो,
आणि पाहिलं की
मोबाईल फोन मला सत्राला घेऊन जाऊ देत नव्हता,
मोबाईल फोन हॉटेलच्या रूममध्ये होता,
स्विच बंद होता,
किंवा चालू होतं, पण ते खोलीत होतं.
मी मोबाईलवर गेलो,
आणि फोन येत होता,
साधारण ९.४५ वाजले होते,
मी अनेकवेळा फोन मिस केला होता,
आणि अजूनही माझ्या बहिणीचा फोन येत होता,
मला काळजी वाटू लागली होती,
मी अस्वस्थ होत होतो,
मी रडत होतो,
मी फोन उचलला,
माझी बहीण म्हणाली,
पप्पांबद्दल ऐकलंस का?
मी जे पाहिलं ते पाहिलं,
मला माहित नव्हतं ते काय आहे,
मी म्हणालो, काय झालं?
पटकन सांग, काय झालं?
ती म्हणाली, पप्पांना हृदयविकाराचा झटका आला आहे.
पण मी जे पाहिलं,
मला वाटलं ती खोटं बोलत आहे, ती म्हणाली,
कारण मी भावनिक आहे,
कुटुंबातील सर्वांना माहित आहे,
आणि मी खूप दूर आहे,
त्यांनाही माहित आहे,
कदाचित माझी धाकटी बहीण,
पण त्यांना माहित आहे,
ती आपल्या कुटुंबासोबत आहे.
मी म्हणालो, नाही, खरं सांग,
जरी ती दिल्लीत होती,
तिच्या गावापासून खूप दूर.
मी म्हणालो, तू फोन ठेव, मी फोन करेन. मी गावाला फोन केला.
मी म्हणालो, कुणाला बोलावू? पप्पांची तब्येत ठीक नाही, मी
त्यांच्याशी बोलू शकत नाही.
आईची परिस्थिती कशी आहे माहित आहे का?
मी त्याच्याशी बोललो नाही.
मी समोरच्या घरातील सदस्याला फोन केला.
त्याने कॉलला हजेरी लावली.
पण तो म्हणाला, हो बाबा ठीक आहेत.
मी म्हणालो, मला त्याच्याशी बोलू द्या.
त्याने मला त्याच्याशी बोलू दिले नाही. त्याने फोन लटकवला.
मला अस्वस्थ वाटू लागलं.
मी त्याला पुन्हा फोन केला.
मी म्हणालो, मला त्याच्याशी बोलू द्या.
तो म्हणाला असेल, बाबा.
पप्पा माझ्याशी बोलले. मी वेड्यासारखा रडत होतो.
पप्पा, मला माफ करा. मला माफ करा। मला माफ करा।
पप्पा, आय लव्ह यू. मी तुझ्यावर प्रेम करतो।
पप्पा म्हणाले, मला माहित आहे, आय लव्ह यू.
तो म्हणाला, मला माहित आहे, मला माहित आहे, तुझं माझ्यावर खूप
प्रेम आहे.
माझ्या बाबांचे शेवटचे शब्द, जेव्हा ते माझ्याशी बोलले,
मी त्याच्याशी पुन्हा कधीच बोलू शकलो नाही.
तो म्हणाला, मला माहित आहे, तुझं माझ्यावर खूप प्रेम आहे.
मी म्हणालो, मला माफ करा बाबा.
मी आतापर्यंत केलेली चूक.
तो म्हणाला, तू काय म्हणतोआहेस?
आज तुला काय झालंय?
कोणती चूक?
आई-वडिलांमध्ये नेहमीच थोडेफार भांडण असते.
तसं काही च नाही.
तो म्हणाला, तुझं माझ्यावर किती प्रेम आहे माहीत नाही.
थोडं जरी असलं तरी बाहेर गेल्यावर पप्पांसाठी येशील.
तुला गुलाब जामुन आवडतो ना?
तुला समोसा आवडतो ना?
तुम्ही ते आणून द्याल.
तुला माहित आहे की पप्पांना गुलाब जामुन आवडतो.
त्याला समोसा आवडतो.
आवडलं नाही तरी आईशी बोलून म्हणशील, पप्पांना दे.
आणि दारातून तुला कसं वाटतंय?
पप्पा, आय लव्ह यू बाबा.
मी तुझ्यावर प्रेम करतो।
आय लव्ह यू बाबा.
माझे मित्र
मी तुम्हाला विनंती करतो की, तुम्ही जमेल तेवढं, मी जेवढं आहे
तेवढं करा.
मित्रांनो, हे चांगलं करा.
कारण नंतर त्या आठवणी तुमच्यासोबत असतील बाबा.
तुम्ही किती शांतपणे म्हणायचो, किती शांततेने,
मी तुझ्यावर प्रेम करतो।
आय लव्ह यू बाबा.
मला तुझी खूप आठवण येते बाबा.
मला तुझी खूप आठवण येते।
मला तुझी खूप आठवण येते बाबा.
मी आज खूप भावूक होत आहे.
मी आधी भावूक झालो होतो.
आजही आई माझ्यासोबत आहे.
मी तिची खूप काळजी घेतो.
मला जमेल तेवढं.
बघा, तुम्ही समाधानी होऊ शकत नाही.
आई-वडिलांच्या कृपेचे ऋण तुम्ही फेडू शकत नाही.
पण निदान एवढं तरी करा, जेणेकरून तुम्हाला नंतर पश्चाताप
होणार नाही.
समाधानी राहा, की अनेकवेळा तुम्ही तुमच्या भावनांची सीमा
ओलांडता.
समोरच्याचं दु:ख, त्याची लाचारी समजून घेण्याचा प्रयत्न करत
नाही. मला एवढेच सांगायचे आहे की, इमोशनल इंटेलिजन्समध्ये जर
मी तुम्हाला काही शिकवले असेल तर मी तुम्हाला शिकवले आहे, की
जर तुम्हाला समोरच्या व्यक्तीच्या भावना समजून घ्यायच्या
असतील तर प्रयत्न करा
स्वत:ला त्याच्या जागी ठेवण्यासाठी. त्याच्या दृष्टीकोनातून
विचार करण्याचा प्रयत्न करा.
त्याच्या मर्यादित संसाधनांमध्ये तो कसा जगत आहे, जेव्हा
तुम्ही मुलगा म्हणून, पत्नी म्हणून, तुमच्या पतीसाठी, आपल्या
पतीसाठी, लहान बहीण म्हणून, भावाऐवजी जेव्हा तुम्ही स्वत:ला
ठेवण्याचा प्रयत्न कराल, तेव्हा तुम्हाला समजेल, तो किती
दु:खातून जात आहे.
त्याला किती वेदना होत आहेत.
दिवसेंदिवस त्याचे डोळे बंद होत आहेत, चेहरा उदास होत चालला
आहे, सगळं चांगलं असूनही त्याचा चेहरा उदास होत चालला आहे.
का? आम्ही भाऊ-बहीण आपापसात भांडतो. हे त्यांनी मला सांगितलं,
ते मला सांगितलं.
तुम्ही माझ्यावतीने लढा द्या.
जर आपण लढू शकत नाही, तर त्याला काय सांगू?
कधी कधी तू माझ्या बाजूने आहेस आणि तू माझ्यासाठी, तुझ्या
भावाबरोबर लढत नाहीस.
तो कसा लढणार?
तुम्ही जसे त्याच्या हृदयाचा भाग आहात, तसाच तो ही त्याच्या
हृदयाचा भाग आहे.
तोही त्याच्या हृदयाचा च एक भाग आहे.
जेव्हा तुम्ही स्वत:ला त्याच्या जागी ठेवाल तेव्हाच तुम्ही
त्याच्या भावना आणि वेदना समजू शकाल.
जर तुम्ही स्वतःला त्याच्या जागी ठेवलं नाही, तर तुम्ही
त्याची व्यथा समजू शकणार नाही.
आणि हे समजून घेणं चांगलं, कारण जर तुम्ही आज असं केलंत तर
तुमची मुलंही तुमच्याकडून शिकतील.
ते म्हणतात, तुम्ही जे काही कराल ते तुमच्याकडे परत येईल.
तुमच्याकडे पैसे परत येतील.
तुम्ही कितीही श्रीमंत असाल, हजारो कोटींच्या मालमत्तेचे
मालक, रेव्हन ग्रुपचे संस्थापक अध्यक्ष असाल तरी पैशांची
कमतरता आहे का? पण मुलाने तुला घराबाहेर काढलं आहे, बेघर, तो
माणूस आज रस्त्यावर पडलेला आहे.
जेव्हा कुटुंब तुमच्यासोबत नसतं तेव्हा तुम्ही त्या पैशांचं
काय कराल? त्यांचा मुलगा, सून, नातवंडे त्यांच्यासोबत नाहीत.
मित्रांनो, जर तुम्ही तुमच्या आई-वडिलांच्या घरी असाल तर...
बघा, मी तुम्हाला इमोशनल इंटेलिजन्समध्ये स्पष्टपणे सांगितले
आहे की, जेव्हा मतभेद होतात, विशेषत: जेव्हा मतभेद होतात, जर
तुम्ही तुमच्या वडिलांशी निर्णयापर्यंत पोहोचू शकत नसाल तर मी
इमोशनल इंटेलिजन्समध्ये म्हटले आहे की,
असहमतीला स्वत:ला सामोरे जावे लागते
जर तुमचे वडील तुमच्या समोर असतील ज्यांच्याशी मतभेद असतील,
एखाद्या गोष्टीवर वाद असेल, मतभेद असतील तर कोणताही निर्णय
घेण्यापूर्वी काहीही बोलण्याआधी
मी तुम्हाला विनंती करतो की तुम्ही स्वतःला त्यांच्या जागी
ठेवा
मित्रांनो, स्वतःला त्यांच्या जागी ठेवा मग तोंड उघडा किंवा
तसा विचार न करता काही तरी करा कधीही काही करू नका पश्चाताप
करून तुमचे संपूर्ण आयुष्य कमी होईल पण काही होणार नाही आणि
ही देखील एक स्पष्ट गोष्ट आहे की तुम्ही जे काही केले ते होईल.
परत ये तुझ्याकडे परत येशील.
जर मी कुटुंबात इमोशनल इंटेलिजन्सबद्दल बोललो तर हे खूप
महत्वाचे ठरते कारण ऑफिसच्या वातावरणात तुम्ही ज्युनिअर,
सहकारी किंवा सीनिअर असाल तरी ते आपल्या भावना व्यक्त करतात
ते लगेच आपला राग दाखवतात पण कुटुंबात समोरची व्यक्ती असते.
आपल्या भावना व्यक्त करू शकत नाही तो आपला राग दाखवू शकत नाही
तो इतका हतबल आहे की इच्छा असूनही तो काहीही करू शकत नाही तो
काहीही करू शकत नाही
मित्रांनो, तुम्हाला माहित आहे का की ज्या व्यक्तीवर तुम्ही
सर्वात जास्त प्रेम करता तो तुमच्या प्रेमामुळे तुम्हाला
तेवढ्याच वेदना देतो कारण तो त्याला आपला हक्क समजतो फक्त
तुमच्या आई-वडिलांच्या प्रेमाने तुम्हाला जिद्दी बनवले
तुम्हाला हट्टी बनवले तुम्हाला त्यांच्या भावना समजत नाहीत
तुम्हाला त्यांची वेदना कळत नाही तुम्ही त्यांना वेदनेनंतर
वेदना देत रहा तुम्ही त्यांना देत रहा ही चांगली गोष्ट नाही
माझ्या इमोशनल इंटेलिजन्स सेशनमध्ये जर तुमच्यापैकी काहींना
हे शिकायला मिळालं की जेव्हा जेव्हा विचारांमध्ये फरक पडतो
तेव्हा घाबरू नका, उत्तेजित होऊ नका, त्याऐवजी बहिणीऐवजी
आईऐवजी वडिलांऐवजी स्वतःवर आणि शांत मनाने नियंत्रण ठेवा
तुमचा धाकटा भाऊ, मोठा भाऊ ज्याच्याशी तुमचे कोणतेही संबंध
आहेत त्याऐवजी स्वत:ला त्याच्या दृष्टिकोनातून दूर ठेवा
जेव्हा तुम्ही स्वतःला त्याच्या दृष्टिकोनातून ठेवाल तेव्हा
तुम्ही सक्षम व्हाल
त्याच्यासारखा विचार करा, जर तुम्ही वडील असाल आणि दोन
मुलांमध्ये भांडण होत असेल आणि तुमच्या वडिलांनी दुसऱ्या
मुलाशी भांडावे अशी तुमची इच्छा असेल आणि जर तो भांडत नसेल तर
तुम्ही त्याला चांगले किंवा वाईट म्हणता त्याआधी स्वतःला
त्याच्या दृष्टिकोनातून दूर ठेवा की
तू बाप आहेस आणि तुझी दोन मुलं भांडत आहेत. दोन्ही त्याचे
तुकडे चांगले आहेत की वाईट, ते दोन्ही त्याचे तुकडे आहेत
त्याला त्याचे बालपण आठवते आहे मी त्याला काय सांगू की त्याचे
संगोपन कसे झाले, त्याची परिस्थिती काय होती त्याच्या आईचा
त्याग तिने ठेवला
९ महिने तिच्या गर्भात राहून त्याला कोरड्या जमिनीवर झोपवले,
ओल्या जमिनीवर झोपवले पण या कोरड्या आणि ओल्या वातावरणात
वडिलांचा त्याग कुणालाच समजला नाही, वडिलांचे दु:ख कुणाला
समजले नाही आणि आणखी एक गोष्ट जेव्हा तुम्ही एकमेकांशी आणि
तुमच्याशी भांडता तेव्हा
दुसर् या व्यक्तीला एकमेकांसाठी जबाबदार समजा
मग त्यासोबतच तुमचे काका आणि काका काही तरी करून भांडत असतील
तर तो असहाय बाप कुणाला काहीच बोलू शकत नाही की त्याचे भाऊ
भांडत आहेत आणि त्याची मुले आपापसात भांडत आहेत ज्याला चांगलं
की वाईट म्हणतात
हळूहळू हळूहळू तो आपला जीव देतो, किमान एवढा विश्वास ठेवा की
जेव्हा अशी परिस्थिती उद्भवते तेव्हा तो तुम्हाला सांगू शकला
पाहिजे की मुलगा तुझे काका माझ्याशी असे भांडत आहेत तुझे काका
असे भांडत आहेत तो
मी एकटा नाही हा तुमचा भक्कम आधार मानला पाहिजे
मला दोन मुलं आहेत, निदान एवढा विश्वास तरी आहे, हे लक्षात
ठेवा एवढा विश्वास गमावला तर नात्यासाठी ही चांगली गोष्ट
ठरणार नाही
मी म्हणतोय की जेव्हा तू बाप बनशील तेव्हा तुला खूप पश्चाताप
होईल पण मग तू काहीच करू शकणार नाहीस मग तू काहीच करू शकणार
नाहीस म्हणूनच
जर तुम्हाला खरोखरच भावनिक बुद्धिमत्ता वापरायची असेल तर
मी आधीच सांगितले आहे की हा मजकूर मी आधीच शिकवला आहे तुम्ही
ही वाचला असेल पण आता तो वाचण्याचा माझा मूड नाही जर तुम्ही
त्याची अंमलबजावणी केली नाही तर ते वाचण्यात अर्थ नाही तुमचे
आयुष्य आता जसे आहे तसे आहे जसे तुम्ही तुमच्या आई-वडिलांशी
वागता,
कुटुंबीय, मित्र, शेजारी, ऑफिस आजही हे प्रशिक्षण सत्र
घेतल्यानंतरही जर तुम्ही तेच करत असाल तर मला हे ट्रेनिंग
सेशन देण्यात काहीच अर्थ नाही जर काही बदल होत नसेल तर तुम्ही
ठरवले नाही की मला बदलायचे आहे तुम्ही बदलत नाही आहात
जर आपण या ज्ञानाची अंमलबजावणी केली नाही तर
त्यामुळे जर तुम्ही स्वत:मध्ये काही बदल केला नसेल, किंवा मी
म्हणत नसाल, तर ते तुम्ही मनात ठेवलं असण्याची शक्यता आहे, पण
तुम्ही स्वत:मध्ये कोणताही बदल केलेला नाही, तुम्ही
आत्तापर्यंत जे करत आहात तेच करत आहात.
त्यामुळे या ज्ञानाला, या शिक्षणाला काहीअर्थ नाही.
याला काही अर्थ नाही मित्रांनो.
त्याला काही अर्थ नाही.
शिकू नकोस.
शिकून, ज्ञानी बनून तुम्ही काय कराल?
जेव्हा तुम्हाला तुमच्या वैयक्तिक आयुष्यात काहीही वापरायचं
नसतं, घ्यायचं नसतं, तेव्हा शिकून काहीच उपयोग नसतो.
शिकून उपयोग नाही.
जर तुम्ही शिकत असाल तर ते तुमच्या आयुष्यात आणा.
त्याचा वापर करा.
तरच काहीतरी शक्य आहे.
तर, मी भावनिक बुद्धिमत्तेबद्दल बोलत आहे.
आणि आज मी मोठा भाऊ, नवरा आणि वडिलांच्या बलिदानाबद्दल बोललो
आहे.
प्रत्येक जण मुलगी, स्त्री आणि आईच्या त्यागाबद्दल बोलतो.
जरी ते आपली वेदना सोडतात आणि आपले अश्रू दाखवतात.
पण वडील कधीच अश्रू दाखवत नाहीत.
त्याची व्यथा समजून घेणं फार अवघड आहे असं मी म्हणतोय.
तुमच्यापैकी कुणाला तुमच्या वडिलांची व्यथा समजू शकली तर मी
स्वत:ला एक चांगला ट्रेनर समजेन.
मी कुणाला तरी काहीतरी शिकवलं आहे.
वडिलांचे दु:ख समजून घ्या.
बाप गरीब, श्रीमंत असतो.
त्याला काही अर्थ नाही.
माणूस लहान असताना त्याच्यावर जबाबदाऱ्या असतात.
मोठा झाल्यावर त्याच्यावर लहान भाऊ आणि बहिणीची जबाबदारी असते.
मोठा झाल्यावर त्याच्यावर बायकोची जबाबदारी असते.
मोठा झाल्यावर त्याच्यावर आई-वडिलांची जबाबदारी असते.
त्याच्या इच्छा ऐकायला त्याला वेळ नसतो.
जेव्हा ते निवृत्त होतात, जेव्हा ते 60 वर्षांपेक्षा जास्त
वयाचे असतात,
प्रत्येकजण आपापल्या कुटुंबात व्यस्त असतो.
त्यानंतर त्यांना पेन्शन मिळत आहे.
तो आपल्या इच्छा पूर्ण करण्यात व्यस्त असतो.
त्यानंतरही लोक प्रश्न उपस्थित करतात.
सून त्याच्याकडे येऊन म्हणते की तो या वयात आपली स्वप्ने
पूर्ण करत आहे.
आपण आपली स्वप्ने पूर्ण करू शकत नाही.
तो स्वत:ची स्वप्ने पूर्ण करत आहे.
तरीही त्याला वेदना होत असतात.
त्यांनी जी स्वप्ने पूर्ण केली आहेत, असे मी आधीही म्हटले आहे,
त्याने तुमची स्वप्ने पूर्ण केली आहेत.
आज त्याची ती स्वप्ने आठवा.
आणि त्या शक्य तितक्या पूर्ण करण्याचा प्रयत्न करा.
त्या शक्य तितक्या पूर्ण करण्याचा प्रयत्न करा.
आणि कधीही काही घडण्याची वाट पाहू नका.
कारण काही घडण्याची वाट पाहिली तर,
यातून तुम्ही कधी बाहेर पडू शकाल?
तुम्ही या आणि त्याची वाट पाहत राहाल.
माझं एक स्वप्न होतं.
मी तुला सांगितलं होतं की ज्या दिवशी माझ्या वडिलांचं निधन
झालं,
मी त्याला अधिवेशनात सांगितले होते की माझे एक स्वप्न आहे.
की प्रत्येक पालकांप्रमाणे,
मी माझ्या स्वप्नांचा त्याग करेन आणि माझ्या मुलांची स्वप्ने
पूर्ण करेन.
माझे एक स्वप्न होते की माझे सर्व बंधू, भगिनी आणि वडील,
एका गाडीत,
प्रत्येकाकडे स्वत:ची गाडी आहे.
५-६ गाड्या एकत्र गावी जातात.
पण हे स्वप्न पूर्ण होऊ शकले नाही.
दुसर् या दिवशी सकाळी,
म्हणून मी तुला सांगतोय,
माझ्या भावना आहेत, म्हणूनच मी शेअर करत आहे.
जेव्हा आपण त्याबद्दल विचार करता,
जेव्हा तुम्ही स्वत:शी बोलता,
आपण आपल्या भावना पाहू शकाल.
माणूस म्हणून,
तू माणसासारखा भावनिक नाहीस,
आपण आपल्या कुटुंबाच्या भावना समजून घेऊ शकत नाही,
मग माणूस असण्याचा अर्थ काय?
माणूस असण्याचा अर्थ काय?
मित्रांनो, तुम्ही स्वतःला कधीच माफ करू शकणार नाही.
तुमच्या आत कितीही राग असला तरी,
तुम्ही कितीही रागावलात,
पण तुम्ही तुमच्या वडिलांच्या किंवा आईच्या विरोधात काही
बोलण्याआधी,
एकदा स्वत:वर नियंत्रण ठेवा,
त्यांच्या जागी स्वत:चा विचार करा,
मग काहीतरी बोला.
या दृष्टिकोनातून विचार न करता,
बोलू नकोस.
तुम्ही स्वत:ला कधीच माफ करू शकणार नाही.
हे लक्षात घ्या.
तुम्ही स्वत:ला कधीच माफ करू शकणार नाही.
आणि जो वेळ निघून जाईल,
परत येणार नाही.
बरेच लोक आहेत,
जे सर्व काही करतात,
आणि जाणवतही नाही.
त्या दृष्टिकोनातून ते विचारही करत नाहीत.
मग माणूस कशाला व्हावा?
हे एखाद्या प्राण्यासारखे आहे.
प्राण्यांनाही भावना आणि भावना असतात.
मग हे भावनिक कौशल्य शिकण्याचा आणि विकसित करण्याचा अर्थ काय,
भावनिक बुद्धिमत्ता?
ज्यांना कुटुंबाच्या भावना समजतात, त्यांना व्यावसायिक भावना
समजून घेणे खूप सोपे जाईल.
का?
कारण कुटुंबात भावना दाखवल्या जात नाहीत,
तर प्रोफेशनल लाईफमध्ये भावना दाखवल्या जातात.
तुम्ही सहज न्याय कराल,
तुम्ही वापराल,
आणि तुम्ही यशस्वी व्हाल.
इतका
मला म्हणायचे आहे,
तुम्ही तुमच्या कुटुंबाच्या भावना समजून घेण्याचा प्रयत्न
करावा अशी माझी इच्छा आहे,
अधिक चांगल्या पद्धतीने.
आणि स्वत:ला एक चांगला मुलगा, चांगला भाऊ, चांगला नवरा,
चांगला मित्र, चांगला शेजारी सिद्ध करण्याचा प्रयत्न करा.
तुम्ही म्हणाल की मी ते करायला हवं.
हे मी सर्वांसाठी सांगत आहे.
आई-वडिलांसाठीही मी हे सांगत आहे की एक चांगला बाप, एक चांगली
आई.
पण एक चांगला बाप, चांगली आई असते.
ते आपलं कर्तव्य आहे असं त्यांना वाटतं.
पण तो तुमचा हक्क आहे एवढंच तुम्हाला वाटतं.
तुम्ही फक्त तुमच्या हक्काबद्दल बोलता.
तुम्ही तुमचे कर्तव्य पार पाडत नाही.
जर मी हक्क आणि कर्तव्याबद्दल बोललो तर.
वडिलांचा अधिकार हे तुमचे कर्तव्य आहे.
आणि त्याचं कर्तव्य हा तुमचा अधिकार आहे.
हे मी तुम्हा दोघांना सांगत आहे.
की तुम्ही तुमच्या हक्काबद्दल बोलता.
पण आपलं कर्तव्य विसरू नका.
आपले कर्तव्य विसरू नका.
पण मी हे एक पाऊल पुढे सांगत आहे.
जर तुम्हाला वाटत असेल की तुमचे वडील, तुमची आई तुम्हाला हवा
तसा अधिकार देत नाहीये.
त्यामुळे काहीही बोलण्याआधी स्वत:ला त्यांच्या जागी ठेवायला
हवं.
आणि शांततेने विचार करा.
तुम्ही त्यांच्या जागी असता तर.
जर तू त्यांचा मुलगा असतास.
जर तुम्हाला तुमच्या भावासोबत काही प्रॉब्लेम असेल तर.
जर तुम्हाला तुमच्या बहिणीशी काही प्रॉब्लेम असेल तर.
जर त्यांची अशी परिस्थिती असेल तर.
जर ते सर्व बाजूंनी असहाय असतील.
तुम्ही पाहू शकता की मी हे आणि ते करेन.
त्यांना काहीच पाहायचे नसते.
त्यांना जे करायचे होते ते त्यांनी केले आहे.
त्यांचे स्त्रोत मर्यादित झाले आहेत.
त्या असहाय बापाची परिस्थिती समजून घ्या.
ही भावनिक बुद्धिमत्ता.
इमोशनल कोशंट.
सहानुभूती.
जर तुम्ही तुमच्या कुटुंबाच्या भावना खऱ्या अर्थाने समजून
घ्याल.
मग तुम्हाला कुठेही मारहाण केली जाणार नाही.
तुम्ही प्रोफेशनली चांगले व्हाल.
तुम्ही सामाजिकदृष्ट्या चांगले राहाल.
जर तुम्ही तुमच्या कुटुंबाच्या भावना समजून घ्याल.
मग ऑफिसमधील भावना समजून घेऊन मॅनेज करू शकाल.
आणि आपण त्याचा उत्पादक मार्गाने वापर करू शकाल.
तुम्ही विध्वंसक होणार नाही.
याचा वापर तुम्ही ऑफिसमध्येच करता.
कुटुंबात नाही.
ऑफिसच्या इमोशनल इंटेलिजन्सच्या मदतीने.
तुम्ही ऑफिस समजू शकता.
घर नाही.
पण घर समजून घेतलं तर.
मग तुम्हालाही ऑफिस समजेल.
त्यामुळे कुटुंबापासून सुरुवात करा.
आपले नातेवाईक, मित्र, शेजारी यांच्यापासून सुरुवात करा.
समाजापासून सुरुवात करा.
मग पुढे जा.
सर्व काही ठीक होईल.
काही गोष्टी सहन केल्या तर.
काहीही बिघडणार नाही.
जीवन चांगले जाणार आहे.
काहीही बिघडणार नाही.
म्हणूनच मी तुम्हाला एवढंच सांगू इच्छितो.
संबंधांचा आदर करा.
आदर करायला शिका.
कारण तुम्ही जे कराल तेच तुमच्याबाबतीत घडणार आहे.
तुमचं आयुष्य, तुमचा समाज, तुमची प्रतिमा अशीच असणार आहे.
म्हणूनच याची सुरुवात आपल्या कुटुंबापासून करा.
त्याचा वापर करा.
लाभ मिळवा.
आपण सर्वत्र यशस्वी व्हाल.
तुम्ही नक्कीच असाल.
तुम्हाला कोणीही रोखू शकणार नाही.
ज्या व्यक्तीला आपल्या कुटुंबातील आई-वडिलांचे दु:ख समजले.
त्यानुसार कारवाई केली.
सर्व संसाधने, मर्यादित संसाधने.
त्यांचा आदर करण्यात आपण काहीही गमावत नाही.
आणि जर तुम्ही ते करू शकत नसाल.
मग तुम्ही कितीही सुशिक्षित असाल.
आपण यशस्वी होऊ शकत नाही.
होऊ शकत नाही.
ज्याला घरच्यांच्या भावना समजू शकत नाहीत.
त्याला प्रोफेशनल लाईफच्या भावना समजत नाहीत.
तुम्ही माझं ऐकत आहात.
याचा नीट विचार करा.
मूल्यमापन करा.
आत्मपरीक्षण करा.
हे सत्य तुम्ही स्वत:च समजून घ्याल.
तुम्हाला समजेल.
हे मी माझ्या अनुभवानंतर सांगत आहे.
२० वर्षांहून अधिक अनुभव.
हे मी माझ्या अनुभवानंतर सांगत आहे.
माझ्या आयुष्यात मला खूप थप्पडही मारली गेली आहे.
या जीवनाने मला खूप काही शिकवले आहे.
सर्व ज्ञान या व्हिडिओ किंवा पुस्तकांमध्ये नाही.
बरेच खरे ज्ञान जीवनातून शिकवले जाते.
आणि जीवनाचे खरे ज्ञान मी तुमच्याशी शेअर करत आहे.
खरा।
प्रात्यक्षिक।
जे इथून बाहेर येत आहे.
इथून सरळ.
हे अश्रू.
मी अभिनय करत नाही.
ते नैसर्गिकरित्या बाहेर येत होते.
या भावना समजून घ्या.
समजलं तर.
मग त्यानुसार त्याची अंमलबजावणी करा.
स्वत:ला शांत आणि नियंत्रणात ठेवणे.
कुटुंबासोबतचे संबंध चांगले राहतील.
सर्व काही चांगले आहे.
आई-वडील धन्य होतील.
त्यांचे मन प्रसन्न राहील.
असं म्हणतात एका घरात.
घराचा उंच कोपरा.
किंवा इमारतीच्या भिंती चमकदार नसतात.
घरातील ज्येष्ठ असतील तर.
म्हाताऱ्या आई-वडिलांच्या चेहऱ्यावर हसू उमटत आहे.
तेव्हा घर सुखी होते.
आणि घरातील वातावरण आनंदी असेल तर.
मग तुम्ही कुठेही जात आहात.
तुम्ही आनंदी व्हाल.
इमारत चमकत आहे.
दरवाजे उंच आहेत.
पण पालकांचे चेहरे खाली आहेत.
म्हणजे घरातील वातावरण आनंदी नसते.
मग त्याची नोंद घ्या.
तात्पुरते तुम्हाला आनंद दिसत आहे.
पण तो आनंद तुम्हाला कायमचा राहणार नाही.
ते यश तुम्हाला कायमस्वरूपी मिळणार नाही.
कायमस्वरूपी यश हवे असेल तर.
मग त्याची सुरुवात घरापासून होईल.
अन्यथा तसे होणार नाही.
आता तुम्हीच निर्णय घ्या.
तुम्हाला कारवाई कशी करायची आहे.
हे तुमच्यावर अवलंबून आहे.
मी आणखी काही बोलणार नाही.
हे मनोरंजक वाटते.
माझी गणना करा.
मी माझ्या सर्व मित्रांपर्यंत हा शब्द पोहोचवण्याची खात्री
करीन.