सर्वांना नमस्कार, तुम्हा सर्वांना शुभसंध्या. हा श्रीनिधी
गौतम आहे, तुझा प्रशिक्षक आहे, तुझा ट्रेनर आहे.
आणि आज मी त्याच विषयावर बोलणार आहे ज्याविषयावर मी गेल्या
काही काळापासून बोलत आहे, तो म्हणजे इमोशनल इंटेलिजन्स.
याबद्दल मी सविस्तर बोलणार आहे. पण प्रश्न असा आहे की, फक्त
तू माझं ऐकत आहेस, कदाचित ऐकून तुम्हीही शिकत असाल.
मी आधीच अनेकदा सांगितल्याप्रमाणे, ऐकणे ही शिकण्याची पहिली
पायरी आहे. नुसते शिकणेही पुरेसे नाही.
याचा वापर आपण आपल्या दैनंदिन जीवनात करत आहात, अंमलात आणत
आहात, अंमलात आणत आहात की नाही? आपल्या वैयक्तिक आयुष्यात,
आपल्या व्यावसायिक जीवनात, जोपर्यंत आपण त्याचा वापर करणार
नाही, तोपर्यंत त्याचा आपल्याला फायदा होणार नाही. त्याबद्दल
खात्री बाळगा.
खात्री बाळगा, जोपर्यंत तुम्ही त्याचा वापर करणार नाही,
तोपर्यंत तुम्हाला त्याचा काहीही फायदा होणार नाही.
आपल्या यशात, आर्थिक, आपल्या नात्यात, विक्री आणि विपणन
व्यावसायिक किंवा व्यावसायिक म्हणून, मी सांगू इच्छितो,
तुमचे ब्रीदवाक्य काय आहे?
तुम्ही तुमच्या बाजूने एवढेच सांगू शकता की, जर तुम्ही नुसते
शिकत असाल पण अंमलबजावणी करत नसाल तर तुम्हाला त्याचा फायदा
कसा मिळू शकतो? कसं होऊ शकतं? जोपर्यंत आपण आपल्या ज्ञानाची
अंमलबजावणी करणार नाही, तोपर्यंत आपण जिथे काम करत आहात किंवा
जिथे आपल्याला आवश्यक आहे तेथे आपल्याला नेमके वापरण्याची
आवश्यकता आहे.
जोपर्यंत तुम्ही त्याचा वापर करणार नाही, तोपर्यंत तुम्हाला
त्याचा लाभ मिळणार नाही.
प्रशिक्षणाबद्दल, फक्त प्रशिक्षणाबद्दल, नाही. तुम्ही म्हणू
शकता, मी अंमलबजावणी प्रशिक्षक आहे.
अंमलबजावणी, आपल्याला जे आवडेल ती गोष्ट अंमलात आणण्याची गरज
आहे.
जर तुम्हाला फायदा मिळवायचा असेल, तर यश म्हणून मी म्हणतोय ते
तुमच्या प्रोफाईलमध्ये असू शकतं.
जर तुम्ही बिझनेस पर्सनालिटी असाल तर तुम्हाला जास्त चांगला
कॉन्ट्रॅक्ट, जास्त चांगला डील मिळेल.
नोकरी करत असाल तर पगारवाढ मिळेल, पदोन्नती मिळेल.
जर तुम्ही कौटुंबिक व्यक्ती असाल तर तुमच्या नात्यात, तुमच्या
कुटुंबात, तुमच्या नात्यात तुम्हाला चांगले बॉन्डिंग मिळत आहे.
आपल्या शेजाऱ्याबरोबर, मित्रांसोबत.
पण केव्हा?
मला खात्री आहे की तुम्ही शिकत असाल.
मी माझ्या व्हिडिओमध्ये करत आहे.
मला वाटत नाही की कोणी असा वेळ देतो.
कारण तोंडी गोष्टी समजावून सांगणं हे माझं ब्रीदवाक्य आहे.
तेवढं पुरेसं नाही, असं मला वाटतं.
कारण त्या गोष्टी तुम्ही पुस्तकात कुठेही वाचू शकता.
पण तेवढं पुरेसं नाही.
पुरेसे नाही.
मग नेमकं काय हवं?
गरज आहे ती अंमलबजावणीच्या भागाची.
मी कृतज्ञतेचे महत्त्व सांगितले.
मी कृतज्ञतेचे महत्त्व समजावून सांगितले.
पण प्रश्न असा आहे की, जोपर्यंत आपण त्याची अंमलबजावणी करत
नाही, त्याचा व्यावहारिक वापर करू नका, त्याची अंमलबजावणी करू
नका, जोपर्यंत आपण ती अंमलात आणत नाही, तोपर्यंत आपल्याला या
कृतज्ञतेचा काहीही फायदा होणार नाही. तुम्हाला कोणताही फायदा
होणार नाही.
आणि या गोष्टीचं महत्त्व मी अनेकदा सांगितलं आहे.
मी तुम्हाला एक छोटेसे व्यावहारिक उदाहरण देतो.
समजा तुम्ही व्हिसा, पासपोर्टसाठी अर्ज करता.
तुम्हाला तुमच्या घरी चौकशी मिळते.
लग्न करणार आहे.
माफ करा, धन्यवाद.
प्रयत्न करत असाल तर करू शकता.
आता याचा फायदा काय होणार आहे?
तुम्ही हे करा.
मागून तुमच्याबद्दल चौकशी केली तर शेजारी मुलं असली तरी
म्हणतात, अरे भाऊ, खूप चांगले आहेत. ते खूप चांगले आहेत.
ते आमच्याशी खूप प्रेमाने बोलतात.
ते आम्हाला छोटी टॉफी चॉकलेटही देतात.
मुलांना टॉफी चॉकलेट देऊन तुम्ही कमकुवत होणार आहात का?
१०, २०, ५०, १०० रुपयांत ते परवडत नाही.
शेजाऱ्याची मावशी म्हणते, हो, खूप चांगला मुलगा आहे.
जेव्हा जेव्हा तो भेटतो तेव्हा हॅलो म्हटल्याशिवाय निघत नाही.
तो खूप सहकार्य करतो.
त्याला जे सांगितले जाते ते तो करतो.
काका म्हणतात, अरे, खूप छान मुलगा.
मला आजच्या मुलांबद्दल माहिती नाही.
त्यांना काका तेथून येताना दिसतात, ते तोंड फिरवून निघून
जातात.
तो तसा नाही.
तो खूप चांगला, सुसंस्कृत मुलगा आहे.
तुम्हाला या सर्व गोष्टी मिळत आहेत.
कौतुकाच्या रूपात, कशासाठी?
फक्त कृतज्ञतेसाठी.
कृतज्ञतेबद्दल.
तसे करा.
तुमचा व्हिसा क्लिअर होत आहे.
तुमचा पासपोर्ट क्लिअर होईल.
तुझं लग्न होणार आहे.
नोकरीच्या मुलाखतीला जाताना तुमच्या वृत्तीची चौकशी केली जाते.
त्यानंतरही ते केले जाते.
चांगल्या नोकरीसाठी, जेव्हा तुम्ही बस स्थानकावर असाल,
विमानतळावर असाल किंवा बसमधून उतरता, तेव्हा ही चौकशी सुरू
केली जाते.
गेटमधून आत शिरताना तुम्ही गार्डशी कसे वागत आहात, पीएनशी कसे
वागत आहात, कनिष्ठ कर्मचाऱ्यांशी कसे वागत आहात, कशा प्रकारची
वृत्ती दाखवत आहात, या सर्व गोष्टी केल्या जात आहेत.
या सर्व गोष्टी केल्या जात आहेत हे माहीत असताना तुम्ही
तुमच्या कृतज्ञतेचा उपयोग का करत नाही? कृतज्ञतेचे कौशल्य,
अर्थातच ते कौशल्य आहे.
हे अतिशय सॉफ्ट स्किल आहे.
हे सॉफ्ट स्किल आहे.
तुम्हाला राम राम म्हणावं लागेल.
आणि राम राम बोलून काय उपयोग?
तुम्हाला हसू द्यावं लागतं.
हसनमध्ये पैसे नाहीत.
हसायला काही किंमत नाही.
हे इतके मौल्यवान आहे, परंतु त्यासाठी आपल्याला एक पैसाही
द्यावा लागत नाही.
अभिवादनासाठी काहीही मोजावे लागत नाही.
पण त्याचे अनेक फायदे आहेत.
मग तुम्ही त्याचा वापर का करत नाही?
जर तुमची वृत्ती आतापर्यंत अशी होती की, तुम्हाला गंभीर
व्हावं लागतं, सहसा तुम्हाला कुणाशीही बोलावं लागत नाही,
हसण्याची गरज नसते, त्यामुळे तुमच्यासाठी चांगलं आहे,
आजपासूनच बदलायला सुरुवात करा.
तुम्हा सर्वांना गुड मॉर्निंग.
तुम्ही असं वागलात तर तुमची टीम तुमचं गांभीर्य, तुमचा बॉसचा
दृष्टिकोन गांभीर्याने घेत नाही, असं तुम्ही म्हणू शकता.
कामाच्या ठिकाणी बॉस व्हायला हवा.
आणि बॉस होणं महत्त्वाचं आहे.
तुम्ही वरिष्ठ सहकारी का होऊ शकत नाही? तुम्ही त्यांच्यासोबत
वरिष्ठ सहकारी का होऊ शकत नाही? बॉस होणं गरजेचं आहे का? बॉस
केबिनची व्यवस्था आजची संस्कृती बदलत आहे.
आज जीएम आणि सीईओंनाही बाहेर बसवले जाते.
एक छोटी केबिन उघडी ठेवून.
जेणेकरून सर्वांची नजर तुमच्यावर असेल आणि तुमची नजर सर्वांवर
असेल.
तुम्ही काय करत आहात?
आणि यात गैर काहीच नाही.
आपण प्रामाणिक राहणे महत्वाचे आहे.
नाहीतर तुमच्यावर अधिक गंभीर तलवारीने हल्ला केला जात आहे.
हो।
कनिष्ठ पातळीवरील सहकाऱ्याला विचारू शकता.
पण वरिष्ठ पातळीवर राजीनामा देण्यास सांगितले जाते.
तुम्ही म्हणाल की आमचा तीन महिन्यांचा करार आहे.
तुम्हाला पगार मिळेल.
पण त्या प्रतिमेचं काय?
तुला माहित आहे की तू इथे तीन महिन्यांसाठी आहेस आणि तू
जॉईनही होऊ शकत नाहीस.
आणि तुम्हाला इथे येऊही दिले जाणार नाही.
सहा महिने, तीन महिने, असू शकतात.
पण हा प्रतिमेचा प्रश्न आहे.
तुम्ही स्वत:ला काय उत्तर द्याल?
तुम्हाला राजीनामा का द्यायला भाग पाडलं?
त्यामुळे या छोट्या छोट्या गोष्टी ंची अंमलबजावणी करण्याची
गरज आहे असे मला वाटते.
आणि खात्री बाळगा, चमत्कारिक फायदा आपल्याला मिळणार आहे.
कृतज्ञतेचे महत्त्व.
मी कृतज्ञता का सांगतोय?
कारण तोही भावनिक बुद्धिमत्तेचाच एक भाग आहे.
आणि हे खूप महत्वाचे असू शकते.
केवळ सेल्स मार्केटिंग किंवा एचआर प्रोफेशनलसाठीच नाही.
पण एकंदर व्यावसायिकांसाठी.
मग तुम्ही सीए किंवा सीएफओ असाल.
मग तुम्ही मॅनेजर असाल, जीएम असाल, सीईओ असाल, अध्यक्ष असाल,
संचालक असाल.
तुम्ही कोणीही आहात.
मग तुम्ही राजकीय नेते असाल.
मग तुम्ही पती, पत्नी, आई-वडील, मुलं असोत.
हे प्रत्येकासाठी आवश्यक आहे.
जिथे तुम्हाला थोडी सुधारणा मिळवायची आहे.
जिथे तुम्ही काहीतरी चांगल्या गोष्टीची अपेक्षा करत आहात.
चांगले म्हणजे काय?
आत्तापर्यंत जे काही घडत आहे त्यापेक्षा चांगले.
त्यामुळे या गोष्टींबद्दल कृतज्ञतेला खूप महत्त्व आहे.
मी काही चुकीचं बोलतोय का?
ती हसतमुख, हसतमुख व्यक्ती.
प्रत्येकाला त्याच्याशी मैत्री करायची असते.
जेव्हा तो टेन्शनमध्ये असतो.
त्यामुळे त्याला त्याच्याशी बोलायचे आहे.
कारण त्याच्या मनात काहीतरी आहे.
आणि जेव्हा तो त्याच्याशी बोलतो तेव्हा त्याचा मूड फ्रेश असतो.
मी काही चुकीचं बोलतोय का?
त्यामुळे त्याचे वर्तुळ मोठे होत नाही.
तुम्ही कॉमेडियन व्हा असं मी म्हणत नाही.
पण आयुष्यात कॉमेडियन असणं.
वैयक्तिक आयुष्यासाठी हे खूप महत्त्वाचं आहे.
कॉमेडियन बनून तुम्ही तुमच्या जीवनसाथीला आनंदी ठेवत असाल तर.
हे खूप महत्वाचे आहे.
तुम्ही कॉमेडियन व्हा असं मी म्हणत नाही.
जेव्हा आपल्याला हलके असणे आवश्यक असते.
त्यामुळे हलके राहा.
मी एक उदाहरण देत होतो.
या कृतज्ञतेचे महत्त्व काय?
कृतज्ञता हा एक विषय आहे.
पण मी ज्याबद्दल बोलत आहे तो भावनिक बुद्धिमत्तेचा अत्यंत
महत्त्वाचा भाग आहे.
प्रोफेशनल विषय असेल तर.
इमोशनल कोशंट किंवा इमोशनल इंटेलिजन्स.
जो खरोखरच बॉम्बवर्षाव करणारा आहे.
सर्वात उपयुक्त विषय.
कौशल्य।
मी विषयावर बोलत नाही.
कौशल्य।
सर्वांसाठी.
प्रत्येकासाठी, जो अधिक यशस्वी होऊ इच्छित आहे.
ज्याला अधिक यशस्वी व्हायचे आहे.
मग ते वैयक्तिक आयुष्य असो, सामाजिक जीवन असो किंवा
व्यावसायिक जीवन असो.
मग, हे भावनिक बुद्धिमत्ता कौशल्य खूप महत्वाचे आहे.
आणि त्याचाच एक भाग म्हणजे कृतज्ञता.
कृतज्ञता म्हणजे काय? स्मित हास्य देणे, गुड बाय म्हणणे, सॉरी
म्हणणे, थँक्यू म्हणणे.
या गोष्टी.
जे दैनंदिन जीवनासाठी आवश्यक आहेत.
माणूस जिवंत वाटतो.
आणि जेव्हा एखादी व्यक्ती जिवंत वाटते.
तो वातावरण जिवंत करतो.
ज्या वायरमध्ये करंट असतो.
वायर जिथे स्पर्श करेल तिथे ती करंट देईल.
करंट चा पुरवठा केला जाईल.
जेव्हा मी आयुष्याबद्दल बोलत असतो, तेव्हा मी त्या
वर्तमानाबद्दल बोलत असतो.
एखादी हुशार व्यक्ती तुमच्यासमोर आली तर.
दमाने घ्या।
त्याला पाहिल्यावर करंट येतो.
नाही का?
ऑफिसमध्ये अचानक कोणी आले तर.
सगळे तयार होतात.
किंवा तिथे कोणी असेल तर.
मी दोघांबद्दल बोलत आहे.
मुली तयार होतात.
मुलं असतील तर मुलं तयार होतात.
मुली असतील तर मुलं तयार होतात.
या भावनिक बुद्धिमत्तेची दोन उदाहरणे मी तुम्हाला देईन.
हलक्या फुलक्या नोटा मिळतील.
पण त्याचा फार उपयोग होतो.
मी माझ्या वर्गाबद्दल, माझ्या सत्राबद्दल बोलत आहे.
मी प्रोफेशनल सेशन घ्यायचे.
ज्यात जवळपास २०-२५ प्रोफेशनल्स होते.
मॅनेजर, इंजिनीअर, अकाउंटंट, मॅनेजर, अकाउंट मॅनेजर, वकील.
हे आवडले।
सर्व जण प्रोफेशनल होते.
सायंकाळचे सत्र होत असे.
सगळे जण थकून ऑफिसमधून यायचे.
त्यांना घाम फुटायचा.
ते सगळीकडून येत असत.
एके दिवशी त्या बॅचमध्ये दुसऱ्या बॅचमधून एक मुलगी येऊन बसली.
त्या विशिष्ट दिवसासाठी.
ती हुशार मुलगी होती.
आणि नवविवाहित.
त्यामुळे ती मेकअप आणि दागिने घालायची.
ती हुशार दिसत होती.
त्यामुळे ती त्या दिवसासाठी वर्गात आली.
आता त्या दिवशी वर्ग ही इतर दिवसासारखाच होता.
सगळे जण थकून ऑफिसमधून यायचे.
कपड्यांनाही घाम फुटत होता.
तशा प्रकारे काहीतरी।
हे काही नवीन नव्हते.
आणि ते काही मनात येण्यासारखं नव्हतं.
सगळे ऑफिसमधून यायचे.
पण मी पाहिलेला बदल,
दुसर् या दिवशीच्या वर्गात पाहिलं.
दुसर् या दिवशी त्याच वर्गात,
जेव्हा मी आत शिरलो,
मला या सुगंधाचा वास येत होता.
मी मागे वळून तपासणी केली.
मी एकाच वर्गात होतो.
वर्ग बदलला.
सगळे वर बघत होते.
एकदम फ्रेश.
मी प्रत्येकजण हा शब्द वापरत आहे, जसे की ते घरातून येत
नाहीत, माझा अर्थ ऑफिसमधून नाही, ते घरातून येत आहेत किंवा
कदाचित सलूनमधून येत आहेत.
मी सगळ्यांकडे पाहतच राहिलो.
पण मी कम्युनिकेशन कोच, पर्सनॅलिटी डेव्हलपमेंट ट्रेनर आहे.
मी म्हणालो ही चांगली गोष्ट आहे.
आपली माणसं बदलत आहेत.
त्यामुळे ते चांगलं आहे.
पण मी सत्र सुरू केले पण सर्वांच्या नजरा दारावर आहेत हे मी
लक्षात घेत राहिलो.
प्रत्येकजण पुन्हा पुन्हा दाराकडे पाहत असतो.
मला खरं काही च समजलं नाही पण मी हे लक्षात घेतलं.
वर्गात माझी इतकी शिस्त आहे की तसा प्रश्न विचारण्याचे धाडस
कोणी करू शकत नाही.
हे आवडले।
मी प्रश्नाबद्दल बोलत आहे.
त्याच्यासारखे नाही।
त्याप्रमाणे प्रत्येकजण विषयाशी संबंधित प्रश्न विचारण्यास
मोकळा असतो.
दुसऱ्या दिवशीही तेच वातावरण होते.
एकदम फ्रेश.
तिसऱ्या दिवशीही तेच वातावरण होते.
एकदम फ्रेश.
पण तरीही सगळ्यांच्या नजरा दारावरच होत्या.
तुम्हाला समजलं असेलच.
तुम्हीही प्रोफेशनल आहात.
काय होतं ते?
पण मला कोणी काही विचारत नव्हतं.
नेमके एक वरिष्ठ अभियंता माझ्याशी थोडे मोकळे होते.
मग त्यांनी आपापसात चर्चा केली असावी.
असे तुम्ही विचारा सर.
त्यामुळे क्लास संपल्यावर तो माझ्या केबिनमध्ये आला.
सर, तुम्हाला काही विचारायचे आहे का? मी हो म्हणालो.
त्यामुळे त्यांनी काही प्रश्न विचारले आणि विचारले.
आणि त्यानंतर त्यांनी असा प्रश्न विचारला.
काय? सर, तीन दिवसांपूर्वी आमच्या वर्गात नवीन प्रवेश झाला.
मी म्हणालो नवीन प्रवेश कोण? तो म्हणाला एक मुलगी आली होती,
नवविवाहित.
मी म्हणालो नाही, नाही, नाही.
ती नवीन प्रवेश नव्हती.
ती दुसऱ्या बॅचची आहे.
त्या दिवशी तिला काही काम होतं.
त्यामुळे त्या विशिष्ट दिवसासाठी ती या बॅचमध्ये आली होती.
ती नवीन नाही, ती नुकतीच दुसऱ्या बॅचमध्ये आली आहे.
पण ती बॅच तिच्या ऑफिसच्या वेळेत, दिवसाच्या वेळेत होती.
तर मग मला समजले की जो बदल मला गेल्या महिनाभरात दिसला नाही,
तो म्हणजे फक्त एक दिवस एका हुशार मुलीला दीड तासाच्या
सत्रासाठी प्रवेश मिळतोय. आणि दुसर् या दिवशी सर्व काही बदलले
जाते.
तिथे काय होतं?
ती हुशार होती, आकर्षक होती.
अर्थात ती हुशार आणि आकर्षक होती.
चांगला आवाज, चांगलं स्मित.
या सर्व गोष्टींनी सर्व काही बदलून टाकले.
हीच गोष्ट मी तुमच्याशी बोलत आहे.
जर तुम्ही करत असाल तर बघा, तुम्ही म्हणाल की ती कोणालाकाही
बोलली नाही.
पहिला ठसा हा शेवटचा ठसा असतो.
आणि जेव्हा कोणी नवीन आपल्याला भेटत असेल किंवा आपण एखाद्या
नवीन व्यक्तीला भेटत असाल तेव्हा पहिल्या चार सेकंदात त्याचे
मूल्यमापन केले जाईल.
तुमचा ठसा आधीच उमटलेला आहे.
आणि पहिल्या चार सेकंदात अजून शाब्दिक संवादही सुरू झालेला
नाही.
मग आता प्रश्न असा आहे की, पहिला ठसा कसा उमटवला जातो?
अमौखिक संवादाच्या आधारे पहिला ठसा उमटविला जातो.
ज्यामध्ये तुमची बॉडी लँग्वेज, तुमचा ड्रेस सेन्स, तुमचा
डोळ्यांचा संपर्क, चेहऱ्याचे हावभाव, हसतमुख चेहरा, हलती
स्टाईल, शरीरयष्टी, हावभाव, मुद्रा, बसण्याची स्टाईल आणि
पहिल्या एन्ट्रीचे अभिवादन, हॅलो, हाय.
हॅलो, हाय च्या स्पेलिंगमध्ये काहीच नाही.
तुम्ही ज्या हावभावाने ते सादर केले, हाय.
या हायने माझं लक्ष घेतलं नाही.
या हायमुळे मला झोप लागली.
असे होते की नाही?
अर्थात तसे घडतेच.
असे घडते.
त्यामुळे मी या गोष्टींबद्दल बोलत आहे.
याबद्दल मी हलक्या फुलक्या शब्दात बोललो आहे.
आज सगळीकडे मुली यशस्वी होत असतील, तर त्याचं कारण हेच आहे.
घराबाहेर पडण्याआधी ते जसे आहेत तसे वागतात, पण स्वत:ला
चांगल्या प्रकारे सांभाळायला ती विसरत नाही.
मॅचिंग ड्रेस, मेकअप, काहीही असो, ती स्वत:ला कितीही चांगली
बनवू शकते, स्वत:ला अधिक चांगल्या प्रकारे सादर करू शकते, पण
ती सर्वोत्तम काम करत आहे.
पण आम्ही जेंट्स काय करत आहोत?
आणि म्हणूनच आजच्या परिस्थितीत मुलींना सगळीकडे, प्रत्येक
क्षेत्रात अधिक यश मिळत आहे.
अकाऊंट्स असो, आयटी असो,
मी ब्युटी पार्लर आणि शिकवण्याबद्दल बोलत नाही, तिथे ते
सर्वतोपरी प्रयत्न करत आहेत.
आता आयआयटी नीट असो, टॉप लेव्हल परीक्षा,
यूपीएससी, मॅनेजमेंट, सगळीकडे.
तुम्ही मुलं यातून धडा घेत नसाल, सांभाळत नसाल, तर म्हणायला
तयार राहा, हो मॅडम, कारण सगळ्या टॉप पोझिशन्सवर मुली बसताना
दिसतील.
मग हो मॅडम, हो मॅडम. मी याला विरोध करत नाही, ते उच्च पदांवर
बसतात की नाहीत, हा वेगळा प्रश्न आहे.
त्यांनी बसले पाहिजे.
ज्यांची क्षमता आहे, त्यांनी बसावे.
पण, पुन्हा जेव्हा मी क्षमतेबद्दल बोलतो, तेव्हा तुम्ही
तुमच्या क्षमतेत या गोष्टींचा समावेश करत नाही.
पदवी, प्रमाणपत्र, ज्ञान, त्या क्षमतेला आपण म्हणतो.
तर, आपल्या यशात त्याचे महत्त्व केवळ 15-20% आहे.
उरलेले ८०-८५% ही तुमची वृत्ती आहे, ज्यामुळे तुम्ही यशस्वी
व्हाल.
तुमचे प्रमाणपत्र, तुमची पदवी तुम्हाला नोकरी मिळवून देऊ
शकते, पण तुमचे योग्य पॅकेज आणि प्रोफाईल तुम्हाला एक
दृष्टिकोन देते आणि मी त्या वृत्तीच्या विकासाबद्दल बोलत आहे.
त्याबद्दल मी बोलत आहे.
शाळा-कॉलेजमध्ये तुम्ही त्या गोष्टींचा भरपूर अभ्यास केला
असेल.
दु:ख भोगल्यानंतरही तुम्हाला चांगले कळते.
हे सगळं वाचूनही तुम्हाला त्रास होत आहे.
पण, आम्हाला तुम्हाला त्या दु:खातून बाहेर काढायचे आहे.
यशस्वी।
सुपर चा त्रास आपल्याला सहन करावा लागतो.
दु:खातून सुपर कडे जावे लागते.
सुपर सक्सेस.
हो।
हे च आमचे ब्रीदवाक्य आहे.
त्यामुळे हुशार मुलीच्या प्रवेशाने मुलांचे चित्र बदलले, असे
नाही.
हुशार मुलाच्या प्रवेशानेही चित्र बदलले.
आणि तिथे मी या गोष्टीबद्दल बोलत नाहीये.
तुमचा आत्मविश्वास, तुमचं ज्ञान, तुमचं प्रेझेंटेशन याबद्दलही
मी बोलत आहे.
तुमचे सर्टिफिकेट नॉलेज कमी असेल तर ठीक आहे.
वृत्ती, संवाद, सादरीकरण, व्यक्तिमत्त्व असेल तर.
मुलाखत आणि निवड ीच्या वेळी या सर्व गोष्टी परिपूर्ण असतील
आणि ज्ञान कमी असेल तर लोक म्हणतील की त्याने प्रमाणपत्र
घेतले आहे, तो हळूहळू शिकेल.
पण तिथे आहे, पण देखभालीत शून्य आहे.
बहुराष्ट्रीय कंपन्यांचे म्हणणे आहे की ती व्यक्ती आमच्या
एमएनसी कंपनीशी जुळत नाही.
त्यांचे व्यक्तिमत्त्व जुळत नाही.
आपण बहुराष्ट्रीय कंपनी आहोत असे वाटेल असे व्यक्तिमत्त्व
त्यांच्याकडे असावे.
तुम्हाला ते पाहता आलं पाहिजे.
तुम्हाला पात्र म्हटले जात नाही, तुम्हाला कोणत्याही
प्रदेशातून नाकारले जाते.
पण तुम्हाला नाकारले जाईल.
हो।
त्यामुळे मी अॅटिट्यूड बिल्डींगचा ट्रेनर आहे.
ज्याचे महत्त्व आपल्या करिअरमध्ये ८०-८५% आहे.
तुमच्या यशात.
करिअरमध्ये, प्रोफेशनमध्ये १० पट वाढ मिळवायची असेल तर.
आणि एवढंच नाही तर एकदा ही वृत्ती निर्माण झाली की,
मग ते तुमच्या वैयक्तिक आयुष्यात आणि सामाजिक जीवनात
चमत्कारिक बदल घडवून आणेल.
रूपांतरित झाले.
प्रत्येक गोष्टीचा कायापालट होईल.
त्यामुळे हे तुम्हाला तुमच्या प्रोफेशनल लाईफमध्ये, तुमच्या
यशात, वाढीत मदत तर करेलच, पण तुमच्या समाजात चांगला ठसा
उमटवण्यासही मदत करणार आहे. आपल्या समाजात आणि आपल्या
कुटुंबातही.
हो।
जर तुमचे कुटुंबीय तुमचा आदर करत नसतील तर तुमचे मित्र,
नातेवाईक, शेजारी तुमचा अजिबात आदर करणार नाहीत.
तुमच्या सन्मानाची सुरुवात तुमच्या कुटुंबापासून होते.
आणि त्याआधी तुमचा आदर तुमच्यापासून सुरू होतो.
जर तुम्हाला स्वत:ला आवडत नसेल, तुम्ही स्वत:चा आदर करत नसाल,
तर तुम्ही दुसर् या कोणाकडूनही आदर, समानता आणि प्रेमाची
अपेक्षा ठेवू नका.
त्यामुळे तुम्ही स्वत:ची काळजी घ्याल.
तुमचं व्यक्तिमत्त्व, संवाद, स्मितहास्य, हेअरस्टाईल आणि
कदाचित अशा अनेक गोष्टी.
ड्रेसिंग.
तुम्ही प्रत्येक गोष्टीची काळजी घ्याल.
तुझा स्वभाव.
कारण तुम्हाला अधिक चांगले सादरीकरण करायचे आहे.
कारण तुम्ही स्वत:ला पसंत करता, स्वत:वर प्रेम करता, स्वत:चा
आदर करता.
आणि प्रामाणिकपणे सांगायचं तर तुम्ही स्वत:ला दोन भागांत
न्याय दिलात, की तुम्ही ज्या पद्धतीने स्वत:ला सादर करत आहात,
ते तुम्ही आदरास पात्र आहात की नाही? तुम्ही प्रेमाला पात्र
आहात की नाही? तुम्ही आवडण्यालायक आहात की नाही? आणि जर तुमचं
उत्तर हो य असेल तर,
मग जगाला तुम्ही आवडेल असा विश्वास ठेवायला हवा.
ते तुमचा आदर करतील.
ते तुमच्यावर प्रेम करतील.
पहिल्यांदा तयार होऊन घराबाहेर पडताना तुम्ही चांगले दिसताय
की वाईट?
आरसा आधी तुमच्याशी बोलतो.
ते तुमच्याशी बोलते, बरोबर? मुली म्हणतात, अरे, तू खूप छान
दिसतेस.
आणि जेव्हा ते त्यांच्या मित्रांना भेटतात,
अरे, तू खूप छान दिसतेस.
आणि मग इतर लोक म्हणतात,
अरे, तू खूप वाईट दिसतेस.
ते लक्षात घ्या.
कारण मी तुला एक गुपित सांगत आहे, मी तुला एक मानसशास्त्र
सांगत आहे.
मुलींना त्यांचे सकारात्मक भाग माहित असतात, कारण इतर लोक
त्यावर कमेंट करत असतात.
ते ते सकारात्मक पद्धतीने घेतात, की हा माझा प्लस पॉईंट आहे.
मग ते माझं चालणं असो, माझं हसू असो, माझे डोळे असोत, माझी
हेअरस्टाईल असो, मग तो शरीराचा हा भाग असो किंवा तो भाग.
मी असे म्हणत नाही की टिप्पणी नम्रपणे दिली जाऊ शकते.
आता एक सिनेमा आलाय,
मुलांना लैंगिक शिक्षण दिले पाहिजे.
त्यामध्ये आपल्या कामसूत्रग्रंथांत या गोष्टी सांगितल्या
आहेत, की स्त्रियांचे सौंदर्य काय असते.
आणि प्रत्येक सुंदर मुलीला, प्रत्येक मुलीला स्वतःबद्दल हे
ऐकायला आवडतं.
होय, कमेंट्स इतक्या नसाव्या, की तिला चिडचिड होईल.
पण डोळ्यांनीही ती ठरवू शकते, तुम्ही कशाचं कौतुक केलं आहे.
आणि त्यात गैर काहीच नाही.
कारण ते जायला तयार असतात.
कशासाठी?
ते कौतुक दिले नाही, तर नैराश्य येते.
एवढी मेहनत व्यर्थ आहे.
मुलींनो, मी काही चुकीचं बोलत नाहीये.
पण त्या टिप्पण्या अशा प्रकारे येऊ नयेत, की त्यांना निराशा
वाटेल.
त्यांना चिडवा.
नाही नाही नाही नाही।
पण कौतुक करा.
कौतुकामुळे आत्मविश्वास नेहमीच वाढतो.
आणि ती एक प्रकारची कृतज्ञताच आहे.
आणि कृतज्ञता हा भावनिक बुद्धिमत्तेचा एक भाग आहे.
भावनिक बुद्धिमत्ता.
मी आणखी एक उदाहरण देत होतो.
मी ते गांभीर्याने देत आहे.
कृतज्ञता, जो भावनिक बुद्धिमत्तेचा एक प्रमुख भाग आहे.
आणि त्याचं महत्त्व काय आहे.
त्यावर मी एक उदाहरण देईन.
एकदा एक माणूस बर्फाच्या कारखान्यात काम करत होता.
आणि एके दिवशी संध्याकाळी सुट्टी होती,
ज्या खोलीत बर्फ बनवला जातो, त्या खोलीत जाऊन सगळं ठीक आहे की
नाही हे तपासलं. रात्री बहुतेक बर्फ बनवला जातो.
त्यामुळे दरवाजा आतून बंद झाला.
आणि दरवाजा आतून बंद होतो, पण तो बाहेरून उघडतो.
भासणे।
त्यामुळे साधारणपणे दोन जण असतात, जे दार उघडे ठेवतात.
आता तो आतच अडकला आहे.
आवाज निघत नाही.
दरवाजा बंद होताच तापमान कमी होऊ लागते.
गोठवण्याची प्रक्रिया सुरू होते.
त्यामुळे ती प्रक्रिया सुरू होते.
आणि जसजसे तापमान कमी होऊ लागते तसतशी त्याची प्रकृती बिघडू
लागते.
तो माणूस आहे.
आता बाहेरून कोणी येत नाही असे त्याला वाटते.
कुठलाही आवाज निघत नाहीये.
आणि असो, सुट्टी आहे.
आता वेळ आली आहे.
सगळे बाहेर गेले आहेत.
सर्वजण कंपनी सोडून गेले आहेत.
कंपनी रिकामी आहे.
तो आत अडकला आहे.
त्यामुळे आता आपल्याला काहीच होऊ शकत नाही, असे त्याला वाटते.
आता जायची वेळ आली आहे.
अशा प्रकारे माणसाला आपल्या चांगल्या-वाईट कर्मांची आठवण येऊ
लागते.
मृत्यू आपल्यासमोर आहे हे त्याला स्पष्ट पणे दिसत आहे.
मग तो देवाला प्रार्थना करतो.
हे देवा,
मी माझ्या आयुष्यात काही चांगलं केलं असेल तर,
कृतज्ञतेचे महत्त्व मी तुम्हाला सांगत आहे.
तुम्ही ते अगदी हलकेपणाने घेता.
तुम्हाला त्याचं महत्त्व कळत नाही.
तो देवाला काय म्हणतो?
हे देवा,
जर मी माझ्या आयुष्यात काही चांगलं केलं असेल तर कृपया माझा
जीव वाचवा.
मी माझ्या कुटुंबाचा एकमेव कमावणारा आहे.
पण शारीरिकदृष्ट्या,
माझी मुलं, कुटुंब, बायको आहे.
त्यांचं काय होणार?
अशी प्रार्थना करत आहे.
प्रार्थना करताना त्याला अश्रू अनावर होऊ लागतात.
पण, त्याचे डोळे फुटताना दिसत आहेत.
पण तेवढ्यात दरवाजा उघडतो.
दारावर ठोकर येते, आवाज ऐकू येतो आणि मग दरवाजा उघडतो.
त्याची प्रकृती फारशी चांगली नसली तरी दारावर आवाज येत
असल्याचे त्याला समजले आहे. दरवाजा उघडा आहे, पण तो कोण आहे
हे त्याला माहीत नाही.
कुणीतरी आत येतं, त्याला दारातून बाहेर उचलतो, ब्लँकेटमध्ये
ठेवतो, उष्णता देतो आणि थोडा वेळ हातपाय चोळतो.
थोड्या वेळाने तो भानावर येतो.
जेव्हा तो भानावर येतो, तेव्हा त्याला कळते की तो कोण होता,
ज्याने त्याला दारातून बाहेर काढले होते.
तो त्या कंपनीचा गार्ड होता.
गेटवर सुरक्षा रक्षक.
सर्वजण कंपनी सोडून गेले होते.
त्याचा आवाज कोणीच ऐकला नव्हता.
मग गार्डला कसं कळलं की तो तिथे बंद िस्त आहे?
आणि त्याचा शोध घेताना तो तिथे कसा पोहोचला?
हा मोठा प्रश्न आहे.
हा प्रश्न त्या गार्डच्या मनातही चालू होता.
त्याने गार्डला विचारले,
रामसिंग, तुला कसं कळलं की मी या खोलीत बंद आहे?
आणि तू तिथे आलास का?
रामसिंग म्हणाला, सर, मला माहित नव्हते.
मग तू तिथे कसा आलास?
आता मी पुढे काय बोलणार आहे ते नीट ऐका.
हा माणूस मरणार होता, जो वाचला होता आणि गार्डने त्याला
वाचवले होते, पण गार्डने त्याला का वाचवले? आता हे नीट ऐका.
कृतज्ञतेचा विषय, तो कितपत महत्त्वाचा आहे?
आपण दररोज त्याकडे दुर्लक्ष करू शकता, परंतु आपल्याला समजेल.
गार्ड म्हणाला, सर, अख्ख्या कंपनीत किती तरी माणसं आहेत.
ते दररोज कंपनीत ये-जा करतात.
मी सर्वांना नमस्कार करतो,
मी गुड मॉर्निंग म्हणतो.
काही लोक उत्तर देतात, पण बहुतेक लोक उत्तरही देत नाहीत.
पण मी माझं कर्तव्य पार पाडतो.
हे माझं कर्तव्य आहे.
संपूर्ण कंपनीत तू एकमेव व्यक्ती आहेस जी माझ्या शुभेच्छा आणि
गुड मॉर्निंगला हसतहसत प्रतिसाद देते.
आणि तुम्ही नुसते उत्तर देत नाही, तर विचारता,
राम सिंग, कसा आहेस?
तुझं कुटुंब कसं आहे?
घरात सर्व काही ठीक आहे का?
त्याची नोंद घ्या.
तुम्ही माझ्या गुड मॉर्निंगला हसत हसत उत्तर देता आणि तुम्ही
विचारता, राम सिंग, तुम्ही कसे आहात?
तुमच्या कुटुंबात सर्व काही ठीक आहे का?
तुमचे कुटुंबीय ठीक आहेत का?
हे करण्यासाठी किती वेळ लागतो?
एक मिनिट।
मला आशा आहे की यापेक्षा जास्त वेळ लागणार नाही.
मला आशा आहे की यासाठी 30 सेकंदांपेक्षा जास्त वेळ लागणार
नाही.
आणि निघताना तुम्ही तुमच्या खांद्यावर हात ठेवलात.
ठीक आहे? काही असेल तर कळवा.
त्यासाठी जेमतेम एक मिनिट लागेल.
राम सिंग म्हणतात,
संपूर्ण कंपनीत तू एकमेव व्यक्ती आहेस जी माझ्याबरोबर असे
करतेस.
आणि तू कधी येशील आणि कधी निघशील याची मी नेहमी वाट पाहत असतो.
मी आल्यावर त्या व्यक्तीचा धीर, तो दिलासा, ती जवळीक पाहिली,
ऐकली आणि अनुभवली.
मी सकाळी आलो तेव्हा.
संध्याकाळी सगळे एक-एक करून निघून गेले.
मी फक्त त्या व्यक्तीची वाट पाहतो जो मला विचारतो, राम सिंह,
तुझा दिवस कसा गेला?
सगळं ठीक आहे का?
काही असेल तर कळवा.
सगळे एक-एक करून निघून गेले, पण माझा एकमेव चांगला स्वभावाचा
माणूस, जो एकटाच आहे, गेटवर आला नाही.
तो गेटमधून बाहेर आला नाही.
तो सकाळी आला होता.
म्हणजे तू सकाळी आलाहोतास, पण संध्याकाळी निघाला नाहीस.
त्यामुळे मला तुझी काळजी वाटू लागली.
तू का आला नाहीस?
तू आत आलास.
मी दिवसभर गेटच्या बाहेर होतो.
तू निघाला नाहीस.
म्हणून मी तुला शोधायला आत गेलो.
आणि मी संपूर्ण कंपनी शोधली.
मला तू कुठेच सापडली नाहीस.
त्यामुळे मला एकच जागा मोकळी राहिली ती म्हणजे बर्फाची खोली.
मला वाटलं, कदाचित तुम्ही यात अडकला आहात.
आणि मग मी इथे आलो.
म्हणून मी तुला इथे शोधून काढलं.
साधी वृत्ती, ज्याला आपण कृतज्ञता म्हणतो, भावनिक
बुद्धिमत्तेचा एक अतिशय प्रामाणिक भाग आहे, ज्याचे महत्त्व
कदाचित आपल्याला समजणार नाही.
कुणाला विचारायला, गुड मॉर्निंग म्हणायला, खांद्यावर थाप
मारायला, त्याच्या कुटुंबाबद्दल विचारायला, त्याने काही ठेवलं
आहे का हे विचारायला काय असतं.
त्याने ठेवले आहे, बाबा.
या गोष्टीमुळे आज त्याचा जीव वाचला.
त्याचा जीव आज वाचला.
नाहीतर त्याची हत्या झाली असती.
तो मारला गेला असता.
त्यामुळे ही कृतज्ञता जर कुणाचा जीव वाचवू शकते,
मी फक्त तुमची वेतनवाढ, पदोन्नती, यश याबद्दल बोलत आहे बाबा.
हेच खरे तर भावनिक बुद्धिमत्तेचे महत्त्व आहे.
आणि तिथे मी कृतज्ञतेचे महत्त्व सांगत आहे.
मी शपथ घेतो, मी त्या प्रत्येकाबरोबर वेडा होणार होतो.
तुम्ही म्हणाल, या गोष्टी नैसर्गिक आहेत का? नाही।
अनेक गोष्टी आहेत, मी स्वीकारल्या आहेत, पण अनेक गोष्टी
विकसित झाल्या आहेत, शिकल्या आहेत.
अगदी सामान्य मुलगीही जेव्हा मेकअपसाठी तयार होते, तेव्हा ती
खूप छान दिसते.
ते आपण सांभाळत आहोत, नाही का?
आणि मग हसू की कृतज्ञता, यात काय आहे?
हे कुणीही करू शकतं, नाही का?
आणि हसरा चेहरा, सगळ्यांना हे आवडतं, नाही का?
मग तुम्ही का करू शकत नाही?
तू का करू शकत नाहीस?
तर इथे या व्हिडिओमध्ये खरंतर मी एका अत्यंत महत्त्वाच्या
विषयावर बोलत आहे, तो म्हणजे तुमच्यासाठी इमोशनल इंटेलिजन्स.
आपल्या व्यावसायिकांसाठी, आपल्या वैयक्तिक जीवनात, आपल्या
सामाजिक जीवनात आणि आपल्या व्यावसायिक जीवनात.
जर तुम्ही प्रोफेशनल असाल तर तुम्ही फक्त प्रोफेशनल नाही.
कारण, अनेकदा काय घडते, बहुतेक व्यावसायिकदृष्ट्या यशस्वी
व्यक्ती वैयक्तिक आयुष्यात यशस्वी होत नाहीत, कारण ते आपली
सर्व कौशल्ये व्यावसायिक क्षेत्रात वापरतात, पण घरी नसतात.
आपल्या घराला मॅनेजमेंट ऑफिस बनवा आणि घरगुती व्यवस्थापनाची
कौशल्ये आणि भावनिक बुद्धिमत्ता तेथे लागू करा.
आणि जास्तीत जास्त फायदा मिळवा
तिथूनही जास्तीत जास्त फायदा तुम्ही का घेत नाही?
जरूर घ्या
हे खूप महत्वाचे आहे खूप महत्वाचे तुम्ही त्याचा वापर करा मी
पुन्हा पुन्हा सांगत आहे हो ही गोष्ट आहे, ज्या विषयावर मी
बोलत होतो आणि यातही मी बोलत होतो
हे मुद्दे
हे आहेत मुद्दे
ज्याबद्दल मी बोललो आहे
मी सहानुभूतीच्या एका भागाबद्दल बोलत होतो
कृतज्ञता जी सहानुभूतीचा एक भाग आहे
इमोशनल कोशंट
भावनिक कौशल्ये भावनिक बुद्धिमत्ता
कौशल्य हा खूप मोठा विषय आहे
यात पाच महत्त्वाचे घटक आहेत
जो तुमच्यासाठी आयुष्य बदलणारा कार्यक्रम ठरू शकतो
त्यातला एक भाग
सहानुभूती मी त्यातील एका छोट्या भागाबद्दल बोलत होतो
त्यातला एक छोटासा भाग
बचत केली आहे
कुणाचा तरी जीव
तुम्हाला समजले का?
ते जीवनापेक्षाही मौल्यवान आहे
जोपर्यंत तू नाहीस.
या कौशल्यांचे महत्त्व समजून घ्या
या दृष्टिकोनातून
आणि शिका
आणि वापरा
तोपर्यंत
तुम्ही घेऊ शकणार नाही
खरा फायदा तुम्ही हे अनेक महिने म्हणू शकता
वर्षानुवर्षे त्या व्यक्तीने काय केले असावे
राम सिंग यांच्यासोबत तुम्हीही वर्षानुवर्षे गुंतवणूक करत
असाल तर
कधी कधी ते कामी येते
वर्षानुवर्षे केलेली गुंतवणूक म्हणून आपण हे का समजत नाही जे
कामी येते
जे कामी येते
हेही एक आहे
गुंतवणूक अर्थातच
म्हणून तुम्ही लाइफ इन्शुरन्स घ्या
जीवन विमा
ज्यामध्ये तुम्ही
चांगली गुंतवणूक करा
दर महिन्याला
जे होत नाही
आपला जीव वाचवा
मृत्यूनंतर
आपण मेडिकेअर घ्या
जे तुमच्या परिस्थितीत आहे
तुमचा जीव वाचवू शकतो
तुम्ही तिथे गुंतवणूक करा
दर महिन्याला
आपला जीव वाचवण्यासाठी
मेडिकेअर घेऊन
तुम्ही एका मिनिटासाठी गुंतवणूक करा
आणि काहीही देऊ नकोस.
कृतज्ञता मी म्हणतो आहे की त्याचा वापर करा
आपल्या घरात, शेजारमध्ये
आपला समाज
खूप चांगलं होईल.
की जेव्हा तुम्हाला गरज असते
मग तुम्ही एकाला फोन कराल.
दहा जण उभे राहतील.
भेटणार
आणि जर ते गहाळ असेल तर
मग लक्षात घ्या तुम्ही कितीही पैसे कमावले तरी शिक्षण किती
मिळवते
जर ही गोष्ट नसेल तर
मग जेव्हा संधी मिळेल
मग तुमच्या समोर
कोणीही पुढे येणार नाही
म्हणतात अनेक जण येतात
लग्नाचे आमंत्रण देणे
पण जेव्हा मृत्यू होतो
तुला कळलं
किती लोकांना तू आवडलीस?
किंवा आहेत.
तिथे तुम्हाला कळतं.
तुला कसं कळलं?
किती लोक
आवडला तू
आणि त्या आवडीमध्ये
फक्त पैशाला काही फरक पडत नाही
फक्त तुझं शिक्षण
तुमच्या शिक्षणाला काही फरक पडत नाही
आणखी काही तरी आहे
हे महत्वाचे आहे
तर त्यापैकी एक
खूप आहे
खूप महत्वाचे आहे
आणि हीच कृतज्ञता
ज्यामध्ये तुमची हिंग नसते.
रंगही चांगला आहे
कोणताही खर्च नाही
मासिक गुंतवणूक होत नाही
आपण त्यात काहीतरी टाकत आहात हे आपल्याला स्मित हास्य द्यावे
लागेल
आणि ते हसू
किंमत नाही
पण ही सर्वोत्तम किंमत आहे
हसण्यात पैसे नाहीत
आहे.
पण खूप काम आहे हसतहसत किती काम करता येईल
एखाद्याशी प्रेमाने बोललात तर
किती काम करता येईल
जर तुम्ही एखाद्याचे कौतुक करत असाल तर
किती काम करता येईल
वेळ मागावा लागेल
तुम्हाला मार्ग विचारावा लागेल.
प्रेम मागावं लागतं
मला माफ करा मॅडम
समोरच्या बाईलाही वाटतं
मॅडम, मी छान दिसत आहे.
मी शाळकरी मुलीबद्दल बोलत नाही
बाहेरून आदर करा
माफ करा सर
त्या व्यक्तीचा मूडही खराब असेल
आणि मला माफ करा मॅडम
हसत हसत बोललात तर
थोड्याशा इशाऱ्याने
मग काम होणार नाही
जर ते केले जाईल तर कृतज्ञता स्वभाव जेव्हा स्पंदने आपल्या
भोवती फिरतात
मग सर्व गोष्टी ज्या प्रकारे स्पंदने
जाईल, त्याच गोष्टी सर्वांना आकर्षित करतील
तुझ्याकडे कोण येणार
तेही
कृतज्ञतेने
तुम्ही हॉटेलमध्ये जा तुम्ही वेटरला एक टिप द्या तुम्हाला
वाटते
तू त्याच्यावर उपकार करत आहेस, उपकार करू नकोस.
तुम्ही त्याला भेटा त्याला मिठी मारा.
त्याला थोडी थाप द्या
एका टिपसह धन्यवाद म्हणा त्याची किंमत वाढणार आहे
इथले लोक
दूरवरून एक टिप धरून ठेवा
ठीक आहे, त्याला त्याची गरज आहे
तो घेतो पण जर तू त्याला दुसरं केलंस तर
जर तुम्ही असाल तर
धन्यवाद म्हणा मग ही कृतज्ञता त्याला लक्षात राहील कारण
प्रत्येकजण असे करत नाही
त्यामुळे काहीतरी वेगळं मिळवायचं असेल तर
मग काहीतरी वेगळं करा
कारण प्रत्येकजण असे करत नाही
आणि ते कसे दिसते? काहीही नाही
आणि अर्थातच
तुम्हाला काहीतरी वेगळं मिळेल
पुरस्कार म्हणून, बक्षीस म्हणून
परिणामी
म्हणून मी म्हणतोय की पैशाने सर्व काही विकत घेता येत नाही
मी तुला सांगतोय
मी मुंबईला ट्रेनिंग सेशनसाठी गेलो होतो
लोणावळा : प्रशिक्षण सत्रादरम्यान
माझ्या वडिलांचे निधन मला तो दिवस आठवतो
त्यानंतर
मी बाळासारखा रडत होतो
तिथले लोक हॉटेल कर्मचारी समन्वय आणि सहकार्य
कारण तो तिसरा दिवस होता
आम्ही तिथे दोन दिवस घालवले आणि तिथून शिकलो
कृतज्ञता सत्र
आम्ही ते वापरले आम्ही वेटरशी बोललो
इतके सहकार्य
बोलता बोलता
कारण मला बोलायचं होतं
मी सर्वात मोठा मुलगा आहे.
बोलता बोलता
मी हॉटेलच्या बागेत गेलो
मी मागे वळलो
मी दोन वेटर पाहिले मी विचारले काय झाले
मी विचारलेलं काहीच ते बोलले नाहीत
आम्ही विचारायला आलो होतो.
तुला काही हवंय का?
हॉटेलच्या बागेत
वेटरचे काम सर्व्ह करणे नाही
हॉटेलच्या बागेत
मी बोललो
मला एक ग्लास पाणी द्या.
ते तसे उभे नव्हते
दुसर् या वेटरने मला एक ग्लास पाणी दिले
मी पाणी घेतलं
दुसर् या वेटरने मला एक ग्लास लिंबू पाणी दिले
मी लिंबू पाणी मागितले
त्याने मला एक ग्लास ज्यूस दिला
सेवा करणे हे त्यांचे कर्तव्य नव्हते
हॉटेलच्या बागेत
आपण त्यांना पैशाने विकत घेऊ शकत नाही
पण वर्तन
ते मी दोन दिवसात दिले
मला प्रतिसाद मिळत होता
जे मला व्यावहारिकरित्या जाणवले
मी याला दुर्दैव म्हणावे की माझ्या वडिलांची शेवटची इच्छा
म्हणावी की त्यांनी मला मध्येच काम सोडू नका आणि प्रशिक्षण
सत्र मध्येच सोडू नका असे सांगितले
त्यामुळे मी जाऊ शकलो नाही. पण त्यांच्या शेवटच्या
अंत्ययात्रेत इतके लोक जमले होते, दोन बस भरल्या होत्या.
तरीही लोक येऊ शकले नाहीत. ते उभे राहून गेले. पण कुणाचा ही
आक्षेप नव्हता, तक्रार नव्हती.
आणि घरापासून ५०० मीटर दूर जावं लागेल असं नव्हतं. इथे ५००
मीटर दूर जावं लागलं तरी लोक तयार नसतात.
१०० मीटर दूर जायला तयार नाही. ७०-८० किलोमीटर दूर जावं
लागलं. गंगा घाट। तरीही लोक गेले. इतकी गर्दी.
ते काय होते? ही माझ्या वडिलांची कृतज्ञता होती. कारण मी गेलो
तेव्हा कळलं.
१०, २०, ५० गावांतील लोक जमून गेले होते, अशी कृतज्ञता
लोकांच्या मनात होती. कृतज्ञता।
ना जात, ना श्रीमंती, ना दारिद्र्य, ना स्त्री, ना पुरुष.
ज्याला गरज आहे, बहुतेक लोक त्यांच्याशी बोलत नाहीत. आम्ही
गावात आहोत. आम्ही स्वराज्यातून आलो आहोत. मी मोठा माणूस आहे.
मी जमीनमालक आहे.
त्यामुळे अनुसूचित जाती, जमाती, त्यांच्याशी बोलत नाहीत.
आमच्या गावात अशी माणसं आहेत. पण माझे वडील सगळ्यांशी
बोलायचे. तो सगळ्यांना विचारायचा.
तो जमेल तेवढी सर्वांना मदत करायचा. त्यामुळे लहानांपासून
मोठ्यांपर्यंत, जातीनिहाय, आर्थिक दृष्ट्या शहाण्यापर्यंत
सर्वजण मनापासून सहभागी झाले होते.
माझ्या मागे भव्य सोहळा, ठीक आहे तो काहीही असो, पण तो एक
सोहळा होता.
आता माझे वडील पुन्हा समारंभ घ्यायला येणार नाहीत. तो त्यांचा
शेवटचा निरोप होता.
ज्यात मी सहभागी नव्हतो, पण त्या भव्य समारंभात, तो काय होता?
त्याच्या कृतज्ञतेचा हा परिणाम होता.
त्यानंतर काही कागदपत्रांसाठी मी गावी गेलो. मी गावी गेलो.
त्यामुळे गावातील महिला व मुले सर्व जण रांगेत उभे राहून
बाहेर आले.
माझ्यासाठी असं काही आहे का ते पाहायचं.
माझ्या वडिलांच्या नावाने की त्यांची मुले आली आहेत.
ते कसे आहेत ते पाहूया. ते खूप चांगले होते.
त्यांच्याकृतज्ञतेमुळेच आपल्याबद्दलही इतका आदर आणि प्रेम
मिळत आहे.
या कृतज्ञतेचे महत्त्व तुम्हाला कळते का?
एक पिढी ते पुढच्या पिढीकडे हस्तांतरित ही करत आहे.
एक पिढी ते करून गेली आहे. त्याचा लाभ पुढच्या पिढीलाही मिळत
आहे.
कृतज्ञतेने व्यवसाय सुरू केल्यास.
एक समोसा विक्रेता, एक दुकानदार, एक भाजी विक्रेता.
जेव्हा एखाद्याचे हसू चांगले असते, जेव्हा तो चांगला संभाषण
करतो, तेव्हाच आपण चांगला व्यवसाय सुरू करू शकता.
दुकानात गेल्यावर तुम्हाला त्या व्यक्तीचा चेहरा आठवेल.
तू त्याच्या दुकानात जाशील, तो खूप छान बोलतो.
सामान कुठूनही मिळू शकतं, पण त्याच्याशी का बोलतोस? तो छान
बोलतो, हसत हसत बोलतो. जो कोणी बोलतो, तो हसत हसत करतो.
मी म्हणालो, नीट बोलण्यात काही चालतं का?
स्मित हास्य देण्यात काही चालते का? पण तुमचा व्यवसाय वाढत
आहे.
आणि तुम्ही या भावनेने आणि कृतज्ञतेने एक चांगला व्यवसाय सुरू
केला आहे.
आणि तो व्यवसाय तुम्ही तुमच्या मुलांना हस्तांतरित करत आहात.
मुलाने आपल्याशी चांगली वागणूक दिली तर त्याची प्रतिमाही
चांगली होईल.
पण निदान त्या लेबलचा बिझनेस तरी तुम्ही तुमच्या मुलाकडे
हस्तांतरित केला आहे.
तुमच्या कृतज्ञतेमुळे, तुमच्या वागण्यामुळे, स्वभावामुळे.
अर्थात नोकरी चांगली की वाईट हे मी म्हणत नाही.
पण जिथे तुम्ही निवृत्ती घ्याल, तिथून तुमचं मूल सुरू होणार
नाही.
त्याला पुन्हा शून्यापासून सुरुवात करावी लागेल.
ते कंपनीचे सीईओ किंवा जीएम होणार नाहीत.
होय, तुमच्या कंपनीच्या मालकाचा मुलगा नक्कीच असेल.
तू त्याच्यासाठी कमावलेआहेस.
पण या सर्व गोष्टींचा वापर तुम्ही स्वत:चा व्यवसाय सुरू
करण्यासाठी केला आहे.
याचे महत्त्व मी दोन्ही ठिकाणी समतोल साधत आहे.
नोकरी काहीतरी वेगळी, व्यवसाय काहीतरी वेगळा.
तुम्ही या सर्व गोष्टींचा वापर करून आपल्या पुढच्या पिढीला
काहीतरी दिले आहे.
उदाहरणार्थ, चांगली कर्मे, चांगले काम, चांगला मदत करणारा
स्वभाव, कृतज्ञता.
हे मला माझ्या वडिलांकडून भेट म्हणून मिळत आहे.
की माझ्या गावातील लोक, शेजारी, १०-२०-५० लोक मला प्रेम देत
आहेत.
एक प्रकारे आम्हाला कर्जही मिळाले आहे.
आमचे पूर्वज, ज्यांनी आम्हाला कर्ज दिले.
हे आपल्या पुढच्या पिढीकडे सोपवणं हे आपलं कर्तव्य नाही का?
आहे ना?
एक चांगले जीवन, एक चांगला सन्मान, चांगले यश.
आपण आपल्या पुढच्या पिढीकडे देखील हस्तांतरित करू शकता.
आपण आपल्या पुढच्या पिढीला एक चांगले जीवन, चांगले यश
हस्तांतरित करू शकता.
तुम्ही ते नक्कीच करू शकता.
मी तुम्हाला अनेक उदाहरणे दिली आहेत.
आता फक्त हे व्याख्यान ऐकायची गरज नाही.
अंमलबजावणी प्रशिक्षक म्हणून मी तुम्हाला सांगू इच्छितो.
आजपासून च तुम्ही या गोष्टीचा वापर सुरू करा.
ही गोष्ट आपल्या आयुष्यात अंमलात आणणे, अंमलात आणणे सुरू करा.
जर तुम्हाला खरोखरच त्याचा फायदा हवा असेल तर.
त्यामुळे आजपासून त्याचा वापर सुरू करा.
त्याची अंमलबजावणी सुरू करा.
तसे केले नाही तर हे व्याख्यान ऐकण्यात अर्थ नाही.
मग तुम्ही माझं ऐकत असाल किंवा जगातील कुठलाही ट्रेनर असो.
मग तुम्ही कोणाची पुस्तकं वाचलीत.
मग तुम्ही इंटरनेटवरून वाचत असाल.
हे ज्ञान घेऊन काहीच फायदा होत नाही.
विक्री, विपणन, व्यावसायिक किंवा व्यावसायिक म्हणून, आपण
काहीही आहात.
जोपर्यंत आपण या गोष्टींचा आपल्या जीवनात वापर करत नाही
तोपर्यंत आपल्याला आपल्या जीवनात लाभ मिळू शकत नाही.
मग ते व्यावसायिक आयुष्य असो, सामाजिक जीवन असो किंवा
वैयक्तिक आयुष्य असो.
कारण प्रोफेशनल म्हणजे केवळ प्रोफेशनल नसतो.
कधी तो सामाजिक असतो, तर कधी वैयक्तिक असतो.
त्याचं स्वत:चं आयुष्य आहे.
आणि एक कॉर्पोरेट ट्रेनर म्हणून मी तुमच्या प्रोफेशनल
लाईफबद्दल, प्रोफेशनल यशाबद्दल बोलत आहे.
पण एक लाइफ कोच म्हणून मी तुमच्या सामाजिक आणि वैयक्तिक
आयुष्यातील यशाबद्दलही बोलत आहे.
कारण एखाद्या वनस्पतीचा एकतर्फी विकास झाला तर.
एक फांदी लांब आणि दुसरी छोटी असते.
याला आम्ही विकास म्हणणार नाही.
सर्व शाखांचा समांतर विकास व्हायला हवा.
तुम्ही प्रोफेशनल लाईफमध्ये आहात.
असं अनेकजण म्हणतात. असे घडते.
डॉक्टर खूप चांगला माणूस आहे, खूप चांगला सीए आहे, पण माणूस
खूप वाईट आहे.
डॉक्टर खूप चांगला आहे, पण माणूस खूप वाईट आहे, खूप दु:खी
माणूस आहे, कोणाचीही मदत करत नाही.
प्रोफेशनली तुम्ही चांगले असाल, तुमची इमेज चांगली असेल, पण
सामाजिक आणि वैयक्तिक पातळीवर काय आहे?
तुमचे कुटुंबीय म्हणतात की तुम्ही त्यांना वेळ देत नाही,
तुम्ही त्यांची पर्वा करत नाही, तुमची वैयक्तिक प्रतिमा
चांगली नाही.
पण इथे मी तुमची प्रोफेशनल इमेज, तुमचे प्रोफेशनल यश, तुमची
सामाजिक प्रतिमा, तुमचे सामाजिक यश, तुमची वैयक्तिक प्रतिमा
आणि तुमचे वैयक्तिक यश याबद्दलही बोलत आहे.
सर्वांगीण विकास, माझी अकादमी ही ट्रेनर्स अॅकॅडमी आहे,
ज्याची टॅगलाईन जीवनात बदल घडवून आणत आहे.
जेव्हा मी आयुष्याबद्दल बोलत असतो, तेव्हा प्रोफेशनल लाईफ,
सोशल लाईफ आणि पर्सनल लाईफ चा त्यात समावेश होतो.
तुमचं प्रोफेशनल लाईफ यशस्वी होतं, पण समाजात तुम्हाला कोणी
ओळखत नाही.
शेजाऱ्याला विचारलं तर त्याला तुझं नाव माहीत नाही.
मी तुम्हाला सांगतो, दुबे नावाची एक व्यक्ती आहे, जी प्रसिद्ध
आहे.
दुबे काका आपल्या मुलीचे लग्न लावून देण्यासाठी एका मुलाला
भेटायला गेले होते.
तो मुलाला भेटायला गेला तेव्हा त्याला अर्धा किलोमीटर
अंतरावरील एका गावातून मोठा शॉट दिसला.
पण त्याआधी त्याला इतरांकडून त्याच्याविषयी जाणून घ्यायचं
होतं.
त्यामुळे बहुतांश लोकांनी त्याच्याविषयी जाणून घेण्यास नकार
दिला.
तर तो परत आला आणि म्हणाला, काय मोठी गोष्ट आहे, त्याला अर्धा
किलोमीटर अंतरावरून कोणी ओळखत नाही.
मला माझ्या मुलीला एवढा मोठा शॉट द्यायचा नाही.
भविष्यात गरज पडल्यास त्याला कोणी ओळखणार नाही आणि त्याला
कोणी ही मदत करू शकणार नाही.
व्यावसायिकदृष्ट्या ते खूप यशस्वी होतात, पण समाज शून्य असतो.
असे घडते.
तुम्ही म्हणाल, जर तुम्ही समाजात आपला वेळ वाया घालवला तर
तुम्ही व्यावसायिकदृष्ट्या यशस्वी होत नाही.
जास्त नाही, पण कमी.
पण सामाजिकदृष्ट्या यशस्वी होणंही गरजेचं आहे.
लग्नात, विशेषत: जेव्हा एखाद्याचा मृत्यू होतो, तेव्हा आपल्या
दारात किती लोक येतात?
तुम्ही तुमच्या अतिशय बिझी शेड्युलमधून वेळ काढला तरी तुमच्या
दारात कोणीतरी येईल.
जेव्हा तुम्ही त्याच्या घरी आलात, तेव्हा तुमची सामाजिक
स्थिती काय आहे हे दिसून येते.
तुम्ही सामाजिकदृष्ट्या किती सामर्थ्यवान आहात.
म्हणून येथे मी विकासाच्या तीन प्रकारांबद्दल बोलत आहे.
एक नाही.
व्यावसायिक, सामाजिक आणि वैयक्तिक.
मी एका गोष्टीबद्दल बोलत होतो.
भावनिक बुद्धिमत्तेचे मुख्य घटक.
सहानुभूती, सामाजिक कौशल्ये, आत्म-जागरूकता, आत्म-नियमन आणि
प्रेरणा.
हे पाच घटक तुमच्या आयुष्यात बदल घडवून आणण्यास सक्षम आहेत.
सहानुभूतीचा एक छोटासा घटक म्हणजे कृतज्ञता.
कृतज्ञतेचे किती फायदे आहेत?
हे तुम्हाला नक्कीच यश देईल असे मी तुम्हाला सांगितले होते.
यामुळे तुम्हाला आदर आणि प्रेम मिळेल.
यामुळे तुमचा जीवही वाचू शकतो.
मी तुम्हाला आइस कंपनीचे उदाहरण सांगितले.
जेव्हा तुम्ही जग सोडता तेव्हा तुमच्या अंत्ययात्रेला हजारो
लोक जमतात.
फक्त तुमच्या कृतज्ञतेमुळे.
एवढंच नाही तर.
तुम्ही गेल्यानंतरही तुमच्या मुलांना मान-सन्मान आणि प्रेम
मिळतं.
तुमच्या कृतज्ञतेमुळे.
आपल्या कृतज्ञतेमुळे आपले व्यवसाय आणि व्यावसायिक जीवनदेखील
हस्तांतरित होत आहे.
तुमच्या कृतज्ञतेमुळे.
विमा कंपनी म्हणते,
आयुष्यातच नव्हे, तर आयुष्यानंतरही.
त्या गुंतवणुकीबद्दल ते बोलतात.
गुंतवणुकीशिवाय कृतज्ञतेचे महत्त्वही मी सांगत आहे.
हे केवळ आपल्या आयुष्यातच नाही तर आयुष्यानंतरदेखील आपल्याला
मदत करणार आहे.
तुम्हाला आणि तुमच्या कुटुंबालाही.
विनिधान?
शून्य।
का?
कारण हसण्यात पैसे नसतात.
कुणाला हाय किंवा हॅलो म्हणायला पैसे नसतात.
मी मोठ्या मदतीबद्दल बोलत नाही.
छोटीशी मदत करण्यात पैसे नाहीत.
अंध व्यक्तीला रस्ता ओलांडण्यासाठी पैसे नाहीत.
सुशिक्षित माणूस नाही.
तुम्ही एका कागदावर काहीतरी लिहून वाचलं आहे.
तुला काही वाटतं का?
तुमच्या घरी एक गृहिणी येते.
आणि तू तिला तिचं नाव लिहायला शिकवलंआहेस.
तुला काय वाटलं?
पण तिचं आयुष्य बदललं आहे.
आजपासून तिची गणना सुशिक्षितांमध्ये होणार आहे.
आजपर्यंत जग तिला निरक्षर म्हणत असे.
आता तिला सुशिक्षित म्हटले जाईल.
कारण आपल्या देशात स्वाक्षरी करणाऱ्याला सुशिक्षित म्हणतात.
तिच्या समाजात तुमच्यासाठी ही छोटीशी गोष्ट असू शकते.
पण ती ज्या समाजात राहते, तिथली ती पुढारी बनेल.
कारण स्वाक्षरी करणारी ती कदाचित पहिली महिला असावी.
तिच्या चेहऱ्यावरचा आनंद मोजता येत नाही.
जिथे ती अंगठा ठेवायची.
जेव्हा किराणा दुकानातील क्लार्क तिला अंगठा ठेवण्यास सांगतो.
ती म्हणते, भाऊ, मला पेन द्या, मी सही करीन.
त्यामुळे तिथे उभ्या असलेल्या सर्व लोकांना आश्चर्याचा धक्का
बसला.
आणि तिच्या चेहऱ्यावरचं हसू.
आणि तो आत्मविश्वास.
आज तुम्ही तिची तुलना तुमच्या धाकट्या बहिणीशी करता.
बघा, ती किती मोठी आहे.
ती किती मोठी आहे.
मेहताबाई कांता बाईंना त्यांचं नाव लिहायला मी मदत करेन असं
तुम्हाला वाटलं होतं का?
मी तिला लांबलचक पत्र लिहायला शिकवणार नाही.
मी तिला फक्त कांता बाई लिहायला शिकवीन.
कांता बाई.
आणि कांता बाईंचं आयुष्य बदलून गेलं.
त्यामुळे कांता बाई, तुम्ही तुमचं काम वेळेवर करू शकणार नाही
का?
मी म्हणतोय, अशी माणसं एवढ्या छोटय़ाशा कृतज्ञतेसाठी जीव
द्यायला तयार असतात.
हो।
गार्डने बर्फ कंपनीच्या मॅनेजरचा जीव वाचवला नाही का?
मॅनेजरने काय केले?
तो विचारायचा, रामसिंग.
सकाळी तो हसत हसत उत्तर द्यायचा.
तो त्याच्या खांद्याला थाप द्यायचा.
तो त्याच्या कुटुंबाबद्दल विचारत असे.
एक मिनिटही लागले नाही.
पण कृतज्ञतेच्या या एका मिनिटाचे महत्त्व, गुंतवणुकीमुळे तिचा
जीव वाचला.
विमा गुंतवणुकीचे यश आपल्याला समजते.
मोठमोठे कलाकार म्हणतात, कोट्यवधी रुपयांची गुंतवणूक सुरू करा.
मी म्हणतोय, अब्जावधी रुपयांची गुंतवणूक सुरू करा.
हसतहसत सुरुवात करा.
या आयुष्याच्या अब्जावधी रुपयांपेक्षा कमी किंमत आहे का?
ही गुंतवणूक आहे, सुरक्षिततेची सुरुवात हसतहसत होते.
आपल्या घराच्या चौकात उभ्या असलेल्या रिक्षाचालकाशी तुम्ही
प्रेमाने बोलत नाही.
आणि तू करतोस.
अचानक बाजारात एके दिवशी तुमचा अपघात होतो.
तिथे कोणीच नाही.
तो रिक्षाचालक तुम्हाला उचलून वेळेवर दवाखान्यात घेऊन जातो.
तुमचा जीव वाचला.
कशासाठी?
तुम्ही फक्त त्याच्याशी प्रेमाने बोला, त्याला विचारा.
एवढंच तो तुला ओळखतो, ओळखतो.
आणि आपलं काम सोडून वेळेवर आपल्या कामावर येतो.
तसं करा बाबा.
मी म्हणतोय, आयुष्याची किंमत,
हसतहसत सुरुवात करा.
फक्त त्याला विचारा की तो कसा आहे.
एवढी छोटी शी गुंतवणूक आहे,
आणि परतावा खूप मोठा आहे.
तुमचा जीव वाचला.
डॉक्टरही काही करू शकत नाही,
जर तुम्हाला वेळेवर कोणी रुग्णालयात नेऊ शकत नसेल.
डॉक्टर काय करू शकतो?
विम्याचे पैसे कुटुंबाला दिले जातील,
पण आयुष्य संपलं.
पण मी त्या मोकळ्या हास्याच्या, हावभावाच्या आणि कृतज्ञतेच्या
गुंतवणुकीबद्दल बोलत आहे,
ज्यात दुखावण्यासारखं काहीच नसतं,
पण यामुळे तुमचा जीव वाचू शकतो.
तुम्ही म्हणाल, असाच एक विमा आहे,
जे फक्त आयुष्यात काम करते, लिफरम.
हे जीवन स्वार होऊ शकते,
आयुष्य सुधारू शकते,
यश देऊ शकतो, आनंद देऊ शकतो, प्रेम देऊ शकतो,
आणि जीवही वाचवू शकतो.
म्हणजे अगदी आयुष्यासोबतही,
आणि आयुष्यानंतरही,
तुझ्याबरोबर काय राहतं,
ती कृतज्ञता आहे.
आपण ही कृतज्ञता गुंतवू इच्छित नाही,
त्याची अंमलबजावणी करायची नाही,
आजपासून तुमच्या आयुष्यात.
मी शपथ घेतो, आता सुरुवात करा,
आजपासून आयुष्य बदलेल.
तुम्ही तुमच्या आयुष्यात बदल घडवून आणू शकता.
ते तुझ्या हातात आहे,
तुम्हाला तुमचं आयुष्य बदलायचं असो वा नसो.
पुस्तके वाचून, व्याख्याने ऐकून आयुष्य बदलणार नाही.
सुरुवात करावी लागेल.
पावले उचलावी लागतील, पुढे जावे लागेल.
जरी ते एक पाऊल असले तरी.
म्हणतात, चांगली सुरुवात म्हणजे अर्धी सुरुवात.
चांगली सुरुवात म्हणजे,
अर्धे काम पूर्ण झाले आहे.
अर्धे झाले.
तर, तुम्ही चांगली सुरुवात करायला तयार आहात का, आयुष्यासोबत,
आणि आयुष्यानंतरही,
तुम्ही ते करायला तयार आहात का?
तुम्ही ते करायला तयार आहात का,
की उद्या ऑफिसला गेल्यावर गेटवर उभं राहून रामसिंगला गुड
मॉर्निंग म्हणेन.
तू तयार आहेस का, की तू त्याला विचारशील,
होय राम सिंह, कसा आहेस?
तुमच्या कुटुंबात सर्व काही ठीक आहे का?
याला हीलिंग टच म्हणतात,
जे तुम्ही खांद्यावर हात ठेवून करता.
तुला खूप हिंमत मिळते,
यावरून.
कधी कधी आपण दुबळ्या भागातून जात असता,
आणि कोणीतरी त्याच्या खांद्यावर हात ठेवतो,
आणि तुला एक श्वास देतो,
काळजी करू नका
मी तिथे आहे.
तुला खूप आराम मिळतो,
तुला खूप शांतता वाटते.
स्वत:ला विचारले तर,
तुम्हाला वाटेल,
की जेव्हा तुम्हाला ही भावना येते,
बाकी सगळ्यांना ते मिळतं.
तुम्ही त्या व्यक्तीला विसरू शकाल का,
तुझ्या पाठीशी कोण उभं आहे,
तुझ्या वाईट काळात,
हे आवडले
त्याची गरज नसली तरी,
तुला त्याची गरज नाही,
पण तुझ्या मनात,
तुझ्या अंतःकरणात एक आशा आहे,
की मी एकटा नाही,
तो माझ्यासोबत आहे.
तो आहे।
हे काय आहे? कृतज्ञता।
मग तुम्ही या गुंतवणुकीसाठी तयार आहात का? कृतज्ञतेची
गुंतवणूक,
तुझ्या आयुष्यात, जीवनासोबत,
आणि आयुष्यानंतरही.
जीवनासोबत,
आणि आयुष्यानंतरही.
हे काय आहे? कृतज्ञता।
जे तुम्हाला यशस्वी बनविण्यास सक्षम आहे, तुमच्या व्यावसायिक
जीवनात,
आपल्या सामाजिक जीवनात,
तुमच्या वैयक्तिक आयुष्यात,
ते सक्षम आहे,
तुला यश देण्यासाठी,
सुख, प्रेम आणि आदर,
तुझ्या आयुष्यात, आणि आयुष्यानंतरही.
तुम्हाला,
आणि तुमच्या मुलांनाही.
फक्त तुलाच नाही,
पण तुमच्या मुलांनाही.
आदर।
निघतानाही,
लोक अजूनही तुझी आठवण काढतात,
तुझा आदर करा,
तुझा आदर करा.
गांधीजी खूप आधी निघून गेले होते,
पण त्याने केलेली चांगली कर्मे,
कृतज्ञता, जी त्यांनी गरिबांना दिली,
मिल्ला ह जुल्लाह।
या सगळ्या गोष्टी लोकांना आजही आठवतात.
आम्हाला त्यांची आठवण येते.
म्हणजे,
मृत्यूनंतरही,
जीवनासोबत,
आणि आयुष्यानंतरही,
या गुंतवणुकीचा फायदा तुम्हाला मिळतो.
लोक म्हणतात,
नाही।
इथे मी म्हणतोय,
जीवनाबरोबरही,
जोपर्यंत तू जिवंत आहेस,
आणि मेल्यावरही,
या गुंतवणुकीचा फायदा तुम्हाला मिळतो.
फक्त तूच नाही,
तुमच्या मुलांनाही या गुंतवणुकीचा फायदा मिळतो.
त्यामुळे तुम्ही अशी गुंतवणूक करायला तयार नाही का,
ज्यामध्ये तुम्हाला गुंतवणूकही करावी लागत नाही.
इथे लोक म्हणतात, ४००, ५००, ७००, १००० रुपयांची गुंतवणूक
लागते.
हे मी फुकट सांगत आहे.
हसनमध्ये गुंतवणूक करण्यासाठी पैसे लागतात का?
एखाद्याला त्यांच्या स्थितीबद्दल विचारण्यासाठी काही खर्च
येतो का?
आणि तेही,
त्याने ते हसण्यासाठी सक्षम केले आहे.
त्याबद्दल विचार करा।
ही मौल्यवान वस्तू तू वापरत नाहीस, जी फुकट आहे.
त्यालाही वेदना जाणवतील.
जर त्याने तुझं हसू हिसकावून घेतलं तर तू काय करशील?
ज्या प्रकारे आपण एखाद्याला त्यांच्या स्थितीबद्दल विचारू
शकता,
आणि तू विचारत नाहीस,
जर त्याने तुमची जीभ हिसकावली तर तुम्ही काय कराल?
जर त्याने ते तुम्हाला दिले नसते तर तुम्ही काय केले असते?
मूक कोण आहे हे त्याला विचारा,
जे बोलू शकत नाहीत.
तेव्हा तुम्हाला याची किंमत समजेल.
तुझ्यासाठी ते काहीच नाही.
तुम्ही अजूनही त्याचा वापर करत नाहीआहात.
ते करा।
मला वाटते
निदान आजतरी,
एक धडा घ्या,
जीवनाबरोबरही,
आणि आयुष्यानंतरही,
स्वत:साठी,
तुमच्या मुलांसाठी, एक गुंतवणूक,
एक कृतज्ञता,
तुम्ही आजपासून गुंतवणुकीला सुरुवात करणार आहात.
ते सुरू करा.
तुम्ही हे करू शकता।
फक्त जा आणि करा.
आजही करायचे नसेल तर,
मग देवसुद्धा तुझी मदत करू शकणार नाही,
तुम्ही काही च केले नाही तर.
जे स्वत:ला मदत करतात त्यांना देव मदत करतो.
मी तुम्हाला एक मोफत टीप दिली आहे.
आणि, तरीही आपण स्वत: ला मदत करू इच्छित नसल्यास,
मग देवसुद्धा तुम्हाला मदत करू शकणार नाही.
आणि जर तुम्ही आजच हे करायला सुरुवात केलीत, तर संपूर्ण विश्व
तुमच्यासोबत येईल.
तुम्हाला हे हवं आहे का?
हे मनोरंजक वाटते.
हा शब्द मी माझ्या सर्व लोकांपर्यंत पोहोचवण्याची खात्री करीन.