सर्वांना नमस्कार, तुम्हा सर्वांना शुभसंध्या. हा विनीत गौतम
आहे, तुझा प्रशिक्षक आहे, तुझा ट्रेनर आहे.
आणि आज मी तुम्हा सर्व प्रोफेशनल्सशी एका अत्यंत प्रामाणिक
गोष्टीबद्दल बोलणार आहे.
तुम्ही काहीही असाल, कुठेही असाल, कुठल्याही स्तरावर असाल,
तुम्हाला पुढे जायचे आहे.
तुम्हाला तुमच्या आयुष्यात अधिक यशस्वी व्हायचे आहे.
आणि त्यातली सगळ्यात मोठी समस्या म्हणजे दिरंगाई.
दिरंगाई धोकादायक आहे. दिरंगाई विनाशकारी आहे.
यशस्वी व्हायचे आहे, पण ते टाळण्याची सवय आहे.
प्रत्येक काम टाळण्याची सवय आहे.
मी ते करेन. ते केले जाईल.
काहीच होत नाही. तुम्हाला ते करावं लागेल.
आपली मानसिकता थोडी टाळणारी झाली आहे.
मी तुम्हाला एक साधा प्रश्न विचारतो.
गाय दूध देते का? हो किंवा नाही?
ती करते.
नाही बाबा, गाय दूध देत नाही.
गायीला दूध द्यावे लागते.
हो।
तो स्वत:ला देत नाही.
ते तुमच्यापर्यंत पोहोचतं का?
इथे थोडं दूध घ्या.
इकडे बादली भरलेली असते. थोडं दूध घ्या.
त्याचप्रमाणे काहीही स्वत:हून घडत नाही.
तुम्हाला ते करावं लागेल.
तुम्ही म्हणू शकता, जो हे करतो तो तिथे बसलेला असतो.
तू हे कर, कन्हैया. माझं नाव घेतलं जातंय.
हे अगदी खरे आहे.
जो हे करतो, त्याने आपण हे करत आहोत हे मान्य केले आहे, यात
शंका नाही.
पण तुमच्यासमोर व्यावहारिकरित्या कोणीतरी उभं राहिलं.
तो कोण असेल?
तुम्ही व्हाल.
हो।
अनेकदा गोष्टी टाळण्याची आपली सवय अशी असते की आपण आपलं काम
टाळतो आणि दुसऱ्याला ऑफर देतो.
तो तो उचलून घेऊन जातो.
तो त्याचा वापर करतो.
त्याचा फायदा त्याला होतो.
तू म्हणतोस, माझ्या मनात एक कल्पना आहे.
मी हे करेन, करेन.
पण तू ते करत नाहीस.
असो, तुम्ही ते नक्कीच करत आहात.
आणि ज्याला तू सांगितलंस, त्याने तुझी कल्पना वापरली आणि
त्याचा फायदा घेतला.
तो पुढे सरकला.
तो पुढे गेला, बाबा.
आणि तू ते टाळत राहिलास.
असे म्हटले जाते,
आज करा, उद्या करा, आत्ताच करा.
आता ते करावं लागेल.
कारण ते टाळल्याने खूप नुकसान होऊ शकतं.
तुम्ही खूप मागे राहू शकता.
पण आता मानसिकता काय आहे?
आज करायचे असेल तर उद्या करा.
उद्या करायचं असेल तर परवा करा.
आणि ते केल्याने काय होते?
वर्षानुवर्षे जगावे लागते.
ते टाळणाऱ्यांसाठी हे विधान आहे.
आणि जे हे करतात त्यांच्यासाठी,
उद्या करायचं असेल तर आजच करा.
आज करायचे असेल तर आत्ताच करा.
आणि आत्ताच ते करा.
आता ते करण्याची वेळ आली आहे.
गोष्टी संपतील.
तुम्ही ते कधी कराल?
त्यामुळे प्रत्येकजण आपापल्या सोयीनुसार स्वत:साठी विधाने
करतो.
पण कालमर्यादा प्रत्येकासाठी सारखीच असते.
मी तुम्हा सर्व प्रोफेशनल्सशी बोलत आहे.
अपडेट करावं लागेल, अपग्रेड करावं लागेल, हे प्रॉडक्ट बाजारात
लाँच करावं लागेल, असं आज तुम्हाला वाटत आहे.
जर तुम्ही ते लाँच केले नाही, तर दुसरे कोणीतरी करेल.
हो।
आणि तुमचे सर्व प्रयत्न व्यर्थ जातील.
त्यामुळे तुम्हाला जे काही करायचं आहे, त्यासाठी वेळ असणं,
कालबद्ध असणं खूप गरजेचं आहे.
एवढ्या दिवसात मला ही गोष्ट हवी आहे.
आणि काय होतं माहित आहे का?
जेव्हा तुम्ही उशीर करत नाही, तेव्हा तुम्ही कालबद्ध बनता,
तुम्ही कामासाठी समर्पित बनता, मग तुम्ही त्या निष्ठेने काम
करता.
आणि जेव्हा काम पूर्ण होईल, तेव्हा त्याचा निकालही समोर येईल.
आता ही साधी गोष्ट आहे.
ही साधी गोष्ट आहे.
कोणतेही काम टाळण्याचा परिणाम नकारात्मक असतो.
उशीर करण्यात तोटा होतो.
या गोष्टीचे मूल्यमापन करण्यासाठी तुम्ही रस्त्याच्या कडेला
उभे राहता.
कोणीतरी तुमच्या समोर ून चालतं.
२-४ मिनिटांनी बघा, तो किती पुढे गेला आहे.
तुम्ही फक्त ५ मिनिटे स्वत:ला काम करण्यापासून रोखले.
तुम्ही काम टाळले.
तुम्हालाही त्या वाटेने जावं लागलं.
पण तू चालला नाहीस.
तू थांबलीस.
आणि तो ५ मिनिटे चालत राहिला.
तो तुमच्यापासून किती दूर गेला?
कोणतेही काम टाळण्याचे हे व्यावहारिक उदाहरण आहे.
आणि मी तुम्हाला सांगतो, जेव्हा तुम्ही त्या वाटेने जाल
तेव्हा त्याला पकडायला तुम्हाला वेळ लागेल.
त्याने आपला वेगही कायम ठेवला आहे.
तुम्ही म्हणाल, मी धावून जाईन.
तो धावूही शकतो.
जग चालू आहे.
त्यामुळे आपल्यासाठी असलेल्या त्या संधीचा लाभ कोणालाही मिळू
शकतो.
मी म्हणालो, दिरंगाई धोकादायक आहे.
हे विनाशकारी आहे.
हे धोकादायक आहे.
तो तुमचा नाश करणार आहे.
तुम्ही सरकारी कार्यालयात जा.
हे काम दोन मिनिटांचे नाही.
तुम्हाला फाईलवर स्वाक्षरी करावी लागेल.
ते म्हणतात, ठेव.
ते ते करतील.
ते तसे करत नाहीत.
त्यामुळेजे काम खासगी कंपनी २ तासात करते, ते ते २ दिवस नव्हे
तर २ महिने करतात.
प्रगती कशी होईल?
मग म्हणतात, प्रगती होत नाही.
काम टाळून सरकारी शाळा व रुग्णालयांमध्ये ए १ वर्ग डॉक्टर व
शिक्षक आहेत.
परंतु, त्यांना वेळेवर प्रसाद घ्यावा लागत नाही. त्यांना नीट
शिकवण्याची गरज नाही.
ही सरकारी नोकरी आहे.
त्यांना मजा येत आहे.
मी हरियाणातील फरिदाबादचा रहिवासी आहे.
आणि मी हरयाणातील एका सरकारी शाळेतील आहे.
फरिदाबाद आमच्या अगदी जवळ आहे.
हरयाणातील हा सर्वोच्च विक्रम आहे.
त्यांनी एनटीएससीच्या १७ निवडी दिल्या, ज्या मोठ्या खासगी
शाळाही देऊ शकत नाहीत.
कारण तिथले मुख्याध्यापक,
मी तुम्हाला सांगितलं, सरकारी शाळांमध्ये शिक्षक शिकले जातात.
त्यामुळेच त्यांची निवड करण्यात आली.
सरकारी निकषांनुसार त्यांची निवड करण्यात आली.
पण ते काम करत नाहीत.
मुख्याध्यापकांनी ठरवायचे आहे, की आम्हाला काम करायचे आहे.
आणि एक नेता म्हणून भाषणं करत राहिलात तर टीम चालणार नाही.
तुम्ही त्यात सामील व्हा.
तुम्ही युनियनचे नेते आहात आणि तुम्ही फक्त नेतृत्व करत आहात.
तुम्ही त्यात सामील व्हा.
तुमच्या मागची टीम सहभागी होईल.
शाळेचे मुख्याध्यापक या नात्याने तुम्ही शिक्षकांचे नेते
आहात. शिक्षक आणि विद्यार्थ्यांसाठी तुम्ही आदर्श आहात.
प्रामाणिकपणे काम केल्यास
वेळेवर ये
शिस्तबद्ध, चांगले कपडे घातलेले असतील तर इतर तुमचे अनुकरण
करतील आणि इतर शिक्षक तुमचे अनुकरण करतील
त्यामुळे असे करण्यापेक्षा तोंडाने बोलून तुम्ही जे काही
शिकवाल ते अधिक फायदेशीर ठरेल असे मला वाटते
तसे केल्यास ते अधिक फायदेशीर ठरेल
मी मुख्याध्यापकांबद्दल बोलत होतो त्यांनी खाजगी शाळा बनावट
आहेत अशा प्रकारे शाळेतील पायाभूत सुविधा सांभाळल्या आहेत
आणि आज
प्रत्येक पालकाला आपल्या मुलाला त्या शाळेत शिकवायचे असते जे
बहुतेक लोक
सरकारी शाळांमध्ये शिकवायचे नाही
पण लेखी परीक्षा असते
मला प्रवेश मिळेल.
तुम्ही हे करू शकता
जर तुम्ही एखादी गोष्ट करत असाल आणि तुम्हाला ती टाळण्याची
सवय नसेल तर तुम्ही ते कराल आणि जर तुम्ही ते केले तर जग
तुमच्या अटी मान्य करेल ते होईलच
कामात दिरंगाई करू नका
हे सोपे आहे
मी म्हणालो की दिरंगाई धोकादायक आहे, तो टाळणारा विनाशकारी आहे
जो काम टाळतो, जो कृती करतो, जो ते करतो, जो पुढे जातो तोच
यशस्वी होईल
जर आपण ते टाळले नाही तर आपण ते करा आणि आपण वेळ वाचविण्यास
सुरवात कराल
ऑफिसच्या वेळेत ८-९ तासांची ड्युटी तुम्हाला माहित आहे का?
त्यात आपण किती काळ काम करतो? 3 तास प्रामाणिकपणे केले तर 3
तासांनंतर उरलेले 4-5 तास जास्त काम करू शकता
तुम्ही हे करू शकता
न टाळण्याची सवय मी एक खास उदाहरण देईन
आणि आपली परिस्थिती काय बनते हे टाळण्याची सवय टाळण्याचा
परिणाम काय होतो एकाच पात्रतेचे दोन उमेदवार दोन ठिकाणी
निवडले जातात एक बहुराष्ट्रीय कंपनीत जातो आणि दुसरा एक
वर्षानंतर सरकारी खात्यात जातो
मी कामाच्या कार्यक्षमतेबद्दल बोलत आहे ते ५०% वाढले आहे आणि
सरकारी विभागाची कार्यक्षमता ५०% ने कमी झाली आहे आज आपण टाळत
असलेले काम हळूहळू ही आपली सवय बनते मग आपण इतके प्रामाणिकपणे
इच्छा असूनही ते करू शकत नाही,
प्रभावीपणे
त्यामुळे तुम्हाला ही सवय टाळायची आहे की नाही हे तुमच्यावर
अवलंबून आहे ही वस्तुस्थिती आहे, तुम्ही मूल्यमापन करू शकता
आणि बर् याच वेळा काय टाळावे आणि काय करावे हे आपण ठरवू शकत
नाही मी नवरात्र आणि दसऱ्याच्या वेळी रावणाचे विधान देतो
हे विधान तुम्ही ऐकले असेल पण कदाचित तुम्हाला माहित नसेल की
हे रावणाचे शब्द आहेत पण हे विधान अपूर्ण आहे आपण संपूर्ण ओळ
वाचत नाही फक्त इतकेच वाचतो
रावण म्हणतो, जेव्हा धूळ विखुरली जाते तेव्हा तुम्ही वाचले
किंवा ऐकले असेल की रामजी लक्ष्मणाला म्हणतात की तुम्ही जाऊन
रावणाकडून ज्ञान घ्या.
मी तुम्हाला दुसरी गोष्ट सांगतो आहे की, रामजी स्वत: रावणाकडे
जाऊन म्हणतात की, तुम्ही सर्वात मोठे विद्वान आहात
तू हे जग सोडून जात आहेस, या जगाला काही तरी संदेश दे.
रावण प्रसन्न आहे हे माझे भाग्य
नारायण मला सांगत आहे की या जगाला काही तरी संदेश द्या अरे
माझे नशीब तुम्ही म्हणाल, रावणाला माहित होते का? हो, त्याला
बरंच काही माहीत होतं
सुभाष सिगराम चांगलं काम लवकर करा ते टाळू नका मी राम आणि
रामाचं उदाहरण घेऊन तुमचा विषय सोडला असं तुम्हाला वाटत असावं
सुभाष सिगराम अनेकदा तुमची कार्यक्षमता अशी असते की तुम्ही
काही काम करू शकता पण जेव्हा धूळ विखुरलेली असते तेव्हा
तुम्ही ते करू शकत नाही
शुभाश्या सिगराम म्हणतेय लवकर करा, लवकर करा, पुढच्या ओळीत
तुम्हाला काही चुकीच्या कल्पना येतात, त्या टाळा पण काय
करायचं हे तुम्हाला माहित असायला हवं, पण जेव्हा तुम्हाला
करायचं नसतं तेव्हा काय करावं लागतं हे तुम्ही टाळता आणि जे
करायचं नसतं ते तुम्ही करता आणि तुम्हाला जे करायचं नसतं ते
तुम्हाला निर्णय घ्यावा लागतो
लगेच नाही म्हटल्यावर मला हे काम करायचे नाही असे सांगून
तुम्हाला हा निर्णय घ्यावा लागेल अनेकवेळा टाळू नका तुम्ही ते
करायचे की नाही हे ठरवता आणि आता संधी अनेकवेळा मिळते पण ते
करायचे की नाही हे ठरवता येत नाही
नाही पण जोपर्यंत समोरची व्यक्ती त्याचा फायदा घेत नाही
तोपर्यंत तुम्ही ते टाळत राहा आणि तुम्हाला पुन्हा संधी मिळेल
पण त्यासाठी वेळ लागेल
मी तुम्हाला एक उदाहरण दिले आहे रस्त्याच्या कडेला ५ मिनिटे
उभे राहा कोणीतरी ५ मिनिटात चालत आहे तुम्हाला कळेल की तो
किती दूर गेला आहे आता तुम्ही ते टाळले आहे पण संधी पुन्हा
येईल
प्रत्येक गोष्ट बदलते लोकांची बोलण्याची पद्धत बदलते
वेळेवर लग्न करू नका.
तुमच्या धाकट्या भाऊ-बहिणींचे लग्न होऊन मुले होतात.
आज तुम्ही मोठे आहात आणि प्रत्येकजण तुमच्या लग्नाचा प्रचार
करत आहे.
ही समाजाची व्यवस्था नाही. तुम्ही ते टाळत राहा.
उद्या जेव्हा त्यांचं लग्न होईल आणि त्यांची मुलं मोठी होतील
तेव्हा अनेकदा ते तुमचं लग्न होऊ नये म्हणून प्रयत्न करतात.
हो।
तुमची सगळी संपत्ती त्यांची च असेल.
तुमच्यासोबतही भेदभाव आहे.
तुमच्या धाकट्या भाऊ-बहिणींचे लग्न होऊन मुले होतात.
तुमच्या धाकट्या भावा-बहिणींचे लग्न होते आणि तुमच्या
मुला-मुलींचे लग्न होते.
नंतर मुलं झाली म्हणून तू लग्न करत नाहीस.
शेतकरी नंतर येईल आणि शेतकरी त्याच्या मागे धावेल, असे
गावातील लोकांचे म्हणणे आहे.
जी शेती नंतर वेळेवर केली जाते, ती उशीर न करता वेळेवर केली
तर नंतर होणार नाही.
पुढे हवामान कसे असेल, पीक चांगले येईल की नाही हे कळत नाही.
हे नशिबावर अवलंबून आहे.
त्यामुळे जेव्हा जेव्हा संधी मिळेल तेव्हा त्याची तत्काळ
अंमलबजावणी करा.
उशीर करू नका.
कारण अनेकदा दिरंगाई आपल्यासाठी घातक ठरते.
ती संधी पुन्हा आयुष्यभर मिळत नाही.
जर कोणी तुम्हाला व्यवसाय सुरू करण्याची संधी दिली आणि तुम्ही
त्यासाठी अर्थसहाय्य करण्यास तयार असाल, तर तो तुम्हाला
कोणतेही कारण देत असेल, तर तुम्ही ते नाकारता, तुम्हाला
वाटते, मला बघू द्या, त्याने माघार घेतली आहे.
नंतर तुम्ही त्याच्या मागे धावत आहात, मला एक संधी द्या, तो
मला देत नाहीये.
हीदेखील नशिबाची गोष्ट आहे.
त्यामुळे देव तुम्हाला संधी देत असेल तर त्याचा लाभ घेऊन पुढे
जा.
नाहीतर ही दिरंगाईची सवय,
हे मी प्रत्येक स्तरावर सांगत आहे, तुम्ही रोज होमवर्क करत
नाही, तुम्ही ते पुढे ढकलता,
ते मी उद्या करेन.
उद्या, उद्या पुढे ढकलल्यास नवीन गृहपाठ मिळेल.
आणि आजचा गृहपाठ उद्याचा गृहपाठ असणार नाही.
हे प्रलंबित काम असेल.
आणि जेव्हा प्रलंबित कामे वाढू लागतात, कारण आपल्याला ते
दररोज करावे लागते, तेव्हा आपल्याकडे प्रलंबित कामे करण्यास
वेळ नसतो आणि आपल्याला ते पुढे ढकलण्याची सवय असते.
त्यामुळे ते प्रलंबित काम तुमच्यासाठी ओझे ठरते.
आणि जेव्हा ते ओझे बनते, तेव्हा आपण त्या विषयातील रस गमावतो,
कारण आपण काम केले नाही तर आपल्याला समजणार नाही.
तुमचा त्या वर्गातला रस कमी होतो, त्या शिक्षकाबद्दलचा रस कमी
होतो.
आणि हे जर तुम्ही प्रत्येकासोबत, प्रत्येक विषयासोबत केले तर
तुमचा अभ्यासातील रस कमी होईल.
आणि मग, अभ्यास न करता तुम्ही कोणत्या अवस्थेत असाल हे
देवालाच ठाऊक आहे.
त्याचप्रमाणे एखादे काम पुढे ढकलले की तुमचे काम दुसर् या
दिवसासाठी प्रलंबित राहते. आणि मग प्रलंबित कामे ओझे ठरतात.
आणि हळूहळू काम पुढे ढकलण्याच्या सवयीमुळे तुम्हीही कंपनीवर
ओझे बनता आणि मग कंपनी तुम्हाला बाहेर काढते. भाऊ, ही व्यक्ती
हे काम करत नाही, त्याला हाकलून द्या.
मग तुझं काय होणार?
आणि मी तुम्हाला सांगतो, सवय चांगली असो वा वाईट, ही खूप वाईट
गोष्ट आहे.
तुम्हाला ही सवय नसावी.
हल्ली लोक दूरचित्रवाणीवर पाहतात, लुटतात, खेळतात, खेळतात,
खेळतात, खेळतात.
हे काय आहे? हा एक जुगार आहे.
मोठमोठे स्टार्स त्याचे प्रमोशन करत आहेत.
पण शेवटी ते एक गोष्ट सांगतात, की ही गोष्ट, ती जोखीम आहे.
अर्थ, आर्थिक समस्या, आर्थिक जोखीम.
त्यासोबतच ते आणखी एक गोष्ट सांगतात, की तुम्हाला खेळण्याची
सवय लावता येते. त्याचप्रमाणे आज तुम्ही एक गोष्ट पुढे ढकलत
आहात आणि तुम्ही त्याचा आनंद घेतलात.
जीवन।
तो आनंद, जो तुम्ही प्रत्यक्ष काम पुढे ढकलून घेतला, जेव्हा
तुम्ही त्याचा आनंद घेता, तेव्हा त्या आनंदामुळे तुम्हाला ते
पुन्हा पुढे ढकलण्याची प्रेरणा मिळाली.
आणि हळूहळू पुढे ढकलण्याची सवय लागते.
आणि, हळूहळू, हळूहळू पुढे ढकलण्याची ती सवय आपल्यात अडकून
पडते.
मग तुम्ही सगळं पुढे ढकलता.
तुम्ही सगळं पुढे ढकलता आणि मग काय होतं?
त्यानंतर कासव शर्यत जिंकतो.
आणि, कासव, शर्यत जिंकतो. कासव, हरतो.
तर, वेगात तो कोठेही, कासवासमोर थांबत नाही.
खरगोश आणि कासवाची गोष्ट तुम्ही ऐकली असेलच.
पुढे ढकलण्याची सवय, कासवाचा पराभव केला. त्यामुळे आपल्यासमोर
सामान्य वेगाने चालणारा सामान्य माणूस यशस्वी होतो.
कारण, त्याला पुढे ढकलण्याची सवय नाही.
तो सतत काम करतो आणि तुम्ही पुढे ढकलता.
आणि नंतर तुम्ही तुमच्या नशिबावर रडता.
आपण निराश व्हाल, की तो सामान्य माणूस, आपल्यापेक्षा चांगली
कामगिरी करतो, यशस्वी झाला आणि आपण मागे पडलात.
आपल्यात न्यूनगंड निर्माण होतो.
याची सुरुवात कुठून झाली?
कारण पुढे ढकलण्यात आले आहे.
तू खूप हुशार आहेस.
तू एक सुंदर मुलगी आहेस.
तू खूप हुशार आहेस.
तुला या मुलाशी किंवा त्या मुलाशी लग्न करायचं नाहीये. तू
हुशार आहेस.
तुला या मुलाशी लग्न करायचं नाहीये.
तुम्ही त्याला नाकारत रहा.
पुढे ढकलल्यामुळे तुम्ही म्हातारे होतात.
आणि मग तडजोड करावी लागते.
जे मिळेल ते लग्न च करावं लागतं.
आणि, जीवन आपल्याला रडवते.
तू आयुष्यभर रडायला तयार आहेस.
त्यामुळे लोखंड गरम झाल्यावर इजा व्हायला हवी, असं म्हटलं
जातं.
जेव्हा संधी मिळेल तेव्हा ती टाळू नका, त्याचा लाभ घ्या.
लाभ मिळवा.
योग्य वेळी तुम्ही योग्य लाभ घेऊ शकता.
थोडं अवघड, वेगळं आहे.
वेगळा निर्णय घ्यावा लागेल.
असे म्हटले जाते की, देव सर्वांना संधी देतो.
त्याचा फायदा कोण घेऊ शकतो, कोण घेऊ शकत नाही, हा वेगळा
प्रश्न आहे. हा वेगळा प्रश्न आहे.
माझा एक मित्र आहे, सीए आहे. तो साधा माणूस आहे.
एके दिवशी तो मला सांगत होता, की माझ्या काकांचा मुलगा सीए
झाला आहे.
आणि, तो एक झाला आहे.
त्यामुळे दुसऱ्या जातीत त्यांनी एका मुलीची निवड केली आहे.
तुम्हाला माहित आहे का, भारतात जातिव्यवस्था खूप प्रचलित आहे.
आणि, आमचे सगळे
कुंभा लोक, याला विरोध करतात.
की दुसऱ्या जातीत मुलीची निवड करून लग्न केले तर आम्ही तिला
पाठिंबा देणार नाही.
आम्ही तिला समाजातून हाकलून देऊ.
मी तुम्हाला एक खास गोष्ट सांगत आहे.
मी म्हणालो, की जर त्याने हा निर्णय घेतला आणि केला तर ते
स्मार्ट होईल.
अन्यथा तो एक सामान्य माणूसच राहील.
समाजाचा विचार केला तर तो नेहमीच समाजाच्या पाठीशी असतो.
त्याने कोणती मुलगी निवडली?
ती मुलगी दोन बहिणींची मुलगी असून तिचे आईवडील दोन कंपन्यांचे
मालक आहेत.
म्हणजे एका कंपनीला तिचं नाव देण्यात येणार आहे. हो।
आता अशा परिस्थितीत सर्वच बाजूंनी प्रचंड दबाव येत आहे.
ते टाळलं तर दुसरा पर्याय आहे.
पण, ते न टाळता इतरांना समजावून सांगण्याची संधी मिळते.
अनेकांना वाटतं, की तो कंपनीचा मालक बनेल.
आपल्या अनेक जवळच्या नातेवाईकांनाही तो कंपनीचा मालक होईल असे
वाटते.
म्हणूनच ते तुम्हाला शिकवायला येतात, बनण्यासाठी नाही. ते
आपल्या प्रथेच्या नावाखाली तुम्हाला शिकवायला येतात. परंतु,
वास्तव हे आहे की आपण पुढे जावे असे त्यांना वाटत नाही.
एक मुलगी, एक सुशिक्षित मुलगी, आपल्या कुटुंबाची सून बनते.
तिला भरपूर बॅकअप मिळतो.
त्यांना ते नको आहे.
आणि, जेव्हा तुम्ही ती संधी टाळता तेव्हाच ते हे सर्व करू
शकतील,
त्यानंतर त्यांना संधी मिळेल.
तसे केले तर त्यांची योजना व्यर्थ जाईल.
अरे, आता त्याने ते केले आहे.
आणि त्याने ते केले.
मग मी सीएला विचारलं, तुझ्या नातेवाईकांनी काय केलं? त्यांनी
तुम्हाला पाठिंबा दिला की नाही?
कोणता आधार? सर्वजण लग्नाला गेले होते.
बघा, जेव्हा तुम्ही कोणताही निर्णय वेगळ्या पद्धतीने घेणार
आहात, तेव्हा तुम्ही तो घेऊ शकाल की नाही?
जर तुम्ही ते घेऊ शकलात तर लोक तुमच्यासोबत येतात.
जेव्हा सकारात्मक गोष्टी घडू लागतात, तेव्हा त्या आपल्यासोबत
येतात.
निगेटिव्ह आल्यास रिझल्ट निगेटिव्ह येईल, याची तयारी ठेवा.
ते तुमच्यावर भाष्य करायला येतील.
मानसिक तयारी ठेवा.
टेन्शन घेण्यासारखं काही नाही.
मानसिक तयारी ठेवा.
की हे टेन्शन तुम्हाला सहन करावं लागतं.
तू मला घेतोआहेस का?
हो।
त्यामुळे त्यांनी हा निर्णय घेतला.
आता
नवरा-बायको, दोघांचीही एक कंपनी होती.
त्यांनी स्वत:ची कंपनीही स्थापन केली.
चांगले लग्न, चांगली बायको, कंपनी.
त्यांनी स्वत:ची कंपनी स्थापन केली.
ते चांगले जीवन जगत आहेत.
तर वडील ते विक्रेते म्हणून काम करत होते.
मी भाष्य करत नाही.
त्यांनी विक्रेता म्हणून कठोर परिश्रम घेतले आणि आपल्या
मुलाला सीए बनवले.
पण मुलगा, त्याने या संधीचा फायदा उठवला.
तो थांबला नाही.
आणि तो पुढे जात राहिला.
त्यामुळे देव तुम्हाला संधी देतो.
प्रत्येकाच्या आयुष्यात, प्रत्येकाच्या आयुष्यात संधी असतातच.
आता तुम्ही ते टाळता की त्याचा फायदा घ्याल, हे तुमच्यावर
अवलंबून आहे.
फायदा घेतला तर,
जर तुम्ही कारवाई केली तर तुम्ही त्यापलीकडे आहात.
आणि नाही,
तुम्ही जे जीवन जगत आहात, ते जगत राहा.
आणि बर् याच वेळा, आपल्याला ते जीवन मिळत नाही.
हळूहळू तीही निघून जाते.
आणि तू, ना इकडे रहा, ना तिकडे. बॉसने तुला प्रमोशन देऊ केले.
आणि, ते घ्यायचं की नाही, याचा विचार करायला वेळ लागत आहे.
आता तुम्ही झोपाल.
तू काय बोलत आहेस?
पदोन्नती कोण घेणार?
पदोन्नतीबरोबरच जबाबदारीही आहे.
जबाबदारी आहे.
आणि एवढी मोठी जबाबदारी मी घेऊ शकेन की नाही, याचा तुम्ही
विचार करत आहात.
म्हणून तुम्ही ते टाळले.
तुमचे काही सहकारी असे आहेत, जे म्हणतात, बघा, बॉस तुम्हाला
अडकवण्याचा प्रयत्न करत आहेत.
ही मोठी जबाबदारी आहे.
जर तुम्ही ते करू शकला नाही तर तो तुम्हाला नोकरीतून काढून
टाकेल.
नोकरी गमवावी लागेल.
आणि म्हणूनच तू म्हणतोस भाऊ, वर जाण्यापेक्षा सुरक्षित राहणं
चांगलं.
तुम्ही तिथे सुरक्षित नाही.
बॉसने ही तुम्हाला संधी दिली आहे.
आणि जर तुम्ही तसे केले नाही तर तुम्हाला अडचण येईल.
यावर विश्वास ठेवायला हवा.
तुम्हाला प्रॉब्लेम होईल.
ठीक आहे?
म्हणूनच,
आपण ते टाळू नका.
कारवाई करा.
ठीक आहे?
जर आपण ते घेतले नाही तर,
मग इतर लोक तुमची वाट पाहत असतात.
ते संधी गमावतील.
आणि
ती संधी तुम्हाला सहजासहजी मिळणार नाही.
कारण तुमचा विश्वास उडाला आहे.
जबाबदारी घेण्याची क्षमता तुमच्यात नाही.
तुम्ही लगेच निर्णय घेऊ शकत नाही.
तुम्ही अडकला आहात.
त्यामुळे तो विश्वास पुन्हा निर्माण होण्यास वेळ लागणार आहे.
त्यामुळे तोपर्यंत वाट पाहावी लागणार आहे.
ती संधी मिळो वा न मिळो.
म्हणूनच,
गोष्टी टाळण्याची ही सवय,
तुमच्यासाठी खूप हानिकारक आहे.
त्यामुळे अनेक समस्या निर्माण होतील.
त्यामुळे गोष्टी टाळण्याची ही सवय सोडा.
आयुष्यात काही करायचं असेल तर,
करिअरमध्ये यशस्वी व्हायचं असेल, काही व्हायचं असेल तर गोष्टी
टाळण्याची सवय सोडा.
भारतात,
इंग्लंडमध्ये बिझनेस टायकून असलेले लॉर्ड स्वराज पॉल हे
प्रभूंचे शिष्य आहेत.
तो म्हणतो की, भारतात,
गोष्टी टाळण्याची सवय आपल्या रक्तात असते.
आणि, हे आमच्यासाठी विनाशकारी आहे.
ज्या कंपन्या 5 वर्षात स्थापन होतात, आपल्या 50 वर्षात त्या
कंपनीची उलाढाल तेवढी पोहोचत नाही.
गोष्टी टाळण्याची सवय आहे.
ते आपल्या व्यवस्थेत आहे.
ते आमच्या स्टाफमध्ये आहे.
हे प्रत्येकात आहे.
म्हणजे एक व्यक्ती, दुसरी व्यक्ती, तिसरी व्यक्ती, गट स्थापन
होतो, कंपनी स्थापन होते, संपूर्ण देश ाची स्थापना होते,
व्यवस्था प्रस्थापित होते, राजकीय व्यक्ती असतात.
विकासाची संपूर्ण प्रक्रिया गोष्टी टाळण्याच्या सवयीवर आधारित
असेल, तर देशाचा अंतिम विकासही त्याच पद्धतीने चालेल.
विकासाची टक्केवारी खूप, खूपकमी असेल.
ते खूप खाली असेल.
म्हणूनच,
मी म्हणेन, गोष्टी टाळण्याची सवय सोडा.
ही अतिशय वाईट सवय आहे.
आयुष्यात यशस्वी व्हायचं असेल तर ताबडतोब कामाला सुरुवात करा.
ताबोडतोब।
आपल्याकडे जी कल्पना आहे ती तुम्ही अंमलात आणली नाही, तर
दुसरा कोणीतरी तुमच्या कल्पनेचा वापर करून त्याचा फायदा घेईल.
तुम्ही बघत राहाल.
त्यामुळे उशीर करू नका.
आणि जर देव तुम्हाला पुन्हा पुन्हा कल्पना देत असेल, तर
तुम्ही ते करू शकत नाही, तुम्ही ते टाळत आहात.
नंतर तो देईल किंवा न देईल, म्हणून करा.
बहाणे करणे बंद करा.
टाळू नका.
मनोरंजक वाटते.
डिजिटल मार्केटिंग कोर्स, पर्सनॅलिटी डेव्हलपमेंट आणि
मार्केटिंग आणि सेल्समध्ये फ्री अॅक्सेस यासारखे असोसिएट
पार्टनर बेनिफिट्स मिळू शकतात.
माझी गणना करा.
मी माझ्या सर्व ज्ञातलोकांपर्यंत हा शब्द पोहोचवण्याची खात्री
करीन.