तुम्हा सर्वांना गुड मॉर्निंग. हा विनीत गौतम आहे, तुझा
प्रशिक्षक आहे, तुझा ट्रेनर आहे.
आणि आज, मी माझ्या शेवटच्या व्हिडिओमध्ये भावनिक
बुद्धिमत्तेबद्दल काही व्हिडिओ बोलत आहे.
त्याआधी मी तुम्हाला सांगेन की, व्हिडिओ बघायला सुरुवात करा.
त्याआधी थोडा खोल श्वास घ्या.
मग, स्वत: ला सक्रिय करा आणि सक्रिय करा.
किती? मी तुला सांगतो.
होय होय होय।
असे केल्याने तुम्ही स्वत:ला एकाग्र करू शकता.
कोणतेही काम सुरू करण्यापूर्वी.
आपण लक्ष केंद्रित करू शकता.
स्वत:ची ओळख करून देता येईल.
तुम्ही जे काही काम करणार आहात.
मग तुम्ही भाषण सुरू करणार असाल, किंवा इतर कोणतेही काम सुरू
करणार असाल किंवा परीक्षा देण्यास सुरुवात करणार असाल, किंवा
शिकवण्यास सुरुवात करणार असाल किंवा अभ्यास सुरू करणार असाल.
अशी सुरुवात केल्यास तुमचे लक्ष केंद्रित होईल.
आणि एक केंद्रित उमेदवार अधिक चांगली कामगिरी करू शकतो.
सर्वात मोठी गोष्ट म्हणजे तुम्ही स्वत:ला जे काही वचन दिले
आहे, जे काही नियोजन केले आहे, जे काही विचार केले आहेत,
तुम्ही ते करू शकाल.
बहुतेकवेळा असं होतं की तुम्ही विचार करता, प्लॅन िंग करता
आणि काहीतरी वेगळं घेऊन येतो. परंतु, नेमकेपणाने, आपण ते
करण्यास सक्षम नाही.
तर, येथे आपण ते करू शकाल.
तू मला घेतोआहेस का?
कारण, बहुतेकवेळा तुम्ही पाहिलं असेल की, तुम्ही जे काही
करता, ते केल्यानंतर तुम्हाला असं वाटतं की ते तुम्ही
ठरवल्याप्रमाणे झालं नाही. ज्या पद्धतीने तुम्हाला काम करायचे
होते, ते तुम्ही ठरवल्याप्रमाणे झाले नाही.
तुम्हाला तसे वाटते.
आणि जर तुम्हाला तसं वाटत असेल तर अजून एक गोष्ट सांगा, मग
तुम्ही अपेक्षेप्रमाणे निकालाची अपेक्षा कशी करू शकता?
परफॉर्मन्स दिला नाही, ठरल्याप्रमाणे काम केलं नाही, तर अशा
निकालाची अपेक्षा कशी करायची?
आपण अशा निकालाची अपेक्षा करू शकत नाही, बरोबर?
त्यामुळे तुम्ही ठरवल्याप्रमाणे रिझल्ट हवा असेल, तर तुम्ही
ठरवल्याप्रमाणे काम करावं लागेल.
त्याच दृष्टिकोनातून काम करावे लागेल.
आणि स्वत:वर विश्वास ठेवा, तुम्ही ठरवल्याप्रमाणे काम केलं,
तर बहुधा तुम्ही ठरवल्याप्रमाणे रिझल्ट मिळण्याची शक्यता असते.
ते तुम्हाला नक्की मिळेल.
पण प्रश्न असा आहे की, तुम्हाला वाटते तशाच प्रकारे तुम्ही
डिलिव्हरी करण्यास सक्षम आहात का?
त्याच प्रक्रियेत डिलिव्हरी करता येत नसेल तर प्रॉब्लेम होतो.
एक प्रॉब्लेम आहे.
आणि त्या समस्येतून बाहेर पडायचं असेल तर नीट विचार करून
समजून घेऊन पुढे जाण्याचा प्रयत्न करा.
जर तुम्ही योग्य मार्गाने पुढे गेलात तर माझ्यावर विश्वास
ठेवा, गोष्टी तुम्ही ठरवल्याप्रमाणेच होतील.
असे म्हटले जाते,
तू अगदी तसाच आहेस जसा मी प्लॅन केला आहेस.
त्यामुळे निकाल लागल्यानंतर काय सांगाल?
तू अगदी तसाच आहेस जसा मी प्लॅन केला आहेस.
पण ते काय आहे?
आपण ठरवल्याप्रमाणे निकाल मिळण्यासाठी आपल्याला तेवढेच
प्रयत्न करावे लागतील.
प्रयत्नात टक्केवारी गायब आहे.
कारण काहीही असलं तरी तुमचं लक्ष केंद्रित होत नाही.
तुम्ही वळता.
कारण काहीही असो.
तेथून टक्केवारी गहाळ झाली तर निकालही गहाळ होईल.
आता हीच आमची समस्या आहे.
काम करताना टक्केवारी गायब आहे.
तिथे तुम्हाला त्याची पर्वा नाही.
तिथे तुम्ही जे काही प्लॅन िंग केलं, ते तुम्ही करू शकला
नाही, याची तुम्हाला पर्वा नसते.
पण जेव्हा तुम्हाला रिझल्ट मिळणार असतो, तेव्हा तिथे तुम्ही
ही गोष्ट विसरता की तुम्ही ठरल्याप्रमाणे कामगिरी केली नाही.
तुम्ही ठरल्याप्रमाणे कामगिरी केली नाही.
त्यामुळे मला इथे एकच गोष्ट सांगायची आहे.
जर तुम्हाला तुमचा अपेक्षित निकाल मिळवायचा असेल तर तुम्ही
ठरवत आहात तशी कामगिरी करण्याची गरज आहे. आणि आणखी एक गोष्ट
मी सांगू इच्छितो की, तुमचे प्लॅनिंगही तुम्हाला अपेक्षित
असलेल्या रिझल्टनुसारच व्हायला हवे.
जर तुमचे काम करण्याचे नियोजन कमी असेल, पण अपेक्षा जास्त
असेल तर केवळ अपेक्षा काहीच करू शकत नाही.
फक्त अपेक्षा करता येत नाही.
या क्षणीही जेव्हा तुम्ही तुमचं काम पूर्ण करायला जात असाल,
तेव्हा तुम्ही मूल्यमापन करू शकता आणि काहीतरी गहाळ आहे,
काहीतरी गहाळ आहे हे लक्षात आलं तर,
काही उणीव उरली असेल तर ती उणीव भरून काढा, हे बाबा!
ती उणीव भरून काढा.
ती पूर्ण केल्यास संपूर्ण परिणाम मिळेल.
काम पूर्णपणे केल्यास अपूर्ण परिणाम मिळेल.
तुम्ही काम करत आहात.
म्हणजे जे काम सभ्य पद्धतीने व्हायला हवं, त्याच्या
प्रक्रियेवर लक्ष केंद्रीत करावं लागतं.
ते योग्य आणि स्मार्ट पद्धतीने केले पाहिजे.
तुमची कामाची प्रक्रिया काय आहे?
कामाची प्रक्रिया योग्य व परिपूर्ण असावी.
काम अपूर्ण असेल, तर पूर्ण निकाल कसा मिळणार?
काम अपूर्ण असेल तर अपूर्ण फळ मिळेल.
तुला कसं मिळालं?
अपूर्ण काम करून पूर्ण परिणाम कसा मिळणार?
तर, आपल्या प्रकल्पाचे अधिक चांगल्या प्रकारे नियोजन करा,
त्याची अंमलबजावणी करा, हलवा.
तुम्हाला जे करायचे आहे ते करा.
तुला कोणी ही सांगणार नाही.
तुम्हाला कोणी म्हणणार असेल, त्रास देणार असेल, तर ऐकू नका.
कारण ते काम तुमचंच आहे आणि त्याचा परिणामही तुमचाच होईल.
काम तुमचे आहे आणि त्याचा परिणामही तुमचाच होईल.
स्वत: निर्णय घ्या.
किती? तुम्ही तो डायलॉग ऐकला आहे का?
मी तुला मारून टाकेन.
मी तुला नक्की मारून टाकेन.
पण, ती बंदूकही माझीच असेल.
गोळीही माझीच असेल.
आणि ती वेळही माझीच असेल.
जानी.
तुम्ही तुमच्या प्लॅननुसार, तुमच्या वेळेनुसार काम करता.
तुला कोणी रोखलं? तुम्हाला कोणी अडवलं तर ऐकू नका.
ही तुझी इच्छा आहे.
पण, जर तुम्ही ते करत असाल तर ते समोरच्या व्यक्तीच्या मनातून
असायला हवं.
अनेकदा तुम्ही म्हणता, मी स्वत:च्या मनातून हे केलं आहे.
म्हणजे, अंतर्गत.
पण, तुम्ही ते मनापासून केले आहे का, ज्यापासून तुम्ही योजना
आखली आहे?
मनातून नियोजन करा, ज्यातून तुम्ही ते केले आहे.
त्यानंतर तुम्हाला अपेक्षेप्रमाणे निकाल मिळेल.
त्याची काळजी करू नका.
काळजी करू नका।
पण, जर तुम्ही काही वेगळं विचार केलात, दुसरं काही केलं तर
काहीतरी वेगळंच घडेल.
ते तुमच्या मनाप्रमाणे होणार नाही.
एक गोष्ट मनाप्रमाणे नसेल तर दुसरी घडणार नाही.
दुसरं नाही तर तिसरं घडणार नाही.
परिस्थिती बदलत राहील.
त्यामुळे जर तुम्हाला तुमच्या प्लॅननुसार गोष्टी घडत
राहाव्यात असं वाटत असेल तर तुम्ही तुमची खरी योजना अंमलात
आणली पाहिजे. आणि, ते करा.
याचा लाभ मिळावा, अशी प्रत्येकाची इच्छा आहे.
याचा लाभ घेण्याचा विचार कोणीही केला तरी प्रत्येकजण याचा लाभ
घेऊ शकतो.
आणि, ते प्रत्येकासाठी आवश्यक आहे.
आणि, हे केवळ आपल्यासाठी उपयुक्त नाही, आपण काहीही आहात, आपण
लेखापाल, सीए, अभियंता, व्यवस्थापक, महाव्यवस्थापक, सीएफओ,
सीईओ, अध्यक्ष, संचालक, व्यवसाय मालक, शिक्षक, प्रशिक्षक,
डॉक्टर, वकील किंवा गृहिणी असू शकता.
तुम्ही काहीही असलात तरी फरक पडत नाही.
आपण आपले काम परिपूर्णतेने करता की नाही हे महत्वाचे आहे.
जर तुम्ही तुमचे काम परिपूर्णतेने करू शकत नसाल, तर तुम्ही
काहीही असाल, तुम्हाला प्रत्येक क्षेत्रात स्ट्रगलर्स
सापडतील, तुम्हाला प्रत्येक क्षेत्रात यशस्वी माणसं सापडतील,
तुम्हाला असे ट्रेनर, शिक्षक सापडतील, ज्यांची पदवी पात्रता
चांगली आहे, पण ते करतात
त्यांचे ग्रेड मिळत नाहीत. तुम्हाला असे सीए सापडतील, जे 15
वर्षांच्या अनुभवानंतरही 15 वर्षांनंतरही नोकरी मिळवण्यासाठी
धडपडत असतात.
आणि, तुम्हाला असे डॉक्टर सापडतील, जे 1 कोटी ते 1.5
कोटींच्या पॅकेजवर आहेत.
दोन्ही गोष्टी आहेत.
तुम्हाला असे डॉक्टर सापडतील, ज्यांनी 15 वर्षात स्वत:साठी
मोठं हॉस्पिटल उभारलं आहे.
आणि, असे डॉक्टर आहेत, ज्यांचे एका छोट्याशा दुकानात
क्लिनिकही नाही.
त्यामुळे तुम्ही किती ज्ञानी आहात, तुम्ही किती सक्षम आहात,
या गोष्टी महत्त्वाच्या आहेत.
कारण, जर तुम्ही सीए, डॉक्टर, इंजिनिअर, मॅनेजर, ट्रेनर, टीचर
असाल तर तुमची डिग्री तुम्हाला फक्त मदत करणार आहे, किती?
आपली पदवी आपल्याला फक्त 15 ते 20 टक्के मदत करत आहे.
फक्त २० टक्के, उरलेले १५ ते २० टक्के म्हणजे ८० ते ८५ टक्के,
हे तुमच्या सकारात्मक दृष्टिकोनामुळे मिळालेले यश आहे. आता
तुम्ही म्हणाल, की सकारात्मक दृष्टिकोन इतका महत्त्वाचा आहे
का?
हो।
आणि, मी एक अॅटिट्यूड ट्रेनर आहे.
वृत्ती कशी विकसित करावी?
मी त्या प्रशिक्षणाबद्दल बोलत आहे.
तुम्ही वेगवेगळ्या ठिकाणांहून वेगवेगळ्या गोष्टींचे दाखले
घेता.
तुम्ही कॉलेजमध्ये सीए स्टडी अकाऊंट करता.
सीए तुमचा आहे.
मेडिकल कॉलेजमध्ये तुम्ही वैद्यकीय शिक्षण घेता.
इंजिनीअरिंग कॉलेजमध्ये तुम्ही इंजिनीअरिंगचं शिक्षण घेता.
लॉ कॉलेजमध्ये तुम्ही कायद्याचा अभ्यास करता.
तू कॉलेजमध्ये बीएड करतोस.
पण, आपल्या देशात प्रत्येकजण सीएचा अभ्यास करतो.
कारण, आपल्याकडे दृष्टिकोन विकास विभाग आहे.
कौशल्य विकास, कौशल्य वृद्धी आणि ती कौशल्ये किंवा दृष्टिकोन
प्रत्येकासाठी एक सामान्य गोष्ट आहे.
प्रत्येकासाठी ही एक सामान्य गोष्ट आहे.
हा महत्त्वाचा भाग आहे.
त्याशिवाय आपण काहीच करू शकत नाही.
आपल्याकडे शाळा किंवा कॉलेजची उपस्थिती आणि फी भरण्याची पावती
असेल तर आपल्या प्रमाणपत्राद्वारे आपले ज्ञान चमकत नाही.
तुमचे ज्ञान तुमच्या व्यक्तिमत्त्वातून आणि तुमच्या वृत्तीतून
उजळून निघते.
सीएची वृत्ती चुकली असेल तर तो ५० हजार लाखांच्या नोकरीसाठी
ही तळमळू शकतो.
आणि उत्तीर्ण झालेला उमेदवार जर वास्तववादी असेल तर तो १-१.५
लाखांची नोकरीही करू शकतो.
सीए यांचे कार्य.
बेकायदेशीर म्हणजे असे बरेच लोक आहेत ज्यांच्याकडे प्रमाणपत्र
नाही परंतु ते खूप चांगले सर्जन आहेत.
ते छोटे डॉक्टर असू शकतात परंतु त्यांचे हात इतके स्वच्छ आहेत
की ते सर्वोत्तम शल्यचिकित्सक आहेत.
बेस्ट म्हणजे सर्टिफिकेट.
ज्यांच्याकडे कॉलेजचे चांगले प्रमाणपत्र आहे.
पण त्यांना ज्ञान नसते.
ते त्यांच्यापेक्षा चांगले काम करतात.
तर प्रश्न असा आहे.
हे कसे घडते?
असे होऊ शकते.
हे शक्य आहे.
हे शक्य नाही, असे काही नाही.
मी तुम्हाला अनेकदा सांगितले आहे की काही गोष्टी
नैसर्गिकरित्या अंतर्निहित असतात.
तुमची खरी क्षमता जी तुमच्या आत दडलेली आहे.
कदाचित तुम्हाला माहित नसेल.
तुम्हाला माहित नाही पण ती गोष्ट तुमच्या आत आहे.
एकदम तिथे.
आता तुम्हाला ती गोष्ट माहित आहे.
तुम्ही ते ओळखता.
तुम्ही पॉलिश करा.
तुम्ही त्याचे पोषण करता.
तुम्ही ते वाढवा.
आणि आपण ते आपल्या वापरासाठी योग्य बनविता.
आणि मग तुम्ही त्याचा फायदा घ्या.
वापरून.
अंमलबजावणी करून.
कारण जोपर्यंत तुम्ही त्याची अंमलबजावणी करत नाही, तोपर्यंत
गोष्टी आपोआप घडणार नाहीत.
तर इथे खरंतर मी भावनिक बुद्धिमत्ता कौशल्याबद्दल बोलत आहे.
असं काय आहे जे मी आधीच बोललो आहे.
प्रामुख्याने मी या कौशल्याबद्दल आधीच बोललो आहे.
पण तिथे खरंतर मी तुझ्या कॉलेजसारखंच बोलत आहे.
तू तुझ्या कॉलेजमध्ये जे काही केलंस.
तू फक्त अभ्यास केलास.
कदाचित तुम्हीही शिकलात.
पण तू अंमलबजावणी केली नाहीस.
कारण तिथे तुमच्या कॉलेजमध्ये तुम्ही या इमोशनल इंटेलिजन्सला
मास्टर डिग्री म्हणून घेत आहात.
ते तुमच्या कंटेंटमध्ये आहे.
पण कॉलेजच्या प्राध्यापकांनाही ते तसे शिकवता येत नाही.
कारण ते सैद्धांतिकही असतात.
ते व्यावहारिक नाहीत.
आणि विद्यार्थ्यांना तसे समजू ही शकत नाही.
तिथे हे विषय परीक्षेत लिहावे लागतात.
आणि गुण मिळवावे लागतात.
हे या दृष्टिकोनातूनच शिकवले जाते.
ते आपल्याला शिकवले जात नाही.
जसे तुम्ही कबीर, रहीम आणि तुलसीदास यांचे दोहा वाचले असतील.
आणि दहावीत असताना हिंदी च्या शिक्षिकेने आम्हाला काय
सांगितलं.
की त्यांना ४ गुण मिळतील.
सारार्थ आणि भावार्थ हे त्यांचे लेखन.
आज एखाद्या सद्गुरूच्या प्रवचनाला गेलात तर.
मग ते त्या दोघांना समजावून सांगतात आणि जीवनाचा अर्थ सांगतात.
त्या दोघांमध्ये तुमचा जीवनाचा अर्थ दडलेला आहे.
त्या दोघांमध्ये आयुष्यभराचे ज्ञान दडलेले आहे.
पण आम्हाला गुण मिळवण्याच्या दृष्टीकोनातून शिकवले गेले.
तुम्ही B.Com, एमबीए, अकाऊंटिंग, मार्केटिंग, जी काही पदवी
घेत आहात, तेही करत आहात.
पण आपल्या कॉलेजमध्ये गुण मिळवण्याच्या दृष्टिकोनातूनही
तुम्हाला शिकवलं जातं.
विद्यार्थी चांगल्या गुणांनी उत्तीर्ण झाल्याचा कॉलेजचा अहवाल
तयार केला जातो.
हे या दृष्टिकोनातूनच शिकवले जाते.
अभ्यास केल्यानंतर ते त्याचा आपल्या आयुष्यात काय उपयोग करू
शकतील.
त्याचा त्यांच्या आयुष्यात काय फायदा होतो.
हा अर्थ नाही.
आपण सर्वांनी ए प्लस बी वाचले आहे संपूर्ण चौरस ए स्क्वेअर
प्लस 2 एबी प्लस बीए स्क्वेअर इतका आहे.
तुम्ही गणिताचे शिक्षक झाले नाहीत तर.
मग ह्याचा तुमच्या आयुष्यात काय अर्थ आहे.
आम्हाला शिकवलं गेलं नाही आणि काही अर्थही नाही.
काही अर्थ नाही.
त्यामुळे आम्ही अजूनही याचा लाभ घेतो.
त्यामुळे आता काय अभ्यास करायचा आहे.
मी शिकत असलेली सामग्री आपण लक्षात ठेवली पाहिजे.
जेव्हा जेव्हा तुम्ही माझा व्हिडिओ पाहात असाल.
त्यामुळे तुम्ही लक्षात ठेवा.
की मी जे काही ऐकत आहे आणि शिकत आहे.
माझ्या आयुष्यात त्याचं काय महत्त्व आहे.
काय अर्थ आहे.
काय फायदा होतो.
तोटा काय आहे.
अरे बाबा.
बॉस, तुम्ही नेहमी ही गोष्ट समजून घेण्याचा प्रयत्न करता.
जोपर्यंत तुम्हाला ही गोष्ट समजत नाही.
या मजकुराचा काय फायदा.
फक्त तुम्ही ऐकत आहात, शिकत आहात.
पण त्याचे महत्त्व तुम्हाला माहित नाही.
आपण वापरू शकत नाही आणि आपण वापरण्यास सक्षम नसल्यास.
त्याचा फायदा मिळू शकत नाही.
हे सर्वात वाईट, वाईट आणि सर्वात वाईट आहे.
जसं तुम्हाला मिळालेल्या कॉलेजच्या प्रमाणपत्रांसारखं.
आणि तू कुठेच नाहीस.
तू कुठेच नाहीस.
हे तुम्हाला चांगलंच ठाऊक आहे.
त्यामुळे या प्रशिक्षणानंतरही.
तुम्हाला कुठेही राहण्यात रस नाही.
मग ते घ्या फक्त तुम्ही तुमच्या कॉलेजमध्ये तुमचा अभ्यास
घेतलात.
पण जर तुम्ही तुमचं टार्गेट ठरवलं असेल तर.
अशा प्रकारचे प्रशिक्षण घेतल्यानंतर.
तुम्हाला कुठे जायचे आहे।
मग तुम्हाला लक्ष केंद्रित करण्याची आणि एकाग्र होण्याची गरज
आहे.
या विषयावर गांभीर्याने, अत्यंत गांभीर्याने मी बोलत आहे.
आपको फोकस करना ही पडेगा.
अगर आप नहीं करते हो, मग ते तुमच्यावर अवलंबून आहे, वो आपकी
जयमादारी होगी.
फक्त तुम्हीच जबाबदार व्यक्ती असाल.
और कोई नहीं होगा। और कोई नहीं होगा बाबा।
त्यामुळे मी तुम्हाला विनंती करू इच्छितो की, तुम्हाला जे
काही समजेल तसे निर्देश द्या.
आपको जैसे बात समाज आती है, मैं तो कहता हू, थोडा स्वार्थी हो
जाओ.
बॉस, जा आणि जरा स्वार्थी व्हा.
कारण ते तुमच्यासाठी आहे.
ये आपके लिए है.
अगर आपको ये बात नहीं समाज आती है, तो ये आपका बड़लक होगा।
क्यूंकी पता नहीं, फिर आपको ये समाजने का मौका मिले या ना
मिले.
तर, मुख्य सामग्री पे इतना फोकस नहीं कर रहा हू.
मैं गह रहा हू, की पुरे 3 घंटे की क्लास में से, आप 3 मिनिटं
का कुछ ऐसा निकाल लेते है।
और आप उसको अपने लाइफ मी फाशी करना चाहते है.
तुमच्या आयुष्यासाठी, तुमच्या यशासाठी, तुमच्या आयुष्यात
अपेक्षित असलेल्या बदलासाठी ते पुरेसं असेल.
सिब, 3 घंटे की लेक्चर से, आप 3 मिनिटं का कुछ निकाल लो.
क्यूंकी शेवटचा भाग, वही होता है.
आप देखते हो, दूध से दही, दही से तूप,
तो दुधाचे प्रमाण, दहीचे प्रमाण आणि तूपाचे प्रमाण कितना होता
है जाता है.
फायदा आपको वही मिलने वाला है.
कहते है, दूध से जीतना फैदा, 10 गुणा फैदा दही खाने से, और
उससे 10 गुणा आदिक फैदा घी खाने से। तो मैं कह रहा हू, की 3
घंटाते में से, 3 मिनट निकाल लो।
तुम्हारे को बेनिफिट उससे 3 घंटे से भी आदिक मिल जाएगा.
बसर ते की, तुला माहित आहे काय चांगलं आहे?
कोणता भाग तुमच्यासाठी सर्वोत्तम आहे? आणि, कारो अंमलात आणा.
अगर आप अमलात आण नहीं करोगे, तो याकीन मानो, ये भी वही सत्य
नारायण भगवान की कहानी कित्रा चीजे रहे जाएंगे, खतम हो जाएंगे।
आज तक स्कूल से लेके कॉलेज तक, आप ये ऐसे कहानिया बहोत सुंते
आए हो. तुम भी वही, और कहानी सुने वाले भी वही।
मला शिकवायला आवडत नाही.
क्यूंकी वही अभ्यासक्रम बार बार बार बार बार पढाना, मला आवडत
नाही.
गोल गोल गोल घूमते रहना.
और वो भी सिलेबस वो, जिस्का पता नहीं, जिंदागी से उसका लेना
देना, क्या मतलब क्या, क्या हो है।
शिक्षणपद्धती, शिक्षणपद्धती, शिक्षणाचा अभ्यासक्रम, मला आवडत
नाही.
विशेषतः भारतात जे काही चालले आहे, ते मला आवडत नाही.
क्यूं हम ये सिलेबस पढ़ रहे हैं, कही बार तो ये पता ही नहीं
चलता है.
तुम्ही इतिहास, भूगोल, विज्ञान शिकवत नाही, याबद्दल मी दुमत
नाही, पण कुछ प्रॅक्टिकल भी तो पढाओ रे शिकवतो. तुम्ही काही
तरी प्रॅक्टिकल का शिकवत नाही? काहीतरी खरे व्यावसायिक.
कुछ टेक्निकल.
एक बंदा ग्रॅज्युएट हो जाता है, मास्टर डिग्री ले लेटा है, पण
आम ही भातकता रता है, किसी काम का नहीं.
B.Com कर लिया, एमबीए फायनान्स कर लिया, और बैंक में जाके
अकाउंट खुलवणे का काम करता रहता है.
मार्केटिंग, धक्के खा रहा, कुछ पता नहीं।
ऐसी पढाई क्यूं करना है बाबा?
और मजाक उडते हो, उन पकोडे वालो का, मोमोज वालो का, समोसा बने
वालो का, मैं कह रहे हूं की तीन साल छोड़ो, तीन माहिने की
पकोडे बनाने की योग्य प्रशिक्षण ले लो.
मोमोचे बने की योग्य प्रशिक्षण ले लो.
फक्त तीन महिन्यांसाठी.
और एक धनक है, फक्त पन्नास हजार गुंतवणूक करके, बड़ा बिझनेस
नाही.
पचास हजार गुंतवणूक करके, पचास हजार में आदिग बोल रहा हूं,
विक्रेते के लिए दास हजार बोटे बोटे है.
पचास हजार में अची से एक अपनी रेडी, ग्लास टू ग्लास से
डेकोरेशन करके, थोडा लाइटिंग, म्युझिक टू म्युझिक लगा के, और
ले के खाडे हो जाओ.
मैं कह रहा हूं की तीन साल, पान साल की जो डिग्री सर्टिफिकेट
आपने लिया हुआ है,
उससे चांगले उत्पन्न कर सकते हूं.
पण, वहान भी, मैं कहा ना, ये इमोशनल इंटेलिजेंस का जो कंटेंट
है, ये वहां भी चाहिये होगा.
मैं कह रहा हूं तुम सीए वाली डिग्री ले लो, इंजिनीअरिंग वाली
ले लो, उसके लिए कॉलेज अलग अलग है, डॉक्टर के लिए कॉलेज अलग
है, लॉ के लिए कॉलेज अलग है, टीचर्स के लिए अलग ट्रेनिंग है.
आप कुकिंग सीक लो, अलग ट्रेनिंग है, होम मेकिंग अलग ट्रेनिंग
है.
आप किसी बिझनेस को सुतार का काम कर लो, प्लंबर का काम कर लो,
कुछ भी कर लो, आपने कॉस्मेटिक शॉप डाळ दिया, जनरल स्टोअर खोल
दिया, मॉल्स खोल दिया, कोणत्याही प्रकारचे काम असो आप करो, उन
सब की अलग अलग इन्स्टिट्यूशन्स हैं, कॉलेज हैं, डिग्री
हे.
पण, जिस ट्रेनिंग की बात मैं कहा रहा हूं, जो ट्रेनर मैं हूं,
जा कॉर्पोरेट ट्रेनर, कॉर्पोरेट मतलब ऐसा नहीं की सिर्फ जो
कंपनी बड़ी बड़ी हैं उनकी ट्रेनिंग, मैं जिस स्किल्स की
कॉर्पोरेट ट्रेनिंग के अंदर बात कहा रहा हूं, इमोशनल
इंटेलिजन्स
कौशल्य हे सर्वोत्कृष्ट आहे आणि हे प्रत्येकासाठी आवश्यक आहे.
यहां बोला की आप अपनी इमोशन्स को समझे, जाने, उसको मैनेज कर्ण
सीखे, और आप अपने आस पास वालों की इमोशन्स को भी.
और अभी बतायूं, अभी तो साडी प्रोफेशनल्स फील्ड की बात किया,
हे तुम्हाला अधिक चांगले सामाजिक व्यक्ती होण्यास मदत करणार
आहे.
आप अपने आरोश, पदोश की, सोसायटी की लोगों की इमोशन्स की
बातें, अची तरह से जान पातें, समझ पातें हैं, आणि तिथेही
तुम्हाला मदत करणार आहे बाबा.
हे तुम्हाला एक चांगला कौटुंबिक व्यक्ती बनवणार आहे, की अपने
बचों की, अपने परिवार की लोगों की इमोशन्स को आप समझ पाएंगे.
आपले मित्र मंडळ होगा विकसित करते.
एरवी कहते हैं, की अगर तुम झूठ बोलते हो, तो तुम्हारा फ्रेंड
सर्कल बड़ा होगा.
फ्रेंड सर्कल नाही, चाटू कारो का सर्कल.
वो उसमे वाईसे कोई भी मैत्रिण नहीं होंगे, जो मौखे पे आपके
काम आए, कोई नहीं आने वाला।
जैसे ही, तुमसे बड़ा झूठ बोलने वाला उनको मिल जाएगा ना, तो
तुम्हे छोड़ के उधार जाएंगे।
क्यूंकी उनका कोई इमोशनल टच है नहीं.
पण अगर इमोशनल होगा, लॉजिकल रिलेशनशिप होगा, तो फिर चीजे इतनी
जलदी तो नहीं बदलती हैं.
तर, मी या विषयाच्या, या आशयाच्या महत्त्वाबद्दल बोलत आहे, जो
आपल्याला कामात सर्वोत्तम परफॉर्मर बनवणार आहे, आपण जे काही
करत आहात त्याबद्दल.
जो कुछ भी आप काम कर रहे हैं, उसमे आप बेस्ट तारिका से
परफॉर्म कर पाएंगे।
आपण आपल्यासाठी सर्वोत्तम परिणाम तयार करू शकता.
या कौशल्यांचा अवलंब करून तुम्ही तुमच्या करिअरमध्ये, तुमच्या
प्रोफेशनमध्ये, तुमच्या आयुष्यात १० पट वाढ मिळवू शकता.
मी त्या व्यावहारिक कौशल्यांबद्दल बोलत आहे.
एक माइंड कोच म्हणून मी म्हणतोय, आधी तुम्हाला समजून घ्यावं
लागेल, तुमचं मन काय आहे?
तुझं मन काय आहे?
तुझं मन काय आहे? आपली विचारप्रक्रिया, मानसिकता बदलण्याची
गरज आहे कारण तिथे मी तुम्हाला आधीच सांगितले आहे की प्रत्येक
क्षेत्रात काही यशस्वी व्यक्ती असतात आणि काही अपयश ही असते
आणि जर तुम्ही अपयशी असाल तर ते तुमच्यामुळेच आहे हे तुम्हाला
नीट ऐकावे लागेल आणि समजून घ्यावे लागेल
ही तुमची मानसिकता आहे, ही तुमची विचारप्रक्रिया आहे
ज्यामध्ये तुम्ही आज जे काही आहात ते तुमच्या विचारांचा
परिणाम आहे संधी प्रत्येकाला दिली जाते.
कोणीतरी ते पकडते, कारण त्याच्या मनात सकारात्मक विचार असतो,
की मी हे करू शकतो.
त्याला आत्मविश्वास आहे.
आणि कोणी तरी विचार करतो,
मी हे करू शकत नाही।
आणि अजून एक गोष्ट, जो विचार करतो, की मी हे करू शकत नाही, तो
ते करणार नाही.
का? ते च तुमचे चेतन मन आहे.
तुमचे चेतन मनच तुमची गणना करते, तुम्ही ते करू शकता की नाही.
आणि तो करणारा म्हणजे अवचेतन मन.
ज्या प्रकारचा संदेश
तू तुझ्या अवचेतन मनाला देतोस,
आका आणि जीनी, त्यांच्या जुन्या कॉमिक बुक्समध्ये चाचा चौधरी
आणि साबू यांची गोष्ट वाचली असेल तर,
चाचा चौधरी हे अतिशय कमी उंचीचे, चारित्र्याचे व्यक्तिमत्त्व
होते, पण ते खूप विचारी होते.
नेमके चाचा चौधरी हे चेतन मनाचे प्रतिनिधित्व आहे.
आणि साबू निरोगी, उंच आणि रुंद होता, पण त्याला मेंदू नव्हता.
चाचा चौधरी जे बोलतील ते करायचे.
तो काहीही करायचा.
त्याच्यात इतकी ताकद होती, की तो काहीही करू शकत होता.
चाचा जी चुकीचे होते की बरोबर, याचा विचार त्यांना करावा
लागला नाही.
आता तुम्हीच सांगा, या दोन्ही व्यक्तिरेखा एकत्र घेतल्या तर
काही झालं की नाही?
हे कोणावर अवलंबून आहे?
साबूवर की चाचा चौधरीवर?
चाचा चौधरी यांच्यावर.
कारण हे काम करावं लागेल असं चाचा चौधरी म्हणाले तर साबू ते
करतील.
तो ते करेल.
चाचा जी हे करणार नाहीत.
पण हे काम करता येणार नाही, असं चाचाजींना वाटत असेल तर साबू
आपोआप निष्क्रिय होईल.
हे काम कसे होईल याचा विचार करण्याची गरज नाही, तसा विचार
चाचाजींनी करण्याची गरज नाही.
कसं असा प्रश्न विचारला तर साबू काय म्हणतो?
हे काम कसं होईल याचा विचार चाचाजी करत आहेत.
त्यामुळे हे काम होणार नाही.
त्यामुळे झोपी जा.
पण, चाचा चौधरी यांचा चेतन मनावर इतका विश्वास आहे की, ते
काही बोलले तर ते करावेच लागते. कारण चेतन मनाने काही
सांगितले असेल तर त्याचे काम होते हे त्याला ठाऊक असते.
आणि ते कार्य पार पाडणे, परिणाम प्राप्त करणे, हे अवचेतन
मनाचे काम आहे.
तो ते करेल.
दुसर् या अर्थाने मी सांगू इच्छितो की, तुम्ही जे विचार करता,
जे विचार करता, जे काही विचार करता, त्याचा संदेश, त्याची
स्पंदने, त्याच्या लहरी विश्वात जातात.
विश्वात जा.
तुम्हाला एक गोष्ट वैज्ञानिकदृष्ट्या आठवते, एक गोष्ट
वैज्ञानिकदृष्ट्या आठवते, आपण जे काही विचार करतो, जे काही
बोलतो, आपले सर्व विचार, आपले सर्व विचार, आपली सर्व स्पंदने
आजही विश्वात उपलब्ध आहेत. हो।
आजच नव्हे, तर ५० वर्षांपूर्वीही जे काही बोललं गेलं, जे
बोललं गेलं, ते सगळं विश्वात उपलब्ध आहे. आणि तुम्हाला वाटते
की, त्याच लहरी तुमच्याकडे जातात आणि तुमच्यासाठी विश्वातून
त्याच गोष्टी तुमच्याकडे येतात.
लोक म्हणतात, तुम्ही जसे पेरता, तसे कापणीही कराल.
म्हणजे जर तुमच्या मनात चांगले विचार असतील तर चांगल्या
विचारांच्या लाटा तुमच्याकडे जात आहेत आणि तुमच्यासाठी
चांगल्या गोष्टी घेऊन येतील. आणि, जर तुमच्या मनात वाईट विचार
असतील तर वाईट लाटा तुमच्याकडे जात आहेत आणि वाईट गोष्टी
तुमच्यासाठी आहेत.
गरीब माणूस गरीब असतो कारण त्याचे विचार गरीब असतात.
तो गरीब लोकांसारखा विचार करतो.
लहानपणापासून तो गरीब लोकांसारखा विचार करत आला आहे.
आणि, तो पैशांचा तिरस्कार करत आहे.
पैसा हेच सर्व समस्यांचे मूळ आहे, असा तो लोकांचा तिरस्कार
करत आला आहे.
पैसा हे च सर्व अनिष्टांचे मूळ आहे, हे घरी शिकवले जाते.
पैसे कमावणारे लोक चोर आणि दरोडेखोर असतात.
ते चोरी करतात आणि पैसे कमवतात.
आता मला एक गोष्ट सांगा.
असे म्हटले जाते की, तुम्ही जे काही वाईट कराल ते पुन्हा
पुन्हा तुमच्यापासून दूर जाते.
ते दूर होईल की नाही? तुम्ही कुणावर प्रेम करता, त्याची
स्तुती करता. आज ना उद्या तो तुमच्यावर प्रभावित होईल.
तो तुमच्यासोबत आहे आणि तुम्ही त्याचं कौतुक करत आहात.
परंतु, आपण म्हणतो त्याप्रमाणे आपण ज्याचा वारंवार तिरस्कार
कराल, तोच सर्व समस्यांचे मूळ आहे.
तुमच्या घरी बायको आहे आणि तुम्ही म्हणता की तुम्ही सर्व
समस्यांचे मूळ आहात.
तुझ्यामुळे मी असा आहे.
तुझ्यामुळे मी गरीब आहे.
तुझ्यामुळे मी असा आहे.
तू माझी बायको आहेस.
ती बाई तुला किती दिवस सहन करेल? ती एक दिवस तुला सोडून जाईल.
त्याचप्रमाणे तुम्ही ज्या प्रकारे विचार कराल, ज्या पद्धतीने
विचार कराल, त्याचप्रमाणे तो तुमच्यासोबत असेल.
चांगले शिक्षण मिळाले नाही म्हणून आज आपण यशस्वी झालो नाही
असा दोष इतरांना देऊ नका. यात माझ्या आई-वडिलांची चूक आहे.
माझा जन्म चांगल्या जातीत झालेला नाही.
माझा रंग चांगला नाही. माझं व्यक्तिमत्त्व चांगलं नाही.
तुमचं व्यक्तिमत्त्व चांगलं नाही असं म्हटल्यावर तुमचं अवचेतन
मन हा संदेश स्वीकारतं किंवा हा संदेश विश्वात गेल्यावर काय
येईल?
उलट.
त्याचं व्यक्तिमत्त्व चांगलं नाही.
विश्वात जेव्हा त्या लाटा निघून गेल्या, तेव्हा तो संदेश
मिळालेल्या प्रत्येकाला वाटले की, आपले व्यक्तिमत्त्व चांगले
नाही, असे स्वत:लाच वाटते.
तो मूर्ख आहे.
तो हुशार नाही.
त्यामुळे तुमचं व्यक्तिमत्त्व चांगलं नाही, हे काम तुम्ही करू
शकत नाही, असं तुम्हाला स्वत:ला वाटत असताना तुम्ही जगाला हा
संदेश देत आहात, तर जगाने तुमच्यावर विश्वास का ठेवावा?
तुम्हाला जे वाटलं ते लोकांनी स्वीकारलं.
आपले वास्तव समजून घ्यायला या जगाला वेळ नाही.
तुम्ही मूर्ख आहात.
तुमचा मित्र तुम्हाला १० वर्षांपासून ओळखतो.
त्याच्या घरासमोर तुम्ही भिकारी असल्याचे भासवून वाटी घेऊन
बसू शकता.
मी त्या गाडीचा मालक आहे.
कल्पना करा की आपण त्या कारमध्ये आनंद घेत आहात.
तुम्ही त्या गाडीत मजा करत आहात.
तुमचा ड्रायव्हर म्हणेल,
काकांना मर्सिडीज कार हवी आहे.
आणि तो तुमच्यासाठी मर्सिडीज कारची व्यवस्था करेल.
कारण काका जे काही म्हणतील ते करायला तो तयार असतो.
त्यामुळे निदान सांगायला सुरुवात तरी करायला हवी.
विचारायला सुरुवात करा.
सकारात्मक चौकट, सकारात्मक विचार, मोठा विचार विकसित करा.
ज्या विचाराला तुम्ही धरून आहात,
त्या विचाराने तुम्हाला कधीच वेगळं काही करू दिलं नाही.
आणि जेव्हा तुम्ही काही वेगळं करत नाही,
मग तुम्हाला वेगळ्या प्रकारचं यश कसं मिळेल?
तुम्हाला तुमच्या आयुष्यातून काहीतरी वेगळं मिळवायचं आहे.
पण तुम्ही काही वेगळं करायला तयार नाही.
काहीतरी वेगळं मिळवायचं असेल तर,
तुम्हाला ही काहीतरी वेगळं करण्याची गरज आहे.
असे म्हटले जाते की यशस्वी व्यक्ती काही वेगळे करत नाहीत.
तेच काम ते वेगळ्या पद्धतीने करतात.
मी हे म्हणत आहे कारण
कारण अनेकदा आपण वेगळ्या गोष्टी शोधू लागतो.
मला कुठून वेगळं काही मिळावं?
वेगळं काही च नाही.
तुम्ही जे करत आहात ते वेगळ्या पद्धतीने करा.
तू आत्तापर्यंत क्लास घेतलाआहेस, अभ्यास केलाआहेस,
तुम्ही अभ्यास केला आहे.
पण त्याचा फायदा मिळाला नाही.
आता हा वर्ग वेगळ्या पद्धतीने घ्या.
शिकणे।
आणि हे ज्ञान अंमलात आणा.
त्याची अंमलबजावणी करा.
मग बघा.
आजपर्यंत जे झाले नाही,
आता होईल.
आणि ते नक्कीच होईल.
हे नक्कीच होईल.
थांबणे।
तोपर्यंत.
आणि।
मग अंमलात आणा.
बघा किती मजा येतेय.
खूप मजा येईल.
आयुष्य ात मजा येईल.
इथे खरंतर मी बोलत आहे
वेगळ्या प्रकारचा
हे घटक.
आणि यात मी आत्मभानाबद्दल बोलत होतो.
आत्मभान म्हणजे काय?
स्वत:ला ओळखणे.
तू कोण आहेस?
तुम्ही काय करू शकता?
हो।
आणि याचा विकास कसा करायचा?
याबद्दल मी बोलत होतो.
आपली ताकद, कमकुवतपणा, विचार आणि भावना यांची काळजी घ्या.
आपण आपली शक्ती, कमकुवतपणा, विचार आणि भावनांबद्दल पूर्णपणे
सतर्क असले पाहिजे.
आपले ज्ञान ठेवा.
ते नीट जाणून घेण्यासाठी, समजून घेण्यासाठी आणि त्याचा वापर
करण्यासाठी.
आपल्या स्वत: च्या भावना व्यवस्थापित करण्यात मदत करण्यासाठी
आपले ट्रिगर ओळखा.
एक जर्नल ठेवा जेणेकरून आपण आपल्या अनुभवांचे प्रतिबिंब ित
करू शकता आणि शिकू शकता.
आपण आपल्या अनुभवातून शिकू शकता.
काल मी तुला सविस्तर सांगितलं.
तुम्ही जे काही करत आहात.
त्याची नोंद घ्या.
तर ते।
जेव्हा तुम्हाला पुन्हा काहीतरी करावं लागतं.
त्यामुळे तो अनुभव कामी येईल.
त्याचा फायदा तुम्हाला मिळेल.
आपल्या कृतींचा आपल्या सभोवतालच्या लोकांवर कसा परिणाम होतो
याचा विचार करा.
तुम्ही काहीही म्हणा आणि करा.
याचा विचार करा आणि म्हणा किंवा करा.
हे लक्षात घेऊन.
ती गुणवत्ता विकसित करण्याविषयी मी बोलत आहे.
जो गुण तुम्हाला समाजात वेगळी ओळख मिळवून देईल.
जे तुम्हाला यशाची नवी पातळी देईल.
समाजात वेगळी ओळख हवी आहे का?
तुम्हाला यशाची वेगळी पातळी हवी आहे की नाही?
तुम्हाला हे हवं असेल तर.
मग या गोष्टी लक्षात ठेवा.
ते ठेवा.
हे विसरण्यासारखी गोष्ट नाही.
ही नेहमी आठवण करून देणारी गोष्ट आहे.
कारण जोपर्यंत तुम्ही नेहमी आठवण करून देत नाही.
जोपर्यंत गरज पडत नाही.
तुम्ही त्याचा वापर करू शकणार नाही.
ही शस्त्रे आहेत.
त्यांना नेहमी चमकत ठेवा.
त्यांना तेल लावून ठेवा.
त्यांना पॉलिश करून ठेवा.
जेणेकरून जेव्हा गरज पडेल तेव्हा तुम्ही त्याचा वापर करू शकाल.
तू शस्त्र घेतलेस.
तू ते पॉलिश केलं नाहीस.
युद्ध झाले.
जेव्हा आपल्याला ते वापरण्याची आवश्यकता होती.
त्याचा वापर करण्यास मनाई करण्यात आली होती.
तुम्ही सुपारीच्या दुकानात पाहिलं असेलच.
सुपारी फिरत राहते.
कारण तो वळला नाही तर तो खराब होईल.
शस्त्रांच्या बाबतीतही तेच आहे.
जर आपण ते साफ केले नाही, तेल लावले नाही तर ते खराब होईल.
आणि ज्ञानाच्या बाबतीतही तेच आहे.
त्यात सुधारणा न केल्यास.
तुम्ही लिहिलं नाही तर.
त्याची पुनरावृत्ती न केल्यास.
आठवत नसेल तर.
मग जेव्हा तुम्हाला योग्य वेळी त्याची गरज भासते.
मग तुम्ही त्याचा वापर करू शकणार नाही.
मग त्या ज्ञानाचा काहीच फायदा होत नाही.
त्यामुळे आता मी त्या गोष्टींबद्दल बोलत आहे.
जे तुम्हाला माहित आहे.
आणि मी म्हणतोय, प्रॅक्टिकल व्हा.
त्यांना अशा प्रकारे ओळखा.
त्यांना अशा प्रकारे समजून घ्या.
जेणेकरून तुम्ही त्यांचा योग्य वेळी वापर करू शकाल.
तरीही नको असेल तर.
आत्तापर्यंत घडत आलेली तीच कहाणी तुम्हाला अजूनही हवी असेल तर.
मग देव भले करील.
पण देवही त्यांचे भले करतो.
जे आधी स्वत:चं भलं करू शकतात.
त्यामुळे स्वत:चं भलं हवं असेल तर.
म्हणून मी म्हणालो.
सहानुभूतीच्या विभागात.
आत्मभान विकसित करणे.
स्वतःबद्दल जाणून घेण्यासाठी.
आणि ते काय आहे?
आपली ताकद, कमकुवतपणा, विचार आणि भावनांबद्दल.
सावध राहा.
हे लक्षात ठेवा.
तुझी ताकद काय आहे हे तुला कळायला हवं,
ज्याचा वापर तुम्ही योग्य वेळी करू शकता.
आपली कमकुवतपणा काय आहे हेही जाणून घ्यायला हवं.
त्यामुळे विनाकारण गोंधळ घालू नका.
अन्यथा तुमची प्रतिमा खराब होईल.
वेळेचा अपव्यय होईल.
तुमची विचारसरणी कशी आहे?
त्या विचारसरणीनुसार काम करा.
आपल्या विचारांच्या वर्तुळात राहा.
आपल्या विचारांच्या विरुद्ध असे काहीही करू नका.
मध्यंतरी कधी कधी सेल्फ टॉक करा.
आपली विचारसरणी सकारात्मक करा.
स्व-चर्चा या विषयावर आपण नंतर येऊ.
भावना[संपादन]।
आपला स्वभाव कसा आहे हे आपल्याला माहित असले पाहिजे.
ही गोष्ट रोज लक्षात ठेवा.
आपल्या भावना ंचे व्यवस्थापन करण्यासाठी नेहमी तयार रहा.
मी तुम्हाला भावनेने काम करायला सांगितलं होतं.
पण भावनिक होऊ नका.
ज्याप्रमाणे तुम्ही हाताने माचिस पेटवता,
माचिसकाठीची कमान आपल्या हातात आहे.
ते तुमच्या कामासाठी आहे.
हे तुमच्या तोट्यासाठी नाही.
त्याचप्रमाणे,
आपल्या भावना हातात ठेवा.
त्यांना आपल्या आज्ञेत ठेवा.
आपल्या गरजेनुसार त्यांचा वापर करा.
आपल्या गरजेनुसार त्यांचा वापर करू नका.
त्यांचा वापर करा.
तुम्हाला समजले का?
पुढं आहे.
तुम्ही काहीही करा,
त्याची नोंद घ्या.
यशस्वी होणं हे एक मोठं गुपित आहे.
आज तुम्ही जे काही शिकलात,
त्याची नोंद घेतली तर,
उद्या हीच गोष्ट करायची असेल तर,
दुसर् या कुणाला विचारावे लागणार नाही.
तुम्ही न विचारता ते करू शकाल.
आणि
हा तुमच्यासाठी एक धडा ठरेल.
आणि उद्या वरिष्ठ स्तरावर जाताना,
तुम्ही लीडर व्हाल, मॅनेजर व्हाल.
त्यामुळे त्या नोट्स तुम्ही तुमच्या टीमलाही देऊ शकता.
तुम्ही ते तुमच्या टीमला देऊ शकता.
तेही
वेळ न दवडता,
लवकर
काम करत असताना,
पुढे जाईल.
त्याचाही फायदा होणार आहे.
माझ्यावर विश्वास ठेव।
पुढं आहे.
आपल्या कृतींचा आपल्या सभोवतालच्या लोकांवर कसा परिणाम होतो
याचा विचार करा.
तुमची कृती, तुमचं वागणं, तुमचं संभाषण हे नेहमी लक्षात ठेवा
आपल्या सभोवतालच्या लोकांवर कोणत्या प्रकारे परिणाम होतो?
हे लक्षात घेऊन,
या आहेत गोष्टी,
तुझं वागणं
जे तुम्ही करता
आपल्या समाजातील आपले वर्तुळ वाढविणे किंवा कमी करणे.
जर वर्तुळ वाढले तर,
मग स्वच्छ मनाने वाढवा.
थोडं सहन झालं तर,
मग काहीही वाईट घडत नाही.
ते सहन करा आणि पुढे जा.
तू टेन्शन का घेतोस?
कारण
प्रत्येक गोष्टीच्या मधोमध आपला अहंकार आणणे चांगले नाही.
तुम्ही सांगितले की, तुमच्या मुलाने ५०० रुपये किमतीचे खेळणे
फोडले.
आणि तू त्याला शिवीगाळ केलीस.
तू त्याला घाबरवलेस.
ठीक आहे।
पण यानंतर त्याला प्रेमाने समजावून सांगा.
कारण असे वारंवार घडत असेल तर,
मग तुमचे बाळ
तुला घाबरायला सुरुवात होईल.
मग तो सगळ्यांना घाबरायला लागेल.
तो कायर होईल.
त्यामुळे असे करू नका.
हे करू नका।
ही चांगली गोष्ट नाही.
तुम्हाला समजले का?
ही चांगली गोष्ट नाही.
ही अजिबात चांगली गोष्ट नाही.
पुढे मी म्हणत होतो
सकारात्मक स्व-बोलण्याचा वापर करा.
स्वत:शी नेहमी सकारात्मक बोला.
सकारात्मक आत्म-चर्चा
तुमचा आत्मविश्वास वाढण्यास मदत होते.
कारण सकारात्मक बोलले नाही तर,
मग आपण सकारात्मक दृष्टिकोन असणारी व्यक्ती आहात असे तुम्हाला
वाटते.
पण तुम्ही ज्या समाजात राहता,
त्याचा परिणाम हळूहळू तुमच्यावर होईल.
आणि तो हळूहळू होणारा परिणाम
तुमच्यात नकारात्मकता निर्माण होईल.
उदाहरणार्थ, जेव्हा तुम्ही बाहेर पडता,
तुमचे स्वच्छ कपडे घाणेरडे होतात.
साहजिकच ते घाणेरडे होते.
जरी तुम्ही ते केले नाही तरी,
जेव्हा तुम्ही सोसायटीत बाहेर पडता,
त्या समाजाचा प्रभाव
हळूहळू आपल्यावर परिणाम होतो.
आणि त्या प्रभावातून बाहेर पडण्यासाठी,
हे महत्वाचे आहे
की तुम्ही मध्येच सेल्फ टॉक करता.
मधल्या काळात स्वत:ची चर्चा करा.
जाणून घेण्याचा प्रयत्न करा
की तुम्ही ट्रॅकवर आहात.
किंवा जाणून घ्या
की कोणीतरी तुम्हाला दिशाभूल केली आहे
आणि तुम्हाला चुकीच्या वाटेवर नेलं.
चुकीचे विचार तुमच्यात टाका.
हे घडतंय का?
इतका
सेल्फ टॉक करत राहा.
हे करत राहा.
त्यानंतर माझ्याकडे एक अतिशय महत्त्वाचा विषय आहे.
विकासाची मानसिकता विकसित करा.
हे खूप महत्वाचे आहे.
मानसिकता ही अशी गोष्ट आहे.
याला तुम्ही तुमची विचारसरणी म्हणू शकता.
आपण या मानसिकतेच्या रूपात आहात आणि याच विचारसरणीचा परिणाम
आहात.
तुमचे करिअर हे तुमच्या विचारसरणीचे फलित आहे.
काल तू स्वतःबद्दल जे काही विचार केलास,
तू जे काही प्लॅन केलेस,
आणि केले,
आज तुम्ही जे काही आहात,
कारण कालची विचारसरणी आणि मानसिकता.
तुझ्या आई-वडिलांनी जे काही प्लॅन केले,
कारण तुझं बालपण.
तुझं बालपण काहीही असलं तरी,
तुझ्या तारुण्यामुळे आहे.
आणि तुझ्या तारुण्याचं जे काही प्लॅनिंग झालं होतं,
तुझ्या म्हातारपणामुळे आहे.
इतका
उद्याचे प्लॅनिंग,
वाढीची मानसिकता असणे,
गरीब जन्माला येणे पाप नाही.
कारण त्यात तुमची काहीच भूमिका नाही.
पण मरत आहे बिचारा,
पाप आहे.
यात तुमचा दोष नाही.
मी तुला म्हणालो, तुझ्या विचारसरणीमुळे तू गरीब आहेस.
आणि हा विचार कुठून येतो?
तो तुमच्या समाजातून येतो.
छोट्या-छोट्या गोष्टींवर समाधान ी राहायला शिकवलं जातं.
मुलगा जिंकला आहे, मला हे हवे आहे आणि आम्ही त्याला थांबवतो.
आपण त्याच्या विचारसरणीवर नियंत्रण ठेवतो.
आम्ही त्याला पुढे जाऊ देत नाही.
अनेकदा लोक म्हणतात,
बाळा, असा विचार करू नकोस, तुला ही गोष्ट मिळू शकत नाही.
आणि आई-वडील समोर म्हणतात,
तुम्ही गरीब आहात, विचार करा.
हे सांगणाऱ्या पालकांची चूक आहे, असे मी म्हणत नाही.
त्या वर्तुळात त्यांनी आपलं आयुष्य जगलं आहे.
तब्बल २४ तास त्यांना त्रास सहन करावा लागत आहे.
त्यामुळे त्याच्या विचारात आणि बोलण्यातून ती गोष्ट समोर येईल.
ते ठीक आहे.
मी वर्तमानाला जगू नका असे सांगत नाही.
तुमचे जीवन अधिक फलदायी होईल.
पण केवळ वर्तमानात जगू नका.
भविष्याचेही नियोजन करा.
वाढती मानसिकता विकसित होणे गरजेचे आहे.
कारण जोपर्यंत तसे होत नाही, तोपर्यंत भविष्यातील नियोजन
होणार नाही.
आपण पुढे जाऊ शकणार नाही.
तसे म्हटले तर तुम्ही जिथे आहात तिथेच राहाल.
आई-वडिलांनी जिथून सुरुवात केली, तिथंच राहायचं आहे.
कमीत कमी असा विचार करा की आपल्या आई-वडिलांची सुरुवात
तुमच्यापेक्षा वाईट अवस्थेतून झाली आहे.
ते तुम्हाला तुमच्यापेक्षा चांगले वातावरण देत आहेत.
त्यामुळे किमान आपल्या मुलाला त्यापेक्षा काहीतरी चांगलं द्या.
त्यामुळे आणखी काहीतरी चांगलं करण्याचा प्रयत्न करा.
माझ्यावर विश्वास ठेवा, जर तुम्ही प्रयत्न केलात तर तुम्ही ते
करू शकाल.
हे शक्य आहे.
हे अगदी शक्य आहे.
तुम्ही ते नक्कीच करू शकाल.
पण तुम्ही ते कधी करू शकाल?
जेव्हा तुम्ही प्रयत्न कराल.
म्हणून फक्त मी तुमच्या प्रयत्नांबद्दल बोलत आहे, जे तुम्हाला
करावे लागेल आणि त्याचे परिणामात रूपांतर करावे लागेल. आता
तुम्ही प्रयत्न करता की नाही हे तुमच्यावर अवलंबून आहे.
रिझल्ट मिळवायचा असेल तर प्रयत्न करा, करा.
माझ्यावर विश्वास ठेवा, जर तुम्ही प्रयत्न केला तर तुम्ही करू
शकता.
होय आपण हे करू शकता।
पुढच्या व्हिडिओमध्ये मी आणखी काही तरी वेगळं बोलणार आहे.
आत्तापर्यंत तुम्ही जे काही शिकलात, त्या गोष्टी तुमच्या
आयुष्यात अंमलात आणण्याचा प्रयत्न करा.
हे खूप महत्वाचे आहे, खूप, खूप, खूप महत्वाचे आहे.
फक्त करायला सुरुवात करा.
अंमलबजावणी सुरू करा.
जोपर्यंत अंमलबजावणी होत नाही, तोपर्यंत त्याचा काहीच फायदा
होत नाही.
ते नीट ठेवलं तर गोष्टी बिघडतात.
त्याचप्रमाणे तुमचे ज्ञानही खराब होईल.
काही उपयोग नाही.
जोपर्यंत तुम्ही त्याची अंमलबजावणी करत नाही, तोपर्यंत जगाला
कळणार नाही की, त्याचा फायदा तुम्हाला कसा मिळेल.
आधी ते स्वत:साठी वापरा.
जगाला त्याचा लाभ मिळेल तेव्हाच तुम्हाला तुमचा लाभ मिळेल.
फक्त आपल्यासाठी या सर्व गोष्टी अंमलात आणण्यास सुरवात करा.
प्रयत्न करा, तुम्ही करू शकता.
होय आपण हे करू शकता।
माझ्या सर्व मित्र-मैत्रिणींपर्यंत हा शब्द पोहोचवायला विसरू
नका.