सर्वांना नमस्कार
तुम्हा सर्वांना गुड इव्हनिंग.
हा विनीत गौतम तुझा प्रशिक्षक आहे, तुझा ट्रेनर आहे आणि
आज मी बोलणार आहे.
विक्री विपणन व्यावसायिकांना
करिअरमध्ये यशस्वी व्हायचं आहे का?
तुम्हाला तुमच्या करिअरच्या शिखरावर जायचे आहे का?
तू खरंच आहेस.
फक्त वेळ घालवणे
मी म्हणत नाही
की तुम्ही वेळ घालवत आहात, पण मी फक्त विचारत आहे
तुम्ही तुमच्या करिअरबद्दल किती गंभीर आहात?
किल्ली
किंवा
प्रयत्न कराल
त्याच प्रमाणात यश मिळेल.
होय, ही वस्तुस्थिती आहे
तुम्ही जितक्या प्रामाणिकपणे प्रयत्न कराल तेवढ्याच
प्रामाणिकपणे प्रयत्न कराल
जेवढं जास्त
तुम्हाला प्रतिसाद मिळेल.
आता प्रश्न असा आहे की तुम्ही फक्त काम करत आहात का?
किंवा तुम्ही प्रामाणिकपणे काम करत आहात का?
होय, प्रामाणिकपणे काम करायचे असेल तर
गंभीरपणे आपण एका वर्षात आपले 10 वर्षांचे लक्ष्य साध्य करू
शकता.
मी तसे म्हणत नाही
एलन मस्क
हे नाव तुम्ही ऐकलं असेलच.
इलॉन मस्क म्हणतात की, तुमच्या प्रोफेशनल लाईफमध्ये तुमच्या
करिअरमध्ये येत्या १० वर्षांत तुम्हाला जे काही साध्य करायचे
आहे
फक्त ती गोष्ट मिळवण्यासाठी प्लॅन करा त्या सर्व गोष्टी
फक्त आत
साध्य करायचे असेल तर एक वर्ष
एका वर्षात १० वर्षांचे उद्दिष्ट
साहजिकच तुम्हाला हवे आहे.
आपले प्रयत्न देखील 10 पट जास्त द्या
१० पट प्रयत्न करावे लागतील
तुम्ही आधी जे प्रयत्न करत आहात तेच प्रयत्न कराल
आणि आपण 10 वेळा साध्य करू इच्छिता
हे शक्य आहे का? तसे झाल्यास हा अन्याय ठरेल
मग प्रत्येकाला प्रयत्न न करता सर्व काही साध्य करायचे असेल.
तुझ्यात क्षमता आहे का?
पूर्णपणे आपण त्याचा वापर करण्यास सक्षम आहात का?
आपण आपल्या पूर्ण क्षमतेचा वापर करण्यास सक्षम आहात की नाही?
हा प्रश्न आहे.
हा मोठा प्रश्न आहे
आपण आपल्या पूर्ण क्षमतेचा वापर करण्यास सक्षम आहात की नाही?
आपण त्याचा वापर करण्यास सक्षम आहात की नाही?
बहुतेक आपल्याला वाटते
तुम्हाला प्रतिसाद मिळतो
पण त्यानंतर ही गोष्ट जमली नाही असं तुम्हाला वाटतं
तुम्हाला जे वाटलं, जे वाटलं ते जमलं नाही
मग तुम्हाला किती वाटलं?
तुला किती साध्य करायचं होतं?
त्यामुळे ते तुमच्यावर अवलंबून आहे.
तुम्हाला किती वाटतं?
तुम्ही किती करता?
आणि तुम्हालाही तेच मिळतं
तुला वाटलं की तुला इतकं, इतकं, इतकं हवंय.
पण तू इतकं, इतकं, इतकं काम करतेस.
तर तुम्हाला मिळेल
हो, दुसरं काही ही अपेक्षा ठेवू नकोस.
यापेक्षा जास्त अपेक्षा ठेवू नका
आता प्रश्न असा आहे की
अर्थात तुम्हाला मिळवायचे आहे
तुला मिळवायचे आहे
अतिरिक्त परंतु आपण अतिरिक्त प्रयत्न करण्यास सक्षम नाही
कोणत्याही कारणास्तव
तुला काहीतरी व्हायचे आहे.
तुला काहीतरी करायचे आहे.
पण तुम्ही ते करू शकत नाही.
का? आणि जर तुम्हाला ते करायचं असेल, तर तुम्ही ते कसं करू
शकाल?
याच गोष्टीवर आज मी तुमच्याशी चर्चा करणार आहे
ते तुमच्या करिअरमध्ये, वैयक्तिक आयुष्यात, सामाजिक जीवनात,
प्रोफेशनल लाईफमध्ये
आपल्याला काहीतरी विलक्षण साध्य करायचे आहे
पण काहीतरी विलक्षण करायचं आहे
विलक्षण प्रयत्न करावे लागतील
आपण तो प्रयत्न करू शकत नाही
आणि जर तुम्ही तो प्रयत्न करू शकत नसाल तर
मग ती एक सोपी गोष्ट आहे
तुमचा निकालही येईल.
असामान्य होऊ नका
माझं बरोबर आहे का?
हा हिशोबाचा विषय आहे
आता प्रश्न असा आहे की
आपल्या पूर्ण क्षमतेचा वापर कसा करायचा?
तुम्हाला दिसेल
माझ्या मागे एक स्टेटमेंट लिहिलं आहे.
जर तुम्ही शांत आणि शांत असाल तर
आपण आपल्या क्षमतेचा वापर करू शकता
पूर्ण हो, जर आपण आपली पूर्ण क्षमता वापरण्यास सक्षम नसाल तर
तेवढंच
तुमच्यात क्षमता आहे
तुमच्याकडे ज्ञान असू शकतं, टॅलेंट असू शकतं
परंतु आपण त्याचा वापर करण्यास सक्षम नाही
100% आणि त्या वेळी तुम्ही निराश होतात
आपण स्वत: वर नियंत्रण ठेवू शकत नाही
आपण स्वत: ला योग्यरित्या सादर करू शकत नाही
एकंदरीत
तुम्ही जे काही करू शकता
आपण करू शकत नाही
प्रश्न असा आहे की
मी हे कसे करू शकतो?
आपण हे कसे करू शकता?
त्यासाठी ते महत्त्वाचे आहे
की तू तुझ्या मूडमध्ये येतोस.
आपल्या तालावर या
असामान्य व्हायचं असेल तर
मग काहीतरी विलक्षण करावं लागतं
आणि त्यासाठी
कारण तुम्हाला असामान्य व्हायचं असेल तर
मग स्वत:ची ओळख करून द्यावी लागेल
स्वपरिचय म्हणजे काय?
आपल्या मनःस्थितीत
तुम्हाला वाटले पाहिजे
की तू आहेस.
कधी कधी आपण इतरांसारखे वागत नाही
तुम्ही इतरांसारखे बोलण्याचा प्रयत्न करत नाही
आपण इतरांसारखे करण्याचा प्रयत्न करत नाही
इतरांसारखं बोलण्याचा प्रयत्न केला तर
याचा अर्थ असा की
तुम्हाला जे काही साध्य करायचे आहे
तुम्ही ते तुमच्या पद्धतीने करत नाही आहात.
त्यामुळे सर्वात आधी स्वत:ची ओळख करून द्यावी लागेल
तू स्वत:मध्ये येतोस.
आपण बोलत आहात हे आपल्याला माहित असले पाहिजे
तुम्ही ते करत आहात
तुम्ही विचार करत आहात
हे खूप गोंधळात टाकणारे आहे
तू काय बोलत आहेस?
कधी कधी एखादी व्यक्ती
स्वत:हून बाहेर पडतो
तो काहीतरी बोलतो
तो काहीतरी करतो
दुसरी व्यक्ती म्हणते
तो कसा वागत आहे?
तो काय म्हणतोय?
तो कोणासारखा बोलत आहे?
आम्हाला वाटते
ज्या विनितला आपण ओळखतो
तो विनीत नाही
तो बराच बदललेला दिसतो
त्याला काय झालंय?
हे मी म्हणत नाहीये.
थोडं आत्मपरीक्षण केलं तर
तुम्हाला वाटत असेल तर
मग तुम्ही रिलेट करू शकाल
स्वतःबरोबर किंवा कोणाशीतरी.
होय, तुम्ही रिलेट करू शकाल
शांत आणि शांत
जर तुम्ही शांत आणि शांत असाल तर
आपण आपल्या क्षमतेचा पूर्ण वापर करू शकता
आणि शांत आणि शांत राहणे
हे महत्वाचे आहे की
तुमचे स्वत:वर नियंत्रण आहे
स्वत:वर नियंत्रण ठेवा
तुम्ही काहीही असाल
तुम्ही कुठेही असाल
तुम्ही कुठल्याही क्षेत्रात आहात
तुम्ही डॉक्टर, वकील, इंजिनिअर, सीए, अकाउंटंट, मॅनेजर, जनरल
मॅनेजर, सीएफओ, सीए, सीईओ, तुम्ही काहीही असाल तरी होऊ शकता.
तुम्ही शिक्षक, प्रशिक्षक, प्राध्यापक, व्याख्याता होऊ शकता.
तुम्ही गृहिणी होऊ शकता.
तुम्ही राजकीय व्यक्ती असू शकता, तुम्ही काहीही असाल.
तुम्ही काहीही होऊ शकता.
तुम्ही कुठेही असाल तरी त्यापलीकडे जावं लागतं.
आता प्रश्न असा आहे की, जोपर्यंत स्वतःवर आत्मनियंत्रण येत
नाही, तोपर्यंत अनेकदा माणूस स्वत:ला विसरतो, जेव्हा तो
भावनेत असतो, तेव्हा की सध्या माझी पातळी काय आहे? मी कुठे
आहे? मला पुढे कुठून जायचे आहे? हे त्याला आठवत नाही.
तो हे विसरतो.
की मला पुढे जायचे कुठून? तो आपली जागा विसरतो.
जर तो आपले लोकेशन विसरला तर तुम्ही कॅब बुक करता, तुम्ही
डेस्टिनेशन बुक करता, पण त्याआधी तुम्हाला तुमचं सध्याचं
लोकेशन बुक करावं लागतं.
जोपर्यंत कॅब सध्याच्या ठिकाणी पोहोचत नाही, तोपर्यंत तुमचा
प्रवास सुरू होणार नाही. तुम्ही डेस्टिनेशनबद्दल बोलत आहात.
कॅब ड्रायव्हर विचारतोय, तू सध्या कुठे आहेस? तुझं लोकेशन
कुठे आहे?
मी तिथे येईन, तेव्हाच मी तुला घेईन आणि तुझा प्रवास सुरू
होईल.
यशस्वी प्रवास सुरू करायचा असेल, तर सर्वप्रथम आपण सध्या
नेमके कुठे आहात, हे तुमच्या मनात स्पष्ट असायला हवे.
अनेकदा असंही होतं, की तुम्ही कुठेही असाल, ज्या पदावर आहात,
प्रामाणिकपणे सांगायचं तर तुम्हाला ते पद स्वीकारायचं नसतं.
आपण सध्या कोणत्या पदावर आहात हे आपण स्वीकारू इच्छित नाही.
होय, असे घडते.
आपल्याला आपली सध्याची परिस्थिती इतरांपासून लपवावी लागेल.
ते इतरांपासून लपवणं ही काही मोठी गोष्ट नाही.
पण स्वत:ला सांगावे लागेल.
तुम्ही इतरांना सांगितले तर ते तुमची खिल्ली उडवतील.
तुम्हाला काही ही करण्याची गरज नाही.
पण स्वत:ला सांगावे लागेल.
म्हणूनच त्या परिस्थितीतून बाहेर पडण्यासाठी, तिथून पुढे
जाण्यासाठी किती प्रयत्नांची गरज आहे?
तुम्ही त्या दृष्टिकोनातून प्रयत्न कराल आणि तुम्ही पुढे जाल.
किती विजेची गरज आहे?
एखादी गोष्ट उचलायची असेल तर एक छोटा सा दगड उचलावा लागतो.
आपल्याकडे किती शक्ती आहे लागू करण्यासाठी?
आपल्याकडे आणखी किती शक्ती लागू करायची आहे?
दगड जितका मोठा तितका जास्त शक्ती लावावी लागते.
जेवढे मोठे उद्दिष्ट साध्य करायचे आहे, तेवढ्या क्षमतेचा वापर
करावा लागेल. आणि जर आपण तेवढी क्षमता वापरली नाही तर आपण
यशस्वी होऊ शकत नाही.
त्यामुळे पहिला महत्त्वाचा भाग म्हणजे आत्मसंयम ठेवावा लागतो,
आत्मपरीक्षण करावे लागते, आत्मपरीक्षण करावे लागते, स्वत:ला
प्रश्न विचारावे लागतात.
आणि सगळ्यात आधी स्वत:वर नियंत्रण ठेवायला हवं.
ध्यान करा, खोल श्वास घ्या आणि तुमची स्वत:ची ओळख होईल.
मग तुम्ही स्वत:ला प्रश्न विचारायला सुरुवात करता.
तू कुठे आहेस?
आणि तुला कुठे जायचंय?
कुठे जायचंय बाबा?
तुम्हाला कुठे जायचे आहे?
त्यासाठी किती प्रयत्न ांची गरज आहे?
किती वेळ लागतो?
ठोस योजना तयार करा.
ठोस योजना.
त्यामध्ये तुम्हाला नेमके काय कळेल
हो।
पण तुम्हालाही आत्मविश्वास आहे.
ही गोष्ट तुम्ही शिकू शकता.
आपण ही गोष्ट शिकू शकता आणि सुधारू शकता.
ही तुमची क्षमताही आहे.
आपण एखाद्या नवीन प्रकल्पावर आहात च असे नाही.
तुला सगळं माहीत आहे.
काही गोष्टी अशा असतात ज्या तुम्हाला माहित नसतात.
पण तुम्ही ते कराल याची तुम्हाला खात्री आहे.
मी ते शिकून घेईन.
मी ते करेन.
मी पुढे जाईन.
काही हरकत नाही।
जेव्हा तुम्ही शांत आणि शांत असाल तेव्हा तुम्हाला या गोष्टी
कळतील.
जेव्हा तुम्ही स्वत:वर नियंत्रण ठेवता.
जेव्हा तुम्ही स्वत:ला प्रश्न विचारता.
आपल्या यशासाठी छोटी छोटी उद्दिष्टे ठरवा.
आठवडाभराचे उद्दिष्ट .
एक महिन्याचे उद्दिष्ट .
एक तिमाहीचे उद्दिष्ट .
अर्धा वर्ष, सहा महिन्यांचे उद्दिष्ट .
वर्षभराचे उद्दिष्ट .
या एका आठवड्यात तुम्हाला काय करायचे आहे?
या एका महिन्यात तुम्हाला काय करायचे आहे?
या तिमाहीत तुम्हाला कुठे पोहोचायचे आहे?
टार्गेट बनवणं पुरेसं नाही.
उद्दिष्ट ठरवण्याबरोबरच आठवड्याच्या शेवटी, महिन्याच्या
अखेरीस, तिमाहीच्या अखेरीस मूल्यमापनही खूप महत्त्वाचे असते.
मी तुमच्या आत्ममूल्यमापनाबद्दल बोलत आहे.
तुम्हाला जे वाटलं होतं ते तुम्ही करू शकलात का?
आणि जर तुम्ही करू शकला नाही, तर तुम्ही किती केलं?
आणि काय गहाळ होतं, का गायब होतं?
तुम्हाला त्याबद्दल योग्य माहिती नाही का?
तुमच्याकडे पुरेसा वेळ नव्हता.
तुला ते करण्यात रस नव्हता.
दुसर् या कोणीतरी तुम्हाला त्रास दिला.
जाणून घ्या हे कारण.
आम्ही मूल्यमापन करू शकत नाही.
एखादी गोष्ट गहाळ असेल तर ती गायब असते.
ते का गायब आहे?
आम्ही त्याबद्दल जाणून घेण्याचा प्रयत्न करत नाही.
आणि जेव्हा आपण त्याबद्दल जाणून घेण्याचा प्रयत्न करत नाही,
तेव्हा गोष्टी चालूच राहतात.
आज तुम्हाला माहित आहे, उद्या तुमच्या सहकाऱ्याला कळेल.
परवा तुमच्या बॉसला कळेल.
गोष्टी टाळण्याची सवय आहे.
ही एक समस्या असेल.
मी तुम्हाला सांगतो.
तुम्हाला खूप काही साध्य करायचं आहे, पण गोष्टी टाळण्याची ही
सवय, स्वमूल्यमापन न करण्याची ही सवय तुम्हाला त्रास देत आहे.
काय करावं, काय झालं, किती झालं आणि काय शिल्लक राहिलं, ते का
सोडलं हे कळत नाही.
तुला माहित नाही।
गोष्टी फक्त घडतात. हे घडत आहे. हे घडत आहे.
हे घडत आहे.
हे कधीपर्यंत सुरू राहणार?
हे मला सांगा.
हे असेच चालू राहणार असेल, तर ते आतापर्यंत जसे चालू आहे, तसे
सुरू च राहील.
मी तुम्हाला एक साधी गोष्ट सांगितली आहे.
कागदपत्रांची पूर्तता करा.
की तुला इतकं काम करायचं होतं.
त्यातील केवळ ६० टक्के काम झाले.
४० टक्के गायब आहेत.
हे ४०% म्हणजे काय?
पुढील आठवडय़ाचे उद्दिष्ट गाठण्यापूर्वी,
ते ४०% आधी पूर्ण करा.
कारण जे काम शिल्लक आहे,
जे तू केले नाहीस,
आणि पुढच्या आठवड्याच्या टार्गेटवर गेले,
मग हे प्रलंबित काम होईल.
आणि प्रलंबित कामे हळूहळू ओझे बनतात.
आणि जेव्हा ओझे वाढते,
मग ते काम करण्याची आवड संपुष्टात येऊ लागते.
हा एक घटक आहे.
त्यामुळे आधी उरलेले काम पूर्ण करा.
प्रलंबित काम म्हणून ते ओझे होऊ देऊ नका.
आणखी एक समस्या येणार आहे.
समजा तुम्ही शाळा किंवा कॉलेजमध्ये शिकता.
किंवा ऑफिसचं कुठलंही काम.
आजचे काम, उद्याचे काम यावर अवलंबून आहे.
आधीचे काम झाले नाही तर पुढच्या कामात अडचण येणार आहे.
तुम्ही सहाव्या अध्यायाचे काम केले नाही, तर अध्याय ७ समजून
घेण्यात अडचण येणार आहे.
कारण अनेकदा हा संदर्भ दिला जातो की, तुम्ही सहाव्या अध्यायात
अभ्यास केला तसा कळत नाही.
प्रोफेशनल लाईफमध्ये हे काम करत असताना तुम्हाला ही गोष्ट
शिकायला मिळाली.
तुम्ही शिकलात.
पुढच्या धड्यात टार्गेटमध्ये आता तुम्ही इकडे तिकडे धावता.
समस्या सुटली आहे.
आणि त्याचप्रमाणे ४०-४०-३०% काम सोडल्यास, दर आठवड्याच्या
उद्दिष्टात,
मग एका महिन्यात तुम्ही हिशोब करा, समजा, दर आठवड्याला १०-१०
कामे करण्याचे उद्दिष्ट आहे.
आणि तुम्ही ६०-६०% केले.
मग ४०० पैकी, ६० पैकी, मग तुमची बचत होते.
तर, परिणाम काय आहे?
मला सांग।
त्यानंतरच या सर्व गोष्टी घडतील.
मी तुमच्या पूर्ण क्षमतेचा वापर करण्याबद्दल बोलत आहे.
मी तुमचे ध्येय साध्य करण्याविषयी बोलत आहे. होय, परंतु आपण
कसे साध्य करू शकता?
आपण आपले लक्ष्य कसे साध्य करू शकता?
त्याबद्दल मी बोलत आहे.
मी दुसर् या कशाबद्दलबोलत नाही.
आपण आपले लक्ष्य कसे साध्य करू शकता?
आपण आपली पूर्ण क्षमता कशी वापरू शकता? अशाच प्रकारे तुम्ही
60% काम करत राहिलात तर महिन्याच्या शेवटच्या टार्गेटमध्ये
तुम्ही पाहिलं, 60% काम झालं, 40% शिल्लक होतं.
आणि मागच्या बाजूस ४०% असल्याने अधिक समस्या निर्माण होतात.
कधी कधी इच्छा असूनही ६०% करू शकणार नाही.
तुम्ही फक्त 50% करू शकाल.
गोष्टी अडचणीच्या ठरतील.
तुम्हाला गोष्टी समजू शकणार नाहीत.
मग ते काम तुमच्यासाठी ओझं ठरतं.
ते म्हणतात, वर्गातील मुलं काय आहेत?
मागच्या अध्यायात ते काम करत नाहीत.
ते ओझे बनले आहे.
त्यांना पुढचा अध्याय समजत नाही.
मग ते वर्गातून बंक करू लागतात.
त्यांची या विषयातील आवड संपते.
ते शिक्षकाला टाळू लागतात.
ते वाईट गोष्टी करू लागतात.
हळूहळू विषय कमकुवत होत जातो.
आणि हे जर तुम्ही अनेक विषयांसोबत केले तर तुमची अभ्यासातील
आवड संपुष्टात येईल. जर तुम्ही कामात असे केले तर तुमची त्या
कामातील आवड संपुष्टात येईल.
आणि जेव्हा एखादी व्यक्ती २-३ वर्षांनंतर म्हणते,
मला हे काम करायचे नाही.
तो आपल्या उणिवा सांगणार नाही.
तो म्हणेल, काम निरुपयोगी आहे.
यात काहीच नाही.
ते त्यांच्या विचारांबद्दल आणि प्रयत्नांबद्दल बोलत नाहीत.
मी तुम्हाला एक उदाहरण देईन.
दोन सेल्समन.
पाऊस पडत आहे.
सगळीकडे पाणी आहे.
त्यांना ऑफिसला जाता येत नाही.
एक विचार आला,
मी आज ऑफिसला जाऊ शकत नाही.
मी काम करू शकत नाही. पाऊस पडत आहे.
त्यामुळे आज आपण घरीच चहा आणि फराळ बनवतो. आम्हाला मजा येते.
आणि त्यांनी हे काम केले.
त्यांनी टीव्ही चालू केला.
ते एक चित्रपट पाहत आहेत.
चहा आणि फराळ.
दुसऱ्या सेल्समनला वाटलं, आज पाऊस पडतोय.
सगळीकडे पाणी आहे.
त्यांना ऑफिसला जाता येत नाही.
आणि मीच नाही तर माझे सर्व क्लायंट घरी असतील.
आज त्यांना नाही म्हणता येणार नाही.
आज मी सगळ्यांना फोन करेन.
त्याने आपली डायरी काढली.
त्यांनी यादी काढली.
आज मला सगळ्यांना फोन करायचा आहे.
आणि आज,
महिन्याचे उद्दिष्ट मी पूर्ण करीन.
पावसाळा म्हणजे काय? नकारात्मक या सकारात्मक?
नकारात्मक किंवा सकारात्मक असे काहीही नसते.
ही विचार करण्याची पद्धत आहे.
तुम्ही पाहिलं, दोन सेल्समनपैकी एक सेल्समन पावसामुळे
टेन्शनमध्ये होता.
तो सुट्टीएन्जॉय करत होता.
दुसऱ्याने ती संधी बनवली.
पावसाळा, पावसाळ्याचा दिवस हा एकासाठी प्रॉब्लेम असतो, पण
दुसऱ्यासाठी संधी असतो.
आणि नंतर ज्याने संधी म्हणून त्याचा वापर केला, त्याला यश
मिळालं.
तो पुढे जाईल.
आणि ज्याने पकोड्याचा आस्वाद घेतला, तो म्हणतो, माझं नशीब
वाईट आहे.
विक्रीचे हे क्षेत्र निरुपयोगी आहे.
मी स्वत:लाच दोष देत आहे,
मी देवाला दोष देत आहे.
आणि अनेकदा अशी माणसं दुसऱ्यासाठी अडचणी निर्माण करतात.
तो कधीच आत्मपरीक्षण करत नाही, तो मूल्यमापन करतो की आपण काम
करण्यासाठी कोणत्या प्रकारची विचारसरणी वापरता? तो स्वत:ला
कधीच विचारत नाही.
आणि मी तुम्हाला सांगू इच्छितो की, जर तुम्ही सेल्स
मार्केटिंग प्रोफेशनल असाल तर तुमच्यापैकी 1% असे आहेत जे
पावसाळ्याच्या दिवसाच्या समस्येचा संधी म्हणून वापर करतात.
उर्वरित ९९ टक्के लोक याला एक समस्या मानतात.
तर, जर तुम्ही यशस्वी झालात तर फक्त 1% असेल.
तुम्ही स्वत:ला विचारा.
ज्या दिवशी तुम्ही सेल्स मार्केटिंगचं करिअर निवडलं, त्या
दिवशी तुमची विचारसरणी अशीच असायला हवी होती.
असो, हा विक्री विपणनाचा विषय नाही.
हे कोणत्याही क्षेत्रात, कोणत्याही स्तरावर, आपल्या समस्येचे
संधीत रूपांतर कसे करायचे, हे आपल्याला माहित असले पाहिजे. हे
तुम्हाला माहित असायला हवं.
जर तुम्हाला हे माहित नसेल तर समजून घ्या की प्रॉब्लेम आहे.
ही अत्यंत गंभीर पातळीवरील समस्या आहे.
तुला काय वाटतं?
तर, तेव्हाच या गोष्टी शक्य आहेत.
जर आपण हळू हळू चाललो, पण नियोजनबद्ध मार्गाने, यशस्वी
मार्गाने चाललो आणि जिथे आपल्याला चालता येत नाही, तिथे आपण
त्याचे मूल्यमापन केले पाहिजे, माझ्या माहितीप्रमाणे
माझ्याकडे ज्ञानाची कमतरता असेल तर मी ती सुधारली पाहिजे,
अद्ययावत केली पाहिजे, अद्ययावत केली पाहिजे.
मला एखादे नवे कौशल्य शिकायचे असेल तर ते शिकायला हवे.
जेव्हा तुम्ही मूल्यमापन कराल तेव्हाच तुम्हाला हे लक्षात
येईल.
तुम्ही मूल्यमापनही करत नाही.
९९ टक्के लोक सेल्फ असेसमेंट करत नाहीत.
स्वत:च्या चुका मान्य करत नाहीत, अशीही लोकांची सवय आहे.
ते ते इतरांवर लादतात.
घरीही असं च घडतं.
एका महिलेची बायको सतत नवऱ्याला बायकोवर लादत असते.
तुम्हाला माहित आहे का काय होतं?
ती आपली चूक दुसर् यावर टाकते आणि ते अस्वस्थ होतात.
तुम्ही स्वत:मध्ये सुधारणा केली नाही.
आणि जेव्हा आपण सुधारत नाही,
जेव्हा तुम्ही पुढचं काम कराल,
मागच्या वेळी मिळालेलं यश तुम्हाला मिळेल.
तुम्हाला खूप अपेक्षा आहेत.
पण प्रयत्नाने,
आणि शेवटच्या प्रयत्नाने,
असे म्हटले जाते की एकतर माणूस जिंकतो किंवा शिकतो.
पण तो कधी शिकणार?
जेव्हा तो मूल्यमापन करतो.
आणि तो मूल्यमापन कधी करणार?
जेव्हा त्याच्यावर नियंत्रण ठेवले जाईल.
निदान तो स्वत:वर तरी नियंत्रण ठेवेल,
आणि त्याच्या आधीच्या कामावर आणि त्याच्या चुकांवर लक्ष
केंद्रित करेल.
तरच तो हे करू शकेल.
म्हणून मी म्हणतोय,
जर तुम्ही शांत आणि शांत असाल तर,
आपण आपल्या क्षमतेचा पुरेपूर वापर करू शकता.
तुझ्यात क्षमता आहे,
पण ते वापरावे लागते हे आपल्याला माहित नसते.
आपल्याला माहित नसलेली एखादी गोष्ट, आपण स्वत: ला अद्यतनित
आणि अपग्रेड करू शकता.
तुम्हाला ते माहित नाही आणि तुम्हाला जाणून घ्यायचंही नाही.
तुला जाणून घ्यायचे नाही।
जाणून घ्यायचं नसेल तर सोडा.
तुमचे काम सोडा.
बघा, असं काहीच नाही जे तुम्ही करू शकत नाही.
अट फक्त एवढीच आहे की तुम्हाला ते करायचे आहे.
हे तुम्हाला माहित असायला हवं.
की तुम्हाला ते करायचे आहे.
अशा प्रकारे आपण पुढील आठवड्याचे लक्ष्य निश्चित केले आहे.
तुम्हाला काय साध्य करायचे आहे?
आपण पुढील महिन्याचे उद्दिष्ट ठेवले आहे.
तुम्ही स्वत:ला विचारा, की गेल्या तीन महिन्यांत,
तुम्ही स्वत:मध्ये काही सकारात्मक बदल केले आहेत का?
जे तुम्हाला चांगल्या यशाकडे नेऊ शकते.
तुम्ही कधी विचारता का?
किंवा दररोज,
तू सकाळी उठतोस,
तू ऑफिसला धावतोस,
तू सकाळी लवकर उठतोस,
तू ऑफिसला जा,
तू रात्री परत येऊन झोपतोस आणि तू पुन्हा बिझी आहेस.
तुम्ही रस्त्यावरून चालत आहात का,
किंवा वेळ जात आहे का?
पाच वर्षांनंतर विचार करण्याची संधीही मिळत नाही.
मी अगदी स्पष्ट पणे बोलत आहे.
आज वेळ आहे.
जेव्हा तुम्ही उठता,
तेव्हाच तुम्ही सकाळी असता.
जेव्हा जेव्हा तुम्ही जागे व्हाल,
कृती स्वत:कडे सकारात्मक पणे घ्या.
आत्मविकासाच्या दिशेने.
काही वेगळं हवं असेल तर काहीतरी वेगळं करावं लागतं.
आणि त्यासाठी,
स्वत:चा विकास करावा लागतो.
त्यासाठी पात्र व्हायला हवं.
आपल्याला स्वतःला योग्य उमेदवारात रूपांतरित करावे लागेल.
आणि त्यासाठी तुम्हाला माहित असणं गरजेचं आहे
तुमचा प्रॉब्लेम काय आहे.
पण तुम्ही पुढच्या आठवड्याचं टार्गेट ठरवलंत,
तुम्ही पुढच्या महिन्याचे टार्गेट ठरवले, पुढच्या तिमाहीचे
टार्गेट ठरवले,
आणि तुम्ही मूल्यमापन करत रहा.
आणि तुला माहित आहे,
एकदा सुरुवात केली की, एक समस्या येईल.
कारण तुम्ही शिस्तबद्ध पद्धतीने काम करत आहात.
शिस्त लावण्यात अडचण येईल.
पण एकदा तुम्ही शिस्तबद्ध होणार असाल तर,
एकदा तुम्ही शिस्तबद्ध झालात,
तुम्ही शिस्तबद्ध आयुष्य जगू लागता.
त्यामुळे गोष्टी घडतच राहतात,
आणि तुम्हाला ते लक्षातही येत नाही.
तुम्हाला ते लक्षातही येत नाही.
तुम्ही शिस्तबद्ध जीवन जगता.
आणि शिस्तबद्ध जीवन जगण्याच्या प्रक्रियेत,
पहाटे ५ वाजता उठणे,
जर ही तुमची सवय असेल तर,
मग तुम्हाला काही प्रॉब्लेम नाही.
पण ज्याला ७ वाजता उठण्याची सवय आहे,
काही प्रॉब्लेम नाही.
एक मोठी समस्या आहे.
जर तुम्ही त्याला ५ वाजता उठायला सांगितले तर,
तो म्हणेल, हो.
पण बहुतेकवेळा त्याला ५ वाजता का उठावं लागतं हे च कळत नाही.
तो ६ वाजता उठतो आणि त्याला वाटते की सर्व काही ठीक चालले आहे.
आधी त्याला मूल्यमापन करावं लागतं,
आणि त्याला कळतं की त्याच्याकडे वेळ कमी आहे.
मला वेळ कुठून मिळेल?
काहीतरी शिकण्यासाठी,
काहीतरी अतिरिक्त करण्यासाठी.
मग, जेव्हा तो 24 तासांचे मूल्यांकन सुरू करतो,
सकाळी अतिरिक्त २ तासांची झोप त्याच्या लक्षात येते,
यासाठी वापरता येईल.
जर मी या वेळेचा अर्धा तास माझ्या आरोग्यासाठी वापरला तर,
जॉगिंग, चालणे,
माझी तब्येत सुधारते.
निरोगी शरीरामुळे मन निरोगी राहते.
तुम्ही निरोगी असाल तर,
आपण अतिरिक्त प्रयत्न करू शकता.
कधीकधी
तुला जे करायचे आहे,
आपले शरीर आपल्याला आधार देत नाही.
हा आरोग्याचा प्रश्न बनतो.
त्यामुळे वेळेअभावी आपले काम पूर्ण करता येत नसेल तर,
हे तुम्हाला कधी कळलं?
जेव्हा आपण मूल्यांकन केले,
की तुम्ही थोडा जास्त वेळ देऊ शकला असता,
नंतर
हे काम करता आले असते.
आता तू म्हणतोस, मी खूप बिझी आहे.
साधारणपणे तुम्ही म्हणता,
वेळ कुठे आहे?
मी खूप बिझी आहे.
मी पूर्णपणे बिझी आहे.
मी या प्रक्रियेत मूल्यमापनाबद्दल बोललो.
मग तुम्हाला कळेल,
जिथून तुम्ही वेळेचे व्यवस्थापन करू शकता.
प्रत्येकाकडे २४ तास असतात.
तुमच्याकडेही आहे.
तुम्हाला कळेल,
जिथून तुम्ही मॅनेज करू शकता.
पण
मूल्यमापन करावे लागते.
तुम्ही वेळेचे व्यवस्थापन केले.
एकदा,
तुला माहित आहे
तुमच्यासाठी हा काळ महत्त्वाचा आहे,
तुम्हाला त्याची गरज आहे.
वेळ काढायचं ठरवलंस.
पहाटे ५ वाजता उठणे अवघड होईल.
पण
एकदा,
जर आपण हे करण्यास सुरवात केली तर,
तू तो वेळ वाचवतोस,
तुम्ही त्याचा वापर करा,
त्याचा फायदा तुम्हाला दिसेल.
मग, आपण आनंद घेण्यास सुरवात कराल.
तुम्हाला माहित आहे
यशाचा आनंद,
त्याची चव वेगळी असते.
मग, त्या प्रयत्नामुळे,
अतिरिक्त प्रतिसाद मिळेल.
अतिरिक्त काम करू शकाल.
अतिरिक्त यश मिळेल.
तुम्हाला अतिरिक्त लाभ मिळेल.
कौतुक आणि कौतुक मिळेल.
तुमचे कुटुंब सुखी राहील.
तुमची तब्येतही चांगली आहे.
नंतर
जेव्हा एक गोष्ट चांगली असते, तेव्हा इतर अनेक गोष्टीही
चांगल्या होतात.
आता
प्रश्न असा आहे की,
की
कुठून सुरुवात करायची?
तिथून.
ठेवा आणि थंड करा.
शांत आणि शांत.
त्यामुळे करिअरमध्ये पुढे जायचं असेल तर,
नंतर
सर्वात महत्वाची गोष्ट म्हणजे,
आपल्या आयुष्याचे वेळापत्रक बनवा.
शिस्तबद्ध जीवन.
मग, आपण योग्य आणि अयोग्य ओळखू शकाल.
काय योग्य आणि काय अयोग्य,
तुम्ही स्वत:बरोबर करत आहात.
बघा, माणसाला जे काही मिळतं,
तो त्याच्या प्रयत्नांमुळे मिळतो.
आणि त्याला जे मिळत नाही,
त्याच्या चुकांमुळे तो मिळत नाही.
पहिला
इतरांना दोष देणे बंद करा,
वेळीच देवाला शिव्या देणे बंद करा.
कारण
असे म्हटले जाते की,
जर तुम्ही यशस्वी होत नसाल,
लोक देवाला दोष देतात,
वेळ दोष द्या,
स्वत:ला दोष द्या.
पण
जे यशस्वी होतात,
त्या आहेत, त्या परिस्थितीत, त्या समस्येसाठी आपण काही तरी
उपाय शोधतो, काही तरी मार्ग शोधतो.
आणि हा उपाय, अशा प्रकारे, आपल्याला तो कधी मिळेल?
जेव्हा तुम्ही आत्मनियंत्रित व्हाल, तेव्हा तुम्ही
आत्मपरीक्षण कराल.
त्यावेळी तुमच्यात कोणीही हस्तक्षेप करणार नाही.
मी कोण आहे, मी काय करू शकतो, मी कसे करू शकतो हे तुम्हाला
माहित आहे.
मी किती करू शकतो.
यापेक्षा जास्त मी करू शकेन की नाही? आपण करू शकता हे
आपल्याला माहित असेल, परंतु आता आपण करू शकत नाही.
आणि तुम्ही करू शकत नाही, की तुमच्याविरोधात प्रश्नचिन्ह उभे
केले जाईल.
त्या प्रश्नचिन्हावर असे येईल की तुम्ही का करू शकत नाही?
तू का करू शकत नाहीस?
बघा, पुस्तकं वाचून तुम्ही काही तांत्रिक गोष्टी शिकता, पण
जोपर्यंत तुम्ही प्रॅक्टिकल होत नाही,
आपल्या यशात आपल्या प्रमाणपत्रांचे आणि पुस्तकांचे महत्त्व १५
ते २० टक्के आहे.
तुमचे ८० टक्के अतिरिक्त प्रयत्न, कार्यक्षमता, तुमचा
दृष्टिकोन, तुमचे अतिरिक्त कौशल्य, त्यामुळंच तुम्ही यशस्वी
होतात. की प्रॉब्लेम पाहून तुम्ही रडायला लागता, शिव्या
द्यायला सुरुवात करता, प्रॉब्लेम पाहून तुम्ही पळून जाता,
किंवा त्यातच
प्रॉब्लेम, तुम्ही संधी शोधा आणि बाहेर पडा. दुसरं म्हणजे
प्रॉब्लेम पाहून बहुतेक लोक पळून जातात.
आणि जो त्या समस्येमध्ये संधी शोधतो, आणि त्या समस्येला आपली
शक्ती बनवतो, ती साधी गोष्ट आहे,
तो काहीतरी चांगलं करेल, काहीतरी वेगळं करेल आणि तेच यश आहे.
मी सेल्स प्रोफेशनल्सबद्दल बोलत आहे.
मी एक उदाहरण देईन.
आपल्याला त्या कंपन्यांना भेट द्यावी लागते असे सांगितले जाते
आणि ९९ टक्के व्यावसायिकांना असे वाटते की त्यांना आतील भागात
जावे लागते जिथे योग्य वाहतूक नाही.
कधी चालत जावं लागतं, पावसाळ्यात पाण्यातून बाहेर पडावं
लागतं, शूज उतरवून हातात घ्यावं लागतं.
९९ टक्के व्यावसायिकांनी नकार दिला.
अशा स्थितीत त्यांना काय दिसते? समस्या।
त्यांना एक समस्या दिसते.
त्यांच्यासमोर एक समस्या दिसते.
पण ही नदीची समस्या आहे.
दूरवरून पाहिलं तर एक संधी मिळते.
कारण तिथे कोणीही पोहोचू शकत नाही.
कोणीही जात नाही.
सर्वजण नकार देत आहेत.
आणि एक जण म्हणाला की तो जाईल.
मी चालायला तयार आहे.
पावसाळ्यात,
मी माझे शूज हातात घेऊन जायला तयार आहे.
त्याला प्रॉब्लेम दिसला नाही म्हणून त्याला संधी दिसली.
आणि संधी काय आहे?
जो तिथे पोहोचतो,
त्याला नक्कीच काम मिळेल.
तो आपले उद्दिष्ट साध्य करू शकेल.
ते तो अतिशय प्रामाणिकपणे करू शकेल.
पण त्याला तिथे पोहोचावे लागेल.
त्याचप्रमाणे प्रत्येक परिस्थितीत एक समस्या असते जी
साधारणपणे ९९ टक्के लोकांना दिसते.
पण त्या समस्येमध्ये केवळ १ टक्के लोकांना संधी दिसते.
हा विचार करण्याचा प्रश्न आहे.
आणि विचार म्हणजे काय?
जेव्हा तुम्हाला वास्तवाची जाणीव असेल तेव्हाच तुम्ही विचार
करू शकता.
जेव्हा तुम्ही मैदानाबाहेर असता.
तुम्हाला माहित आहे की यश सोपे नसते.
त्यासाठी प्रयत्न करावे लागतील.
आणि त्या बदल्यात तुम्हाला इतरांकडून काही तरी मिळायला हवं.
इतरांपेक्षा वेगळं काही मिळवायचं असेल तर.
इतरांपेक्षा जास्त, इतरांपेक्षा काहीतरी चांगलं मिळवायचं असेल
तर.
मग इतरांपेक्षा काहीतरी वेगळं करावं लागतं.
इतरांपेक्षा काहीतरी जास्त करावं लागतं.
तुम्हाला इतरांकडून काहीतरी अतिरिक्त मिळवायचे आहे,
तुम्हाला काही फरक करावा लागेल, काही अतिरिक्त प्रयत्न करावे
लागतील.
आपण स्वत: ला विचारा आणि स्वीकारा की आपण सामान्य
परिस्थितीसाठी बनलेले नाही.
टिपिकल परिस्थितीत तुम्ही काहीतरी करू शकता.
त्यावर तोडगा काढला जातो.
आपण हे करू शकता यावर आधी स्वतःवर विश्वास ठेवावा लागेल.
मग लोक हळूहळू विश्वास ठेवू शकतात.
फक्त रोहितच हे करू शकतो यावर तुमची कंपनी, तुमची संस्था
विश्वास ठेवू लागेल.
प्रत्येकजण हे करू शकत नाही.
इतरांचा तुमच्यावर जो विश्वास असतो, तो नंतर केला जातो.
आधी स्वत:वर विश्वास ठेवावा लागेल.
आणि तुम्हाला काहीतरी करायला हवं.
तू कधी करणार?
जेव्हा तुमचा स्वतःवर विश्वास असतो.
आणि जेव्हा तुम्ही कराल तेव्हा जगाला दिसेल.
आणि जेव्हा जग बघेल तेव्हा त्यांचा तुमच्यावरचा विश्वासही
निर्माण होऊ लागेल.
त्यांचा तुमच्यावरचा विश्वासही वाढू लागेल.
त्यामुळे लोक तुमच्यासोबत येतात.
जे लोक तुम्हाला शिवीगाळ करत आहेत, तुमच्यावर हसत आहेत, तेच
तुमच्यासोबत यायला तयार आहेत.
निदान यशस्वी तरी व्हा.
आता तुम्ही म्हणाल, मी यशस्वी का आहे?
त्यांच्यासोबत येण्यासाठी तुम्हाला यशस्वी होण्याची गरज नाही.
स्वत:साठी यशस्वी व्हायला हवं.
मग जग तुमच्याबरोबर येईल.
आज जर तुम्ही यशस्वी होत नसाल तर स्वत:साठी.
तुम्हाला काही प्रॉब्लेम असेल तर स्वत:साठी.
टिप्पणी करण्यासाठी काही जग आहे का? टोमणे मारण्यासारखं जग
आहे का?
त्याचप्रमाणे जेव्हा तुम्ही यशस्वी व्हाल, तेव्हा ते
स्वत:साठीच असेल.
जर तुम्ही कार विकत घेत असाल आणि खूप मजा करत असाल तर तुम्ही
स्वतःचा आनंद घेत असाल.
कधी कधी तुम्ही कुणाला लिफ्ट देता, ही वेगळी गोष्ट आहे.
पण बघा, इतरांना दोष देऊ नकोस बाबा.
स्वत:साठी मोठं घर विकत घेतलं तर त्याचं आयुष्य कोण एन्जॉय
करेल?
तुम्ही त्याचा आनंद घ्याल.
हो।
तर, हे आपल्यावर अवलंबून आहे.
जेव्हा जेव्हा तुम्ही
स्वतःची तुलना दुसऱ्याशी करा, आपण हीन आहात असे समजू नका.
स्व-वृत्ती ठेवा.
त्यावरून तुम्ही कोणत्या स्तरावर आहात हे कळेल. आणि त्यानुसार
मूल्यमापन करा.
संधी मिळेल, ती साधण्याची तयारी ठेवा.
तुम्हाला नक्कीच संधी मिळेल.
संधी तुमच्या मार्गात येतील.
सकारात्मक मानसिकतेत राहा.
तुम्हाला तुमचं करिअर माहित असायला हवं.
सेल्स मार्केटिंग प्रोफेशनल म्हणून तुम्ही कोणत्या पदावर आहात?
इथून तुमचे ध्येय काय असू शकते? जर तुम्ही एक्झिक्युटिव्ह
असाल तर तुमचे टार्गेट सीनियर एक्झिक्युटिव्ह बनण्याचे आहे.
सीनियर एक्झिक्युटिव्ह, असिस्टंट मॅनेजर, तुम्हाला मॅनेजर
व्हायचे आहे.
आपल्याला पुढील चरणाबद्दल माहिती असणे आवश्यक आहे.
आणि ती संधी तुम्हाला कधी मिळणार? डोळे उघडे ठेवा.
त्यासाठी प्रयत्न करा.
वरिष्ठांच्या नजरेत राहा.
त्यांच्या नजरेत राहा.
तुम्हाला माहित आहे का की दर आठवड्याला, दर महिन्याला तुमचा
रिपोर्ट सादर केला जातो.
ते रेकॉर्ड कायम ठेवतात.
तर, डोळ्यात राहणे याचा अर्थ असा नाही की आपण त्यांचे अनुसरण
करत रहा.
डोळ्यात राहून मला असं म्हणायचं आहे की तू काहीतरी कर.
जेणेकरून तुम्ही एकाग्र राहाल.
केंद्रीकृत रहा.
सर्वांच्या नजरा तुमच्यावर असायला हव्यात.
काम असताना ते कोणी केले?
रोहितने केले.
हे कोणी केले? रोहितने केले.
हे काम कोणी केले?
रोहितने केले.
रोहित जेव्हा बॉसचे चार वेळा ऐकतो, तेव्हा बॉसला मूर्ख समजू
नका.
तो कुठल्याही स्तरावर असला, तरी आपल्या पदावर राहून तुमचा
वरिष्ठ तिथे पोहोचला आहे.
त्याला मूर्ख समजू नका.
आणि तुमच्यापैकी बरेच जण स्वत:ला खूप हुशार समजतात की तुम्ही
तुमच्या बॉसला मूर्ख बनवून पगारवाढ, पदोन्नती घ्याल.
हे शक्य आहे की आपण ते एकदा किंवा दोनदा घेऊ शकता.
पण मी तुम्हाला सांगू इच्छितो की, दीर्घकाळात तुम्ही अडचणीत
येणार आहात. अतिशय वाईट त्रास.
या धूर्त गोष्टी फार काळ टिकत नाहीत.
तुम्ही कुठेतरी अडकून पडाल.
हो। अडकून पडण्याची तयारी ठेवा.
कुठेतरी या गोष्टी तुम्हाला अडकवून सोडून जातील. ते स्वीकारा.
ते स्वीकारा.
हो।
त्यामुळे प्रामाणिकपणाच्या खऱ्या प्रयत्नावर जर तुम्ही त्या
प्रामाणिकपणाने गोष्टी करू शकत नसाल तर स्वत:ला विचारा.
मी म्हणतोय की, तुम्ही कुठेही असाल, कुठल्याही स्तरावर असाल,
मूल्यमापन प्रक्रिया करून तुम्ही काम करता.
दर आठवड्याचे मूल्यांकन, दर महिन्याचे मूल्यांकन, दर तिमाही,
अर्धवर्ष, वर्ष, आपण करतो.
मी म्हणतोय, एक वर्ष काम करा.
गेल्या पाच वर्षांत जे काही तुम्ही करू शकला नाही, ते तुम्ही
एका वर्षात करून दाखवले, हे तुम्हाला कळेल.
फरक, स्वत:मध्ये सुधारणा, स्वत:मध्ये सुधारणा केली नाही तर
तुम्हाला सुधारलेले यश मिळणार नाही.
त्यामुळे गेल्या पाच वर्षांत जी सुधारणा करता आली नाही, ती
तुम्हाला स्वत:मध्ये सुधारणा करण्याची गरज नव्हती.
याची तुम्हाला कल्पना नव्हती.
गाडी पुढे सरकत आहे, हात हलत आहे.
तुम्ही ते करत आहात.
त्यामुळे जेव्हा असे काम होईल, तेव्हा ते काम अशा प्रकारे
होईल.
काम टाळण्याच्या दृष्टिकोनातून जेव्हा तुमचे प्रयत्न होत
असतील, तर त्याचा परिणामही तसाच येईल.
मी हे काम करू शकत नाही, हे काम करू शकत नाही, हे काम करू शकत
नाही, अशा परिस्थितीला तुम्ही दोष देता.
मी ते करू शकत नाही.
असे सांगून काम करणे शक्य होत नाही.
असे केल्याने ते शक्य आहे.
त्यामुळे तुमची ऊर्जा किती टक्के आहे, बघा, सर्वात महत्त्वाची
गोष्ट म्हणजे, जर मी शांत आणि शांत राहण्याबद्दल बोलत असेल,
तुम्ही शांत आणि थंड असाल तर तुम्ही तुमच्या क्षमतेचा पुरेपूर
वापर करू शकता.
हे मी अतिशय ठोस दृष्टिकोनातून सांगत आहे.
कारण अनेकदा आपण काय करत आहोत हेही कळत नाही.
मी ज्या ठिकाणी काम करत आहे, ती जागा, ती संस्था, ते काम, मी
जे काम करत आहे, ते काम माझ्यासाठी योग्य आहे का?
मी ज्या ठिकाणी काम करत आहे, ती जागा माझ्यासाठी, माझ्या
भविष्यासाठी, माझ्या करिअरसाठी योग्य आहे का?
मी जे प्रयत्न करत आहे, जे प्रयत्न करत आहे, पुढील 5 वर्षात
माझं भवितव्य काय असेल, याचा तुम्ही विचार केला आहे का?
नाही, तू नाही.
तुम्ही फक्त चालू च आहात.
थोडा वेळ थांबा.
थांबा आणि विचार करा, स्वतःला अद्ययावत करा, स्वत: ला अपग्रेड
करा.
आपण गोष्टी चांगल्या प्रकारे करू शकता.
मी तुम्हाला एक छोटेसे उदाहरण देतो.
दोन जण लाकूड तोडत आहेत.
एक उमेदवार असा आहे जो सतत लाकूड कापतो, चहा-पाणी पित नाही,
विश्रांती घेत नाही.
एक व्यक्ती मध्येच विश्रांती घेतो, विश्रांती घेतो, चहा किंवा
पाणी पितो आणि आपली कुऱ्हाड ही धारदार करतो.
रोज संध्याकाळी लाकूड कापण्याची, लाकूड कापण्याची मोजणी होत
असताना जो सतत काम करत असतो, त्याचे काम कमी होत असते.
त्याचे काम कमी होत आहे.
आणि जो मध्येच विश्रांती घेत असतो, शरीराला आराम देत असतो,
त्याची कुऱ्हाड धारदार करत असतो, कुऱ्हाड धारदार करत असतो,
त्याचे काम वाढत असते.
मी काय सांगू इच्छितो ते तुला समजले का?
मी तुम्हाला सतत बैलासारखं व्हायला सांगत नाहीये.
आज कष्टाचा नाही, स्मार्ट वर्कचा काळ आहे.
कालही ते स्मार्ट काम होतं.
ज्याने हुशारीने ते केले, तो यशस्वी होतो.
माझ्यावर विश्वास ठेव।
असे सतत केल्यास तुमची ऊर्जा कमी होत जाते.
जे लाकूड तुम्ही पाच प्रयत्नात कापू शकलात, कारण तुम्ही ते
सतत केले, त्याच्याशी नातं जोडलं तर विचार करा, मन थकतं, शरीर
थकतं, ते तुम्ही आठ वेळा, नऊ वेळा, दहा वेळा कापू शकता.
आणि ज्याने आपल्या शरीराला विश्रांती दिली, थोडे खाल्ले,
आपली कुऱ्हाड धारदार करून तो पाच वेळा करत आहे.
पाचपट बचत .
आता तुम्ही म्हणाल की मधल्या काळात त्याने पाच मिनिटे-दहा
मिनिटांचा ब्रेक घेतला.
त्याने पाच मिनिटे-दहा मिनिटांची विश्रांती घेतली,
परंतु, याचा विचार करा, जर आपण खऱ्या अर्थाने गणना केली तर,
की त्याने दहा मिनिटांची विश्रांती घेतली, त्याने आपली
कुऱ्हाड साफ केली, त्याने स्वतःला थोडे कापले, परंतु, त्याने
काम थोडे चांगले केले.
तो आपला वेळ वाचवत आहे, आपली ऊर्जा वाचवत आहे, वेळ वाचवत आहे
आणि दीर्घकाळात सतत काम करत असताना तो माझ्या लाकडातून चोरी
केल्याचे सांगत असतो.
मी नेहमी काम करतो,
मी सतत काम करतो, तो मधल्या काळात विश्रांती घेतो आहे, पण
तरीही त्याच्याकडे लाकूड जास्त आहे.
तुम्ही इतरांना शिव्या देत आहात, स्वत:ला मदत करत नाही.
मी तुझ्याबद्दल बोलतोय,
मी तुझ्याशी बोलत आहे,
मी तुम्हा सर्वांशी बोलत आहे.
आपण यशस्वी न होण्याबद्दल इतरांना दोष देत आहात.
तुम्ही तुमच्या उणिवांसाठी इतरांना दोष देत आहात.
हे का आहे? कारण तुम्ही सेल्फ असेसमेंट करत नाही.
जर तुम्ही सेल्फ असेसमेंट केलं, जेव्हा तुम्ही तो जे करत आहात
ते कराल तेव्हा गोष्टी आपोआप सकारात्मक रुपांतरित होतील आणि
तुम्ही काहीतरी चांगलं करू शकाल.
हो। तुम्ही वेळ व्हाल, तुम्ही वाद्य व्हाल, पण जेव्हा तुम्ही
मनापासून काम कराल, तुमची शक्ती कशी वापरावी, तुमची साधने आणि
उपकरणे कशी वापरावीत, हे लक्षात घेऊन काम कराल तेव्हा तुम्ही
तुमची किंमत जगाकडून अधिक चांगल्या प्रकारे घेऊ शकता, कारण
तुम्ही चांगली किंमत द्याल. त्याआधी तुम्हाला चांगले काम
करावे लागेल. आणि जर तुम्ही चांगले काम केले तर जग तुम्हाला
चांगली किंमत द्यायला तयार आहे.
मग तुम्ही चांगली किंमत घ्यायला तयार आहात का? बघा, तुम्ही
आरडाओरडा करून किंमत मागितली, तर तुम्हाला कोणी काही देणार
नाही.
त्यामुळे मला जादा किंमत द्या, जादा किंमत द्या.
तुम्ही मुलाखतीला जाता, तुम्ही म्हणता मला ५०,००० हवे आहेत,
मला ५०,००० हवे आहेत, मला ५०,००० हवे आहेत.
५०,००० मागण्यापेक्षा आपण ५०,००० साठी पात्र आहात हे सिद्ध
करणे चांगले.
कारण समोरची व्यक्ती तुम्हाला ५०,००० तेव्हाच देईल जेव्हा
त्याला वाटेल की तुम्ही त्याच्यासाठी इतके फायदेशीर आहात.
जर आपण त्याच्यासाठी इतके फायदेशीर असाल तर याचा अर्थ असा आहे
की आपण त्यास पात्र आहात.
जेव्हा तुम्ही एखादे प्रॉडक्ट खरेदी करता तेव्हा समोरची
व्यक्ती तुम्हाला त्याच्या महत्त्वानुसार किंमत देईल.
ते किती मौल्यवान आहे हे महत्त्वाचे नाही.
हे माझ्या आयुष्यात किती महत्वाचे आहे याबद्दल आहे.
हे माझ्यासाठी किती फायदेशीर आहे.
याचा मला काय फायदा होऊ शकतो.
मी ते कुठे वापरू शकतो?
मी त्याचा काय फायदा घेऊ शकतो?
आणि जेवढी तुम्ही एखादी गोष्ट विकता तितके त्या उत्पादनाचे
महत्त्व, त्या उत्पादनाचे समोरच्या व्यक्तीच्या आयुष्यात
होणारे फायदे, त्यातून काय बदल होणार आहेत हे समोरच्या
व्यक्तीला सांगता येत नाही. तर, आपले उत्पादन किती महत्वाचे
आहे,
त्यामुळे त्याच्या आयुष्यात फरक पडत नाही. त्याला काही फरक
पडत नाही.
तो म्हणेल, ही गोष्ट तुझ्यासाठी किती महत्त्वाची आहे, मला काय
फरक पडतो?
त्यामुळे यशालाही वाटते की, जोपर्यंत मी तुमच्या लायकीचा आहे
असे तुम्हाला वाटत नाही, तोपर्यंत ते त्याला पात्र आहे.
अरे मर्सिडीज कार, तू माझी आहेस.
मी तुझी लायकी आहे.
जोपर्यंत तुम्ही स्वत:ला योग्य उमेदवार बनवत नाही.
आणि हे काय आहे?
एक माइंड कोच म्हणून मला हे सांगायला आवडेल की, जेव्हा तुम्ही
तुमच्या अवचेतन मनाला हे म्हणता, की होय, मी पात्र आहे, मी
पात्र आहे, मी मर्सिडीजला पात्र आहे,
मला मर्सिडीज हवी आहे,
मला मर्सिडीज हवी आहे, तुमचे अवचेतन मन तुम्हाला सर्व प्रयत्न
करायला सांगते, तुम्ही हे करा, तुम्ही ते करा, तुम्ही हे करा,
तुम्ही ते करा, तुम्ही सर्व प्रयत्न करा, तुम्हाला या गोष्टी
मिळतील, तुम्हाला ही गोष्ट मिळू शकते.
होय, तुम्हाला या गोष्टी मिळतील.
आता प्रश्न असा आहे की, बघा, नुसता विचार करून ते घडत नाही.
नुसती स्वप्ने पाहिल्याने ते घडत नाही.
होय, स्वप्न पाहणे आणि विचार करणे ही यशाची पहिली पायरी आहे.
तुम्हाला आयुष्यात जे काही मिळवायचे आहे, जे काही व्हायचे
आहे, त्यासाठी आधी स्वप्न पाहावे लागेल.
स्वप्नपूर्ती, तुम्हाला तुमच्या करिअरच्या शिखरावर जायचे आहे.
जोपर्यंत आपण शिखरावर जाण्याचे स्वप्न पाहत नाही, आपल्याला
वाटत नाही, रोड मॅप तयार होत नाही, योजना तयार होत नाही,
अंमलबजावणी सुरू होत नाही, तोपर्यंत आपण पुढे जाऊ शकत नाही.
आणि जेव्हा तुम्ही पुढे जात नसता, तुम्ही यशस्वी मार्गावर जात
नसता, तेव्हा यशस्वी होण्यात काहीच अर्थ नसतो.
त्यामुळे तुम्हाला आयुष्यात जे काही व्हायचं आहे, जे काही
मिळवायचं आहे, ते आधी एक ध्येय ठरवा.
आणि त्या गोष्टी तेव्हाच घडतील जेव्हा तुम्ही शांत आणि शांत
असाल.
तुम्ही तुमच्या पूर्ण क्षमतेनुसार तुमचे ध्येय ठरवता, तुम्ही
एक ध्येय ठरवता, की मला तिथे जायचे आहे, मी ते करू शकतो.
मला ही लांब गाडी हवी आहे,
मला हा बंगला हवा आहे.
तरच तुम्ही हे करू शकता.
मग तुम्ही त्यानुसार प्रयत्न करा.
आधी तुम्ही स्वप्न पाहिलं, प्लॅन बनवला, मग प्रयत्न करायला
सुरुवात केली आणि हळूहळू त्या वाटेवर पुढे गेलात. आधी विचार
केला, स्वप्न ं पाहिली, मग कुठून सुरुवात करायची याचा विचार
करू लागलात.
तुमचे अवचेतन मन तुमच्यासाठी सर्व मार्ग खुले करेल.
त्यातून सर्व ठिकाणे तयार होतील.
तुम्ही आयएएस होण्याचा बेत आखला आहे, त्यामुळे ज्या दिवशी
तुम्ही आयएएस होण्याचा विचार केला, त्या दिवशी तुम्ही खऱ्या
अर्थाने विचार केला आणि आपल्या अवचेतन मनाला खायला घातला, तर
ते इतक्या पटकन ऐकत नाही.
अवचेतन मन म्हणजे, ती तुमची सुपर पॉवर आहे.
ते करत आहे, कर्ता आहे.
तो काहीही करू शकतो.
ही गोष्ट माझ्यासाठी गरजेची आहे, असा विश्वास जर तुम्ही
ठेवलात तर,
मला ते मिळवायचे आहे.
मला हे हवं आहे.
मग ती गोष्ट तुम्हाला देईल.
ते तुम्हाला नक्कीच देईल.
हळूहळू तुम्ही विचार करू लागलात, कोणत्या संस्थेतून करू शकता,
कुठून करू शकता, कुठून अभ्याससाहित्य घेऊ शकता. इंटरनेटवर
गेलात तर सगळीकडे सारख्याच गोष्टी दिसू लागतात. यशस्वी लोक,
तुम्ही त्यांच्या मुलाखती ऐकता, तुम्ही
त्यांच्याकडून युक्त्या शिका, तुम्ही काय करू शकता.
आता तुम्हाला असं वाटतंय की, सगळीकडे सारख्याच गोष्टी दिसत
आहेत.
आज आपल्याला असे वाटते की आज फक्त सर्व काही घडत आहे. आज तसे
होत नाही.
हे आज तुमच्या आयुष्यात घडत आहे.
कारण तुमचे लक्ष आज त्या बाजूला आहे.
म्हणूनच तुम्ही आजपर्यंत काम करत होता, पण लक्ष केंद्रित केले
नाही.
त्या सर्व सकारात्मक गोष्टी तुमच्या आयुष्यात घडत नव्हत्या.
आज ते घडत आहे.
तुम्हालाही रात्रंदिवस वेळ घालवत आपलं आयुष्य जगायचं आहे का?
किंवा तुम्हाला काही तरी वेगळं करायचं आहे का? तुम्हाला काही
खास करायचे आहे का? तुम्हाला इतरांपेक्षा वेगळं काही करायचं
आहे का?
कारण तुम्हाला इतरांपेक्षा काहीतरी वेगळं मिळवायचं असतं.
इतरांपेक्षा अधिक काही मिळवायचे असेल तर इतरांपेक्षा अधिक
करण्याची तयारी ठेवा.
मिळवण्याची इच्छा सोडा, करायची इच्छा सुरू करा.
असे म्हटले जाते, परिणामाचे नाही, तर प्रक्रियेचे आहे.
प्रक्रियेवर लक्ष केंद्रित करा, तेथे आपले सर्वोत्तम द्या.
आणि मी म्हणतोय, यशापेक्षा प्रक्रिया महत्त्वाची आहे.
कारण ती प्रक्रियाच तुमची खरी शक्ती ओळखते.
त्या प्रक्रियेत आपल्यात किती क्षमता आहे हे कळते.
आणि मग तुम्ही त्याचा वापर करता.
तुम्ही त्याचा आनंद घ्या.
परिणामी यश येणारच आहे.
तुम्ही यश, यश, यश करत रहा.
आणि आपण प्रक्रिया चांगल्या प्रकारे पार पाडत नाही.
तू करू शकत नाहीस।
यश मिळू शकत नाही.
म्हणून मी म्हणतोय की, यशाकडे पहा.
परंतु यशाकडे इतके पाहू नका की आपण प्रक्रियेवर लक्ष केंद्रित
करू शकत नाही. आपल्या स्वप्नाचा प्लॅन बनवा.
आपण ते यशस्वीरित्या कसे मिळवू शकता?
तुम्ही तुमचे स्वप्न कसे पूर्ण करू शकता?
आणि मग तुमची पूर्ण क्षमता अंमलबजावणीवर लावा.
आणि त्यासाठी तुम्हाला शांत आणि शांत राहणं गरजेचं आहे.
स्वत:वर नियंत्रण ठेवा.
असं म्हटलं जातं, की जो स्वत:वर नियंत्रण ठेवू शकतो, तो
आयुष्यात काहीही मिळवू शकतो.
जो स्वत:वर नियंत्रण ठेवू शकतो तोच आयुष्यात काहीही मिळवू
शकतो.
स्वत:वर नियंत्रण ठेवा.
स्वमूल्यमापन करा.
आपली सर्व शक्ती वापरा.
लक्ष्य पूर्णपणे स्पष्ट असले पाहिजे की आपल्याला कोठे जायचे
आहे? तुम्हाला काय साध्य करायचे आहे?
आणि त्यासाठी आपल्या पूर्ण क्षमतेचा वापर करा.
कधीकधी असे होऊ शकते की लक्ष्य साध्य करण्यासाठी आपली पूर्ण
क्षमता पुरेशी नसते.
त्यामुळे स्वत:ला अपडेट करा.
स्वत:ला अपग्रेड करा.
नवीन कौशल्ये शिका.
पण हार मानू नका.
हार मानली तर सगळी कहाणी संपते.
पुढे जायचं असेल तर हार मानू नका.
पुढे जा.
तुम्ही करू शकता.
मी तुम्हा सर्वांशी बोलत आहे.
तुम्ही सगळे करू शकता.
तुमच्यात भरपूर क्षमता आहे.
आपली क्षमता ओळखा.
आणि तुमची सर्वोत्तम आवृत्ती व्हा.
आपले सर्वोत्तम द्या.
कदाचित आपल्याला हे देखील माहित नसेल की आपल्याकडे कोणत्या
प्रकारची प्रतिभा आणि क्षमता आहे?
असे म्हटले जाते की माणसाला फक्त त्याच्या खऱ्या शक्तीची
जाणीव होते
जेव्हा तो कठीण अवस्थेत असतो. त्यामुळे वाईट काळाला घाबरू नका.
वाईट काळ येतो.
आपले सर्वोत्तम काढा.
जेणेकरून तुम्ही तुमचे सर्वोत्तम देऊ शकाल.
देवही तुझी परीक्षा घेतो. आपल्यात काय क्षमता आहे हे त्याला
ठाऊक आहे.
मोबाइलमध्ये कोणती फंक्शन्स आहेत हे मोबाइल निर्मात्याला
माहित असते.
तो आमचा निर्माता आहे.
तो आपल्याला वाईट परिस्थितीत टाकतो. त्याच्यात ताकद आहे हे
त्याला ठाऊक आहे.
तो आपल्या वाईट परिस्थितीतून बाहेर पडेल आणि त्यातून चांगल्या
प्रकारे बाहेर येईल.
यशस्वी कसे व्हायचे हे तो तुम्हाला दाखवून देईल. स्वत:चे
मूल्यमापन करा.
प्रयत्न करा आणि काय? तुम्हाला ते करायचे आहे की विचार करत
राहायचे आहे?
तुम्ही विचार करत राहिलात तर तुम्ही विचार करत राहाल. तुमच्या
आयुष्यातील प्रत्येक दिवस जात आहे.
जाग आली तर आज का नाही?
आज जागे व्हा.
आजपासूनच ठरवा की तुम्हाला काय साध्य करायचे आहे? तुम्हाला
कुठे जायचे आहे?
आणि त्यासाठी तुम्ही काय करू शकता?
हो।
जरा प्रयत्न करून बघा.
तुम्हाला तुमच्या आयुष्यात जे काही मिळवायचे आहे ते करा आणि
साध्य करा.
अहो, तुम्ही प्योर प्रोफेशनलवरील रेफर अँड अर्न
प्रोग्रामबद्दल ऐकले आहे का? नाही मी केले नाही।
हे कशाबद्दल आहे?
मुळात, जर आपण एएमव्हीएसी प्रोग्रामसह पदव्युत्तर पदवी आपल्या
मित्रांना संदर्भित केली आणि त्यांनी आपला रेफरल कोड वापरुन
साइन अप केले तर आपल्याला काही आश्चर्यकारक बक्षिसे मिळतील.
हे मनोरंजक वाटते.
आपण संदर्भित केलेल्या प्रत्येक मित्रासाठी, आपण असे गुण
मिळवता जे आपण सूट किंवा रोख बक्षिसांसाठी रिडीम करू शकता आणि
कोर्स पूर्ण केल्यानंतर नोकरीची हमी देखील मिळवू शकता.
माझी गणना करा. मी माझ्या सर्व वर्गमित्रांपर्यंत हा शब्द
पोहोचवण्याची खात्री करीन.