तुम्हा सर्वांना गुड इव्हनिंग. हा विनीत गौतम आहे, तुझा
ट्रेनर, तुझा कोच.
आज, मी आपल्या सर्व व्यावसायिक, विक्री आणि विपणन
व्यावसायिकांशी बोलू इच्छितो.
मी माझ्या शेवटच्या व्हिडिओमध्ये बोलत होतो, आपल्याला यशस्वी
करण्यासाठी आवश्यक असलेल्या कौशल्यांची आठवण करून देत होतो.
उशीरा काही कौशल्ये आहेत, आपण सुधारत आहात, आपण वाढत आहात,
आपण आपली कौशल्ये तीव्र करीत आहात.
आणि तुम्हाला तुमच्या आयुष्यात आवश्यक यश, स्वप्नातील यश
मिळणार आहे, जे तुम्हाला मिळवायचे आहे.
तुम्हाला जे साध्य करायचे आहे, ते मिळते.
त्यामुळे त्या अर्थाने खरं तर मी संवाद कौशल्याबद्दल बोलत
होतो.
विशेषत: विक्री आणि विपणन व्यावसायिकांसाठी, हे एक अतिशय
महत्त्वपूर्ण कौशल्य आहे.
खरोखर, हे एक अतिशय महत्त्वपूर्ण कौशल्य आहे, विशेषत: विक्री
आणि विपणन व्यावसायिकांसाठी.
सेल्स आणि मार्केटिंग प्रोफेशनल्ससाठी कम्युनिकेशन स्किल ही
एक अत्यंत महत्वाची कौशल्य आहे, ज्याबद्दल आपल्याला माहिती
असणे आणि त्याची जाणीव असणे खूप खूप गरजेचे आहे.
हे खूप महत्वाचे आहे.
जर तुम्हाला याविषयी कल्पना नको असेल, माहिती नसेल तर
माहितीचा अर्थ काय?
या कौशल्यावर तुमची पकड नसेल, तर अशा परिस्थितीत संवाद कसा
साधायचा, काय बोलावं, घरी बोलावं, कसं बोलावं, कधी बोलावं,
किती बोलावं, कशाशी बोलायचं, कोणत्या परिस्थितीत, म्हणजे
केव्हा, कळत नसेल तर
आहे.
कसं बोलावं हे माहित आहे, पण काय बोलावं हे कळत नसेल तर
प्रॉब्लेम होणारच आहे.
मी तुम्हाला एक छोटीशी, विनोदी गोष्ट सांगेन, तुम्हाला समजेल,
जसं की नोटवर लिहिल्यासारखं, तुम्ही पाहिलं असेल, एखाद्या
चित्रपटाच्या दृश्यात, एक कॉमेडियन असतो, एक उमेदवार असतो,
ज्याला लोकप्रिय व्हायचं असतं. दुसरा त्याचा एक, स्पर्धक असतो.
हे तुमच्याबाबतीतही घडू शकतं, याबद्दलच मी बोलत आहे.
हलक्या नोटवर घ्या.
बघा, तो ते वैयक्तिकरित्या घेईल, म्हणून तो म्हणतो, बरं,
तुम्हालाही हे हवंय का?
तो म्हणतो, "मी जातो, मी इथं एक काम घेऊन आलो आहे जे खूप
लोकप्रिय आहे, तुम्हीही करू शकता."
काय झालं?
तुम्ही म्हणता, "वो अपने गांव में ना, उसकी जो ना, मदर के मौत
हो गई थी."
म्हणून मी त्याच्या शोकात गेलो आणि मी म्हणालो, जा आणि त्याला
सांत्वन दिली की, काळजी करू नकोस, तू रडू नकोस, तुझी आई खूप
चांगली होती, ती फक्त तुझीच आई नव्हती, माझी आईही होती, तिची
आईही होती, तुझ्या गावातील सर्वांची होती, किती काळजी घेणारी
होती, सगळ्यांचं ध्यान ठेवणारी होती.
लगता थी, हर बच्चा अपने मा कित्रा, उनको रेस्पेक्ट कर्ता था,
वो सबको अपने बच्चा कित्रा लाड कार्ती थी, समजलं का?
कट, बरं, मग सगळे खुश झाले आणि किती छान मुलगा आहे तो, मला
खूप कौतुक वाटतं.
होय, त्याने चावला, हो, मीही सुर कापला, मीही तेच करू का? तर
त्याला दंश करा यार, आता कोणाची आई मेली आहे, की मी जाईन? तर
काटा, मा नहीं मारी है, वो कल्लू पहलवान है ना?
होय, हो, हो, त्याची बायको मेली आहे.
त्याची बायको मेली आहे, त्यामुळे तू जाऊन हे काम उधार घेऊ
शकतेस.
हे काम तो उधारही घेऊ शकतो, त्याने त्याला शिखाकडे पाठवले.
आता तो जातो, कल्लू पहलवान के पास में, सब लोग वाहन साबण मी
दुवे हू, डेड बॉडी पढी भी है, क्राई रहे है सब लोग।
तो जाऊन कल्लू पहलवानला म्हणतो,
कल्लू पहलवान तू चिंता ना कर, जो होणार होतं, ते झालंय, यात
कुणाची चालती नाही, आणि राहिली बात, तुझ्या बायकोची, ती तर
खूप चांगली होती,
ती फक्त तुझी बायको नव्हती, ती माझी बायकोही होती.
ती त्याची बायको होती, त्याचीही होती, त्याचीही होती,
ती अख्ख्या गावाची बायको होती, ती संपूर्ण गावाची बायको होती,
ती फक्त तुझी बायको नव्हती.
सगळे चंद्र बघत आहेत, अरे बाबा, काय बोलतोय भाऊ?
... हे काय म्हणतेय?
आणि सर्वांनी त्याला पकडून भरपूर प्यायले,
फिर तो तो लोट के अपने मित्राकडे जातो, जो स्पर्धक आहे ना,
म्हणतो यार, तुझ्यावर लोकांनी इतकं कौतुक केलं, इतकं प्रेम
केलं, इतकी प्रशंसा केली की तू खूप चांगला आहेस, आणि मीही तेच
काम केलं, जे तू केलंस होतंस, पण मला तर लोकांनी खूप मारलं.
या लघुकथेवरून समजू शकतं, केव्हा, कशाबद्दल बोलायचं?
उसने सोचा की, माँ की जगह पत्नी, शब्द बदल दिया, बाकी सब समान
रहेगा, अगर आप भी किसी सिचुएशन में ऐसी डील कर रहे हैं, और
आपको लगता है की वह डील भी तो वैसी ही है, ऐसा कर सकते हैं,
तो यह नहीं चलेगा।
हर सिचुएशन की, हर टाइम की, एक अलग डिमांड होती है, और अगर
वो, आप मैच नहीं कर पाते हैं, तो चीजें आपके विपरीत भी हो
सकती हैं, इसको आप नोट करें, यकीन मान लें.
हे शक्य आहे की गोष्टी आपल्या विरोधात जातील आणि आपण तसे करू
इच्छित नाही.
तर ही ती परिस्थिती आहे ज्याबद्दल मी बोलत होतो, संवादात, काय
बोलायचं, जेव्हा तुम्ही बोलणार असाल, तेव्हा 'what' च्या
भागावर, नक्की लक्ष केंद्रित करा, काय बोलायचं, उत्तम संवाद
कौशल्य. ठीक आहे?
आधी काय होतं, आधी काय होतं, काय बोलायचं, काय बोलायचं आहे?
बरोबर बोलण्यापूर्वी, तुम्ही काहीही बोलू इच्छित असाल, तर
बोलण्यापूर्वी, तुम्ही, ते दूरध्वनीवरील संवाद असो, वैयक्तिक
बोलणे असो, किंवा मेल लिहिणे असो, तुम्ही जे काही बोलू इच्छित
आहात, त्यासाठी एक स्पष्ट अजेंडा तयार करा.
आपल्याला काय बोलायचे आहे याचा मसुदा तयार करा.
लिहा, बाबा लिहा, कारण काय झालं, तुमच्या मनात बोलण्यासाठी
अनेक कल्पना असतात, पण बोलायला गेल्यावर आणि कुणाशी बोलायचं
आहे, जेव्हा बोलणं सुरू होईल तेव्हा समोरची व्यक्तीही बोलेल,
अनेकदा असं होतं की तुम्ही तुमच्या विषयापासून विचलित होता,
ते सगळे मुद्दे तुम्हाला समजावून सांगता येत नाहीत, तुम्ही
ठेवू शकता, जे तुम्हाला अचूक ठेवायचे असतात.
दुसरी गोष्ट, जो योग्य, योग्य शब्द, योग्य वाक्य निवड
ज्यामुळे तुमचा आत्मविश्वास हलेल त्याचं वजन वाढेल ती गोष्टही
चुकेल ती गोष्टही चुकेल म्हणून यासाठी महत्त्वाचं आहे की
तुम्ही जर इच्छित असाल तर प्रथम काहीतरी मसुदा तयार करा.
मेल पाठवण्यापूर्वी तो ड्राफ्ट करा, तपासा आणि पुन्हा तपासा,
योग्य शब्द, योग्य वाक्य निवडीची पूर्वतयारी करा. मेल
पाठवण्यापूर्वी हे सर्व न केल्यास कोणताही मेल किंवा
व्हॉट्सअॅप संदेश पाठवू नका, विशेषत: मी वरिष्ठ स्तरावरील
लोकांसाठी ही बाब म्हणत आहे.
आल्डो प्रत्येक स्तरावर चांगल्या संवादाची आवश्यकता आहे परंतु
जर आपण वरिष्ठ पातळीवर असाल तर आपल्या संप्रेषण शब्द, वाक्य
आणि गुणवत्तेला खूप महत्व आहे हे आपल्याला माहित असेल जर
आपल्याला आज माहित नसेल तर आपण हे समजून घेणे आवश्यक आहे
ही गोष्ट खूप गंभीर आहे ही गोष्ट खूप महत्वाची आहे
पण त्यांच्या संघटनेने त्यांना हे सांगितले आणि राजीनामा
देण्यास भाग पाडले आपल्याला माहित आहे की त्या स्तरावर
राजीनामा घेतला जातो, निलंबन केले जात नाही पण राजीनामा
देण्यासाठी भाग पाडले जाते की आपल्याला राजीनामा द्यावा लागेल
जर आपण निलंबित केले तर आपण समजू शकता
संपवल्यानंतर त्यांच्या प्रतिष्ठेचा प्रश्न येतो तुम्हाला
स्पष्टीकरण द्यावे लागेल न्यायालय केस करू शकते तुम्ही का
संपवले अनेक गोष्टी घडतात हा एक व्यावसायिक प्रश्न आहे
म्हणूनच कंपनीने सीएफओला राजीनामा देण्यास सांगितले तुमचे
संवाद कौशल्य पुरेसे नाही
त्यामुळे तुमचे संवाद कौशल्य ज्या ठिकाणी तोंडी, अमौखिक किंवा
लिखित असते, त्या दर्जाचे नसते.
मी तीन प्रकारच्या संप्रेषणाबद्दल बोललो आहे: मौखिक अमौखिक
शेवट, लिखित
आपण अमौखिक भाषा, अभिव्यक्ती, संपर्क हावभाव, पोस्टर ड्रेसिंग
या सर्व गोष्टी आपण मेल लिहित असताना संवाद साधतो आणि लिहितो,
मेसेज ड्राफ्ट, प्रस्ताव लिहितो तेव्हा मी सविस्तर बोलतो आणि
लिहितो
हे राजीनामा देण्यासाठी आपल्याला भाग पाडले जाते की आपले
संवाद कौशल्य पर्यायापेक्षा कमी आहे पाहा मी काय वापरत आहे
'पर्यायापेक्षा कमी' म्हणजे संवाद ठीक आहे पण सीएफओ स्तराचे
नाही आता आपण मला सांगा सीएफओ स्तर म्हणजे काय त्या स्तराचे
शब्द आणि वाक्य कसे असतील
त्या लेबलची काही क्रियाविशेषणे, म्हणी, काही समानार्थी शब्द,
अद्यतनित शब्द, उच्चारणाची योग्य पद्धत, प्रस्तुतीकरण, ईमेल
लिहिण्याची योग्य पद्धत, ही सर्व गोष्टी आपल्याला अद्ययावत
करतील.
त्यामुळे पैशाच्या वेळेस वरिष्ठ व्यावसायिक असा विचार करू
लागतात की माहित आहे
मी आधीपासूनच वरिष्ठ आहे म्हणून आम्हाला वरिष्ठ गोष्टींमध्ये
सहभागी होण्याची गरज नाही हे सर्व गोष्टी ज्युनिअर्ससाठी आहेत
असे तुम्हाला वाटू शकते. परंतु या उदाहरणाद्वारे तुम्ही
स्वतःचा योग्यप्रकारे आत्मपरीक्षण करायला हवे कारण हे
तुमच्यासोबतही घडू शकते जर तुम्ही तुमच्या संवाद कौशल्यात
अद्ययावत नसाल तर.
आपण आपल्या संवाद कौशल्यात अद्ययावत नसाल तर ही समस्या
आपल्यासोबतही असू शकते. हे कधीही होऊ शकते, आणि असे होऊ शकते
की आपल्याला त्या पातळीवरील समस्या नसेल की आपल्याला राजीनामा
द्यायला सांगितले जाते, परंतु अशी समस्या उद्भवू शकते
ज्यामुळे आपल्याला प्रवेश नाही मिळू शकत.
राजीनामा द्यायला सांगितलं नाही पण जेव्हा एखाद्या मोठ्या
संस्थेत किंवा तुमच्या स्तरावर जेव्हा ४ CFOs असतात तेव्हा
तुम्हाला मोठ्या बैठकीसाठी जायचं असेल तर प्रथम प्राधान्य
तुम्हाला दिलं जात नाही कारण तुमचं संवाद कौशल्य पुरेसं
चांगलं नाही, हे मी म्हणालो आहे.
एक गोष्ट अशी आहे की आपले संप्रेषण कौशल्य इतके आहे की
त्यानंतर आपण तर्क करण्यासाठी संकलित केले जाते परंतु समजावून
सांगा की आपण त्या परिस्थितीत नाही आहात तरीही मी आणखी एक
परिस्थिती दिली की आपल्या श्रेणीतील आर 4 लोक केओ, सीएफओ,
उदास किंवा
मॅनेजर पण तू कुठे मोठी मीटिंग केलीआहेस तुला ४ पैकी एक
निवडायचा आहे म्हणून तुझा नंबर का दिला जात नाही? तुमचा
संवाद, तुमचं प्रेझेंटेशन दर्जेदार नसल्यानं विचार करा,
तुमच्याबाबतीत असं कधी घडलं आहे का? हे शक्य आहे की
लोकांमध्ये ही गोष्ट असते, पण जर तुमच्यात काही कमतरता असेल,
काही कमतरता असेल, तर तुम्हाला स्वत:चं आत्मपरीक्षण करावं
लागेल, आत्मनिरीक्षण करावं लागेल, स्वत:ला एकदा विचारून पहा,
तुमच्याबाबतीत हे कधी घडलं आहे का? जर होय तर, यामुळेच तुम्ही
नाही आहात.
पुढे जाण्याची परवानगी दिली म्हणून आम्ही हे वाढवत नाही का?
मी इंग्रजी संप्रेषणाबद्दल बोलत नाही असे आपल्याला
वाटल्यानंतर आपण हे प्रथम केले पाहिजे
मी संवाद कौशल्यांबद्दल बोलत आहे आणि ते कोणत्याही भाषेत असू
शकते मी काय बोलावे हे सडते
आपण खरोखरच जाणून घ्यायचं आहे की कोणत्या परिस्थितीत काय
बोलायचं? कधी? काय बोलायचं? हो? मी लिहिलं की काय बोलायचं
दुसरा मुद्दा म्हणजे कधी काय बोलायचं? काय बोलायचं? कधी? काय
बोलायचं? कधी? कधी बोलायचं?
क, कधी बोलावे ही वेगळी गोष्ट आहे की कधी बोलावे पण इथे अजून
एक गोष्ट आहे केव्हा काय बोलावे काय बोलावे कधी काय बोलावे
नाही दुसरी गोष्ट म्हणजे कधी बोलावे यासाठी प्रत्येकाने कधी
बोलावे
सगळ्यांना कळतं आणि लहानपणापासून करत आलेलं आहे, घरातील
मुलंसुद्धा जर त्यांना आई-वडिलांशी बोलून त्यांना पटवून
द्यायचं असेल तर ते योग्य वेळेची वाट पाहतात की मी माझ्या
वडिलांशी कधी बोलू जेणेकरून माझी इच्छा पूर्ण होईल ही एक
छोटीशी गोष्ट आहे
बघा, ही गोष्टी छोट्या पातळीवर केल्या जाऊ शकतात पण कधी?
सर्वजण करू शकत नाहीत, फक्त हुशार लोक हे करू शकतात, ते
शरारती असतात पण मूड पाहून त्यांचं काम होतं आणि साधे लोकांचं
काम काहीच नसतं म्हणून साधे.
शैक्षणिकदृष्ट्या यशस्वी व्यक्ती त्यांच्या व्यावसायिक जीवनात
तितके यशस्वी होऊ शकत नाहीत कारण त्यांना काय बोलायचे ते
माहित नसते, कधी बोलायचे ते माहित नसते, कधी बॉसशी वेतनवाढी
किंवा पदोन्नतीबद्दल बोलायचे ते माहित नसते, जेव्हा तुमचा बॉस
वाईट मूडमध्ये असतो, तुमची कामगिरी चांगली नसताना.
गेल्या आठवडाभराच्या अखेरीस तुम्ही पगारवाढीच्या
पदोन्नतीबद्दल बोलायला गेलात काय बोलायचे, काय होणार आहे हे
तुम्हाला समजू शकते
जेव्हा आपण काही चांगले केले आणि आपली कामगिरी चांगली असते,
तेव्हा आपला बॉस चांगल्या मूडमध्ये असतो. त्या वेळी तो
आपल्याला कौतुक करतो, आपण आनंदी होता आणि आनंदी असताना त्याने
आपल्याला जा आणि काम कर म्हणून सांगितले. आपण मुळीच increment
promotion बद्दल बोलला नाहीत, हे महत्वाचे आहे.
योग्य वेळी बोलण्याचं महत्त्व आहे यावर चर्चा करणं महत्त्वाचं
आहे. घरी एक बायको आहे तिला आधी तिच्या नवऱ्याशी बोलायचं
असतं. ती चांगलं वातावरण निर्माण करते, तिचं आवडतं जेवण
बनवते, ती सगळं काही करते, थोडा मेकअप करते, तयार होते.
तुम्हाला कळलं का? आणि त्यानंतर.
या दोन गोष्टी पहा, मुद्दा फक्त दोन मिनिटांचा आहे - एक
मिनिट, दुसरा सेकंद, पण वातावरण आणि तो वेळ जेव्हा मुद्दा
स्वीकारला जातो, तुम्हाला कळत नाही. आता व्यक्ती खराब
मूडमध्ये असेल तर त्याने खाणे आणि पिणे नाही, ना तुम्ही तयार
आहात ना तुम्ही तुमचे मन तसे ठेवता.
आपल्याला नाही असं उत्तर द्यायला लागतं आणि मग तुम्ही भांडता
आणि मग म्हणता की तुम्ही माझं ऐकत नाहीत. प्रकरण मान्य
करण्यासाठी, तुम्हाला माहित आहे का की घरासारखं वातावरण
निर्माण करणं किती गरजेचं आहे? तुम्हाला ऑफिसमध्ये सुद्धा तेच
वातावरण तयार करावं लागेल. तुम्हाला माहित आहे का काय बोलायचं?
काय बोलावे, हे दुसरं महत्वाचं आहे की कधी बोलावे, कधी
बोलावे, घरी तुम्ही आई-वडिलांचा, नवऱ्याचा मूड पाहता,
ऑफिसमध्ये बॉसचा मूड पाहता, हे काम जे शैक्षणिकदृष्ट्या कमी
यशस्वी लोक आहेत, पण बाहेरच्या जगात त्यांना महत्व आहे
लहानपणी खोटे बोलण्याची सवय कशी सादर करावी ते या सर्व गोष्टी
शिकतात शैक्षणिक ते खूप कमी शिकतात परंतु या सर्व
गोष्टींमध्ये ते उशिरा यशस्वी होऊ शकतात ती एक मुलगी आहे जी
रडते आणि रडते तेव्हा आपले काम करून घेते
आणि बायको बनते म्हणून ही पद्धत चालूच राहते जी काँगिंग नसते
मी चालाखी वापरतो, मी हुशारी वापरतो आणि दोन बहिणींपैकी एक
प्रामाणिक असते, घरातील सर्व कामे करते, शैक्षणिकदृष्ट्या
चांगली असते परंतु तिच्यावर जीवनातील बहुतेक समस्या येतात.
कारण तिला आयुष्यातील छोट्या गोष्टी कशा हाताळायच्या हे माहित
नाही. ती सर्व काही सरळ ठेवते, तिला कसे ठेवायचे हे माहित आहे
आणि अशा गोष्टी घडत नाहीत, बहुतेक गोष्टी बिघडतात. मग काय
केले पाहिजे, तुम्हाला कळतंय का मी काय म्हणतोय? मग काय करावं?
आणि कधी बोलायचं, कधी बोलायचं आणि काय बोलायचं आता दुसरी
गोष्ट, या दोन्ही गोष्टी जोडा. कधी काय बोलायचं, कधी काय
बोलायचं, जसं मी तुम्हाला एक उदाहरण दिलं होतं, जेव्हा तुम्ही
कोणाच्या आईकडे जाऊन काही बोलता आणि तुम्ही तेच कोणाच्या
बायकोला बोलता, तर गोष्ट आहे.
सर्वप्रथम काय बोलावे हे आपल्याला माहित असले पाहिजे. आता मी
आणखी एक गोष्ट सांगितली की जेव्हा काय बोलायचे ते ही तिसरी
गोष्ट आहे. म्हणून जेव्हा आपण बोलणार आहात तेव्हा आपल्याला
काय बोलावे हे स्पष्ट असले पाहिजे, खूप स्पष्ट.
दुसरी गोष्ट कधी बोलावे आणि तिसरी गोष्ट प्रत्येक वेळी एक
गोष्ट बदलते तेव्हा तुम्ही समायोजित करू शकता का जर आपण
संवादाबद्दल बोलत असू तर आपण जीभेने बोलतो जी देवाने आपल्याला
मोफत दिली आहे देवाने आपल्याला हे शरीर दिले आहे आणि सरकार
देखील तुमच्यावर कोणताही कर लावत नाही
भाषणावर कर नाही, तुम्ही बोलता तेव्हा तुमच्या बोलण्यावर कर
नाही. तुम्ही पाणी, वीज वापरता, बिल भरता, पण तुम्ही बोलता
तेव्हा बिल भरत नाही. पण कौशल्य का वापरले जाते? कारण जे काही
तुम्ही बोलता ते पुरेसे नसते, ग्रुप डिस्कशनसारखे पुरेसे नसते.
मी आयएएस स्तराबद्दल बोलतो
मी आयआयटी लेव्हलबद्दल बोलतो
मी MBA CAT बद्दल बोलत आहे, तुम्ही पैकी काही जणांनी त्या
परीक्षांमध्ये ग्रुप डिस्कशनमध्ये बसले असेल. जर तुम्हाला
वाटत असेल की मला बोलायचं कसं येतं आणि मी काहीही बोलेन, तर
तिथे फक्त काहीही बोलण्यासाठी तुमचं संवाद कौशल्य चांगलं आहे
का?
मी 'कौशल्य' हा शब्द वापरत नाही, तुम्ही खूप बोलता जेव्हा
तुम्ही इंग्रजीबद्दल बोलता पण तुम्ही विषयावर नसता त्यामुळे
समस्या आहे, हे वाढणार आहे कारण सामान्य माणूस जाणून आहे की
तुम्ही खूप बोलता पण तुम्हाला नकारात्मक गुण मिळणार आहेत कारण
जे काही वेगळे आहे.
आपल्याला मुद्द्याचे उत्तर द्यावे लागेल असे विचारले जात आहे
आणि आपण ते करण्यास सक्षम नाही
मी तुम्हाला एक छोटीशी गोष्ट सांगतो, एक लहान मुलगा होता,
गावातला शाळेत जाणारा मुलगा. तो नेहमी इंग्रजी बोलायचा.
गावकरी म्हणायचे की तो आपला 'इंग्रजी' आहे, नेहमी इंग्रजीच
बोलतो. पण गावकरी इंग्रजी समजत नव्हते, त्यांना इंग्रजी येत
नव्हती.
इंग्रजी बोलत असल्याचं त्याला कोणीही ओळखू शकत नव्हतं. एकदा
एक ब्रिटिश गावात आला तेव्हा गावकरी म्हणाले आज आपल्या गावात
इंग्रज आलाय.
हायस्कूल, हे, हे, हे, आदरणीय सर, मी विनवणी करतो की मला ताप
आहे, म्हणून कृपया माझी दोन दिवस, तीन दिवस, जे काही,
तुम्हाला माहित आहे, तेवढी रजा द्या. शाळेत आपण जो रजेचा अर्ज
देतो, तो तो पूर्णपणे दुर्लक्षित करतो.
इंग्रज रागावतो, त्याला एकदा थप्पड मारून निघून जातो.
तो स्वत:च्या अटींवर बोलतो.
तू काय बोलत आहेस? मी फक्त तुझं नाव विचारलं आणि तू फक्त
केव्हाही सांगत आहेस.
हे सगळं मी विचारलं नाही.
असे बोलून तो निघून गेला.
त्याने काय विचारले, काय सांगितले, हे गावकऱ्यांना अजूनही कळत
नसल्याचे ग्रामस्थांचे चित्र आहे.
तो इतका कमी इंग्रजी बोलतो, त्याने एकही गोष्ट विचारली नाही,
तुझं चांगलं नाव काय, हे तुम्ही पाहात आहात का?
आणि हे गाव म्हणजे संपूर्ण अ ॅप.
तर गावकरी म्हणत आहेत की तो इतका कमी इंग्रजी बोलला, तू खूप
बोललास, तरीही त्याने तुला थप्पड मारली, हे काय होतं?
मुलगा हुशार होता.
कानाचा आंधळा राजा त्यासाठी हुशार होता.
तो म्हणाला की एवढं कमी इंग्रजी बोलतो, रागाच्या भरात त्याला
थप्पड मारली आणि म्हणाला, तू इथे काय करतेआहेस?
तुला माझ्यापेक्षा चांगलं माहित आहे.
तुम्ही इंग्लंडमध्ये असायला हवेत.
नाही ह्याचा विषय काय आहे?
जर तुम्ही अशा ठिकाणी असाल जिथे लोकांना काहीच माहित नसेल तर
तुम्ही त्यांना गोंधळून टाकू शकता, गोंधळून टाकू शकता, काही
हरकत नाही.
तुम्ही त्यांना काही उत्तरे देऊ शकता.
खरा प्रतिसाद मिळत नाही.
पण जेव्हा आपण खर्‍या परिस्थितीत असता आणि प्रश्न काहीतरी
वेगळा असतो, उत्तर काहीतरी वेगळं असतं, आपल्याला काय बोलायचं
ते माहित नसतं. आपल्याला काय उत्तर द्यायचं ते कळत नाही.
त्यामुळे कधी कधी जास्त बोलणं गरजेचं नसतं, पण काय बोलावं हे
कळायला हवं. सेकंद, कधी बोलायचे.
मूडनुसार बोला, परिस्थितीनुसार बोला, असे मी तुम्हाला
सांगितले.
तिसरे, का, केव्हा, काय बोलावे.
काय बोलायचं.
बघा, कधी बोलायचं, मी मूड म्हणालो, काय बोलावं, मी कंटेंट
म्हणालो.
पण कधी, काय बोलावं.
परिस्थितीनुसार आपले शब्द बदलावे लागतात.
तुम्हाला ही कला माहित आहे का?
दोन गोष्टी, तीन गोष्टी.
मी तीन गोष्टी सांगितल्या आहेत.
तिसरी गोष्ट म्हणजे, केव्हा, काय बोलावे.
काय बोलावं, कधी बोलावं.
आणि मग मी म्हणालो, केव्हा, काय बोलू.
जाणून घ्या ही चौथी गोष्ट आहे, कसे बोलावे.
कसं बोलावं.
कारण कसं सादर करायचं यावर संपूर्ण कथा अवलंबून असते.
बोलायचं असेल तर कसं करायचं? याचे उत्तर तुम्हाला माहित आहे
का? कसं बोलावं.
तर तुम्हाला माहित आहे का याचे उत्तर आहे?
कसं बोलावं?
जेव्हा तुम्ही तुमचे शब्द पाळता, हो?
कसे, जेव्हा तुम्ही बोलायला सुरुवात करता, तेव्हा आधी काय
बोलावे?
विरोध करा, तुम्हाला एका मुलीला प्रपोज करायचे आहे.
बघा, कम्युनिकेशन सगळीकडे आहे.
मग तू सरळ जातोस, तिला भेटतोस, तिला प्रपोज करतोस का ती तुला
स्वीकारेल?
नाही।
मी तुम्हाला एखादी परिस्थिती सांगितली तर बायकोला नवऱ्याशी
बोलायचं असतं.
अरे काम्स, त्याचा मूड खराब आहे, त्याने खाल्ले नाही, धुतले
नाही, कपडे बदलले नाहीत.
आणि तुम्ही तयार आहात आणि तुम्ही तुमचे शब्द पाळता.
संभाषण चालेल का?
नाही।
तुमच्या मनात संभाषण करण्याची क्षमता असेल तर मी म्हणालो की
संवादात तोंडी, अमौखिक आणि लेखी हे तिघेही.
तुम्ही बिनभाविक पणे तयार झालात, आपलं घर स्वच्छ केलं, टेबल
सुंदरपणे सजवली, तुमचं आवडतं जेवण बनवलं, त्यांच्या आवडीचे
कपडे घातले, त्यांचा आवडता मेकअप केला, ते आल्यावर त्यांचं
आवडतं पेय सर्व्ह केलं, काहीही, सॉफ्ट ड्रिंक किंवा जेवण.
माणूस मूडमध्ये आहे, पैशाच्या वेळेस तो स्वतःला विचारेल, काय
झालं?
उशीर काही काम आहे का?
चांगली सुरुवात म्हणजे अर्धी सुरुवात.
वातावरण तयार झाले तर काम होते.
चांगली सुरुवात म्हणजे अर्धी सुरुवात.
पर्यावरण ाची मांडणी केली तर तुमचे ५० टक्के काम होते.
मग तुम्ही हे करता का?
कधी बोलावं, कधी बोलू नये हे माहीत आहे का?
मी तुम्हाला एक खास उदाहरण देईन.
मी आयआयटी इंडस्ट्रीत, मॅनेजमेंटमध्ये काम करत होतो.
अनेक आयआयटी आहेत जे एनआयटीसाठी तयारी करतात, तुम्ही
त्यांच्याबद्दल ऐकले असेल, नारायण, आकाश इन्स्टिट्यूट,
एफआयटीजी. त्यामध्ये, मी अनेक वर्षांपूर्वी मॅनेजर पातळीवर
होतो.
त्यामुळे माझी नोकरी होती, त्यांची मुलगी अभ्यासात खूप हुशार
होती.
त्यांची मुलगी अभ्यासात खूप हुशार होती.
नर्सरी ते दहावीपर्यंत ती कधीच ९०-९५ टक्क्यांच्या खाली आली
नाही.
आणि ही १० वर्षांपूर्वीची गोष्ट आहे.
आणि ती दहावीत होती, त्यामुळे त्याआधी १०-१२ वर्षे होती.
गेल्या १० वर्षांत ९५ टक्के फरक होता, पण त्याआधी फरक पडला.
त्याला रात्रीची तयारी करायची होती, डॉक्टरेटची तयारी करायची
होती.
मी या शेतात होतो, माझ्याकडे जलपर्णी होती.
आपण आध्यात्मिक आहोत, ते आश्रमात, गुरुजींच्या आश्रमात जातात.
जो येत होता तो ही गुरुच होता.
त्यामुळे त्यांनी माझ्याकडे विचारले, की तुमची मुलगी दहावीला
आली आहे, तिला मेडिकलसाठी तयारी करायची आहे, ती काय करू शकते,
कशी करू शकते?
मी त्याला सगळं सांगितलं.
पण एकंदरीत त्यांचा पगार खालच्या वर्गाचा होता, पगार रु.
एकूण १२-१५,०००, डायनमध्ये एक मुलगी, एक सूर्य, नवरा, बायको,
मला जगावं लागतं, खावं, प्यायला हवं, सगळं करावं लागतं.
आणि तुम्हाला माहित आहे, दोन वर्षांची तयारी फी सुमारे दीड
लाख, दोन लाख आहे.
म्हणजे दरमहा १५,०००.
एकूण पगार १२,००० आहे.
मला जगायचं आहे, खायचं आहे, सगळं करायचं आहे.
मी एवढे पैसे कसे भरू शकतो?
जेव्हा तो माझ्याशी बोलतो, तेव्हा मी म्हणतो, मी असे करणार
नाही.
मी त्याला सांगितलं, पण हे कसं शक्य आहे?
कसं बोलावं याबद्दल मी बोलत आहे.
कसे बोलावे याचा अर्थ केवळ शब्द आणि वाक्य े नव्हे, तर
वातावरण तयार करणे होय.
मी व्यावहारिकपणे बोलत आहे.
गुरुजींना नमस्कार, गुरुजींना सॅच आणि सच गर्ल हवी आहे.
गुरुजी सईद, हे त्यांना कोणी सांगितलं?
त्याला या सगळ्या गोष्टी कोणी सांगितल्या?
याचे नाव मी ठेवले आहे.
मग गुरुजी सईद, ज्यांनी मला सांगितले ते करून घेतील.
मला हाय केम.
मी इथे एक स्पष्ट उदाहरण देत आहे.
विपिन सिंह सोधिया...
त्या उमेदवाराचे नाव.
अरे केम टू मला.
मी म्हणालो, सांगा कसं होईल?
डेन शी वूड शांत रहा.
आठवडा-दहा दिवसांनी पुन्हा गर्ल वूड से, मला हे करायचे आहे,
मला ते करायचे आहे.
पुन्हा शी वूडकडून.
मग ती पुन्हा गुरुजींकडे जाते.
गुरुजी पुन्हा अमुक आणि खरी मुलगी म्हणत होते.
गुरुजी वूड यांच्याकडून हे कोणी सांगितले?
विनीत सईद.
हाय सईद, डेन हाय ते करून घेईल.
अरे लाकूड माझ्याकडे ये.
मी म्हणालो, हे कसं होणार?
मला महिन्याला १५,००० रुपये आणि एकूण १२,०००-१५,००० रुपये फोर
सलाईन द्यावे लागतात.
आठवडा-दहा दिवसांनी पुन्हा गुरुजींना नमस्कार करा.
गुरुजींनी पुन्हा तेच केले.
विनित सईद, तो करून घेईल.
जेव्हा ते तिसऱ्यांदा माझ्याकडे आले तेव्हा मला वाटले की जे
मी त्यांना पाहू शकलो नाही, ते म्हणाले, हे आध्यात्मिक गुरु
आहेत.
डी अधिक दूर पाहू शकतो.
म्हणजे काहीही शक्य आहे.
विनीत ते करून घेईल असे गुरुजी म्हणत असतील तर ते शक्य आहे.
आय जस्ट ट्रायड.
ट्रायड.
मग मी काही चांगलं दिलं, तुम्ही हे लक्षपूर्वक ऐकाल, ही
प्रोफेशनल गोष्ट आहे ना.
मी काही चांगले प्रवेश दिले, ज्यांचा महसूल चांगला होता.
मी ५-७ प्रवेश दिले.
मी नारायण आयआयटी अॅकॅडमीमध्ये काम करत होतो.
आणि ते पाहिल्यानंतर दिग्दर्शक, कोण होता आणि खुस, सईद,
विनित, चांगलं, चांगलं झालं.
डेन मी,
मी त्याला आधीच सांगितलं होतं, तुला हवं असेल तर एक काम कर,
त्याचं शैक्षणिक प्रमाणपत्र, नर्सरीपासून आत्तापर्यंत,
दहावीपर्यंत, मला दे.
मी ते पूर्ण ठेवले आहे.
आणि मी तुम्हाला लवकर सांगितल्याप्रमाणे ते ९०-९५% पेक्षा कमी
नव्हते, ते त्यापेक्षा जास्त होते.
प्रत्येक वर्गात.
ते मी माझ्याकडे ठेवलं.
की मी, त्या वेळी जेव्हा मी ७-८ अॅडमिशन दिले, चांगला महसूल
आल्यावर, डायरेक्टर Khus चांगल्या मूडमध्ये होते, म्हणून मी
ते त्यांच्या समोर ठेवले. त्यांनी विचारले, हे काय आहे?
मी म्हणालो, सर, एकदा सी आयटी.
मी ते पाहिलं.
हाय सईद, ही मुलगी हुशार आहे.
मी म्हणालो, सर, ती हुशार आहे.
पण, उशीर म्हणजे तिला देण्यासारखं काहीच नाही.
सर, हा महसूल आहे, हा आहे आणि क्रमवारी आहे.
नाही, तो सईद, तू त्यातून मोठी गोष्ट करत आहेस.
त्यात उशीर खूप आहे.
आयरला फोन करा.
मी तिला फोन केला.
शी सईद, उशीरा परीक्षा होईल.
परीक्षेत उत्तीर्ण झालात तर होय.
चाचणीसाठी, मी आधीच केले होते, मी संपूर्ण प्रक्रिया नवीन
केली.
मी तिला आधीच सांगितलं आहे, परीक्षेची तयारी ठेवा, तयार राहा.
ती तयार होती, टेस्ट झाली होती.
आणि ती क्लॅर्ड आहे.
15,000 महिन्यांचे त्वरित, चार विनामूल्य,
मी सईद क्लेर्ली, सर, उशीर म्हणजे तिला देण्यासारखं काहीच
नाही.
तिला मोफत प्रवेश मिळाला.
आणि जेव्हा ती खाली उतरली, तेव्हा ती मुलगी आणि तिचे वडील,
श्री. सुस्वाडिया, आर. अजूनही उशीर झाला.
रडले, की, हे तुझ्यामुळेच शक्य झाले.
मी इथे आहे
मी ठोस व्यावसायिक कौशल्यांबद्दल बोलत आहे,
मी संवाद कौशल्याबद्दल बोलत आहे.
नुसतं बोलून नव्हे, तर वातावरण निर्माण करून आणि बोलून ते
शक्य होतं, असं वाटलं तर चालतं.
तुम्ही म्हणाल, तिला अॅडमिशन मिळालं, त्याचं काय झालं?
आज आजच्या घडीला ती मुलगी आधीच डॉक्टर आहे.
होय, हे घडले.
१२-१५ हजार महिने कमावणारे वडील, मुलगी महत्त्वाकांक्षी
डॉक्टर, ती एम.
ती एम करत आहे.
हे एक उदाहरण आहे.
बघा, आमचं काय?
१० लोकांनो, हे तुझ्यामुळे च घडले.
पण मी तुझ्याशी काय बोलतोय, असंच बोलायचं,
मी बोलत आहे, मी फक्त शब्द आणि वाक्य कसे महत्वाचे नाही.
तो शब्द आणि वाक्य वापरण्यापूर्वी आपण ते वातावरण कोठे
निर्माण केले आहे की नाही, हेही महत्त्वाचे आहे.
ती गोष्टही महत्त्वाची आहे, ती नक्कीच आहे.
आणि परिणामी, मी तुम्हाला व्यावहारिकरित्या हे सांगितले, एक
व्यावसायिक म्हणून, आपण ही गोष्ट लागू करा.
थोडं मस्त राहा.
स्वत:वर नियंत्रण ठेवा.
जो स्वत:वर नियंत्रण ठेवू शकतो, तो आयुष्यात काहीही मिळवू
शकतो, काहीही करू शकतो.
कारण तुम्ही स्वत:वर नियंत्रण ठेवू शकता, तुमची स्वत:ची ओळख
होऊ शकते, तुम्ही तुमच्या खऱ्या क्षमतेचा वापर करू शकता.
गोष्ट समजून घ्या.
जेव्हा आपण घाबरलेले असता, घाईत असता, उत्तेजित असता, तेव्हा
अनेकदा, आपली खरी क्षमता, आपल्याकडे आधीपासूनच असलेली खरी
शक्ती, तुम्ही वापरू शकत नाही.
पत्र तुम्हाला खेद वाटतो.
आणि जर तुम्ही शांत, नियंत्रित पद्धतीने जगत असाल, तर तुम्ही
एक प्लॅन बनवता, संपवून तुमची योग्य शक्ती, योग्य रणनीती
अंमलात आणा.
तुम्ही एखादी योजना आखता आणि त्याची अंमलबजावणी करता आणि
यशस्वी होतात.
सी, मी आपल्या उच्च स्तरीय व्यावसायिकांच्या ठोस कौशल्य
बिंदूबद्दल बोलत आहे.
काय बोलावं, कधी बोलावं, संपावं मग केव्हा, काय बोलावं.
केव्हा काय बोलावे, केव्हा नुसार काय बदलेल.
वाह? कोणता कंटेंट केव्हानुसार बदलेल. मग मी म्हणालो, कसं
बोलायचं.
आता तुम्ही नक्कीच विचार करत असाल की, 'कसे बोलावे' मध्ये आपण
फक्त शब्द आणि वाक्याचे योग्य सादरीकरणाबद्दलच विचार करत
आहोत, की आपल्याला योग्य शब्द आणि योग्य सादरीकरण देणे आवश्यक
आहे.
नाही।
त्यांनी योग्य शब्द दिला, योग्य सादरीकरण केले, पण वेळ योग्य
नाही.
वातावरण योग्य नाही.
बोस यांचा मूड योग्य नाही.
तुमच्या योग्य भाषणाबद्दल त्याला काय वाटेल?
चुकीचे.
आणि जर तुम्ही वातावरण तयार केलं असेल तर अनेकदा तुम्ही
बॉसच्या इच्छेविरुद्ध तुमचं काम करून घेता.
तुम्ही विचार करत आहात की बॉस, तुम्ही कामाबद्दल बोलत आहात,
तुम्ही वैयक्तिक जीवनाबद्दल बोलत आहात, मुलं आई-वडिलांनी तयार
केली आहेत, बायको नवऱ्याने तयार केली आहे.
मी बिझनेसबद्दल बोलतोय बाबा.
जो व्यक्ती व्यवसायात डीलसाठी बसलेला असतो, समोरचा पक्ष, तो
व्यक्तीही माणूसच असतो. तो कदाचित कुठे बॉस असेल, पण आज तो
व्यवसायिक म्हणून बसलेला आहे.
तुला त्याच्याशी करार करायचा आहे.
उशीरा होणाऱ्या मूडवर वातावरण अवलंबून असते.
आज छोटीशी दिवाळी आहे,
मी दिवाळीच्या दिवशी बोलत आहे.
वातावरण निर्माण करण्यासाठी, एकमेकांना भेटण्यासाठी, गप्पा
मारण्यासाठी, हॅप्पी दिवाळी म्हणण्यासाठी लोक दिवाळीचा सण
साजरा करतात.
मी हिंदूंबद्दल बोलत आहे.
वेगवेगळ्या धर्मात, वेगवेगळ्या देशांमध्ये उशीरा वेगवेगळे सण
असतात.
पण लोक या सणाचा, या प्रसंगाचा वापर करतात.
भेटवस्तू देणे, भेटवस्तू घेणे.
आणि या निमित्ताने पैशांची कामे केली जातात.
उशीरा बिग बॉस आहे, त्याच्याकडून काम करून घ्यावं लागतं,
सरकारी कंत्राट घ्यावं लागतं.
त्यामुळे त्यांना नाही, तुम्ही मॅडमला घरी गिफ्ट पाठवा.
त्यामुळे कसं बोलावं याबद्दल मी बोललो आहे.
नाही, मला इथं एका ठिकाणी बोलायचं आहे, बोलायला घरी?
काय बोलावं ते पाहिलं का?
काय बोलावं?
कधी बोलायचं?
कधी, काय बोलावे?
तुम्ही वातावरणानुसार बोलायला पाहिलं आणि शिकलात का?
नाही, कसं बोलायचं?
कसं बोलायचं ते पाहिलं आहे का?
वातावरण आणि दळणवळण योग्य प्रकारे कसे सादर करावे?
नाही, मी म्हणालो, घरी बोलायचं आहे का? बोलायला घर? हं?
म्हणजे तुम्ही म्हणाल, मला माहित नाही.
मनी टाईम्स, खऱ्या समस्या उद्भवतात आणि तुम्हाला माहित नाही
की या समस्येच्या निराकरणासाठी आपण बोलू का?
कंपनीतच आपण कशाशी बोलतो हे तुम्हाला माहित नसते, त्यामुळे
मला योग्य तोडगा काढता येतो.
साधारणपणे, जर तुम्ही बोलू इच्छित असाल, तर तुम्हाला हे माहित
असलं पाहिजे की जर तुम्हाला कायद्याशी संबंधित काहीतरी
बोलायचं असेल, तर तुम्ही वकिलाशी बोलावं.
एखादा आजार असेल तर डॉक्टरांशी बोलाल.
डायन डॉक्टरांशी बोलण्यासाठी आपल्याला डायन रोग देखील असू नये.
फायनान्सशी संबंधित असेल तर तुम्ही ए. के. शी बोलाल.
जर तुम्ही के मध्ये जात नसाल तर तुमच्या मित्रांपैकी कोण
तुम्हाला या समस्येशी संबंधित सल्ला देऊ शकेल हे तुम्हाला
माहित आहे का?
कारण बहुतांश कामे उशीरापासूनच केली जातात.
तू मला घेतोआहेस का?
बोलायला घर? आपले काम पूर्ण करण्यासाठी घरी बोलायचे?
हे कळलं तर तुम्ही खूप पुढे जाल.
कुणाशी बोलायचं हे कळलं तर खूप दूर जाल. जर तुम्हाला माहित
असेल की तुम्ही ही कुणाशी तरी बोलता, पण कोणाशी?
मी कोणाशी बोलू?
हे जर तुम्हाला माहित असेल तर तुम्हाला उपाय मिळेल.
यावर तुम्हाला नक्कीच तोडगा निघेल.
तर, घरी बोलायचे आहे का?
मनी टाईम्स, एखाद्या संस्थेत जर काही गडबड झाली आणि ती
दुरुस्त करायची असेल, तर तुम्ही आमच्याशी बोलायला ओळखले
पाहिजे.
तुमच्याकडे पैसे आहेत, वरिष्ठ आहेत.
मेबी तुम्ही डायरेक्ट रिपोर्टिंग बॉसशी बोलू नये, तर दुसर् या
कोणाशी तरी बोलावे.
आपल्या सहकाऱ्याशी बोला, जो आपल्याला योग्य सल्ला देऊ शकेल.
घरात, वैयक्तिक पातळीवर एखादी परिस्थिती अडकली तर आपण बोलायला
हवं का?
तुम्हाला योग्य सल्ला कोण देऊ शकेल?
ते कसे दुरुस्त करावे?
त्यामुळे बोलण्याआधी विचार करायला हवा.
ते अॅनीला भेटू शकत नाहीत.
पैसे देणारे लोक, ज्यांना तुम्ही म्हणता की ते तुम्हाला उपाय
देणार नाहीत, पण तुमची खिल्ली उडवतात.
मग, तुमची खिल्ली उडवण्यात मग्न असलेल्या खऱ्या लोकांशी का
बोलावे?
उशीरा काही फायदा नाही ना?
तो तोटा आहे.
असो, तुमच्या मनात काय आहे ते कोणालाही सांगू नका.
कारण लोक तुम्हाला मदत करणार नाहीत.
ते आपल्याला अधिक ज्ञान देण्यास सुरवात करतील.
दे से, बाद ची वेळ यायला हवी, म्हणजे तुम्हाला कोण साथ देत
आहे आणि कोण तुम्हाला ज्ञान देत आहे हे जाणून घ्या.
199% लोकांपैकी 100 पैकी 99 लोक तुम्हाला ज्ञान देतील.
फक्त काही मूठभर लोकच असतील, जे त्या वेळी तुमच्यासोबत उभे
राहतील, आणि अशा वेळी, नोंद घ्या, त्यांचं नाव तुमच्या
बोलण्याच्या यादीत टाका.
आणि खऱ्या माणसांना पैशाची गरज नाही.
पण तुम्हाला मूठभर लोकांची गरज आहे.
आयुष्यात खरा काळ येतो.
त्याचप्रमाणे ऑफिसमध्ये एखाद्याला चोखणं, ज्याला तुम्ही चोखू
शकता.
मनी टाईम्स, तुम्ही कुणाला तरी हे बोलता आणि तो त्याचा नाहक
फायदा घेतो.
मॅनेजमेंटची स्ट्रॅटेजी सांगते, की चूक झाली असली तरी बॉसला
सांगू नका.
तुम्ही तुमच्या पातळीवर कुणाशी तरी बोलावं, मी म्हणालो, हे
गरजेचं नाही, की तुम्ही तुमच्या जवळच्या बॉसला सांगावं. नाही।
मनी टाईम्स, जेव्हा प्रमोशनची गोष्ट येते, तुमचा जवळचा बॉस
म्हणतो, की तुमची कामगिरी उत्तम आहे आणि तुमचे हाय कमांड
तुम्हाला प्रमोट करू इच्छितात आणि तुम्हाला तुमच्या जवळच्या
बॉसशी समान करू इच्छितात.
असे घडते.
त्यामुळे त्यावेळी तुम्ही तुमच्या बॉसला ज्या चुका सांगितल्या
आहेत, त्या ते नक्कीच समोर ठेवतील.
विल बाय,
साहेब, तुम्ही काय म्हणता?
तू माझ्या बरोबरीचा आहेस.
ही चूक आहे, ही चूक आहे, ही चूक आहे.
त्यामुळे न सांगता त्या चुका दूर करा, त्या सुधारा, सुधारा.
नाही, प्रश्न असा आहे की हे कसे शोधायचे?
बोलायला घर हवं ना? म्हणूनच मी म्हणालो, बोलण्यासाठी घर
असणारी व्यक्ती ही अतिशय महत्त्वाची व्यक्ती असते, ऑफिस
वातावरणात, व्यावसायिक जीवनात, सामाजिक जीवनात आपल्याला एक
विश्वसनीय व्यक्ती शोधायला हवी असते, ज्यावर आपण विश्वास ठेवू
शकतो आणि पुढे जाऊ शकतो.
जीवन।
आपण कोणाशीही सर्व काही बोलू शकत नाही.
आपण सर्व काही कोणाशीही सामायिक करू शकत नाही.
अहो तुमचा कुटुंबातील सदस्य असू शकतो.
हाय सेस,
भाऊ, तुम्ही कितीही अनोळखी असलात तरी गुपित लपवू नये.
पण, तुमची बायको कशीही असली तरी तुम्ही गुपित सांगू नये.
हाय सेस,
भाऊ, तुझी बायको कसलीही असली तरी तू गुपित लपवू नकोस.
जे काही आहे, ते रक्तच आहे.
पण, तुमची बायको कितीही प्रिय असली तरी तुम्ही तिच्या सर्वात
जवळ असायला हवं.
हिवाळ्यात आपलं असं नातं असतं, की आमच्यात हवाच राहत नाही.
व्हीडी, बरोबर?
ते ते सोपे घेतात.
बट, या नात्यात घटस्फोट होतो.
या नात्यात घटस्फोट होतो.
इतर कोणत्याही नात्यात असे घडत नाही.
म्हणूनच, जर तुम्ही तुमच्या पत्नीशी एखादे गुपित शेअर केलात
तर ती ते तुमच्या विरुद्ध वापरेल. त्याचप्रमाणे, तुमचा बॉस
देखील ते तुमच्या विरोधात वापरेल.
तर, असे म्हणणे सामान्य आहे की, जर आपल्याला एखाद्या
परिस्थितीत आपले काम पूर्ण करायचे असेल तर आपल्याला कोणाशी
बोलायचे हे माहित असले पाहिजे.
दुसरं म्हणजे तुमचा बॉस, तुमच्या घरातील तुमचा थेट सदस्य ही
तुमच्या आयुष्यातील व्यक्ती आहे, असं नाही.
ती व्यक्ती आहे का?
खूप उशीर झाला आहे का?
नाही, हाय आयएस नोट.
कधी कधी, हाय उशीर होतो.
परंतु, तुम्ही त्याचे मूल्यमापन केले नाही.
मी तुला काहीतरी सांगतो।
तुम्ही सकाळी उद्यानात जा.
साधारणपणे तुम्ही जॉगिंगचा व्यायाम करता.
ते करा।
मी तुम्हाला एक छोटीशी गोष्ट सांगतो.
तुम्ही हिरव्या गवतावर झोपा.
आपले शरीर रिलॅक्स ठेवा.
पृथ्वी तत्व, पृथ्वी तत्व यांना शांतता जाणवते.
आपण सूर्याकडे हात पसरता, 30 सेकंद उभे रहा, आपला एएस उघडा.
मी सकाळबद्दल बोलत आहे, जेव्हा सूर्य उगवत असतो.
आपले हात चोळा.
आपला एएस बंद करा.
आणि ते आपल्या संपूर्ण शरीरात घेऊन जा.
हे तीन वेळा करा.
मी तुम्हाला सांगतोय, जर तुम्हाला वेदना होत असतील तर उशीरा
घ्या.
उशीरा कोणत्याही औषधाशिवाय आराम जाणवेल.
सूर्य ऊर्जा।
असे काही दिवस करा, तुम्हाला या बोटांच्या छिद्रांमध्ये ऊर्जा
जाणवेल.
आपल्या हातात सूर्याची ऊर्जा जाणवेल.
तुम्हाला सूर्याची ऊर्जा जाणवेल.
तर, यात मी जे मुख्य कृती सांगत होतो, ते असे की, जर तुम्ही
एखाद्या पार्कमध्ये असाल आणि तिथे झाडे असतील, तर त्या
झाडांना जा आणि त्यांना मिठी मारा.
त्यांना ह्युग करा.
धन्यवाद ते त्यांचे.
औपचारिकरित्या नाही, पाच मिनिटे त्यांना मिठी मारून धन्यवाद
म्हणा.
कारण तुमचे जीवन त्या झाडांमुळेच आहे.
आणि त्यांच्यातून श्वास येतो.
धन्यवाद।
या प्रक्रियेत, आपला एएस बंद करा आणि जर आपल्याला रडायचे वाटत
असेल तर रडा.
त्या टप्प्यात तुम्हाला जाणवेल की, जर ते झाडे तुम्हाला जीवन
देत असतील, ज्यांचे तुम्ही आभार मानत आहात, तर तुमच्या खऱ्या
आयुष्यात कोण जीवनदाता आहे, प्रत्येक परिस्थितीत तुम्हाला कोण
मदत करतो, कोणावर तुम्ही सर्वात जास्त विश्वास ठेवता, परंतु
तुम्हाला अजूनही माहित नाही.
त्या क्षणी तुम्हाला तो दिसेल, त्याचं प्रतिबिंब तुम्हाला
त्या झाडाच्या रूपात दिसेल.
तुम्ही ते करा.
हे एक दिवस, दोन दिवस, चार दिवस करा, तुम्हाला कळेल.
कारण तुमच्या आयुष्यात घर कोण आहे, आमच्याशी तुम्ही टिपिकल
परिस्थितीत बोलू शकता, हे तुम्हाला माहित असायला हवं.
हे खूप महत्वाचे आहे.
जर तुम्हाला हे माहित नसेल तर तुमच्यासाठी ही एक समस्या आहे.
ही गोष्ट तुम्हाला माहित असेलच.
ही गोष्ट तुम्हाला माहित असायला हवी.
ठीक आहे? आणि पुढे मी किती बोलायचं याबद्दल बोलणार आहे. किती
जास्त बोलतो.
मी शेवटच्या क्षणी याचा समारोप करत आहे.
काय बोलावं?
कधी बोलायचं?
कधी काय बोलावे?
कसं बोलावं?
बोलायला घर?
जर तुम्हाला सरकारमध्ये काही काम करायचे असेल आणि तुम्ही ते
करू शकत नसाल, चिंतित असाल, तर तुम्ही विचार कराल, कोणाशी
बोलावे, जेणेकरून ते काम होईल.
तो तो दुवा आहे, जिथून मी पुढे जाऊ शकेन आणि काम होईल.
नाही, किती बोलायचं?
किती बोलायचं?
कारण जर तुम्हाला कम्युनिकेशन स्किल्समध्ये परिपूर्णता हवी
असेल, तर मी एक विषय लिहिला आहे, 'परफेक्ट कम्युनिकेशन
स्किल्स'. त्यामुळे जर तुम्हाला परिपूर्णता हवी असेल, तर
तुम्ही कम्युनिकेशन स्किल्समध्ये परिपूर्णता मिळवू शकत नाही,
जोपर्यंत तुम्हाला कळत नाही, किती बोलायचे.
व्हील टॉकिंग, मनी टाईम्स तुम्ही सीमा ओलांडता, जे प्रायोजित
केले होते ते संपवतात, गेट्स उद्ध्वस्त करतात.
मी तुला काहीतरी सांगतो।
मनी इयर्स फायर, जालंधरची एक मुलगी, डीड इंजिनीअरिंग आणि
यूपीएससीला बसली.
यूपीएससी मुलाखत सुरू असताना तिने B.Tech केले होते आणि
इंजिनीअरिंगमध्ये नोकरी करत होती. तिने यूपीएससीचा प्रयत्न
केला आणि उत्तीर्ण झाली.
ती प्री-सेम, आणि मुख्य ही पास झाली.
मुलाखतीची वेळ आली होती.
मुलाखतीचा फोन आल्यावर तिने त्याची तयारी केली आणि मुलाखतीला
गेली.
ती मुलाखतीला बसली.
ती गोंधळून गेली, तुझा आवडता, छंद-प्रकारचा विषय कोणता?
शी सईद, तत्त्वज्ञान.
एक-एक करून पॅनेलमधील लोक तत्त्वज्ञानाशी संबंधित प्रश्न
विचारू लागले.
तो प्रत्येक छंद होता, सखोल ज्ञान नव्हता.
शी सईद,
सर, हा माझा आवडता विषय आहे, पण मला या विषयाचं तितकं ज्ञान,
सखोल ज्ञान नाही.
लिसन सावधपणे.
उत्साहात, कारण जीभ मोकळी असते, आणि उत्साहात, जेव्हा तुम्ही
सीमा ओलांडता, तुम्हाला कळतही नाही, तिने काय म्हणाले?
सर, मला यात सखोल ज्ञान नको आहे.
हा माझा आवडता विषय आहे.
आणि त्यानंतर प्रत्येकात तेवढी हिंमत नसते.
जर तुम्ही भीतीपोटी असे बोललात, तर मुलाखतघेणारा तुम्हाला
नाकारेल.
एक धाडसी होता, पण तिने आपले धाडसही एका मर्यादेपर्यंत ठेवले.
ती फक्त म्हणाली,
मला सखोल ज्ञान नको आहे.
तिने तिचा आठवडा सांगितला.
हेतू काय होता?
डोके, यानंतर,
मला सखोल प्रश्न विचारले जात नाहीत.
पण, इथे तुम्हाला हे वाक्य म्हणण्याची पात्रता नाही, की कृपया
विषय बदला किंवा मला यावर सखोल प्रश्न विचारू नका.
नाही।
ती म्हणाली नाही, पण मुलाखतकाराच्या पॅनेलने विषय बदलला आणि
विषयाचा अनादर केला.
जर तिने ही ओळ सांगितली असती, तर समोरच्या व्यक्तीला
अहंकाराने ग्रासले असण्याची पूर्ण शक्यता होती.
नाही, तू तिला सांगशील, मी काय विचारू, काय विचारू नये.
तुम्हाला समजले का?
त्यामुळे किती सांगायचं, ही खोली समजून घेतली तर हीसंवाद
कौशल्याची परिपूर्णता आहे.
हे सूक्ष्म पातळीवरील गुणवत्ता कौशल्य आहे. काही
महिन्यांपूर्वी, श्रीमान राहुल गांधी एका विषयावर बोलत होते,
तो मोदी आडनावाविषयी.
अलीकडे मोदी आडनाव असलेले काही लोक आहेत, ज्यांनी चूक केली
आहे.
या मोदी आडनावानं हे केलं आहे, ते.
ठीक आहे।
शेवटी कोणती ओळ जोडली गेली? एवढेच मोदी आडनाव असलेले लोक चोर
आहेत.
अहो अँथुसियाझमने दु:ख द्या.
डेन दी मोदी आडनाव लोकांना डिशोन असण्याच्या कारणावरून देतात
आणि त्यांची खासदारकीची जागा गमवावी लागली.
त्याचा नकारात्मक परिणाम होतो.
फक्त शेवटची ओळ.
अनेक लोकांना सवय असते, की बोलताना, ते आपल्या भाषणात काही
अतिरिक्त, पूरक विशेषण जोडतात, जे जोडणे आवश्यक नसते.
इथर ते अहंकारात किंवा उत्साहात हे करतात, जेणेकरून
डेमोसेल्व्ह्स खूप ज्ञानी असल्याचे सिद्ध होईल.
नाही।
तुम्ही जितके कमी बोलता तितके चांगले.
तर ते मुद्दे होते.
आवश्यक तेवढे बोला.
किती बोलायचं, मी काय बोललो हे माहीत असेल, पण कशापासून किती
बोलायचं, याचा समतोल साधता येईल का?
आपण ते करण्यास सक्षम आहात की नाही?
तसे नसेल तर समस्या आहे.
मोठी समस्या आहे.
म्हणून, मी आता निष्कर्ष काढू इच्छितो, आपल्या संप्रेषण
कौशल्यात परिपूर्णता मिळविण्यासाठी,
मी अनेक मुद्द्यांवर बोललो, काय बोलावे, केव्हा बोलावे, कधी
काय बोलावे, कसे बोलावे, कोणाशी बोलावे, आणि मग, किती बोलावे.
यदि आप या सर्व गोष्टींचे एक कॉम्बो, एक संयोजन करू शकता,
योग्य विचारांसह, तर त्यासाठी सर्वप्रथम आपल्याला स्वत:वर
नियंत्रण ठेवणे आवश्यक आहे.
जो जीवनात स्वत:वर नियंत्रण ठेवायला शिकला आहे, तो काहीही करू
शकतो.
जो स्वतःवर, स्वत:वर, आपल्या आयुष्यात नियंत्रण ठेवू शकतो,
त्याला आयुष्यात किंवा तिच्या आयुष्यात काहीही मिळू शकते.
असे विवेकानंद सांगत आहेत.
म्हणजे आयुष्यात आत्मसंयम खूप महत्त्वाचा आहे.
कधीकधी, आपण आत्मनियंत्रणात नसल्यामुळे आपण असे काही तरी करता
जे आपल्याला करायचे नाही, चार डायनआपल्याला पत्राचा पश्चाताप
करावा लागतो. कळत नाही तोपर्यंत तुम्ही तुमच्या आयुष्यात असं
काही करत आहात का?
तुम्ही करत असाल तर सेल्फ असेसमेंट करा, आत्मपरीक्षण करा.
जिथे तुम्ही अपयशी ठरलो आहात, त्या परिस्थितीचा नाही आणि
त्याचा आढावा घ्या.
आणि त्याचा आढावा घेतला तर चालेल असं वाटत असेल तर त्यात
सुधारणा करा.
सुधारा बाबा.
जर तुम्ही झाड कराल तर तुम्ही करू शकता.
झाड लावलं तर करू शकता.
त्यामुळे आज मी संवाद कौशल्याविषयी बोलत होतो.
त्यामुळे एक प्रोफेशनल म्हणून जर तुम्हाला वाटत असेल की तुमची
कम्युनिकेशन स्किल, तुमच्या बिझनेस ग्रोथ, करिअर ग्रोथ,
प्रोफेशनल ग्रोथ, सोशल ग्रोथ, पर्सनल ग्रोथ, एज्युकेशनल ग्रोथ
यांना प्रभावित करत आहे, अडथळा आणत आहे.
मी तुम्हा सर्वांशी, सर्वांशी बोलत आहे.
आपण आपल्या आयुष्याच्या कोणत्याही टप्प्यावर असाल, जिथे आपण
विद्यार्थी आहात, कॉलेज विद्यार्थी आहात, गृहिणी आहात,
व्यावसायिक आहात, वरिष्ठ व्यावसायिक आहात, कार्यकारी आहात,
आणि जर आपल्याला वाटत असेल की खराब communication skill
आपल्या विकासात अडथळा आहे, तर हा पाऊल अनुसरण करा, सुधारा.
स्वतः, जे यश मिळवायचे आहे, जे साध्य केले नाही ते संपवा,
तुमचे स्वप्नातील यश येईल.
तुम्ही करू शकता.
जरा जाऊन प्रयत्न करा.
तुम्ही करू शकता, नक्कीच करू शकता.
अरे। आपण संपूर्ण व्यावसायिकांवर संदर्भ आणि कमाई
कार्यक्रमाबद्दल कठोर आहात का?
नाही मी केले नाही।
हे कशाबद्दल आहे?
मुळात, जर आपण HR आणि Admin मधील प्रमाणपत्र अभ्यासक्रम
आपल्या मित्रांना सुचविला, आणि ते आपला रेफरल कोड वापरून
नोंदणी केली तर, आपल्याला काही उत्तम बक्षिसे मिळतील. हे रंजक
वाटते.
आपण संदर्भित केलेल्या प्रत्येक मित्रासाठी, आपण असे गुण
मिळवता जे आपण चार सवलती किंवा रोख बक्षिसे देखील रिडीम करू
शकता.
माझी गणना करा. मी माझ्या सर्व मित्रांपर्यंत हा शब्द
पोहोचवण्याची खात्री करीन.