नमस्कार, हा विनीत गौतम आहे, तुझा प्रशिक्षक आहे, तुझा ट्रेनर
आहे आणि आज मी बोलणार आहे
तुम्हा सर्वांना यशस्वी
प्रोफेशनल्स जर तुम्हाला तुमच्या क्षेत्रात यशस्वी प्रोफेशनल
व्हायचं असेल तर काय करावं?
हे एक विधान आहे.
आयुष्याच्या प्रत्येक पावलाने आपल्याला एकच धडा शिकवला आहे.
मार्ग कोणताही असला तरी स्वत:वरच विश्वास ठेवा.
आयुष्याच्या प्रत्येक पावलाने आपल्याला एकच धडा शिकवला आहे.
मार्ग कोणताही असला तरी स्वत:वरच विश्वास ठेवा.
तुम्हाला कोणतेही काम करायचे असेल, तुम्ही कुठल्याही मार्गाने
असाल, फक्त स्वत:वर विश्वास ठेवा, इतर कोणावर नाही.
तुम्ही कोणीही असाल, क्लास फेलो, सहकारी, नातेवाईक,
कुटुंबातील सदस्य, तुम्ही कोणीही असाल, तुम्ही स्वत:शिवाय
कोणावरही विश्वास ठेवू नये.
स्वत:शिवाय कोणावरही विश्वास ठेवू नये.
आता तुम्ही म्हणाल, विश्वासाशिवाय हे काम कसे चालणार?
हे अगदी बरोबर आहे.
मी इथे आणखी एक गोष्ट सांगतोय.
विश्वास ठेवावा लागतो, पण आयुष्यातील महत्त्वाच्या क्षणांसाठी
स्वत:ची तयारी करायला हवी.
आपल्यासाठी कोणी तरी काही तरी करणार आहे असे वाटत असेल तर तसे
होत नाही.
आपण त्यांच्यासाठी काहीच करत नाही आहोत असे जेव्हा आपल्याला
वाटते तेव्हा कोणीही आपल्यासाठी काहीही करणार नाही. त्यामुळे
तुमच्यासाठी कोणीही काही करणार नाही.
स्वत:वर विश्वास ठेवणे म्हणजे तुम्ही कुठल्याही क्षेत्रात
असाल, तिथे यशस्वी व्हायचे असेल आणि इथे यशस्वी व्हायचे असेल
तर तुम्हाला या क्षेत्राचे योग्य ज्ञान असणे आवश्यक आहे. जर
तुमच्याकडे असे ज्ञान असेल, ज्यासाठी तुम्ही दुसर् या कोणावर
अवलंबून असाल,
मग समजून घ्या की त्यामुळं तुमचं काम थांबू शकतं, अशी
परिस्थिती निर्माण होणार असेल तर तुम्ही फक्त तयार व्हा, की
तुम्हाला एखाद्या समस्येला सामोरं जावं लागणार आहे.
वैयक्तिक आयुष्यातही आयुष्य प्रशिक्षक म्हणून तुमचे एकूण
अवलंबित्व,
मी तुम्हाला जीवन कौशल्य विभागात सांगत आहे, जर तुम्ही तुमचे
संपूर्ण अवलंबित्व म्हातारपणावर ठेवले तर,
मी म्हातारपणाच्या आई-वडिलांबद्दल बोलत आहे, जर तुम्ही ते
मुलांवर घातले, त्यांच्यावर सर्व गुणधर्म घातले तर समजून घ्या
की तुम्हाला एखाद्या समस्येला सामोरे जावे लागणार आहे.
तुम्हाला माहित आहे, हे प्रेम तुम्हाला दिसतं, ते तेव्हाच
दिसतं जेव्हा समोरच्या व्यक्तीच्या मनात भीती असते.
तो कर्मचारी असला तरी तो काम करत नसेल तर जर तुम्हाला ती भीती
वाटत असेल तर तुम्ही त्याच्यावर काही कारवाई करू शकता.
आणि तो एम्प्लॉयर असला तरी त्याच्या कर्मचाऱ्याशी त्याचं
योग्य वागणं तेव्हाच असतं जेव्हा काही तरी असतं, की जर ही
व्यक्ती निघून गेली तर मला योग्य उमेदवार मिळणार नाही आणि मी
पुढे काम करू शकणार नाही.
कुठल्याही प्रकारची भीती असली तरी ती कायम ठेवणे गरजेचे आहे.
आणि त्यासाठी तुम्हाला एकूण अवलंबित्वाचे सूत्र संपवावे लागेल.
जर तुम्ही स्वत:ला मजबूत केले नाही तर तुमची मागणी संपुष्टात
येईल.
ज्याची मागणी संपते त्याला कोणी विचारत नाही.
म्हणूनच मी म्हणतोय, स्वत:वर विश्वास ठेवा.
स्वत:वर विश्वास ठेवण्यासाठी तुमच्याकडे असं काहीतरी असायला
हवं.
तुम्हाला काहीतरी विकत घ्यायचं आहे, पण तुम्ही दुसऱ्यावर
अवलंबून आहात की जर त्याने काही दिलं तर मी ते विकत घेऊ शकेन,
कारण तुमच्याकडे काहीच नाही.
तुम्ही स्वत:वर आर्थिक विश्वास ठेवू शकत नाही, बरोबर?
त्याचप्रमाणे इतर गोष्टी, त्या परिस्थितीतही तुम्ही इतरांवर
विश्वास ठेवू शकत नाही, जर तुम्हाला वाटत असेल की तुमचं काम
दुसरं कुणी तरी तुमच्यासाठी करेल, तर तेथून आपल्याला काही तरी
होत आहे असं वाटल्याशिवाय तो ते करेल.
नाहीतर स्वत:वर विश्वास ठेवा.
ज्या दिवशी त्याला वाटेल की मी त्याच्यासाठी हे करत आहे,
मी स्वत:साठीही हे करू शकतो, त्या दिवशी तो तुला सोडून जाईल.
तो तुम्हाला फसवेल, जर त्याला असे वाटत असेल की तुमचे संपूर्ण
अवलंबित्व त्याच्यावर आहे आणि त्याच्याशिवाय तुमचे कोणतेही
अस्तित्व नाही, तर तो आपल्याला फसवेल आणि तुमचे नुकसान होईल.
त्यामुळे मला पुन्हा एक गोष्ट सांगायची आहे, की आयुष्यातील
प्रत्येक अपयशाने आपल्याला धडा शिकवला आहे, की कुणावर विश्वास
ठेवायचा असेल तर स्वत:वर विश्वास ठेवायला हवा.
कारण, तुम्ही कुठेही असाल तर युट्युब, आणि फेसबुकवर खूप
स्टोरीज पाहिल्या असतील, आजकाल फेसबुकवर किती तरी स्टोरीज
आहेत, मी तुम्हाला एक गोष्ट सांगतो, की नवरा-बायको येतात आणि
सून सासूबाईंना सांगते, की तुम्ही पॅक करा
तुझे सामान, आम्ही तुला म्हातारपणात स्थायिक करत आहोत, आम्ही
ते येथे करू शकत नाही, आम्ही तुझ्यासाठी भाड्याने घर पाहिले
आहे आणि आम्ही तुला तिथे स्थायिक करत आहोत.
असं का? मी इथे ठीक आहे,
मला काही प्रॉब्लेम नाही, मी तिथे कशाला जाऊ?
असे सासूबाई सांगत आहेत.
नाही, नाही, नाही, आम्हाला तुझ्याशी जुळवून घेणं अवघड आहे,
सून म्हणतेय, मुलगाही होकार देत आहे, मग सासू कुणाला तरी हाक
मारते, आणि ती म्हणते, हो, रूम ठीक आहे, हो, बाथरूम अॅडजस्ट
होईल, पाणी कधी कधी येईल,
आम्ही ते वेळेनुसार घेऊ.
दोघंही उभे राहून ऐकत आहेत, की आई स्वत:साठी खोलीबद्दल बोलत
आहे.
होय, पण संभाषणात ती म्हणते, हो, ते जुळवून घेतील, ते जुळवून
घेतील, ते काम सांभाळतील, जग सांभाळत आहेत, ते मॅनेजही करतील.
जेव्हा ती असं म्हणते, तेव्हा ते म्हणतात, आपण कशाला मॅनेज
करायचं?
तुम्हीच हे घर सोडणार आहात. माझं म्हणणं लक्षपूर्वक ऐका.
तो आपल्या मुलाला आणि सुनेला, आता त्याचा नवरा नसलेल्या आईला
सांगत आहे की, तूच हे घर सोडणार आहेस.
तर आई म्हणते, मी नाही, तू हे घर सोडणार आहेस.
कारण हे घर अजूनही माझ्या नावावर आहे.
मी या घराचा मालक आहे. त्यामुळे तुम्ही हे घर सोडणार आहात.
मग ते विनंती करू लागतात, नाही, नाही आई, आम्ही फक्त हेच
म्हणत होतो.
आम्ही फक्त हेच म्हणत होतो.
पण ती म्हणते, नाही, आता तू हे घर सोडणार आहेस.
आत्तापर्यंत तुम्हा सगळ्यांना वाटत होतं की तुम्हाला माझी गरज
आहे.
पण आता तुमच्या मनात असा विचार आला आहे की, मी जिथे जिथे
बोलतोय तिथे सामाजिक पातळीवर म्हणतोय,
मी प्रोफेशनल लेव्हलवर म्हणतोय, मी पर्सनल लेव्हलवर म्हणतोय,
जिथे समोरच्या व्यक्तीला वाटतं की त्याला तुमची गरज नाही, आणि
तुम्ही कुठल्याही प्रकारच्या बॉन्डिंगमध्ये नाही, तर तो
तुम्हाला उचलून घेईल आणि स्वत:च्या हिताचा विचार न करता,
जेव्हा त्याचा मुलगा
आपल्या आईसोबत हे करत आहे, कोणीही हे करू शकते, तुम्ही हे
लक्षात घ्या. त्यामुळे प्रोफेशनल होण्यासाठी तुम्ही स्वत:वर
तेव्हाच विश्वास ठेवू शकाल जेव्हा तुम्ही स्वत:वर विश्वास
ठेवू शकाल. मला म्हणायचे आहे की आपण स्वतःला सक्षम आणि हुशार
बनवले पाहिजे.
आपण स्वत: ला सक्षम बनवले पाहिजे जेणेकरून आपण स्वत: वर
विश्वास ठेवू शकाल.
तुम्ही तेवढे सक्षम नाही, तुमचा विश्वास आहे, तुमच्या मुलांचा
विश्वास आहे.
सर्वात बलवान माणूस कोण? बाबा.
तो आमच्यासाठी काहीही करू शकतो.
त्यामुळे तुम्हाला तेवढे बलवान व्हायला हवे.
आता तुम्ही म्हणाल, तुम्ही मुलांबद्दल बोलत आहात.
तुम्ही सक्षम असाल तरच तुम्ही स्वत:साठी काहीतरी करू शकाल.
म्हणून, स्वत: वर विश्वास ठेवणे,
मी असे म्हटले आहे की, जीवनाने आपल्याला एकच धडा शिकवला आहे,
की जर तुम्हाला स्वतःवर विश्वास ठेवायचा असेल तर ते स्वतःवर
करा.
ते स्वत:वर करा.
जर तुम्ही इतरांना मदत करण्याविषयी बोलत राहिलात तर तुम्ही
स्वत:च्या पायावर कधी उभे राहू शकाल? इतरांना मदत करण्याच्या
नादात आयुष्य संपेल.
होय, कदाचित स्वत:च्या पायावर उभं राहण्यासाठी इतरांच्या
तुलनेत संघर्ष करावा लागेल.
पण तुम्ही नक्कीच स्वत:च्या पायावर उभे राहाल.
कारण जो स्वत:वर विश्वास ठेवतो,
देव त्याच्यासोबत आहे.
त्यामुळे घर आईच्या नावावर असल्याचे मुलांना समजताच त्यांनी
कथा बदलण्याचा प्रयत्न केला, पण त्यांचा विश्वास बसला नाही.
जेव्हा तुमची स्वतःची मुलं हे करू शकतात, तेव्हा ऑफिसमध्ये
स्वत:ला सुरक्षित समजू नका.
तुमचे वय कितीही असो, तुम्ही कितीही निष्ठावान असाल, काहीही
असो, ज्या दिवशी तुमच्या आयोजकाला किंवा मालकाला तुमच्यासाठी
चांगला पर्याय मिळेल, त्या दिवशी तो तुम्हाला हाकलून देईल.
तुम्ही १०-१५ वर्षे स्वत:मध्ये सामील झालाआहात, आणि तुम्ही
स्वत:ला अशा प्रकारे सामील करून घेतले आहात, की
तुला घरासारखं वाटतंय.
ही तुमची कंपनी आहे, तुम्ही मालक आहात, असं त्यांनी तुम्हाला
सांगितलं असावं.
या सांगण्यासारख्या गोष्टी आहेत.
त्याची नोंद घ्या.
मालक नाही, काहीच नाही.
या सांगण्यासारख्या गोष्टी आहेत.
समोरच्या व्यक्तीकडून आपलं काम करून घेण्याचा हा मार्ग आहे.
या फंदात पडू नका.
अशा गोष्टींवर विश्वास ठेवू नका.
निदान हे तरी तुमच्या भल्यासाठी आहे.
हळूहळू स्वत:ला अशा प्रकारे सुधारा, जेणेकरून तुम्ही स्वत:ला
सुधारू शकाल, जेणेकरून तुम्ही स्वतःच्या स्पर्धेत उभे राहू
शकाल.
ज्या दिवशी तुमच्या यंत्रणेला कळेल की तुम्ही आजच्या स्पर्धेत
फिट बसत नाही, त्या दिवशी तुम्हाला बाहेर फेकले जाईल.
इथं वयाच्या ५०-५५ व्या वर्षी, जेव्हा निवृत्तीची वेळ येते
तेव्हा लोकांना बाहेर काढलं जातं.
त्यांना का बाहेर काढलं जातं?
कारण आता त्यांची गरज राहिलेली नाही, असे त्यांना वाटते.
हा व्हीआरएस का दिला जात आहे?
कारण 25 वर्षांचा अनुभव असलेला उमेदवार जो पगार घेत आहे,
तुम्ही 25 वर्षांचा अनुभवी उमेदवार आहात असं तुम्हाला वाटत
असेल तर तुमची मागणी आहे.
नाही, ते तिथे नाही.
ते तुमच्या पगारात ४ फ्रेशर्स आणतील, आणि तुम्हाला त्यांचं
काम करायला लावतील.
त्यामुळे स्वत:वर विश्वास ठेवून हळूहळू तुम्ही स्वत:ला अपडेट
करत राहा, स्वावलंबनाचा मार्ग शोधत राहा, जेणेकरून तुम्ही
स्वत:च्या पायावर उभे राहू शकाल.
असा मार्ग शोधत रहा, की तो तुमच्याच भल्यासाठी असेल.
अन्यथा गंभीर समस्येला सामोरे जावे लागेल.
मी तुम्हाला माझ्याबद्दल सांगत आहे.
मी आयआयटी नीट अकादमीत जनरल मॅनेजर होतो.
मी एकटाच नव्हतो.
महामारीच्या काळात बरेच लोक बाहेर फेकले गेले.
अकादमींनी १-१.५ कोटी ंच्या लोकांना बाहेर काढलं.
कारण ऑनलाइन वर्ग चारऐवजी एका प्राध्यापकाने घेतले होते.
पैसे घेतले आणि ज्याच्याकडे पैसे होते, त्याने भरपूर पैसे
कमावले.
परंतु, वरिष्ठ पातळीवरील व्यावसायिकांना वाईट वागणूक देण्यात
आली.
त्या वेळी,
मी तुम्हाला प्रामाणिकपणे सांगतो की, जर मी आज हे प्रशिक्षण
रेकॉर्ड करत आहे, एक प्रशिक्षक म्हणून,
मी अनेक वर्षांपासून यात आहे, पण मी गंभीर पातळीवर काम केले
नाही.
या कोरोनाने मला स्वावलंबी होण्यास भाग पाडले.
आता मी इथे ट्रेनर आहे.
मी प्रशासक होतो.
मी जनरल मॅनेजर होतो.
परंतु, एक अवलंबित्व होते.
पूर्णपणे.
गेल्या वर्षी,
आयआयटी नीटच्या तयारीसाठी मी मोठी संस्था उघडली.
पुन्हा परावलंबित्व निर्माण झाले.
कारण मी प्रशासक आणि गुंतवणूकदार होतो.
प्राध्यापकांनी सहकार्य केले नाही.
आता मी ट्रेनर आहे.
मी उपलब्ध सर्व संसाधने वापरतो आणि मी कोठेही उभा राहू शकतो.
मी माझं प्रशिक्षण घेत आहे.
मला कोणाच्याही मदतीची गरज नाही.
आता मला माझ्या कामाबद्दल स्वत:वर विश्वास आहे.
मी संस्था उघडली आणि सर्व काही केले.
मी विद्याशाखांची वाट पाहत नाही.
किमान,
मी माझ्या प्रवाहाला प्रशिक्षण देऊ शकतो.
आयआयटी नीटची तयारी दिली जात नाही.
पण, आता मी त्यांचा ट्रेनर आहे.
कारण, मी त्यांच्यासाठी ही लाइफ स्किल्स सेशन्स घेतो.
त्यांच्या संस्थांमध्ये जाऊन.
आता मला त्यांची गरज नाही, पण त्यांना माझी गरज आहे.
त्यामुळे स्वावलंबन, आत्मविश्वास, स्वत:मधील कौशल्य विकसित
करा, जेणेकरून तुम्हाला सर्वत्र मागणी असेल.
तुझी शेपटी आहे.
आणि, यामुळे तुमचा आत्मविश्वास वाढेल.
नुसते बोलून नाही तर जेव्हा तुमचा आत्मविश्वास वाढेल तेव्हा
तुम्ही कुशल व्हाल.
मग लोकांमध्ये तुमची मागणी वाढते.
जर तुम्ही तुमचं काम कराल, तर तुम्ही ते करू शकाल.
जेव्हा तुम्ही कुशल असता, तेव्हा तुमच्यात काहीतरी असतं.
काही कौशल्ये, जी मागणी आहे, जी गरज आहे, तरच लोक तुमच्याकडे
येतील.
आणि मग, आपण आपले काम करू शकाल.
आणि, आपण विश्वास ठेवू शकता.
असे सांगून तुमचा स्वत:वर विश्वास बसणार नाही.
होय, एक विधान आहे, सुरुवात आहे.
आपण असे म्हणू शकता की, प्रत्येकाने स्वतःवर विश्वास ठेवला
पाहिजे.
त्यामुळे श्रद्धेबरोबरच स्वत:ला स्वावलंबी बनवण्यासाठी काही
कृती करायला हवी.
मी तुम्हाला आणखी एक गोष्ट सांगतो.
हे मी जाणूनबुजून, म्हातार् या आई-वडिलांना सांगत आहे.
कारण, त्यावेळी असुरक्षितता अधिक असते.
आणि, मी हे सांगत आहे,
जवळचे नातेसंबंध, रक्ताने नाळ जोडलेली माणसे, आपल्या
प्रियजनांसोबत असताना, वाईट काळात, म्हातारपणी मदतीची गरज
भासते, त्यावेळी ते हे करू शकतात, तेव्हा तुम्ही विश्वास
ठेवला पाहिजे, की तुमच्यासोबत कधीही काहीही होऊ शकतं
वेळ।
तर, अशा वेळेसाठी आपण स्वत: ला तयार करण्यास सक्षम आहात का?
तुम्ही स्वत:ला तयार करत आहात की नाही?
कोरोनामुळे तुमची यंत्रणा चव्हाट्यावर आली तर तुम्ही काय केलं?
तुम्ही काय करू शकता?
तुम्ही स्वत:ला कसे सांभाळाल?
तुझ्याकडे काय आहे?
त्यामुळे अशा परिस्थितीसाठी किमान स्वत:मध्ये तरी काहीतरी
विकसित करा.
मी तुम्हाला सांगतो,
मी पार्ट टाईम ट्रेनर होतो, जेव्हा सिस्टीमने कोरोनामध्ये 40%
पगार कमी केला, पगार कितीही असला तरी त्या लेव्हलचा खर्च येतो.
मी झूमवर ट्रेनर म्हणून वन टू वन ट्रेनिंग द्यायला सुरुवात
केली आणि त्यावेळी कोरोनाने मला साथ दिली.
मला पूर्ण पाठिंबा दिला.
ही प्रतिभा, हे कौशल्य.
मग मनात आलं आणि मागच्या वर्षी माझं काय झालं,
की मी खूप मोठी गुंतवणूक केली आणि एवढी मोठी साइट उभी केली,
पण ज्या टीमसोबत त्यावेळी माझा करार झाला होता, त्यांनी माझा
विश्वासघात केला.
जर माझ्याकडे ती गोष्ट असती तर मी माझा किमान एक विषय तरी घेऊ
शकलो असतो, पण मी ते काम केले नसते.
मग मी विचार केला, ते काम कशाला करा, ज्यात तुमची स्वतःची
कार्यक्षमता नाही.
फिजिक्स, केमिस्ट्री, मॅथ्स, बायोलॉजी या फॅकल्टी माझ्याकडे
असत्या तर मी तो विषय घेऊ शकलो असतो आणि जर मी त्या विषयात
प्राविण्य मिळवले असते तर इतर विषयांनीही मला सहकार्य केले
असते, कारण त्यांना वाटते की आज नाही तर उद्या आपल्यालाही गरज
आहे
त्यांना.
या प्रशिक्षण उद्योगात,
मी लाइफ कोच, मोटिव्हेशनल स्पीकर, माइंड कोच, सॉफ्ट स्किल
ट्रेनर आहे, या क्षेत्रातील लोक मला सहकार्य करतात, कारण
त्यांना माहित आहे की मी एका क्षेत्राचा लाइफ कोच आहे,
त्यामुळे ते मला दुसऱ्या क्षेत्रात मदत करू शकतात.
आपल्याकडे असे काहीतरी आहे, ज्यामुळे समोरच्याव्यक्तीला वाटते
की मी त्या व्यक्तीची गरज आहे.
मी त्यांची गरज आहे.
त्यामुळे त्यांची गरज असणे अत्यंत गरजेचे आहे.
त्याची नितांत गरज आहे.
हे खूप महत्वाचे आहे.
तुम्ही त्यांची गरज असायला हवी.
हे खूप महत्वाचे आहे.
तर, त्यासाठी,
मी तिसऱ्यांदा हे सांगत आहे, की तुम्ही स्वतःवर विश्वास
ठेवावा.
स्वत:वर विश्वास ठेवायला हवा.
तुम्ही करायला हवं, पण नुसतं बोलून नाही.
तुझ्यावर कुणाचा विश्वास का आहे?
कारण आपण त्याला उपयोगी आहात असे त्याला वाटते.
तुम्ही त्याला उपयोगी पडू शकता.
कुणाला उशीर झाला की लोक का रडतात माहित आहे का?
ते रडतात कारण जी व्यक्ती कुणाला उपयोगी पडायची, ती आज नंतर
त्यांना उपयोगी पडणार नाही.
त्याबद्दल विचार केला, आणि मी किती काम केले? मी तुला एकदा
सांगितलं होतं, तू हे माझ्यासाठी केलंस, तू माझ्यासाठी केलंस.
त्यामुळे माझे काम हे करू शकणार नाही, अशी ओरड लोक करतात.
मी ते कुणाकडे करून देणार?
जर कोणी पाच वर्षे पलंगावर राहिले आणि मग त्याचा मृत्यू झाला,
तर तुम्ही पाहाल, मागच्या बाजूला कोणीतरी असेल जो रडेल.
कारण पाच वर्षे त्याचा कुणालाही उपयोग झाला नाही.
लोकांचे त्याच्याशी असलेले नाते, त्यांच्या इच्छा,
त्यांच्याशी असलेली आसक्ती संपली आहे.
ते संपले आहे.
म्हणूनच बहुतेक, मूलभूत लोक म्हणतात, की त्याला काही
प्रॉब्लेम होता, तो निघून गेला, ठीक होता.
नाही।
ते पाठीमागून असेही म्हणतात, की त्याचा ना उपयोग झाला, ना
त्याचा काही उपयोग झाला, तो निघून गेला, ठीक आहे.
लोकांचा कामाशी असलेला संबंध, लोकांचा तुमच्यावरील विश्वास,
हे कामामुळेच आहे.
तुमच्यात काहीतरी आहे, की तुम्ही त्यांचे काम करू शकता आणि
म्हणूनच, ते तुमच्यावर विश्वास ठेवत आहेत.
त्याचप्रमाणे तुम्ही स्वत:वर विश्वास कसा ठेवू शकता?
ज्या दिवशी तुम्हाला वाटेल की, माझा काहीच उपयोग नाही, जेव्हा
तुम्ही स्वत:ला मदत करत नाही, जेव्हा तुमचा स्वत:वर विश्वास
नाही, जेव्हा तुम्ही स्वत:वर विश्वास ठेवत नाही, जेव्हा
तुम्ही स्वत:ला मदत करू शकत नाही, जेव्हा तुम्ही स्वत:ला मदत
करू शकत नाही, तेव्हा इतर लोक तुमच्यावर विश्वास का ठेवतील?
आता मी या विषयावर येत आहे.
जर तुम्ही स्वत:वर विश्वास ठेवत असाल, आत्मविश्वास वाटत असेल,
तुमच्यात काही तरी असेल, त्याप्रमाणे तुम्हाला आत्मविश्वास
वाटत असेल, काही ज्ञान असेल, काही अनुभव असेल, ज्यामुळे
तुमच्यात आत्मविश्वास असेल, कारण
ज्यामुळे सकारात्मक दृष्टिकोन निर्माण होतो आणि ज्यामुळे
तुमचा आत्मविश् वास निर्माण होत असतो आणि या आत्मविश्
वासामुळे जग केवळ त्यांच्यावरच विश्वास ठेवते, जे स्वत:वर
विश्वास ठेवतात.
तुम्ही काही कामानिमित्त जाता, लोक तुम्हाला विचारतात, तुम्ही
ते करू शकाल का?
तुम्ही मुलाखतीला जाता, नोकरी निवडताना तुम्हाला विचारलं
जातं, हे तुमच्या प्रोफाईलवरचं काम आहे, तुम्ही ते करू शकाल
का?
जर तुम्ही म्हणाल, नाही, मी हे करू शकत नाही, तर ते तुम्हाला
कामावर घेतील का?
नाही, ते करणार नाहीत.
आता तुम्ही म्हणता,
मी हे करू शकत नाही, मी कसे सांगू,
मी करेन का?
याचा अर्थ असा की, त्यांचा तुमच्यावर विश्वास नाही, कारण
तुम्हाला ते काम करायला माहित नाही.
तुमच्यात ते टॅलेंट नाही, ते कौशल्य नाही.
मग त्याची सुरुवात कुठून होते? तुमच्यात काही टॅलेंट, खास
कौशल्य असायला हवं, ज्याच्या आधारे तुम्ही स्वतःवर विश्वास
ठेवू शकता आणि जेव्हा तुम्ही स्वत:वर विश्वास ठेवता, तेव्हा
जग तुमच्यावर विश्वास ठेवेल.
आणि बघा, म्हातारे आई-वडील जेव्हा आपल्या मुलांना परदेशात
पाठवू इच्छितात, त्यांना सोडून जाऊ इच्छितात, तेव्हा ते सिंगल
असले तरी म्हणतात,
मी स्वतःला मदत करू शकेन, कारण मी पेन्शन योजना घेतली होती,
माझं स्वतःचं घर आहे,
मी त्यात च राहीन,
मी काही भाग भाड्याने देईन,
मी जेवीन, कोणीच नाही.
तुमचा स्वत:वर एवढा विश्वास का आहे?
कारण, तुमच्याकडे काही मालमत्ता आहे, तुम्ही प्रॉपर्टीला
मालमत्ता म्हणू शकता, तुम्ही तुमची प्रतिभा, अनुभव, ज्ञान
यांना संपत्ती म्हणू शकता.
तर, अशा काही गोष्टी आहेत, ज्यावर तुम्ही विश्वास ठेवत आहात
आणि तुम्ही पुढे जात आहात.
आपण पुढे जात आहात आणि आपण पुढे जाण्यास सक्षम आहात.
मी तुम्हाला आणखी एका गोष्टीबद्दल सांगतो, ती म्हणजे, अनेक
मुलांनी आपल्या आई-वडिलांना सांगितले की, त्यांनी आपल्या
आवडीनुसार, संपूर्ण आयुष्यासह एक मोठा बंगला बांधला आहे.
ज्या बागेची स्वप्ने त्यांनी आयुष्यभर पाहिली होती, ती
त्यांनी आयुष्यभर बांधली होती, आपल्या स्वप्नातील घर बांधले
होते, त्यांना वाटले होते, की यातच आपले म्हातारपण शांततेने,
शांततेत व्यतीत करू.
एके दिवशी सून आणि मुलाने आदेश काढला, की आई-बाबा, तुम्ही
लोक, काही दिवसांसाठी त्या छोट्याशा घरात शिफ्ट व्हा, इकडे
आम्ही पार्टी करणार आहोत, पाहुणे येणार आहेत, सुनेच्या
माहेरीतून.
त्यामुळे ते पालकांना सांगत आहेत, पाहुणे येणार आहेत, म्हणून
त्यांना हॉटेलमध्ये घेऊन जा. सून म्हणाली, आमचं घर इतकं मोठं
आहे, मग तुम्ही हॉटेलमध्ये कशाला राहताय?
तुम्ही लोक शिफ्ट व्हा.
असा आदेश देऊन बघा, या मुली स्वत:बद्दल खूप छान बोलतात आणि
अनेकदा अशी विधाने करतात, की, जर आई-वडील आमच्यासोबत असतील तर
त्यांच्याशी इतकं वाईट वागू नका.
ही मुले, त्यांच्यावर वाईट आहेत.
जेव्हा तुम्ही,
जर तुम्ही मुलीची सून बनलात तर ते तुमच्यामुळेच आहे.
तुम्ही तुमच्या आई-वडिलांकडे एवढा मोठा दावा करता की तुम्ही
चांगलं कराल.
मग तू तुझ्या सासरच्यांसाठी हे का करत नाहीस?
तू ते करत नाहीस.
आणि आपण ते कधीच गांभीर्याने घेत नाही.
मी तुम्हाला एक सामान्य गोष्ट सांगणार आहे जी लोक अगदी सोप्या
पद्धतीने घेतात.
पण त्यातील संदेशाचा विचार करा.
एक आई दोन आईंशी बोलत असते.
त्यांच्या मुलाचे नुकतेच लग्न झाले असून मुलीचेही नुकतेच लग्न
झाले आहे.
तिचा मित्र तिला विचारतो.
दोन्ही आई एकमेकांशी बोलत असतात.
ती म्हणाली, तुझ्या मुलीचे नुकतेच लग्न झाले आहे.
तिचे सासरे कसे आहेत?
आई म्हणते, ते खूप चांगले आहेत.
माझी मुलगी खूप नशीबवान आहे.
त्यांचे इतके चांगले सासू-सासरे आहेत.
त्यांना असे चांगले जावई आहेत.
ते तिला बेडवर चहाही देतात.
आयुष्य खूप चांगलं आहे.
ती म्हणाली, खरंच?
मी खूप नशीबवान आहे.
मग ती विचारते, तुझी सून कशी आहे?
तिचं लग्नही झालं होतं.
ती म्हणते, माझा मुलगा खूप नशीबवान आहे.
माझी अशी सून आहे.
ती निरुपयोगी आहे.
तिचा मुलगाही तिला बेडवर चहा देतो.
ती सासरच्या लोकांची गुलाम बनली आहे.
आता बघा, दोन्ही सीन सारखेच आहेत.
दोन्ही सीनमध्ये बेडवर चहा दिला जात आहे.
पण काही चुकीचं बोलायचं असेल तर दोघांना सांगा.
काही बरोबर बोलायचं असेल तर दोघांना सांगा.
मला या प्रकरणात अडकायचे नाही.
पण एका सीनमध्ये तुमच्या मुलीसाठी बेडवर चहा दिला जात असताना
तुम्ही आनंदी आहात.
आणि दुसऱ्या सीनमध्ये मुलगा जेव्हा आपल्या सुनेसाठी चहा देत
असतो, तेव्हा तुम्हाला खूप वाईट वाटतं.
दुसर् या सीनमध्ये हा माइंडसेट, हा माइंडसेट वेदना देतो.
कुठे सून आहे, तर कुठे बहीण आहे, जी आज इथे आली आहे आणि
आपल्या धाकट्या भावाला बोलावून शिकवत आहे, कारण तीही विवाहित
आहे, तिचा पगार मिळावा.
त्यामुळे ते तुमच्या आई-वडिलांना द्या.
आपल्या सुनेला देऊ नका.
ते तुमच्या बायकोला द्या.
आई-वडिलांची काळजी घ्या.
जेव्हा ती आपल्या भावाला फोनवर समजावून सांगत असते, तेव्हा
तिच्या नवऱ्याने हे ऐकले, त्या दिवशी तिला तिचा पगारही मिळत
आहे.
हे ऐकून तो म्हणतो, माझी बायको माझ्या भावाला खूप चांगली
गोष्ट सांगत आहे.
त्यामुळे मीही हे करायला हवं.
त्यामुळे तो आपला पगारही आपल्या आईकडे घेऊन जातो.
मग संभाषण संपल्यावर तो इथे आल्यावर विचारतो, तू तुझ्या
भावाशी बोललास का?
होय मी केले।
तू केलं आहेस।
तुझ्या पगाराचा दिवस होता ना?
होय, मला माझा पगार मिळाला.
ते मी माझ्या आईला दिले.
मी ऐकलं, की तू तुझ्या भावाला खूप चांगली गोष्ट सांगत होतास.
की जर तुम्हाला तुमचा पगार घ्यायचा असेल तर तो तुमच्या
बायकोला देऊ नका.
ते तुमच्या आई-वडिलांना द्या.
मी म्हणालो, तुम्ही चांगली गोष्ट सांगत आहात.
मला वाटलं ही चांगली गोष्ट आहे.
म्हणून मी ते माझ्या भावाला दिले.
ते म्हणाले,
मी त्याला चांगली गोष्ट शिकवणार नाही.
ही चांगली गोष्ट आहे.
हे लक्षात घ्या.
पण आता तो भांडतोय, की मी ते माझ्या आईला द्यावं.
ते मी माझ्या आईला द्यायला हवं.
मी बर् याच दिवसांपासून वाट पाहत होतो, की मी हे आणि ते विकत
घ्यावे.
आता तू ते तुझ्या आईला दे.
मी माझ्या आईकडे पैसे मागत राहीन.
तो म्हणाला, तू हे तुझ्या भावाला शिकवत होतास. तर तो म्हणाला,
मी माझ्या भावाला एक चांगली गोष्ट शिकवीन.
भावाच्या बाबतीत ही चांगली गोष्ट आहे.
पण, जेव्हा तुम्हाला ते स्वत:च करावं लागतं, तेव्हा ती वाईट
गोष्ट असते.
ही मानसिकता, ही मानसिकता, हा अंश, जो समाजात जन्माला येतो,
की जेव्हा एखादी गोष्ट करायची वेळ येते तेव्हा दुसरं काहीतरी
करावं लागतं. आणि जेव्हा आपल्या प्रियजनांसोबत राहण्याची वेळ
येते, तेव्हा आपल्याला काहीतरी वेगळं करावं लागतं.
जेव्हा आई-वडिलांसोबत राहण्याची वेळ येते, तेव्हा तुम्हाला
दु:ख वाटू लागतं.
आणि जेव्हा सासू-सासऱ्यांसोबत राहण्याची वेळ येते, तेव्हा
तुम्हाला कसलाही त्रास होत नाही.
तुम्हाला कसलीही वेदना जाणवत नाही.
ही भावना तुम्ही कधी बदलणार?
मी आई-वडिलांबद्दल बोलत होतो.
मी प्रामुख्याने स्वावलंबनाबद्दल बोलत होतो.
आत्मविश् वास म्हणजे स्वावलंबी असणे.
कारण, जोपर्यंत तुम्ही स्वावलंबी होत नाही, तुम्ही काही
शिकलात, तुमच्याकडे असं काही असेल तर तुम्ही म्हणता की
तुमच्याकडे सर्वात जास्त पैसा आहे.
तुमच्याकडे पैसा असेल तर तुमचा आत्मविश्वास असतो.
तुम्ही आत्मविश्वासी आहात.
तुमचा सकारात्मक दृष्टिकोन आहे.
तुमच्यात आत्मविश् वास आहे.
आणि आत्मविश्वास असेल, आजोबांकडे पैसे असतील तर तुमचा मुलगा
विचारेल, सून विचारेल, बायको विचारेल आणि नातवंडे विचारतील.
तुमचे शेजारी विचारतील.
आणि तुमच्याकडे काही नसेल तर कोणी विचारणार नाही.
मग तो सर्वांसाठी म्हातारा होईल.
एक म्हातारा ज्याचा काहीच उपयोग नाही.
त्यामुळे मी म्हणालो की, तुम्हाला तुमच्या मागण्या पाळाव्या
लागतील.
आणि आपल्या मागण्या पूर्ण करण्यासाठी, आपल्याकडे असे काहीतरी
असणे आवश्यक आहे.
आणि जर तुमच्याकडे ती गोष्ट नसेल, तर तुमच्यात आत्मविश् वास
राहणार नाही.
आणि जेव्हा तुमच्यात आत्मविश् वास नसेल, तेव्हा तुमच्यावर
कोणीही विश्वास ठेवणार नाही.
आणि तुमचा हवेवर विश्वास बसत नाही.
तुझ्याच हवेत तू म्हणालीस की
मी ही भिंत तोडून टाकेन, शरीरात शक्ती नाही.
मग लोकांनी मूर्खपणाच्या गोष्टी सांगितल्या नाहीत का?
त्यामुळे जेव्हा तुम्ही अशा हवेत बोलत असाल, तेव्हा तुमच्यावर
कुणाचाही विश्वास बसणार नाही.
आणि जर तुम्ही हे करू शकला नाही, तर तुमचीही फसवणूक होईल.
त्यामुळे मी तुम्हाला आई-वडिलांबद्दल सांगत होतो.
मुलाने सुनेला छोट्या घरात राहायला सांगितले.
तिथे माझे सासरे येणार आहेत.
आणि ते इथेच राहतील.
ते म्हणाले, त्यांना हॉटेलमध्ये हलवा.
ती म्हणाली, नाही, नाही.
आमचं मोठं घर आहे.
आमचा बंगला आहे.
मग त्यांना हॉटेलमध्ये का हलवायचं? त्यामुळे असे बोलून तो २-३
दिवस गेला.
आणि २-३ दिवसांत सर्व काही हलविण्याचे आदेश दिले.
तिकडे।
बाबाही, कारण सगळी संपत्ती त्याच्या नावावर आहे.
ते ठेवा.
कुठल्याही हवेत, कोणत्याही वेळी जेव्हा तुम्ही भावूक होत असता
तेव्हा तुम्हाला ब्लॅकमेल केलं जातं.
पण त्या व्यक्तीची प्रवृत्ती समजून घ्या.
भावनिक होऊ नका.
आणि २-३ दिवसांनी तो परत आला तेव्हा दरवाजा बंद होता.
आणि त्याला एक पत्र मिळालं.
ज्यात आपण तीर्थयात्रेला जात आहोत असं लिहिलं होतं.
आणि तुम्ही लोक फ्लॅट घेता. त्यात बदल करा.
त्यात बदल करा.
कारण आम्ही कुठेही जात नाही.
नाही।
असो, हा बंगला आमच्या नावावर आहे.
तो फ्लॅटही आमच्या नावावर आहे.
मी खूप मेहनत घेऊन हा बंगला बनवला आहे.
तो फ्लॅटही मी विकत घेतला आहे.
जर तुम्हाला तो फ्लॅट आवडत नसेल तर स्वत:च्या मेहनतीनुसार
काहीतरी करा. नाहीतर तिकडे शिफ्ट व्हा.
तो हे कधी करू शकेल?
जर तो स्वत: हे करू शकला असता तर तो स्वत: हे करू शकला असता.
जर तुमची मुलं तुम्हाला घराबाहेर काढत असतील तर तुम्हाला एक
सिस्टीम तयार करावी लागेल.
मी एक यशस्वी व्यावसायिक बनण्याच्या एका गंभीर रहस्याबद्दल
बोलत आहे.
सातत्य राखण्यासाठी, जेव्हा जेव्हा आपल्याला आपली मागणी
दुसर्या कोणाकडे प्रशिक्षित करण्यास सांगितले जाते,
मी तुम्हाला सांगतो,
मी एका अकादमीत मॅनेजर होतो,
मी सेल्स मार्केटिंग अॅडमिशनचा प्रमुख होतो.
ते काय होतं ते सांगता येत नाही.
तुम्हाला सांगतो, कधी कधी प्रॉब्लेम काय आहे हे समजावून
सांगणं अवघड होऊन बसतं.
त्यांनी समांतर व्यक्तीची नेमणूक केली.
आता मला बटर िंग कळत नाही.
मला काम कसं करायचं हे माहित आहे.
आता ती व्यक्ती, दोन माणसं आहेत, एक मॅनेजर आहे, माझं नॉर्मल
उदाहरण घ्या, तो प्रामाणिकपणे काम करतोय आणि दुसरी व्यक्ती
कामावर ठेवली होती.
आता यंत्रणेवर दबाव आहे, एकच व्यक्ती ठेवावी लागते.
त्यामुळे पहिल्यांदा प्रयत्न केला, त्याने आपलं काम केलं,
त्याच्याकडून 5% पगार जादा मिळाला.
त्याला वाटले, हळूहळू त्याचे सर्व कॉन्टॅक्ट्स, त्या
कॉन्टॅक्ट्समुळे माझी मागणी सिस्टीममध्ये आहे आणि त्याला
वाटलं, हळूहळू त्याचे सगळे कॉन्टॅक्ट्स त्याच्याकडून घेतले
जातील.
आम्ही शाळेत जात आहोत, शिष्यवृत्ती परीक्षा घेण्यासाठी.
होय, त्याला घेऊन जा.
तुम्ही त्याला घेऊन गेलात तर तुमची ओळख होईल, दुसर् या
दिवसापासून तुमची एन्ट्री संपते.
सेल्स मार्केटिंग प्रोफेशनल्स, लक्ष द्या, ते नीट लक्षात
घ्या, आपले संपर्क, आपली मालमत्ता आहेत, आपला अनुभव आहे.
जर तुम्ही ते कॉन्टॅक्ट्स कुणाला दिले, त्यांनी तुमचे हात,
तुमचा डेटा, तुमचे कॉन्टॅक्ट्स, तुमची रिसोर्सेस सोडली आणि
तुम्हाला माहिती नसेल तर टेक्निकल डिपार्टमेंट, त्यांनी
एखाद्या प्रोजेक्टवर काम केलं असेल तर ते प्रोजेक्टचा अनुभव
दाखवू शकतात, तुमचे कॉन्टॅक्ट्स आहेत,
तुमची मालमत्ता, तुमचा अनुभव.
ते कॉन्टॅक्ट्स तुम्ही कुणाला दिले तर ते संपते.
ते संपले आहे.
त्यामुळे पहिल्या दिवसापासून केबिन घेण्याचा प्रयत्न सुरू
होता.
तेव्हा एक जण म्हणाला, नाही.
ते म्हणाले, आम्हाला बाहेर बसावे लागेल.
दोघेही बाहेर बसले.
आधी प्रयत्न केला, माझा आवाज मोठा आहे, आम्हाला केबिन घ्यावी
लागेल.
नाही।
तिसरी गोष्ट,
तुम्हाला संपर्क येत नाहीये.
तुमच्याकडे काहीतरी आहे, तुमचा संवाद चांगला आहे.
आता समोरची व्यक्तीही म्हणतेय, त्याला संवादाचं प्रशिक्षण
द्या.
त्याला प्रशिक्षण देण्यासाठी मी कम्युनिकेशन ट्रेनर आहे का?
जिथून शिकायचं आहे तिथून शिका.
या बाबतीत मुत्सद्दी असणे, थोडे स्वार्थी असणे फार गरजेचे आहे.
एवढा स्वार्थी होऊ नकोस.
मुलांनीही त्यांच्या नावाऐवजी त्यांचे नाव दिले तर समस्या
निर्माण होईल, अशी अनेक उदाहरणे मी तुम्हाला दिली आहेत.
त्या दिवशीच समस्या निर्माण होईल.
तुम्ही समजून घ्या, की तुमच्या नावाने प्रॉब्लेम निर्माण होईल.
हे असू शकते, ते आपल्या वैयक्तिक आयुष्यात, आपल्या सामाजिक
जीवनात असू शकते.
आपल्या मागण्या ठेवा.
आपल्या मागण्या अधिकृत वातावरणात ठेवा.
आणि मागणी हवेत उडवू नका, तार्किक करा.
ती तुमची व्यवस्था,
अचूक वर्तमानात आवश्यक आहे.
अद्ययावत, अपग्रेड, उपस्थित.
तुम्ही शिका, मेहनत करा आणि मग तुमची मागणी कायम राहील.
आणि मग जेव्हा तुम्ही काही शिकता तेव्हा थोडं ज्ञान मिळेल,
तुमचा स्वतःवर विश्वास असेल, अनुभव येईल.
त्या आत्मविश् वासामुळे तुमच्यामनात सकारात्मक दृष्टिकोन
असेल, स्वत:बद्दल.
आणि मग त्या सकारात्मक दृष्टिकोनाने एक आत्मविश् वास विकसित
होईल.
आणि जो आत्मविश् वास, आत्मविश् वास, शिकवला जातो, की काहीही
असो, मार्ग कोणताही असो, स्वत:वरच विश्वास ठेवा.
तेव्हा तुम्ही स्वत:वर खऱ्या अर्थाने विश्वास ठेवू शकाल.
आणि जेव्हा तुम्ही स्वत:वर विश्वास ठेवाल, तेव्हा जगाचाही
तुमच्यावर विश्वास बसेल.
त्यामुळे आयुष्यातील मुलांनी शिकवलेआहे, मार्ग कोणताही असला
तरी स्वत:वर विश्वास ठेवावा लागेल, असे विधान जर मी करत असेन.
हा आत्मविश् वास आणि ती प्रक्रिया, की तो आत्मविश् वास कसा
विकसित होईल आणि त्या आत्मविश् वासामुळे जग तुमच्यावर विश्वास
ठेवेल.
ट्रेनर म्हणून जर माझ्यात आत्मविश्वास नसेल, मी तुम्हाला
योग्य प्रशिक्षण देऊ शकेन, तर तुम्ही माझ्यावर विश्वास ठेवाल
का?
जर माझ्यात आत्मविश्वास नसेल, मी तुम्हाला योग्य प्रशिक्षण
देऊ शकेन, तर मग मी तुमच्यावर विश्वास का ठेवू?
मी तुझ्यावर कसा विश्वास ठेवू?
तुम्ही आल्यावर कम्युनिकेशन क्लासमध्ये लोक विचारतात,
साहेब, आपण ३ महिन्यांत, ६ महिन्यांत शिकू का, शिकणार का?
आपण बोलू का?
जेव्हा माझ्यात आत्मविश् वास असतो,
मी स्वतःला अधिक चांगल्या प्रकारे संवाद साधताना पाहू शकतो,
मला खात्री आहे.
तर, ते म्हणतात, तुम्ही म्हणत आहात आणि करत आहात.
म्हणजे काम पूर्ण होईल.
त्यामुळे तुमचा आत्मविश् वास हवेत राहू नये, तो व्यावहारिक
असावा.
तुम्ही ते काम करत आहात, तुम्ही शरीरसौष्ठवासाठी जाता,
प्रशिक्षक, जर तो असा असेल तर तुम्ही तिकडे जाल का?
तो आधीच बांधकाम व्यावसायिक आहे.
जेव्हा तुम्ही मास्टर आर्ट्स शिकणार असाल आणि ट्रेनर, कोच, जो
अशा अॅक्टिव्हिटीज करू शकतो, जे पाहून तुम्हाला आश्चर्य
वाटेल, तेव्हा तुम्हीही बघा, आमचा त्याच्यावर विश्वास आहे,
आम्हाला तो आवडतो, ज्यात काहीतरी आहे, जे तुमच्याकडे नाही.
त्यामुळे तुमच्यातही असं काहीतरी असेल, तरच तुम्ही स्वतःवर
विश्वास ठेवू शकाल.
मी प्रामाणिकपणाबद्दल बोलत आहे.
जेव्हा तुमच्यासमोर ती गोष्ट नसेल, तेव्हा तुम्ही स्वत:वर
विश्वास ठेवाल, तुमची मागणी केली जाते.
त्यामुळे मी या विधानाचा शेवट करू इच्छितो की, कोणत्याही
परिस्थितीत तुम्ही, हाच जीवनाचा धडा आहे, की तुम्ही कुठल्याही
वाटेवर असाल, कुठल्याही परिस्थितीत असाल तरी तुम्ही स्वत:वर
विश्वास ठेवला पाहिजे.
कारण, जोपर्यंत तुम्ही स्वत:वर विश्वास ठेवत नाही, तोपर्यंत
जगही तुमच्यावर विश्वास ठेवणार नाही आणि आयुष्यात टिकून राहणं
कठीण होऊन बसतं.
आणि हे लोक ऐहिक लोक आहेत, आई-वडील आहेत, संपत्ती त्यांच्या
नावावर असेल, तुम्ही नसाल, मुलांनी बाहेर काढले नसेल तर ते
तुमच्या पाठीशी उभे आहेत.
बाहेर काढलं तर थोडं दु:ख दिसेल, ते मूर्ख लोक होते, त्यांनी
त्यांच्या नावाने केलं नाही, ही मुलं हल्ली निरुपयोगी आहेत.
तुम्ही दोन विधाने केलीत, तुम्ही खाल्ले, पिले आणि तुमच्या
घरी झोपलात, जे व्हायचे आहे ते तुमच्याबरोबर च व्हायला हवे.
म्हणूनच, तुमचं आयुष्य तुमचं आहे, तुम्ही त्या कोनातून निर्णय
घ्या, असं काहीतरी तयार करा, असं काही कौशल्य विकसित करा,
स्वत:साठी अशी काही परिस्थिती निर्माण करा, जेणेकरून तुम्ही
स्वतःवर विश्वास ठेवू शकाल आणि मग जग तुमच्यावर विश्वास ठेवेल.
आणि मग तुम्ही करू शकता, तुम्हाला जे करायचे आहे ते तुम्हाला
करायचे नाही, जे तुम्हाला सहन करायचे नाही ते सहन करावे लागत
नाही.
त्यामुळे तुम्ही कुठेही असाल, तुमच्या इच्छेनुसार यश मिळवायचे
असेल, तुमच्या इच्छेनुसार, कोणत्याही स्तरावर, सामाजिक
स्तरावर, वैयक्तिक पातळीवर किंवा कदाचित व्यावसायिक पातळीवर
काम करायचे असेल, तर आत्मविश् वास निर्माण झाला च पाहिजे, आणि
मी तुम्हाला अनेकदा सांगितले आहे, आजपर्यंत
ज्या वेळी तुमचा आत्मविश् वास, तुमच्यावर कोणीही विश्वास
ठेवणार नाही आणि मग तुम्ही कोठेही राहणार नाही, तुम्ही कुठेही
राहणार नाही.
बहुतेकदा घरातील मोठा भाऊ, मी म्हणतो मोठा भाऊ, त्याने सर्व
काही स्वत: केले आणि आपल्या लहान भाऊ-बहिणींना उभे केले.
त्याने आपल्या धाकट्या भावा-बहिणींचे लग्न लावून दिले,
सर्वांनी आपापले आयुष्य एन्जॉय केले.
त्याची सुरुवात काहीही असो, जेव्हा तो स्वत:ला उभा करू शकला,
तेव्हा त्याने स्वत:ला उभं केलं.
आता स्वत:ला उभं करण्याची वेळ आली आहे.
जेव्हा स्वत:ला उभं करण्याची वेळ येते, तेव्हा त्याच्यासोबत
कोणीही नसतं.
इमारत सुरक्षित ठेवायची असेल तर खांब मजबूत करणे गरजेचे आहे.
जर तुम्ही तो आधारस्तंभ असाल, तर तुम्ही पहिली गुंतवणूक
स्वत:वर केली पाहिजे.
नंतर इतर.
तू उभा राहिलास तेव्हा मी म्हणालो, तू उभा राहिलास तेव्हा
सगळे उभे राहतील आणि सर्वांचा विश्वास तुझ्यावर असेल.
स्वत:ला कमकुवत बनवू नका आणि आपल्या शेजाऱ्यांना मजबूत बनवू
नका.
जर तुम्हाला वाटत असेल की तुम्ही कमकुवत व्हाल तर ते तुम्हाला
साथ देतील.
ते करत नाहीत.
दुर्बलांना कोणीही साथ देत नाही.
जरी तुम्ही त्यांना मजबूत बनवले असले तरी.
आणि ते तुम्हाला जागेवरच सोडून जातील.
तुमचे सहकारी, तुम्ही एखाद्याला शिका, शिका, शिका शिकवत आहात.
ज्या दिवशी तो ट्रेंड बनेल, त्या दिवशी तुम्हाला हाकलून दिले
जाईल.
आपल्या सहकाऱ्यांना आणि सहकाऱ्यांना कधीही इतके ट्रेंड करू
नका की ते आपल्यावर भारी होतील.
आपली कार्यक्षमता आपल्या आवश्यकता प्रणालीमध्ये ठेवा.
एक प्रोफेशनल म्हणून मी तुम्हाला स्पष्टपणे सांगत आहे.
स्पष्टपणे.
आपल्याकडे एखादा सहकारी असू शकतो जो आपल्याला ताक देत आहे.
तो हळूहळू तुझ्याकडून सर्व काही शिकत असतो.
तुमचा बॉसही म्हणतोय, त्याला शिकवा, शिकवा.
त्याला सगळं शिकवू नकोस.
सिस्टीम सोडायची असेल तर निघून जा.
त्याला शिकवू नकोस.
सर्व काही स्वत:ला देऊ नका.
कदाचित आत सेटिंग असेल.
हा माणूस ७०,००० चा आहे.
हे मला ३०,००० मध्ये मिळाले आहे.
जर तुम्ही त्याला शिकवले तर तुमची बदली होईल.
स्वत:च्या पायाला मारू नका.
त्यामुळे थोडं हुशार असणं खूप गरजेचं आहे.
हे खूप महत्वाचे आहे.
आपले महत्त्व ठेवा.
ते नेहमी ठेवा.
मी कुठल्याही स्तरावर सांगत आहे.
प्रत्येक स्तरावर.
व्यावसायिक दृष्टिकोनातून.
वैयक्तिक दृष्टिकोनातून.
वैयक्तिक दृष्टीकोनातूनही.
आहे ना?
काही दिवसांपूर्वी मी एक केस पाहिली.
एक सफाई कामगार.
त्याच्या बायकोचं त्याच्यावर इतकं प्रेम होतं की तिने त्याला
शिक्षण दिलं.
आणि त्याला एसडीएम बनवले.
आता जे लोक हे बोलतात, ते संवादाचा वापर करतात.
मी मुलींना हे सांगितलं तर ते म्हणतात, त्यांनी बनवलं.
स्वत:च्या मेहनतीने त्यांनी ते घडवले.
मेहनतीने बनवले.
टॅलेंट रस्त्यावर दिसत आहे.
त्यांना योग्य वातावरण, योग्य पोषण मिळाले नाही तर.
मग कुणी विचारणार नाही, असं ते म्हणतात.
आता हेही बघा.
ही पिढी कोणासोबत आहे?
जे यशस्वी झाले त्यांच्यासोबत पिढी आहे.
कारण ते यशस्वी झाले आहेत.
आता लोकही लॉजिक द्यायला येतात.
की एखाद्याला बनवून तो स्वत:च बनतो.
म्हणजे ज्याचे महत्त्व बनवले जाते.
जगही त्यांच्यासोबत आहे.
जर तुमची निर्मिती झाली असेल तर ती तुमच्यासोबत आहे.
त्यामुळे कोणत्याही परिस्थितीत कधीच नाही,
आपले महत्त्व कोणासाठीही कमी पडू देऊ नका.
आपले महत्त्व ठेवा.
काहीही झाले तरी,
इथे नाही तर इतरत्र कुठेतरी.
इतरत्र नाही तर अन्यत्र.
आत्मविश्वास असेल तर,
महत्त्व असेल तर,
मग दहा जण विचारतील.
जर तुम्ही आत्महत्या केली तर,
ते म्हणतात,
वाघाला मावशी मांजर आहे.
सामान्यत: लोक म्हणतात,
तिने त्याला सर्व मार्ग शिकवले.
पण जेव्हा तिने त्याला सर्व मार्ग शिकवले,
त्यावर वाघाने उडी मारली.
ते खाण्यासाठी त्याने उडी मारली.
तेव्हा मांजर झाडावर चढून बचावली.
ते का टिकले? कमीत कमी एक तंत्र,
तिने त्याला शिकवले नाही.
त्याचप्रमाणे तुम्ही ज्या व्यवस्थेत आहात, त्या व्यवस्थेत
तुम्ही तुमच्या सहकाऱ्यांना सर्व तंत्रे शिकवत असाल तर,
आपल्या कनिष्ठांना, जर तुम्ही सर्वांना शिकवत असाल तर,
मग तो तुमचा शेवटचा दिवस समजा.
ही मुत्सद्देगिरी समजून घ्यायला हवी.
सर्व काही शिकवू नका.
आणि, तुम्हाला ही कल्पना येते च असे नाही
मला बरंच काही माहित आहे, म्हणून लोक विचारतात.
ते आवश्यक आहे.
आणि त्यात,
अद्ययावत आणि अद्ययावत करत रहा.
आपण स्वत: ला कसे अपडेट कराल?
जगाला त्याची पर्वा नाही.
तुमच्याकडे काही असेल तर,
ज्याची ते मागणी करतात, ज्याची त्यांना गरज असते,
मग लोक तुम्हाला विचारतील.
तुमची मागणी कायम राहिली पाहिजे.
कम्युनिकेशन ट्रेनर म्हणून,
व्यक्तिमत्त्व विकास प्रशिक्षक म्हणून,
तुम्ही उद्धट वागावे, असे मी म्हणणार नाही.
आपण आपल्या वर्तुळात सामान्य राहिले पाहिजे.
आपण वागले पाहिजे.
पण, हे टाळू शकतो,
पण तुम्ही ते पाळायलाच हवं.
तुम्ही मुत्सद्दी असायला हवेत.
स्वत:चे अस्तित्व टिकवण्याचा विषय आहे.
ती ठेवण्याचा विषय आहे.
तुमचे स्वअस्तित्व तोपर्यंतच आहे.
तुम्ही कधीही कोणावरही विश्वास ठेवू शकता.
कुणावरही विश्वास ठेवा.
कोणावरही विश्वास ठेवू नका असं मी तुम्हाला सांगत नाही.
ते करा।
ही साखळी केवळ विश्वासाने तयार होते.
पण, एवढा विश्वास कधीच ठेवू नका,
की तुमचे स्वअस्तित्व संपले आहे.
लोक म्हणतात,
साखरेप्रमाणे विरघळून घ्या.
विरघळू नका.
पाण्यात साखरेसारखे विरघळू नका,
की तुमचे स्वअस्तित्व संपले आहे.
ते संपवू नका.
नाही।
ते संपवू नका.
आपलं महत्त्व, आपलं अस्तित्व जपून ठेवा.
आणि त्यासाठी अपडेट करावं लागेल,
अपग्रेड करावे लागेल,
आपल्या क्षेत्राच्या गरजेनुसार, आजची गरज.
या गोष्टी नुसत्या बोलून होत नाहीत.
तू म्हणालीस की,
आपला आत्मविश् वास ठेवा.
असं नाही।
तुम्हाला एक चांगला कौटुंबिक व्यक्ती बनायचे आहे.
त्यामुळे कौटुंबिक गरजा पूर्ण कराव्या लागतील.
आणि गरज भागवण्यासाठी,
आपल्याकडे संसाधने असायला हवीत.
संसाधनांसाठी,
तुमच्यात टॅलेंट असायला हवं.
तुम्हाला ज्ञान असायला हवं.
तर, तुम्ही बघा, साखळी कुठून जात आहे.
एक निरपेक्ष व्यावसायिक असल्याबद्दल,
मी यशस्वी प्रोफेशनल्सबद्दल बोलत आहे.
निरपेक्ष.
जीवनात यशस्वी.
एकूण।
तुम्ही कुठेही असाल.
तुम्ही काहीही आहात.
दिवस, हे जग गरजेवर अवलंबून आहे.
देणं-घेणं या आधारावर नाती तयार केली जातात.
जर आपण अध्यात्माबद्दल बोललो तर,
असे म्हटले जाते की,
या जगात जर कुणाचा मुलगा असेल तर,
कुणाची तरी बहीण,
बायको, नवरा,
वडील, आई,
जे आले आहेत,
त्यांच्याकडून काही तरी द्यायचे किंवा घ्यायचे असते.
म्हणूनच ही नाती तयार होतात.
कदाचित मला माझ्या वडिलांकडून काही तरी घ्यावे लागेल.
म्हणून मी मुलगा म्हणून आलो.
आणि अनेकदा मला वडिलांना काहीतरी द्यावं लागतं.
तुम्ही पाहिलंच असेल,
अनेक मुले आपल्या वडिलांची खूप काळजी घेतात.
कारण ते काहीतरी द्यायला आले आहेत.
आणि अनेक,
ते तसे अजिबात करत नाहीत.
कारण, बाबा काळजी घेत आहेत. कारण तो घ्यायला आला आहे.
त्यामुळे या नात्यांना गिव्ह अँड टेक अशी नावे देण्यात आली
आहेत.
आणि आध्यात्मिक जीवन, ते असेही म्हणतात, ज्या दिवशी हे देणे
आणि घेणे हे नाते संपुष्टात येत आहे,
ज्या दिवशी हे देण्या-घेण्याचे बंधन संपुष्टात येत आहे,
तो दिवस संपला.
कुणाला काही द्यायचं असेल तर,
तोपर्यंत तू त्याच्या दारात जाशील.
तोपर्यंत तुम्ही त्याला भेटत राहाल.
जोपर्यंत तुमचं नातं संपत नाही.
तुमच्याकडे कोणी असेल तर मी रोज त्याच्याकडे जातो,
किंवा तुम्ही आठवड्यातून एकदा त्याच्याकडे जाता.
तू त्याला घेऊन ये.
तुमच्यात काहीतरी असायला हवं.
आणि तुम्ही त्या प्रक्रियेवर स्वत:वर विश्वास ठेवता.
त्यामुळे मी तुम्हाला मुलांचं आयुष्य सांगेन.
एक २५ वर्षीय तरुण बेरोजगार आहे.
जर तो बेरोजगार असेल, त्याला काही काम मिळत नसेल, त्याला घरात
काही ही योगदान देता येत नसेल तर त्याची आईसुद्धा त्याला एक
ग्लास पाणी देत नाही.
त्याची बहीणही त्याला टोमणे मारते की काही करायचे नाही.
ती म्हणाली, फक्त माझे कपडे फ्रेश करा.
तो म्हणतो, करण्यासारखं काहीच नाही.
त्याचे कपडेही ताजे नाहीत.
तो आईला एक ग्लास पाणी देण्यास सांगतो.
तिचं उत्तर आहे, करायचं काहीच नाही.
त्याला पाणीही आणता येत नाही.
त्याचे वडील नोकरी करतात.
तो इतरांसाठी बाहेरून काहीतरी घेऊन येतो.
तो म्हणतो, त्याने माझ्यासाठी काहीच आणलं नाही.
तो म्हणतो, करण्यासारखं काहीच नाही.
आता मी तुमच्यासाठी काहीतरी घेऊन आलो आहे.
माझ्यासाठी कधी काही आणणार?
आणि तो आपल्यासाठी एखादी गोष्ट घेऊन येताच त्याचा काही उपयोग
होत असेल, गरज असेल तर ती तुमच्यासाठी कशी महत्त्वाची ठरते?
आणि त्या महत्त्वाचा आदर करायला हवा.
तो कामाला लागताच घरी येताच त्याची आई त्याला एक ग्लास पाणी
देते.
ती म्हणाली, बेटा, तू थकला आहेस.
थोडे थंड पाणी प्यावे.
त्याची बहीणही म्हणते, तू उद्या कोणते कपडे घालणार आहेस?
त्याची बायकोसुद्धा म्हणेल,
मी ते दाबून ठेवीन.
इथे लोक मुलींशी बोलत असतात.
मी मुली किंवा मुलांबद्दल बोलत नाही.
मी सर्वांबद्दल बोलत आहे.
हे मी प्रत्येक स्तरावर सांगत आहे.
मी तुम्हाला वैयक्तिक स्तराचं उदाहरण दिलं आहे.
सामाजिक पातळीवरही तेच आहे.
ज्याच्यात काही टॅलेंट आहे, तो येतो, सहकार्य करतो, त्याच्या
सोसायटीत, शेजारच्या परिसरात मागणी असते.
तुम्ही म्हणाल, लोक विचारतात कारण ते काहीतरी करू शकतात, मदत
करू शकतात.
बाबा, विचारा कारण तुम्ही करू शकता.
ज्या दिवशी तुझा काहीच उपयोग होणार नाही, त्या दिवशी तुला
कोणी का विचारणार?
म्हणून लोक तुम्हाला विचारतात.
तुम्ही स्वत:मध्ये काहीतरी विकसित करा, करा, जेणेकरून तुमची
शेपटी टिकून राहील.
कारण जेव्हा तुमची शेपटी शिल्लक राहील तेव्हा तुमचा कुणाला
तरी उपयोग होईल, तरच तुम्ही कोणाकडून अशी अपेक्षा करू शकता की
दुसरं कोणीतरी तुम्हाला उपयोगी पडेल.
हो।
आणि मी तिथेही सांगेन, अपेक्षा करू नकोस.
काही गोष्टी ठेवा, ज्यामुळे त्यांचा उपयोग होईल.
नाहीतर कोणीच येत नाही.
कोणीच येत नाही.
मी म्हणालो, म्हातारपणी आई-वडिलांची मुलं-मुली सेवा करतात
कारण त्यांच्याकडे अजूनही असं काहीतरी आहे.
ही मालमत्ता त्यांनी आपल्या नावावर ठेवली आहे.
ज्या दिवशी ते लिहितील, त्या दिवशी इतर घरातून आलेल्या या
मुली इथे वर्चस्व गाजवायला येतात.
मला वाटतं, २०-२५ वर्षांपासून आई-वडिलांची गरिबी सहनशील आहे,
पण नवऱ्याची नाही, असं त्यांचं म्हणणं आहे.
तिथे वर्चस्व कसे गाजवायचे याचे नियोजन ते करत राहतात.
आणि लोक प्रत्येक गोष्टीला विनोद म्हणून घेतात.
ते काय म्हणत आहेत?
लोक म्हणतात, मुली दाखवल्या जातात, आणि संवाद काय आहे?
आज माझ्याकडे बघा, तिथे आल्यावर,
मी एक-एक करून सगळ्यांकडे पाहेन.
वर्ष ं निघून जातात, १०-१२ वर्षं.
इथेच थांबावं लागतं.
इथल्या मालमत्तेत सर्व काही तुमचंच आहे.
पहिल्या दिवसापासून आत शिरताच मुलगा तुमच्या मालमत्तेत वाटा
मागणार नाही. तो एक उपकारही करतो, की त्याने आई-वडिलांचे घर
सोडले आहे आणि सर्व काही सोडले आहे. जर त्याने सर्वकाही सोडले
असेल तर त्याने पहिल्या दिवसापासून आपले नावही नोंदवले आहे.
मुलगा, जर तो त्याच्या घरात असेल तर तो तुझ्या घरात प्रवेश
करणार नाही.
२० एकरची ही मालमत्ता, तुम्ही त्याचे भागधारक झाला आहात. तुला
ते करायचं नाहीये.
तू प्रत्येक गोष्टीत इथेच आहेस.
गेल्या १५ वर्षांत तुम्ही काय कमावले?
तू ते कुठे केलंस?
त्यात वाटा मागण्याचा तुम्हाला अधिकार आहे.
त्यामुळे कोणावरही अवलंबून राहू नका.
त्याबद्दल मी बोलत आहे.
जर तुम्ही कोणावर अवलंबून असाल तर सर्व नाती तिथेच संपतील.
हे कधीही 100% अवलंबित्व होऊ देऊ नका.
मी म्हणत आहे की, तुम्ही स्वत:वर विश्वास ठेवला पाहिजे.
इतरांवर अवलंबून राहू नका.
परंतु, जेव्हा आपण स्वावलंबी व्हाल तेव्हा आपण स्वत: वर
विश्वास ठेवू शकाल.
प्रत्येक कोनातून, प्रत्येक वयात आपले अवलंबित्व संपवून
स्वतंत्र व्हा.
तुम्ही आयुष्यभर आनंदी राहाल.
कॉर्पोरेट ट्रेनर म्हणून, प्रेरक वक्ता म्हणून, जीवन
प्रशिक्षक म्हणून, जीवनाचा धडा म्हणून, व्यावसायिक धडा
म्हणून, व्यावसायिक कौशल्य म्हणून, आपले अस्तित्व कसे
टिकवायचे, आपण काहीही विचार करता याचा विचार करू शकता,
मी या मजकुरात बर् याच गोष्टी मिसळल्या आहेत, की आपण आत्मविश्
वास विकसित केला पाहिजे, आपल्या क्षेत्रात यशस्वी होण्यासाठी,
आपण कोणत्याही स्तरावर आहात.
कुठल्याही स्तरावर.
ही कौशल्ये स्वत:मध्ये गुंतवून पुढे गेलात, तर यशाचा मार्ग,
तुम्ही लवकरच ठरवाल, तुमची लवकरच प्रगती होईल.
आणि तुमची प्रगती तर होईलच, पण ती तुम्ही टिकवून ही ठेवाल.
गुरुजी असेही म्हणतात,
भगवंताची भक्ती करा आणि आपल्या गुरूवर दया करा.
या जगात जगा, जणू तुम्ही एखाद्या सट्टेबाजीत आहात. भक्ती आणि
दया, हे जग अस्तित्वात नाही.
गीता श्लोक,
चांगली कामे करा, परिणामाची चिंता करू नका.
९९% लोक, त्या श्लोकाला या सांसारिक जीवनाशी जोडतात.
नाही बाबा, हे या सांसारिक जीवनासाठी नाही.
ते आध्यात्मिक जीवनासाठी आहे.
ईश्वरभक्ती, आणि परिणामाची चिंता करू नका.
कारण त्याचे गणित अचूक आहे.
तो या जगातल्या लोकांसारखा बेईमान नाही.
जर तुम्ही इथेच मरलात, आणि तुमच्या मागणीसाठी लढला नाही, तर
तुमची मागणी कोणीही पूर्ण करणार नाही.
महिनाभर काम केल्यास पगाराची मागणी करत नाही का?
निकालाची चिंता का करत नाही?
तो तुमचा अधिकार आहे.
जर तुम्ही तुमचं कर्तव्य पार पाडलं असेल तर तुम्हीही तुमचा
हक्क घ्यायला या.
तुम्ही तुमचा हक्क घ्यायला यायला हवं.
जर तुम्ही तुमची कर्तव्ये पार पाडली असतील तर तुम्हाला तुमचा
हक्क मिळायला हवा.
त्यामुळे हा ठामपणाही महत्त्वाचा आहे.
हे कौशल्य देखील महत्वाचे आहे, की आपण आपल्या मागणीचे योग्य
भाषांतर करा.
तू उद्धट आहेस असे मी म्हणत नाही.
आपण आपली मागणी योग्यरित्या मांडू शकाल.
जोपर्यंत तो रडत नाही.
जोपर्यंत तो रडत नाही, तोपर्यंत त्याला दूध प्यायला वेळ नसतो.
त्यामुळे एवढा संयमी पणा करू नका.
विचारल्याशिवाय मृत्यूही मिळत नाही.
हो।
त्यामुळे तुम्हीही मागणी करायला या.
मी या सर्व कौशल्यांबद्दल बोलत आहे.
आपल्याकडे हे ठामपणे आहे.
ठामपणा हे एक कौशल्य आहे, जे यशस्वी व्यावसायिक होण्यासाठी
आवश्यक आहे.
आणि, मी सामाजिक, लोककौशल्ये, सामाजिक कौशल्ये, वैयक्तिक
कौशल्ये याबद्दल बोलत आहे.
सगळीकडे ठामपणा गरजेचा असतो.
तुम्हाला तुमची मागणी कायम ठेवावी लागेल.
हे मी मुलींच्या बाजूने सांगत आहे.
तुम्ही गृहिणी आहात.
सगळी कामं तुम्ही घरची च करा.
तू कमावत नाहीस.
त्यामुळे तुम्हाला दर महिन्याला काही तरी मिळायला हवं.
तुम्हाला एक रक्कम दिली पाहिजे, जेणेकरून...
मला गृहिणी आणि गृहिणींकडून एक मागणी करायची आहे की,
त्यांनीही ही मागणी आपल्या कुटुंबातील सदस्यांसमोर, पतीसमोर
ठेवावी
होय, मी ज्या वाटेने प्रत्येकाच्या हक्काबद्दल बोलत आहे,
त्यामुळं त्यांनादेखील असा विश्वास आहे की कोणीतरी येणार आहे
त्याचा भाऊ, त्याचा पुतण्या येणार आहे त्यामुळे त्याच्यातही
आहे, त्याच्या मनाप्रमाणे त्यालाही स्वप्नं पडतात की तो
आपल्या आईसाठी काही तरी करू शकतो
म्हातारपणी मुलांना आई-वडिलांचे स्वप्न पूर्ण करायचे असते
अनेक मुले आई-वडिलांचे स्वप्न पूर्ण करत नाहीत म्हणून मुलगी
लग्न करून निघून जाते त्यामुळे तिचीही एक जबाबदारी असते मी
माझ्या आई-वडिलांसाठी काही तरी करू शकेन आणि ती गृहिणी आहे,
तिच्याकडे असे काही नसते कधी कधी
स्वप्ने छोट्या छोट्या गोष्टींमध्ये असतात
केवळ मोठ्या गोष्टींमध्येच स्वप्ने पूर्ण होतात, असे नाही
ती १००, २००, ५००, १००० रुपयांची गोष्ट असू शकते
तिची स्वप्नं आहेत की मी लहान असताना माझी आई माझी सगळी
छोटी-छोटी स्वप्नं पूर्ण करायची.
आता या वयात मी तिची स्वप्ने पूर्ण करू शकतो पण आता ती दुसर्
याची सून आहे मी असे म्हणत नाही की फक्त एक पक्ष चुकीचे करत
आहे, दुसरा पक्ष नाही
तर हे तुझं कर्तव्य आहे आणि तिलाही असं काही तरी असावं
जेणेकरून ती तुला न विचारता हवं ते करू शकेल, तिने तुला सगळं
का विचारायचं?
ती स्वतःवर विश्वास ठेवत नाही कारण तिच्याकडे ते नाही म्हणून
ती स्वतःवर विश्वास ठेवत नाही
ती याला पात्र नाही का? ती करते
जा आणि एका मोलकरणीला घेऊन ये आणि तू तिला वेळेवर पैसे दिले
नाहीस तर ती तुला सांगेल.
त्यामुळे जर तुम्ही हे करू शकत नसाल तर तिच्यावर अन्याय केला
जात आहे
तिनेही आपल्या हक्कांसाठी आवाज उठवायला हवा, असे मी तिच्या
बाजूने सांगत आहे
एका व्यक्तीचे कर्तव्य हा दुसर् या व्यक्तीचा अधिकार आहे, असे
म्हटले जाते
गृहिणी म्हणून तिच्या हक्काचा प्रश्न असेल तर त्याचा हक्क हा
त्याचा हक्क आहे आणि तो पूर्ण झाला पाहिजे हे तिच्या पतीचे
कर्तव्य आहे
बघा, मी इथे तुझ्या आत्मविश् वासाबद्दल बोलत आहे.
मी तुझ्या आत्ममहत्त्वाबद्दल बोलत आहे
जर तुम्ही असं केलंत, तर लोक प्रत्येक गोष्ट हलक्यात घेतात तर
तुमच्या ही नजरेत स्टेटस असेल ते करा, तुम्हाला हवं ते करा पण
तुमच्या अस्तित्वावर कधीही प्रश्नचिन्ह उपस्थित होऊ देऊ नका
तुम्ही कुठेही असाल, कुठल्याही स्तरावर असाल
मी तुम्हाला इतरांचे क्षेत्र ओलांडण्यास सांगत नाही
मी चीनच्या सीमा ओलांडण्याच्या धोरणाबद्दल बोलत नाही
पण जर कोणी तुमच्या अस्तित्वावर प्रश्न चिन्ह उपस्थित करत
असेल आणि तुम्ही साखरेसारख्या पाण्यात बुडवण्याचा बेत आखला
असेल तर असे करू नका. आपले अस्तित्व आणि आपले महत्त्व ठेवा
आणि आयुष्याने आम्हाला शिकवले आहे की आपण कोणताही मार्ग
स्वीकारला तरी आत्मविश्वास ठेवा
आत्मविश्वास ठेवा
लहानपणापासून पौगंडावस्थेपर्यंत, मोठे होईपर्यंत आपल्या सर्व
व्यावसायिक जीवनात, सामाजिक जीवनात, सगळीकडेच
तुमच्यात असे काही गुण असतील ज्यामुळे तुमच्यात आत्मविश्वास
राहील
तुझं अस्तित्व आणि आपलं महत्त्व जपून ठेवा आणि मी हे करू शकतो
असा आत्मविश्वास तुमच्यात असेल तेव्हा हे घडेल
तेव्हा लोकांचा तुमच्यावर अधिक विश्वास निर्माण होईल
लोकांच्या आत्मविश्वासात वाहून जाऊ नका की आपण स्वत: चे पोषण
करणे, पॉलिश करणे, अद्ययावत करणे विसरता
ते सर्व लोक जे हो सर, हो सर म्हणत आहेत
आज ते हो सर म्हणत आहेत, पण त्यांच्यावर वर्चस्व गाजवून पुढे
जाण्याचं त्यांचं स्वप्न आहे
ज्या दिवशी तुम्हाला संधी मिळेल, त्या दिवशी तुम्ही त्यांचे
इतके पोषण केले तर त्यांना एक मिनिटही लागणार नाही आणि आजची
व्यवस्था अशी आहे
मुलाखत घेणारा तुमचा बॉस बनेल.
आजची व्यवस्था अशी आहे
ज्या दिवशी संस्थेला वाटते की हे शर्मा जी 55 वर्षांचे आहेत
हा नवीन मुलगा जो 35 वर्षांचा आहे
तो अर्ध्या पगारावर आहे
पण ते शर्माजींपेक्षा चांगले काम करत आहेत.
शर्माजींनी त्यांची नेमणूक स्वत: केली आहे.
मग तुमचे वरिष्ठ अधिकारी तुम्हाला हाकलून देतील आणि
तुमच्याऐवजी त्यांची नेमणूक करतील
होय माणुसकी विसरून जा, शर्माजींना स्वत:मध्ये असे काहीतरी
विकसित करावे लागेल ज्यामुळे त्यांचे महत्त्व राहिले पाहिजे
होय, असे काहीतरी.
अगदी छोटे-छोटे उपक्रमही तुम्ही ते करता
ज्यामुळे तुमचे महत्त्व कायम राहिले पाहिजे
आणि ती गोष्ट कुठून येणार? स्टेप बाय स्टेप मी तुम्हाला
स्पष्टपणे सांगितले आहे
आणि आपली सर्वोत्तम आवृत्ती मिळवा स्वत: ची खरी क्षमता मिळवा
आपल्या बाजूने सर्वोत्तम करण्यासाठी आपण करू शकता
होय, आपण प्रयत्न करू शकता, जा आणि हे करू शकता
माझी गणना करा मी माझ्या सर्व ज्ञातलोकांपर्यंत हा शब्द
पोहोचविण्याची खात्री करीन