सर्वांना नमस्कार, तुम्हा सर्वांना शुभसंध्या. हा विनीत गौतम
आहे, तुझा प्रशिक्षक आहे, तुझा ट्रेनर आहे.
आणि आज मी प्रत्येकाच्या आयुष्याशी निगडीत एक गोष्ट सांगणार
आहे.
तुम्ही काहीही असाल, कुठल्याही प्रोफेशनमध्ये असाल, तुम्ही
विद्यार्थी, गृहिणी, प्रोफेशनल किंवा कदाचित तुमच्या नात्यात
या गोष्टीचा न्याय करू शकता.
असे म्हटले जाते की वाईट काळ अटळ आहे कारण तेव्हाच आपल्याला
कळेल की कोण आपल्याबरोबर आहे आणि कोण नाही.
सोप्या भाषेत सांगायचे तर वाईट काळात कोण तुमच्या सोबत आहे
आणि कोण तुम्हाला ज्ञान देत आहे.
मी तुला आधीच सांगितले आहे की असे करू नकोस, तुझा असा अंत
होईल. तू माझं ऐकत नाहीस.
तू मला साथ देत नाहीस. तुम्ही मला ज्ञान देत आहात. तू माझी
खिल्ली उडवत आहेस.
त्यामुळे वाईट काळ अटळ आहे. दुबळा पॅच.
माणूस म्हणून स्वत:ची ओळख व्हावी.
कारण तुम्ही अशा लोकांवर विश्वास ठेवत नाही जे तुमच्या वाईट
काळात तुम्हाला साथ देत नाहीत, तर फक्त तुम्हाला ज्ञान देत
आहेत.
आणि अशा वेळी तुम्हाला आधार ाची आणि पाठिंब्याची गरज असते.
वाईट काळ अटळ आहे कारण तेव्हाच तुम्हाला कळेल की कोण तुमच्या
सोबत आहे आणि कोण तुम्हाला ज्ञान देत आहे.
खरं तर याच गोष्टीबद्दल मी बोलत आहे.
तुम्ही काहीही असाल, ते कुणाच्याही आयुष्यात असू शकतं, दुबळा
पॅच.
वाईट काळ कोणत्याही टप्प्यावर येऊ शकतो. हे शक्य आहे.
मी तुमच्या सेल्स प्रोफेशनल्स, एचआर प्रोफेशनल्स, मार्केटिंग
प्रोफेशनल्स, डॉक्टर्स, इंजिनिअर्स, वकील यांच्याबद्दल बोलत
आहे.
तुमच्या प्रोफेशनल लाईफमध्ये चढ-उतार येतात.
आता प्रश्न असा आहे की, त्यावेळी तुम्हाला कोण साथ देत आहे?
आणि तुझी खिल्ली कोण उडवतंय?
किंवा तुम्हाला ज्ञान कोण देत आहे?
हे तुम्हाला कळेलच.
आणि आपण या गोष्टीचे तपशीलवार मूल्यमापन करणे आवश्यक आहे.
या गोष्टीचे तपशीलवार मूल्यमापन करा आणि आपली यादी अंतिम करा.
मी अनुभवावर आधारित यादीबद्दल बोलत आहे.
माफ करा, खरंतर मला बरं वाटत नाहीये.
मी अनुभवावर आधारित यादीबद्दल बोलत आहे.
ही यादी अंतिम करा.
कोण कोणत्या परिस्थितीतून जात आहे?
आणि हे काम करा.
ते गांभीर्याने करा.
मी फक्त सॅनिटायझर वापरत होतो.
काळजी घेणं खूप गरजेचं आहे.
जेव्हा तुम्ही तुमच्या मित्रांची यादी बनवता, तुम्ही
ऑफिसमध्ये असाल तर,
जागेवरच फसवणूक होऊ द्यायची नसेल तर,
मग आपल्या मित्रांची यादी बनवा.
आणि तुमच्या अनुभवाच्या आधारे चांगल्या लोकांची यादी बनवा.
तुम्हाला कोण साथ देत आहे?
आणि तुम्हाला कोण साथ देत नाही?
ठीक आहे।
तुला वाटतं,
आणि मी तुम्हाला एक गोष्ट सांगतो,
जे लोक तुम्हाला पाठिंबा देत आहेत,
ते बहुतेक तुमच्याशी गोड बोलत नाहीत.
ते लोक तुझ्याशी गोड बोलतात,
जे तुम्हाला जागेवर साथ देऊ इच्छित नाहीत,
त्यांना फक्त तुमचा फायदा घ्यायचा आहे.
तुम्ही गैरसमजुतीत आहात.
आणि तुमचा वापर केला जात आहे.
ते तुमचा आदर करतात.
ते तुमचा आदर करत नाहीत.
ते तुमचा वापर करतात.
आणि जे लोक तुझा वापर करतात,
जेव्हा तुम्ही वाईट परिस्थितीत असता तेव्हा ते तुम्हाला कधीच
साथ देणार नाहीत.
जेव्हा तुम्ही वाईट परिस्थितीत असता तेव्हा ते तुम्हाला कधीच
साथ देणार नाहीत.
मी तुम्हाला एक छोटीशी गोष्ट सांगतो.
एक नवरा-बायको एका ज्यूला भेटायला गेले.
चिडियागडमध्ये.
त्यांना एक माकड आपल्या पत्नीवर प्रेम करताना दिसले.
पत्नीने पतीला माकडांकडून काहीतरी शिकायला सांगितले.
माकड आपल्या बायकोवर खूप प्रेम करत असे.
नवरा काहीच बोलला नाही.
ते पुढे गेले.
जेव्हा ते सिंहाच्या मांडीवर पोहोचले,
त्यांना तिथे सिंह बसलेला दिसला.
तिथे सिंहिणी बसली होती.
बायको म्हणाली,
सिंहाकडे बघा.
तो तुमच्यासारखाच आहे.
पत्नी तिथेच बसली होती.
नवरा म्हणाला,
तुम्ही काही कराल का?
दगड घेऊन सिंहिणीला मारा.
पण आधी माकडाला मारूया.
पतीने माकडावर दगडाने वार केले.
माकड सिंहिणीला वाचवण्याऐवजी पळून गेले.
पतीने सिंहिणीवर दगडाने वार केले.
सिंह दूर बसला होता.
पतीने सिंहिणीवर दगडाने वार केले.
सिंहिणी उडी मारून सिंहिणीच्या दिशेने आली.
मध्यंतरी कुंपण नसते तर सिंहिणीने सिंहिणीवर हल्ला केला असता.
नवरा म्हणाला,
सामान्य अवस्थेत प्रेम करणं वेगळं असतं.
वाईट काळात साथ देणं वेगळं असतं.
हा आजार, ही भावना प्रत्येकासाठी नसते.
मी म्हणतोय, वाईट काळात येणं गरजेचं आहे.
तेव्हाच कळेल, कोण तुम्हाला पाठिंबा देतो आणि कोण नाही.
सामान्य अवस्थेत तुम्हाला या उदाहरणावरून समजले असेल,
जे लोक तुम्हाला मिठी मारत आहेत,
तुझ्याशी गोड बोलतोय,
ही गाठ बांधा.
बहुतेक, 99%
वाईट काळात ते लोक तुम्हाला साथ देणार नाहीत.
पण
बायकोला जसं काही समजत नाही, तसं ती माकडांचं उदाहरण देत आहे.
माकडाकडून काहीतरी शिका.
त्याचप्रमाणे आपण आणि मी सर्वसामान्य माणसे आहोत, आम्हालाही
हे समजत नाही.
आम्हालाही असे वाटते की, तसे व्हायला हवे.
जे दिसते, प्रत्यक्षात तसे घडत नाही.
एखाद्या व्यक्तीचा स्वभाव आणि हेतू प्रसंगीच ओळखला जातो.
तुम्हाला कोण पाठिंबा देतो?
किंवा जो तुम्हाला लगेच फोन करून म्हणतो,
मला खूप पैशांची गरज आहे.
अशी परिस्थिती उद्भवतेच.
मी व्यावहारिक जीवनाबद्दल बोलत आहे.
अशा परिस्थितीतही तुम्हाला मोजलेली रक्कम कोण देते?
तुम्ही जी रक्कम द्याल.
काही लोक प्रसंगी ते ही देत नाहीत.
काही लोक म्हणतात, अरे, तू काल मला सांगितलं असतंस तर मी 5
लाख किंवा 10 लाख दिले असते.
ही रक्कम अंकावर अवलंबून नसते.
तुम्ही जेवढी रक्कम द्याल, त्याच्या 5 पट रक्कम द्याल. तू काल
ती ट्रान्सफर केलीआहेस, तू मला दिलीआहेस.
तू काल मला सांगितलं असतंस तर,
अरे, आज प्रॉब्लेम आला असता तर मी तुला काल कसं सांगितलं असतं?
पण लोक हे करतात.
काल जरी तू मला सांगितलं असशील, तरीही ते तेच बोलतात.
त्यानंतरही ते तेच बोलतात.
त्यांचा हेतू आणि स्वभाव समजून घ्या.
आधार सोडा.
जर तुम्ही त्यांच्यावर विश्वास ठेवत असाल, ते तुम्हाला
आयुष्यात साथ देतील, तर ते तुम्हाला साथ देणार नाहीत.
आणि अशा लोकांसोबत राहू नका.
अशा लोकांसोबत अजिबात राहू नका.
मी जीवनाचा धडा देण्याविषयी बोलत आहे.
लाइफ कोच म्हणून मी आज बोलत आहे.
तुम्ही पर्सनल लेव्हलचा धडा घ्या.
तुम्ही प्रोफेशनल लेव्हलचा धडा घ्या.
पण मी आयुष्याचा धडा देत आहे की तुम्ही तुमच्या आयुष्यात
एखाद्याचे मूल्यमापन कसे करू शकता.
आपले अनेक हितचिंतक, प्रत्यक्षात ते कधीच आपल्यासमोर येत
नाहीत. त्यांना कधीच यायचं नसतं.
तुमचे जीवन सुरळीत चालू आहे.
तुम्ही एन्जॉय करत आहात.
त्यामुळे ते दूर राहतात.
पण वाईट वेळ आली की ते तुमची विचारपूस करत राहतात.
पण वाईट वेळ येताच ते तुमच्याकडे येतात.
आणि असे अनेक लोक असतात जे नेहमी तुमच्यासोबत राहतात.
परंतु जेव्हा आपल्याला आपल्या वाईट काळात खरोखरच त्यांची
आवश्यकता असते तेव्हा ते आपल्याला सोडून जातात.
ते तुम्हाला सोडून जातात.
मी तुम्हाला आणखी एक उदाहरण देईन.
मुली, विवाहित मुली, ऐका आणि समजून घ्या.
एक मुलगी आहे.
ती सुशिक्षित आहे.
तिचे लग्न झाले आहे.
तिच्या आईने तिला पहिल्या दिवसापासून लवकरात लवकर विभक्त
होण्यास शिकवले आहे.
सासू-सासऱ्यांना वेगळं करण्यासाठी.
नाहीतर तुम्हाला विनाकारण तिची सेवा करावी लागेल, हे तिला
कळेल.
ती पहिल्या दिवसापासून तिच्यासाठी लढायला लागते. छोट्या
छोट्या गोष्टींवर.
छोट्या छोट्या गोष्टींवर.
तुम्हाला माहित आहे का, प्रत्येक घरात गडबड करायची असेल तर,
मी तुम्हाला एक उदाहरण देईन.
आंघोळ केल्यानंतर ओले कपडे बाथरूममध्ये सोडतात.
अनेक तास ते तिथेच पडून आहेत.
सासूबाई म्हणतात, कपडे उचलून पसरवा.
तुम्ही ओरडू लागता.
या घरात मला कोणीही राहू देऊ इच्छित नाही. ते मला राहू देत
नाहीत.
कपडे तिथेच पडून असतील तर काय प्रॉब्लेम आहे?
तू मला सांग।
अशी अनेक उदाहरणे आहेत.
ऑफिसमधून परत येताच तिने पतीशी भांडणे सुरू केली.
लोक त्यांच्या सौंदर्याचा वापर करतात.
ए टू झेड, एक-एक करून.
विवाहित मुलीच्या घरात सासू-सासरे, विशेषत: तिची आई,
दिवसातून चार-चार वेळा तिला इकडून तिकडे बोलावलं तर प्रॉब्लेम
होणारच आहे.
आणि त्याबद्दलच मी बोलत आहे.
ती सर्व काही सांगते.
आणि कोणाशी कसं वागायचं, कोणत्या परिस्थितीत वागायचं हे
सासूबाई सांगतात.
जेव्हा तिची सून तिच्यासोबत हेच करते तेव्हा तिला वाईट वाटतं.
पण ती आपल्या मुलीला दुसऱ्याच्या घरी हे करायला लावत आहे.
त्यामुळे ती स्वत:ला समजून घेऊन चंद्रगुप्त मौर्याला युद्ध
कसे जिंकायचे हे शिकवत असल्यासारखे मार्ग सांगत आहे.
हो।
हे असंच आहे.
हे करत असताना ती आपल्या पतीला चिथावणी देत राहते.
एके दिवशी तो थकून जातो आणि सांगतो की तो वेगळी खोली घेत आहे.
आम्ही इथून शिफ्ट होत आहोत.
रोज चिडचिड करण्यापेक्षा वेगळे राहणे चांगले, असे पालकांनाही
वाटले.
त्यांनी शांततेत राहायला हवे.
पण मी तुम्हाला सांगू इच्छितो की, अशा मानसिकतेचे लोक
तुम्हाला तिथेही शांतपणे जगू देत नाहीत.
वेळ निघून गेला.
एके दिवशी आई बाजारातून येत असताना एका अनोळखी व्यक्तीने तिला
सांगितले की, तू मला ओळखत नाहीस, पण मी तुला ओळखतो.
आणि तुमची सून हॉस्पिटलमध्ये दाखल आहे.
ती गरोदर आहे.
ती पटकन घरी येते.
ती काही कपडे पॅक करते आणि काही पैसे घेते.
आणि ती रिक्षाने त्या हॉस्पिटलमध्ये जाते.
तिथे जाऊन ती आपल्या सुनेचा सांभाळ करते.
खरं तर तिचा घरमालक, कारण तिचा नवरा कामानिमित्त बाहेर गावी
गेला आहे.
घरमालक आणि घरमालक तिला दवाखान्यात घेऊन गेले.
डॉक्टर येऊन विचारतात की तिच्यासोबत कोण आहे.
सून म्हणते की ती तिची मुलगी आहे.
सासू म्हणते की, बाळावर शस्त्रक्रिया करावी लागेल.
तिने कागदावर स्वाक्षरी करून काऊंटरवर पैसे जमा करावेत.
त्यावेळी सासूकडे अर्धे पैसे असतात.
ती म्हणते की ठीक आहे आणि ती तिच्या पतीला फोन करेल आणि पैसे
आणण्यास सांगेल. सासू म्हणते की ती पतीला फोन करून पैसे
आणायला सांगेल. उरलेले पैसे घेऊन सासरे येतात.
सुनेने पतीला फोन केला नाही.
तिने सासूबाईंना फोन करून येत असल्याचे सांगितले आहे.
पण सर्व काही पूर्ण झाले आहे.
शस्त्रक्रिया केली जाते.
मुलाचा जन्म होतो.
मुलीचे आई-वडील तिच्या घरी येतात.
ते इतके तयार आहेत की परफ्यूमचा सुगंध घेऊन येत आहेत.
वडीलही ब्लेझर आणि टाई घालतात.
जणू मी एखाद्या पार्टीला आलो आहे.
कदाचित मला तुम्हाला पुढे सांगण्याची गरज नाही. तुम्ही समजू
शकता.
ते आल्यावर ती सामान पॅक करून म्हणते, ठीक आहे, मी आता निघतेय.
सून सासूचा हात धरते.
ती रडायला लागते.
आई, मला सोडून जाऊ नकोस.
सासू-सून दोघेही एकमेकांशी बोलत असतात.
ते दु:ख आणि आनंदाबद्दल बोलत आहेत.
भावनांची देवाणघेवाण होत आहे.
पाच मिनिटांनी दहा मिनिटांनी मागे वळून पाहिलं तर बसलेले
मुलीचे आई-वडील आता तिथे बसलेले नाहीत.
कोण तिचा आणि कोण नाही हे त्या मुलीला कळून चुकलं आहे.
मी तुम्हाला प्रामुख्याने या कथेतून सांगू इच्छितो की, तुमचे
आई-वडील आपलेच आहेत या गैरसमजुतीत तुम्ही आजपर्यंत जगत आहात.
त्यामुळे हा गैरसमज मनातून काढून टाका.
अनेकदा ते तुमची मुळं खोदत असतात, हे आपल्या लक्षात येत नाही.
विशेषत: मोठा मुलगा असेल तर त्याच्यावर हा अन्याय होतो.
लहान भाऊ-बहीण त्यांच्यासाठी सर्वकाही करतात.
वडीलही ते करतात.
मी त्याची चौकशी करत नाही.
पण वडील ते करतात.
मुलाने नाव घेतले किंवा न घेतले, हे जगाला ठाऊक आहे.
मुलगा त्याचाच आहे.
पण मोठ्या भावाची यापेक्षाही वाईट परिस्थितीत हत्या होते.
त्याच्यासाठी सर्व काही करून, त्याला उभं करून, त्याला अभ्यास
करायला लावून, लिहायला लावून मुलाची हत्या केली जाते.
मुलाचं जगणं खूप कठीण असतं.
जे आई-वडील मुलाच्या जन्माचा आनंद साजरा करतात, ते का साजरा
करतात हे त्यांना माहित आहे का?
कारण तो त्यांच्या म्हातारपणाचा आधार असतो.
आमच्याकडे एटीएम कार्ड आहे, आम्ही ते सर्वत्र वापरू.
धाकटे भाऊ-बहीण मोठ्या मुलाची काळजी घेतात.
मुलगा मोठा झाल्यावर त्याचे लग्न होईल, म्हणून तो बायकोची
काळजी घेईल.
मोठा झाल्यावर तो आई-वडिलांची काळजी घेईल.
जेव्हा त्याला स्वतःची मुले होतील, तेव्हा तो स्वतःच्या
मुलांचा सांभाळ करेल.
त्याला वेदना होत आहेत की नाही हे त्याला कोणी विचारणार नाही.
तुम्हाला वेदना होत असतील तर नरकात जा.
तुम्ही फक्त मदत करणारे यंत्र आहात.
इतरांना मदत करा.
इतरांचे दु:ख घ्या.
तुला लग्न करायची गरज नाही.
तुम्हाला त्रास सहन करावा लागत नाही.
आजारी असाल तर मरून जा.
पण ते करा.
हे च जीवन आहे.
मी सर्व मुलांना सांगू इच्छितो की हे ओळखा.
ते ओळखा.
जेव्हा तुम्ही काही तरी करण्याच्या स्थितीत असता, जेव्हा
तुम्ही स्वत:साठी काही करू शकता, तेव्हा तुम्ही एक चांगला
भाऊ, चांगला मुलगा बनता आणि तुम्ही ते सर्वांसाठी करत राहता.
आणि प्रत्येकजण आपापले खिसे भरत राहतो.
आणि पुढे प्रत्येकजण स्वत:साठी हुशार झाला.
आणि तुम्ही, तुमच्या वाईट काळात तुम्हाला कोणीही साथ द्यायला
तयार नाही.
पाठिंब्याचा विसर सोडा, प्रत्येकजण तुमच्याकडे बोट दाखवायला
तयार आहे.
की तुम्ही हे चुकीचं केलंत, तुम्ही ते चुकीचं केलंत, तुम्ही
ते करू शकत नाही.
आपण करू शकलेल्या गोष्टी कोणीच मोजत नाही.
होय, तू इतकं केलंस.
काय मोठी गोष्ट आहे?
शंभर चुका करूनही
तुम्ही ५०० रुपयांची मदत केली.
आज कारण दहा वर्षांनंतर किंमत रु.
५०० रुपये झाले आहेत.
त्यामुळे ५०० रुपयांची किंमत दिसत नाही.
पण त्यावेळी ते रु.
५०० ची किंमत होती.
मी तुम्हाला एका माणसाची गोष्ट सांगतो.
त्याचे वडील नोकरी करतात.
तो कंपनीकडून व्हीआरएस घेतो.
व्हीआरएस घेतल्यानंतर तो शहराला सांगतो, चला गावी जाऊया.
तो आतापर्यंत शहरातच होता.
चला गावी जाऊया.
मात्र, मला त्याच्या वडिलांची व्यथा समजते.
त्याच्यासोबतही.
कारण सगळ्यांनी त्याला साथ दिली नाही.
मध्यमवर्गीय माणूस, त्याचे वडील नोकरी करत होते, म्हणून
त्यांनी व्हीआरएस घेतला. तोही खूप असहाय होता.
तो १००% चुकीचा आहे असे मी म्हणू शकत नाही.
ते अतिशय असहाय वडील होते.
पण तो आपापल्या परीने बरोबर होता.
चला गावी जाऊया.
आपल्या छोट्याशा भागात त्यांची योजना होती, की ते आपल्या
मुलांना तिथेच शिकवतील. जे शक्य आहे.
त्यांना दोन मुली, दोन मुलगे, तीन मुले होती.
तीन मुलगे आणि दोन मुली.
जे शक्य असेल ते करून तो लग्न करेल.
असे होऊ शकले असते तर बरे झाले असते.
पण मध्यमवर्गीय माणसाने ती जबाबदारी स्वत:वर घेतली, ती आपण
करणारच.
त्यांनी जबाबदारी स्वीकारली.
आता जबाबदारीच्या नावाखाली तो गावी जात आहे.
त्याने पहिल्या दिवसापासून सुरुवात केली.
तो स्वत:साठी काहीच करत नाही.
सर्व काही त्याच्यासाठी आहे.
माझी धाकटी बहीण चांगल्या शाळेत शिकली पाहिजे.
हे एक स्वप्न आहे.
आई-वडिलांना काय हवंय?
जे आम्हाला मिळालं नाही, ते त्यांनी आपल्या मुलांना द्यायला
हवं.
त्याचप्रमाणे मोठ्या भावालाही चांगला धाकटा भाऊ व्हायचे असते.
परंतु, असे केल्याने तो स्वत:साठी काहीही करू शकत नाही.
यात खूप दडपण आहे.
तो १८-१९ वर्षांचा तरुण आहे.
संपूर्ण कुटुंबाची जबाबदारी घेणे सोपे नसते.
त्यामुळे वडिलांनी जी स्वेच्छानिवृत्ती घेतली, त्यातून
त्यांना वेळोवेळी पैसे घ्यावे लागतात.
त्याला ते घ्यावे लागते, कारण पैसे कुटुंबावर खर्च केले जात
आहेत. परंतु, कर्ज त्यांच्या नावावर लिहिले जात आहे. मी तुला
इतके पैसे दिले तसे वडीलही खात्यात भर घालत आहेत. तो
स्वत:च्या मुलांचा सांभाळ करत आहे.
वडील खात्यात भर घालत असताना ते पैसे आम्हा सर्वांवर खर्च
झाले, असे इथून कोणी सांगत नाही.
कोणीच सांगत नाही.
संपूर्ण खर्च त्याने घेतल्याचे दाखवले जात आहे.
त्या मुलाची अवस्था बघा.
इथून पैसे घेऊन त्यावर खर्च केले, असा त्याचा विचार आहे.
बघा, असं म्हटलं जातं की जेव्हा मुलगा दरोडेखोर असायचा,
तेव्हा त्याचं आयुष्य बदलण्यासाठी एका संताने म्हटलं होतं की,
तू जे काही करत आहेस, या पापात तुझे कुटुंबीय सामील होतील का?
तो म्हणतो की, मी ज्या दरोडेखोराची भूमिका साकारत आहे, मी एक
दरोडेखोर आहे कारण मला माझ्या कुटुंबाचे पोट भरायचे आहे.
एका संतांनी मला सांगितले की, माझ्या घरच्यांना जाऊन विचारा
की ज्यांच्यासाठी तुम्ही हे सर्व करत आहात, ते या पापाचा भाग
होतील का?
मी जाऊन विचारलं,
त्यांनी नकार दिल्याचे मला कळले.
आपण यात का सहभागी होऊ?
मंदिरातील लोक म्हणाले, तुम्ही कुठून आणता?
तुम्हाला ते कसं मिळतं?
आमचे पोट भरण्याची जबाबदारी तुमची आहे.
जर तुम्ही पाप केले तर तुम्हाला ते पाप भोगावे लागते.
संतांनी विचारले, का? हा ज्येष्ठांचा विषय होता.
मुलगा पुढे म्हणाला, आमच्यासाठी हे काहीच नाही. हे आमच्यासाठी
काहीच नाही.
मी माझ्या बहिणीला चांगल्या शाळेत प्रवेश देत आहे.
मी खर्च करत आहे.
मी ते करू शकत नाही.
मी ते नीट करू शकत नाही.
मोजणी होत नाही.
वाईट गोष्टी मोजल्या जातात.
चांगल्या गोष्टींची मोजणी होत नाही.
माझ्या धाकट्या भावाला बाईक हवी आहे.
त्याला बाईक मिळत आहे.
कुठून आणि कसे?
माझ्या वडिलांना बाईक विकत घेता आलेली नाही.
त्याची अवस्था वेगळी होती.
ही एक वेदनादायक परिस्थिती होती.
लहान वयात लग्न करणं, मुलं जन्माला घालणं, कुटुंबाचं संगोपन
करताना आयुष्य कसं संपवायचं?
आणि असे केल्याने जीवन पुढे जात आहे.
माणूस स्वत:ला स्थिर ावू शकत नाही.
तो इतरांवर अवलंबून असतो.
नाव तुझं आहे.
आणि जेव्हा सगळे थोडे फार कमावू लागले, तेव्हा कुणालाच पर्वा
नसते.
प्रत्येकजण स्वत:वर खर्च करत असतो.
आणि घरभाडे, जेवण, वीज, रेशन असे मूलभूत खर्च त्याच्यावर आहेत.
त्याला कुटुंब नाही, पण प्रत्येकाची स्वतःची इच्छा असते.
आणि तो त्याचा बाप नसल्यामुळे त्याचे कोणी ऐकत नाही.
जर त्याने आपली कहाणी सांगण्याचा प्रयत्न केला, तर लोक
म्हणतात, तो दाखवत आहे.
तो दाखवत आहे.
तो आपल्या बंधू-भगिनींना दाखवत आहे.
ते फक्त करायचे आहे.
कसेबसे त्याने आपल्या धाकट्या भावासाठी दुचाकी आणली.
आणि नंतर त्यांनी स्वत:च्या लग्नाऐवजी आपल्या धाकट्या भावाचं
लग्न लावून दिलं.
जेणेकरून त्यांचे लग्न होईल.
सर्वजण रेल्वेने जात असताना त्यांनी आपले सर्व सामान विकत
घेऊन गावाला दिले.
त्याने आपल्या दोन भाऊ-बहिणींना बसवले.
तो एकटाच राहिला.
त्याचे आई-वडील आधीच तिथे होते.
ते म्हणाले,
माझ्याकडे काही गोष्टी शिल्लक आहेत.
मी ते विकत घेईन आणि परत येईन.
त्याला तिकीट मिळालं.
त्याच्याकडे काही गोष्टी शिल्लक आहेत म्हणून तो आरक्षणाला जात
नाही.
मी ते विकत घेईन आणि परत येईन.
तेथे त्यांनी तिकीट वाया घालवल्याचेही बोलले जाते.
पण, तो का थांबला, याचा विचार कोणी करणार नाही.
कसेबसे त्याला तिकीट मिळाले.
मधली कथा.
त्याचे भाऊ-बहीण जात आहेत.
रात्री त्यांची मुख्य सूटकेस चोरीला जाते.
ज्यामध्ये लग्नाचे कपडे, दागिने आणि इतर सर्व वस्तू ठेवल्या
जातात.
पहाटे त्यांची सूटकेस चोरीला गेली.
आता त्याचं लग्न कसं होणार?
ते लग्न रद्द करतात.
त्याचा मोठा भाऊ म्हणतो,
मोठा भाऊ म्हणतो, आई-वडील इथे काहीच बोलत नाहीत.
बहिणी काहीच बोलत नाहीत.
मी पुढच्या कथेत सांगेन, आता किती शहाणे लोक झाले आहेत.
त्याचा मोठा भाऊ म्हणतो,
नाही, नाही, काळजी करू नका.
मी सर्व व्यवस्था करीन आणि पुन्हा सर्व काही विकत घेईन.
दोन दिवसात तो सर्व व्यवस्था करून परत येतो. लग्न समारंभ पार
पडतो.
तो खूप आनंदी आहे कारण त्याने सर्व काही केले आहे.
पण, त्याचा मोठा भाऊ म्हणतो,
लग्न हा एक विधी आहे.
गावात सर्व कपडे आणि दागिने वधूला अर्पण केले जातात.
बिहारच्या लग्नाचा ही एक विधी आहे.
यात त्याचा मोठा भाऊ सर्व काही करतो.
सगळं करत असताना त्याचा मोठा भाऊ तिथे असतो.
पण, योग्य वेळी जेव्हा सर्व काही करण्याची वेळ आली, तेव्हा
पुजारी म्हणाला,
मोठ्या भावाचे लग्न झाले नसेल तर तो हे काम करू शकत नाही.
त्या पुजाऱ्याला विचारा, मोठा भाऊ लग्न न करता सर्व काही करत
असताना लग्न होणार असताना त्याला हे करावं लागलं असं का
विचारत नाही? जबाबदाऱ्या पार पाडणे योग्य आहे.
परंतु, बसण्याची वेळ आल्यावर पुजाऱ्याने नकार दिला आणि त्या
वडिलांनी ती स्वीकारली.
तो त्यांनी स्वीकारला.
वेदना होत होत्या.
वेदनेची कल्पना करा.
रात्री सर्वजण जल्लोष करत असतात.
त्या व्यक्तीने जेवणही केले नाही.
तो कोठे आहे?
तो कुठे आहे याची कुणालाच पर्वा नसते.
हे ऐहिक जीवन आहे.
वाईट काळात तुमच्यासोबत कोण आहे?
मी तुम्हाला एक उदाहरण देत आहे.
कोणीही तुमच्यासोबत नाही.
तुमची व्यथा ऐकण्यासाठी किंवा समजून घेण्यासाठी कोणीही नाही.
समाजातील कर्मकांड आणि परंपरांशी संघर्ष करू नका.
भांडू नका.
लोक म्हणतात, शेती नशिबाने केली जाते.
मोठ्या भावाला पहिल्यांदा लग्न करायला सांगितलं तर त्याच्याशी
भांडणं किती वेदनादायी असतं.
मी तुम्हाला एक-एक करून सांगत आहे.
इतके निष्पाप असूनही दुसरा दिवस येतो.
तो असा त्याग करत असतो, पण तो स्वत:च्या मर्जीने करत आहे, असे
लोकांना वाटते.
तो लग्न करणार नाही, असा संदेश आहे.
दुसऱ्या दिवशी त्याचा धाकटा भाऊ आणि त्याची बायको सर्व काही
करत असत.
त्याने भावाच्या बायकोला एक छान दागिने दिले.
प्रेम दाखविण्याचा हा विधी आहे.
त्यांनाही आनंद झाला.
त्यांनी आम्हा दोघांकडून अंगठी आणली.
त्याने काही वेळ अंगठी घातली आणि नंतर ती काढून टाकली.
त्याने ते उतरवून त्यांना दिले.
तो त्यांना दिला आणि म्हणाला, ठेव.
जेव्हा मला गरज पडेल तेव्हा मी अंगठी घालेन.
सगळं झालं होतं.
आताही त्याला आपल्या भावनांची चिंता वाटत नाही.
त्याच्या बहिणी परत येत आहेत.
त्याचे आई-वडील तिथेच राहतील.
तेथेच तो आपल्या भावासोबत राहणार आहे.
त्याच्या धाकट्या भावाला वाटते की त्याला आपल्या दागिन्यांचे
महत्त्व समजले आहे.
त्याला आपल्या भावनांची पर्वा नसते.
ते एक यंत्र आहे.
जेव्हा लग्नाची पाळी आली तेव्हा त्याने इतरलोकांवर पैसे खर्च
केले.
त्याला आपली पात्रता वाढवता आली नाही.
चांगल्या शाळेसाठी पैसे खर्च केले.
एके दिवशी ती म्हणाली, तू सुशिक्षित आहेस.
तुझ्यासारख्या मुलीने कधीच लग्न करू नये.
तयार राहा.
त्याचा धाकटा भाऊ आणि बहिणीचे कुटुंबीय परोपकार करू लागले.
लग्न करू नये आणि आपली संपत्ती त्यांच्या हातात असेल, अशी
त्यांची योजना होती. त्यांनी दिलेली अंगठीही त्यांनी परत केली
नाही.
त्याच्या धाकट्या भावाने त्याला दुचाकी दिली.
जेव्हा परिस्थिती अशी होती की तो लग्न करण्यास तयार नव्हता,
तेव्हा तो म्हणाला, हे सर्व केल्यानंतर वाईट वेळ येते.
वाईट काळात, प्रत्येक चाव्यासाठी तो खाली बसून जेवत असल्याचे
सांगितले जाते, त्याची आठवण कोणालाच येत नाही.
हो।
असहाय असल्याने त्याला वेगळे राहावे लागले.
इथेही पालक फक्त विभक्त होत आहेत, तोडगा देत नाहीत.
कदाचित तोही त्याच्या जागी असहाय असेल.
हे काय आहे? मला माहित नाही।
तोपर्यंत धाकट्या भावाला दोन मुली आहेत.
त्यामुळे त्याला दोन मुली आहेत, त्यामुळेच तो विभक्त होत आहे,
त्याची जबाबदारी त्यालाच घ्यावी लागेल, असेही सांगितले जात
आहे.
अजून लग्न झालेलं नाही, त्याच्या आयुष्याचं काय होईल, असा तो
विचार करत नाहीये.
कोणी विचार करत नाही.
या जगात माणसं किती निर्लज्ज आहेत, किती निर्लज्ज!
असं तुम्ही समजू शकता.
धाकट्या भावाला दोन मुली असल्याने तो विभक्त होत आहे.
हे सांगण्याआधी तो काय बोलतोय, तो विचार करत नाही ये की
त्याचं अजून लग्न झालेलं नाही, त्याचं आयुष्य अजून सुरू
झालेलं नाही, त्याचं काय होणार?
आणि त्याचं लग्न झालं नसेल तर त्याने संपूर्ण मालमत्ता
ताब्यात घ्यावी, अशी योजना आहे.
अनेक वर्षांनंतर कसेबसे यामुळे तो त्रस्त झाला आहे.
एकेकाळी तो खूप एकटा पडला होता.
सर्वात वाईट गोष्ट म्हणजे एकटेपणा.
एकटा माणूस अडकतो.
त्यामुळे तो वेड्यासारखा होतो.
त्याची परिस्थितीही अशीच झाली.
आणि या जगात तुमचे आई-वडील, तुमचे नातेवाईक, तुमचे कुटुंबीय,
सगळे येतात.
उगवत्या सूर्याला सर्वजण नमस्कार करतात.
तुम्ही स्वत:लाच म्हणता,
मी आज म्हणतो, की सर्वप्रथम तुम्हाला कुणाला मदत करायची असेल
तर स्वत:ला मदत करा. आधी स्वत:ला मजबूत करा, मग इतरांना मदत
करा. कारण जर तुम्ही कमकुवत झालात तर तुम्हाला कोणीही साथ
देणार नाही.
इतरांना मदत करण्यासाठी तुम्ही काहीही करू शकता.
कोणासाठी?
असे म्हटले जाते की, ज्या सापाला तुम्ही दूध पाजून खाऊ घालता,
तो एक दिवस प्यायल्यानंतर तुम्हाला चावेल.
ज्या सिंहाला तुम्ही दूध पाजत आहात, तो मोठा झाल्यावर
तुम्हाला मारून टाकेल.
हो।
ते विभक्त झाले.
त्यामुळे त्याच्याकडे दुचाकी होती.
त्याच्या धाकट्या भावाकडे दुचाकी होती.
तो म्हणाला, मला बाईक दे.
मला त्याची गरज आहे.
त्यामुळे त्याने ते घेतले.
त्याचे सासरे म्हणाले, बाईक तुमची आहे, जावयाची नाही.
जर तुम्ही ती घेतली असेल तर पोलीस ठाण्यात एफआयआर दाखल करा.
चोरीचा गुन्हा दाखल करण्यात येणार आहे.
बाईक तुमची आहे.
धर्म असेच असतात.
हा एक वाईट काळ आहे ज्यामुळे एखादी व्यक्ती स्वत: ला ओळखते.
यानंतर त्याचं लग्न होतं.
तो लग्न करण्याचा प्रयत्न करतो.
पण तो लग्नाला जात नाही.
त्याचा धाकटा भाऊ लग्नाला जातो.
मग लग्नानंतर तो जे काही करतो त्यावर तुमचा विश्वास बसणार का?
शत्रू हे करू शकतो का?
विचार करून सांगा.
लग्नाच्या रात्री त्याच्या धाकट्या भावाचे लग्न आहे. तो
आपल्या मुलीच्या आईकडे जातो आणि म्हणतो,
मी लग्नाला जाणार नाही.
तो म्हणतो, तू कुठे लग्न करत आहेस हे तुला माहीत नाही का?
मी त्यांचा धाकटा भाऊ आहे.
मला दोन मुली आहेत.
तरीही तो लग्न टाळण्याचा प्रयत्न करत आहे.
नवरा-बायको दोघेही शहरातून गावी गेले आहेत.
ट्रेंड बनल्यानंतर नवरा हे करायला गेला आहे.
बायको गेली नाही.
ती आपल्या माहेरच्या घरी बसली आहे.
ती गेली तर तिला द्यायलाच हवी.
तिने खूप काही घेतले आहे.
त्यामुळे तिला द्यायलाच हवं.
त्यामुळे ती गेली नाही.
हळूहळू त्रास सुरूच राहिला.
तो हळूहळू लग्न करत आहे.
तो वाईट काळातून बाहेर पडत आहे.
आज त्याचे लग्न झाले आहे.
त्याने आपला खरा महत्त्वाचा वेळ आणि पैसा तिच्यावर खर्च केला
आहे.
आता तिचं लग्न झालं.
आता तिची पाळी आली आहे.
ती वयात पोहोचली आहे.
त्यावेळी जे काही तिला १०० रुपयांना मिळत होते, तेच आज तिला
५००० रुपयांना मिळत आहे.
जेव्हा तिच्याकडे १०० रुपये होते, तेव्हा तिने ते तिच्यावर
खर्च केले.
आता तिला तिचे कुटुंब मिळवायचे आहे.
तिला स्वत:साठी काहीतरी करावं लागतं.
जग तुम्हाला जगू देत नाही.
जग एका शब्दात सांगते की, तुम्ही स्वत:साठी काहीही केले नाही.
तेच लोक जेव्हा तुमच्यावर उपकार करायला तयार नसतील, तर जग
कोणावर विश्वास ठेवणार?
ते स्वत: म्हणतात, तुम्ही आमच्यासाठी काय केले?
तू काहीच केलं नाहीस.
त्यामुळे मी तुम्हाला स्पष्टपणे सांगू इच्छितो.
मी तुम्हाला ही गोष्ट सांगितली आहे कारण ती एक व्यावहारिक कथा
आहे.
वाईट वेळ येते जेणेकरून आपल्याला आपल्या वास्तविक परिस्थितीची
जाणीव होते.
कोणती माणसं तुमच्यासोबत आहेत आणि कोणती माणसं तुमच्यासोबत
नाहीत, हे तुम्हाला माहीत असायला हवं.
आपण त्यांना ओळखले पाहिजे.
त्यापैकी एक फक्त तुमचा आहे.
त्यामुळे त्याला तुमचे बनवा.
त्याला आधार द्या.
कारण कधी कधी तुम्ही जातीही करता.
जो तुम्हाला आधार देतो त्यालाच तुम्ही वापरता.
आणि तुम्ही तुमच्या कुटुंबाला मदत करण्यात व्यस्त आहात.
जर कुटुंबीय तुम्हाला साथ देत नसतील तर एक दिवस जो तुम्हाला
साथ देत आहे तोही विभक्त होईल.
कुटुंब तुमच्यासोबत नाही.
मग तुमची परिस्थिती काय असेल?
त्याबद्दल विचार करा।
आणि काही काळानंतर गोष्टी असामान्य होतात.
त्यामुळे असा निर्णय घेण्यापूर्वी,
मी माझ्या व्यावहारिक अनुभवातून अनेकांना सांगू इच्छितो की
असे अनेक मोठे भाऊ आहेत जे आजही आपल्या आई-वडिलांसमोर उभे
राहतात आणि आपल्या लहान भाऊ-बहिणींची जबाबदारी घेऊ इच्छितात
की त्यांनी लग्न अजिबात करू नये.
त्यांनी आधी लग्न करायला हवं.
आज धाकट्या भावाचं लग्न झालं की त्याच्या मुलांचं लग्न होईल
आणि संसार त्यांना जगू देणार नाही.
जर तुम्ही कधी जाहीर सभेत जमलात,
लोक विचारतात, लहान भावाच्या मुलांचे लग्न होत असताना लहान
भावाच्या मुलांचे लग्न का होत आहे?
तुम्ही तुमच्या संमतीशिवाय त्यांचं लग्न केलं, हे त्यांना
कुणीही समजावून सांगणार नाही.
ज्याच्याशी तुम्ही लग्न लावून दिलं, तो उपकार स्वीकारायला
तयार नसेल, तर जगात संदेश कोण देणार?
तेच लोक संदेश देतील.
म्हणूनच मी म्हणत आहे की, तुम्ही आपला त्याग कधीही इतरांना
देऊ नये.
पण आधी स्वत:ला मजबूत करा.
सर्वप्रथम स्वत:ची गुंतवणूक करा.
प्रथम, स्वत: ला मदत करा.
मग लग्न करा.
मला माझ्या लहान भाऊ-बहिणींना मदत करायची आहे, अशी अट तुम्ही
मुलीच्या घरच्यांसमोर ठेवू शकता.
त्यांना पाठिंबा द्यावा लागेल.
परंतु, हा व्यवहार भविष्यात व्हायला हवा.
कारण जर तुम्ही असा निर्णय घेतलात तर एकच नाही तर ही गोष्ट
तुमच्या मागे लागेल आणि तुमची मुलं तुम्हाला फॉलो करतील.
त्यांचे लग्न तुमच्या पाठोपाठ येईल.
त्यांची मुले तुमच्या मागे लागतील.
सर्व काही तुमच्या मागे लागेल.
त्यामुळे असा निर्णय घेऊ नये. आणि, पर्सनल लाईफ असो किंवा
प्रोफेशनल लाईफ, प्रोफेशनल लाईफमध्ये जो कोणी तुमच्याशी
ताकदवान पणे बोलत असतो, तो योग्य वेळी तुम्हाला साथ देणार
नाही, यावर विश्वास ठेवायला हवा.
तो तुम्हाला साथ देणार नाही.
आणि, योग्य वेळी, आपल्याला असे वाटते की आपल्याला त्याच्या
आधाराची आवश्यकता नाही.
अनेकवेळा तुम्ही स्वत:ला सांगता की तुम्हाला त्याची गरज आहे.
प्रत्येकाला त्याची गरज आहे.
आणि, तुम्हाला त्याची गरज नसली आणि एखादा व्यक्ती तुमचा
साथीदार म्हणून तुमच्यासोबत असेल, पण तो योग्य वेळी तुम्हाला
साथ देणार नसेल, तर तो तुम्हाला फसवेल.
कारण योग्य वेळी त्यांच्याच लोकांनी विश्वासघात केला म्हणून
अनेक लोक मारले गेले. त्यामुळे तुमचा जीवही जाऊ शकतो.
त्यामुळे अशा लोकांसाठी मूल्यमापनाची प्रक्रिया राबवावी.
सांसारिक बोलण्यात जाताना मनाचा वापर करा.
व्यावहारिक विचार करा.
भावनांपासून दूर विचार करा.
तेव्हा तुम्हाला या गोष्टी समजू शकतील.
या गोष्टी तुम्हाला समजू शकतील.
कृपया हा व्हिडिओ जो कोणी पाहत आहे, मग तो वैयक्तिक स्तराचा
असो, सामाजिक स्तराचा असो किंवा व्यावसायिक स्तराचा असो,
मी सर्व मार्गांबद्दल बोलत आहे.
तू एकमेव माणूस आहेस.
वैयक्तिक पातळीवर, सामाजिक पातळीवर आणि व्यावसायिक पातळीवर
व्यवहार करावा लागेल.
आणि या सोसायटीतले लोक तुमच्या ऑफिसमध्ये, तुमच्या घरात आणि
तुमच्या सोसायटीत आहेत.
आणि अशी माणसं सगळीकडे असतात.
अशी माणसं सगळीकडे असतात.
तुम्ही ज्यांचे संगोपन केले आहे, ते जेव्हा तुम्हाला थप्पड
मारतात, जेव्हा ते तुम्हाला शिवीगाळ करतात, तेव्हा ते
तुमच्याशी कसे वागतील?
त्याबद्दल विचार करा।
आणि अशा लोकांसोबत आपलं वर्तुळ बनवा. तुमची मुलं आई-वडिलांना
आधार देत नाहीत.
त्यामुळे म्हातारपणी सुरक्षित आणि सुरक्षित राहायचं असेल तर
स्वत:साठी काही गोष्टी ठामपणे करा.
जरा स्वार्थी व्हा.
स्वत:साठी काही गोष्टी ठामपणे करा.
त्याचप्रमाणे नोकरीत स्थिर राहायचे असेल तर खऱ्या आयुष्यात
आपल्या वर्तुळातील लोकांना ओळखा. आणि त्यातील किमान एक-दोन
जणांना जोडीदार म्हणून ठेवा.
त्यांना आपले प्रामाणिक बंधन म्हणून ठेवा.
असं म्हटलं जातं की, जर तुमचा एक चांगला मित्र असेल तर
तुमच्याकडे असे लाखो सामान्य मित्र असतात.
एक असणे चांगले.
असे म्हणतात की पुस्तक ज्ञान देते आणि जग ते समजावून सांगते.
पण पुस्तकांच्या लायब्ररीपेक्षा चांगला मित्र चांगला असतो,
असं म्हटलं जातं.
कारण काय लिहिलं आहे ते पुस्तकं सांगतील.
पण व्यावहारिक परिस्थितीत एखादा चांगला मित्र तुम्हाला हो
किंवा नाही म्हणू शकतो.
तो तुम्हाला काय बरोबर आणि काय अयोग्य हे सांगू शकतो.
त्यामुळेच.
आणि अशा मित्रांना तुम्ही मित्र म्हणता.
ऑफिसमध्ये काम करणारा प्रत्येक जण मित्र असतो.
पण जेव्हा तुम्ही वाईट काळात अडकता, तेव्हा तुमच्यासोबत नेमके
कोण आहे, याचे मूल्यमापन खऱ्या आयुष्यात करायला हवे. आणि अशा
वेळी तुमची सॉलिड बॉन्डिंग टीम, तुमची फ्रेंडशिप टीम तयार
होते.
जर तुम्ही ते योग्य करू शकलात, तर तुम्ही दीर्घकाळात काहीतरी
मोठं कराल.
नाहीतर पुढे जायचे असेल तेव्हा प्रत्येकजण तुम्हाला संपवायला
तयार असतो.
ते तुम्हाला संपवायला तयार आहेत.
हो।
मी या जगाबद्दल बोलत आहे.
जर मी खऱ्या मित्राबद्दल बोललो तर तो देव आहे.
त्याच्यापेक्षा खरे कोणीच असू शकत नाही.
पण जोपर्यंत तुम्ही भौतिक जगात आहात तोपर्यंत तुम्हाला या
जगात च जगावं लागतं.
तोपर्यंत या जगात आपल्या मनाचा वापर करावा लागतो.
शेवटी सोडून द्या.
शेवटी तोच सर्वात मोठा सच्चा मित्र आहे.
तू त्याचाच एक भाग आहेस.
तू त्याच्यापासून आहेस.
आपण त्याच्याशी मिसळले पाहिजे.
त्याच्याशी नातं तोडू नका.
त्याच्यापेक्षा खरे कोणीच असू शकत नाही.
आपल्याकडे चांगले शिक्षक असतील तर त्यांच्याशी संबंध ठेवा.
कोणत्याही परिस्थितीत त्यांच्यापासून दूर जाऊ नका.
कारण तुम्ही देव पाहू शकत नाही.
तुम्ही या जगातील लोकांना पाहू शकता.
पण गुरु ही ती शक्ती आहे जी या जगात आहे आणि त्या जगाशी
जोडलेली आहे.
त्याला परिस्थिती माहित आहे आणि आपल्याला या जगापासून कसे
वाचवायचे हे त्याला माहित आहे.
हे त्याला ठाऊक आहे.
मी म्हणेन, सच्चा मित्र, सच्चा गुरू, जर तुम्हाला बनवायचा
असेल तर त्यांच्यासारखा बनवा. आणि त्यासाठी चांगल्या कर्मांची
गरज असते.
तो मार्ग सोडू नका.
माझाही एक गुरू आहे.
आणि आज मला सांगायचे आहे की गुरु मोहिनी बिसारी, लाखो भक्त
भेटले तरी तुमच्यासारखे अनेक आहेत, पण तुमच्यासारखे माझ्याकडे
फारसे नाहीत.
हे गुरु,
मला या जगात खूप भीती वाटते.
मला खूप भीती वाटते.
कुणावर विश्वास ठेवावा, कुणावर विश्वास ठेवू नये हेच कळत नाही.
मला माहित नाही।
कोण माझं आहे, कोण नाही.
मला काहीच माहित नाही।
हे कशा प्रकारचे जग आहे?
हे कशा प्रकारचे जग आहे? बाबा, माझ्याकडे तूएकटाच आहेस.
मला सोडू नका।
बाबा, मला सोडून जाऊ नकोस.
मी तुम्हा सर्वांना सांगू इच्छितो की, तुम्हीही
त्यांच्यासारख्या व्यक्तीला आधार बनवा.
नाहीतर हे जग तुम्हाला सोडणार नाही.
हे जग तुम्हाला सोडणार नाही.
ते तुम्हाला सोडणार नाही.
यापेक्षा मोठा आधार दुसरा असूच शकत नाही, तो या जगाच्या
प्रत्येक सुखासाठी आणि त्या जगासाठीही आहे.
हे एक बीज आहे जे आपल्याला या जगाचा आणि त्या जगाचा आनंद देईल.
ते तुम्हालाही त्या जगातून जाण्यास भाग पाडेल.
हे तुम्हाला भटकंतीच्या या चक्रातून मुक्त करेल.
ते तुम्हाला मोक्ष देईल.
या भटकंतीच्या वेदनेतून तुमची सुटका होईल.
हे आपल्याला भटकण्याच्या या चक्रात भटकण्यापासून मुक्त करेल.
त्यामुळे लहानपणापासून ते वैयक्तिक आयुष्य, सामाजिक जीवन,
प्रोफेशनल लाईफ पर्यंत शेवटी सर्वांनाच हे जग सोडावं लागतं.
पण तुला कसं जायचंय? पुन्हा परत येणार?
आणि ये-जा करत राहायचं?
किती काळ?
यासाठी असे नाते निर्माण करणे, असे बंधन निर्माण करणे
महत्वाचे आहे, असे म्हणतात, लोक एलआयसी म्हणतात, इकडे-तिकडे
एलआयसी ओळखली जात नाही, पण गुरु हे असे बंधन आहे, गुरु हा एक
घटक आहे, गुरु अशी शक्ती आहे, जी आपल्यासोबत आहे
या जगात आणि त्या जगातही.
मग असा मित्र का बनवू नये? असा मित्र बनवा, जो इकडे तिकडे
तुमच्यासोबत असेल.
बाकी जी नाती तयार होतात, त्यातून तुम्हाला त्रास होईल, कारण
ही नाती जन्माच्या वेळेनुसार तयार होतात. जन्माच्या वेळेनुसार.
जर तुम्ही आज कोणाचे वडील असाल, तुमचा मुलगा या जगात आला असेल
तर तुमचा त्याच्याशी काही ना काही संबंध आहे.
म्हणून तो तुमचा मुलगा म्हणून आला आहे.
जर तुमची बायको तुमची बायको म्हणून आली असेल तर तुमचा
तिच्याशी काही तरी संबंध आहे.
आणि जर ती तुमच्याशी भांडत असेल, तर कदाचित तुम्ही तिच्यासोबत
हे आधी केले असेल आणि तुम्ही त्याची किंमत मोजत असाल.
त्यामुळे या जगाच्या संबंधांमध्ये काहीही तथ्य नाही.
तुम्ही म्हणाल की तिथे गेल्याने या जगाच्या संबंधांचे सत्य
कळणार नाही, वेदना कमी होणार नाहीत.
ते कमी होणार नाही.
मिरची खाल्ली तर ती मसालेदार होते, अस्वस्थ होते. त्यानंतर
तुम्हाला खाण्याचे गुण दिले जातात.
गूळ मिरचीचा तिखटपणा संपवू शकत नाही, पण तो सहन करण्याची
शक्ती देतो.
हा गूळ म्हणजे गुरुतत्त्व होय.
या जगातल्या मिरचीचा जो तिखटपणा तुम्हाला सहन करावा लागतो, तो
तुम्हाला सहन करावा लागतो.
तुम्ही हा भौतिकवाद सहन करायला आला आहात, तर गुरु त्या
गुळाच्या रूपात कार्य करतील, ज्यामुळे तुम्हाला ही मसाले सहन
करण्याची शक्ती मिळेल.
तुम्ही ते सहन करू शकाल, सहन करू शकाल, जिवंत राहू शकाल.
आणि मग हळूहळू तुम्ही या जगापासून विभक्त व्हाल, तुम्ही
तुमच्या योग्य मार्गावर जाल, तसेही तुम्ही कायमचे राहायला
आलेले नाही.
जो आला आहे, त्याला जायचे आहे, त्यामुळे पुन्हा येण्याची गरज
भासणार नाही, अशा पद्धतीने जा.
त्यासाठी आपल्यासोबत सच्चा गुरु असणं अत्यंत गरजेचं आहे.
आणि जेव्हा वाईट वेळ येते, तेव्हा तुम्हाला अशा प्रकारे गरज
भासते.
तर कदाचित, या जगाचा वाईट काळ आपल्याला खाली खेचतो, जेणेकरून
आपल्याला कळेल की प्रत्यक्षात आपले स्वतःचे कोण आहे, कोण
आपल्या वेदनांवर योग्य औषध टाकू शकते.
आपण त्याला ओळखले पाहिजे, ओळखले पाहिजे, त्याच्याकडे गेले
पाहिजे.
आयुष्य खूप अनोखं आहे, ते पार करण्यासाठी काहीतरी करा.
84 लाख प्राणी, विविध प्राणी, कीटक, कीटक ांमध्ये भटकत देव
मोठा उपकार करून ही माणुसकी देतो, हा सर्वोत्तम प्राणी आहे,
असे म्हटले जाते,
ते गमावू नका.
त्याचा योग्य वापर केला नाही आणि भटकंतीच्या या चक्रातून
मुक्त झालात, तर पुन्हा कोणत्या योनीला जाणार हे कळेल.
पुन्हा कधी जाऊन ही माणुसकी मिळणार?
त्यामुळे मी सर्वांना विनंती करतो की, वाईट काळात तुम्ही
जगासाठी काहीतरी केले पाहिजे.
मी म्हणत नाही, गुरुजी म्हणतात,
भगवंताची भक्ती ठेवा, गुरुजींपासून ती दडपून टाका आणि आपल्या
इच्छेप्रमाणे या जगात जगा. कारण या जगात आध्यात्मिक
जीवनानुसार म्हटले आहे की, कर्म करा, फळाची चिंता करू नका.
तो गीता श्लोक,
ऐहिक जीवनासाठी कर्म करा, फळाची चिंता करू नका, असे भगवान
श्रीकृष्णांनी सांगितले नाही. त्यांनी जे सांगितले आहे, ते
भक्तीवादासाठी आहे.
ते भौतिकवादासाठी नाही.
ते अध्यात्मासाठी आहे.
ते आध्यात्मिक रेषेतून आहे.
या जगात तुम्हाला तुमच्या कर्माचा हिशेब द्यावा लागतो.
तुला करावे लागेल।
स्वत:चे आत्मपरीक्षण करावे लागेल.
चांगले आणि वाईट ओळखा.
कारण स्वत:साठी योग्य मार्ग निवडता आला नाही तर चुकीच्या
वाटेवर गेलात तर त्याचा परिणामही चुकीचा असेल, त्याचे ध्येय,
लक्ष्यही चुकीचे असेल. त्यामुळे योग्य ध्येय निवडणे हा
जीवनातील सर्वात मोठा निर्णय असतो. आज विचार करा, काय?
या जीवनाचे सत्य आहे का? तू या जगात का आलाआहेस? तू का
आलाआहेस?
हे सत्य ओळखा.
ते ओळखा.
असे म्हटले जाते की, जेव्हा तुम्ही जागे व्हाल, तेव्हाच
तुम्ही जागे व्हाल.
अन्यथा अडचणी वाढतील.
जागे व्हा।
व्यक्तिमत्त्व विकास आणि विपणन आणि विक्री
माझी गणना करा.
हा शब्द मी माझ्या सर्व लोकांपर्यंत पोहोचवण्याची खात्री करीन.