ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਾਮ।
ਇਹ ਵਿਨੀਤ ਗੌਤਮ ਹੈ, ਤੁਹਾਡਾ ਕੋਚ, ਤੁਹਾਡਾ ਟ੍ਰੇਨਰ ਹੈ।
ਅਤੇ ਅੱਜ,
ਮੈਂ ਗੱਲ ਕਰਨ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ
ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਰੇ ਪੇਸ਼ੇਵਰਾਂ ਲਈ ਕੁਝ.
ਜਦੋਂ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਕੈਰੀਅਰ ਚੁਣਨ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ,
ਜਦੋਂ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕੈਰੀਅਰ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਕੁਝ
ਵੀ ਕਰਨਾ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੈ.
ਜੋ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਕਰਨ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ,
ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਨਤੀਜਾ ਕੀ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ?
ਇਹ ਗੰਭੀਰ ਮਾਮਲਾ ਹੈ।
ਬਹੁਤ, ਬਹੁਤ ਗੰਭੀਰ ਮਾਮਲਾ.
ਜੋ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਕਰਨ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਜੋ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕੈਰੀਅਰ ਲਈ ਕਰ
ਰਹੇ ਹੋ,
ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬੱਚੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ B.Com ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਅਤੇ ਉਹ ਬੈਂਕ ਵਿੱਚ ਖਾਤੇ ਖੋਲ੍ਹਣ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੀਸੀਏ ਕੀਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਾਰਕੀਟਿੰਗ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਇਸ ਲਈ, B.Com, ਬੀਸੀਏ ਜਾਂ ਬੀਬੀਏ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲਾ ਲੈਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇਸ
ਬਾਰੇ ਸੋਚੋ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੋਚੋ, ਇਸ ਨੂੰ ਸਮਝੋ, ਅਤੇ ਫੈਸਲਾ
ਕਰੋ.
ਫਿਰ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹੋ।
ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ
ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਏ ਹੋ, ਫਿਰ ਉਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਕੈਰੀਅਰ ਬਣਾਓ.
ਅੱਜ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਵੀ ਕੁਝ ਵੱਖਰੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ.
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਬਣਨ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ
ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਬਣਨ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਨੌਕਰੀ ਕਿਵੇਂ
ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਜ਼ੀਰੋ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ,
ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਤੁਸੀਂ ਵਧਦੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੁਸੀਂ ਸਿਖਰਲੇ
ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਤੁਸੀਂ ਰਿਟਾਇਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ
ਹੋ.
ਇਸ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਨੂੰ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤਾ?
ਭਵਿੱਖ ਕੀ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਨੌਕਰੀ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ
ਭਵਿੱਖ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਮੈਂ ਇਸ ਤੋਂ ਪਰੇ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪੈ ਰਹੇ ਹੋ,
ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਦਿਖਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹੋ, ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਬਿਹਤਰ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਹੋ.
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ,
ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਵੇਖੀ, ਕੈਰੀਅਰ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ,
ਮੈਂ ਨੌਕਰੀ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ,
ਮੈਂ ਕਰੀਅਰ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਕਹਾਣੀ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣੀ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਕੰਪਨੀ ਦੇ ਗੇਟ 'ਤੇ ਇੱਕ ਸਮੋਸਾ ਵੇਚਣ
ਵਾਲਾ ਸਮੋਸੇ ਵੇਚਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੰਪਨੀ ਦੇ ਲੋਕ, ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ, ਬ੍ਰੇਕ ਟਾਈਮ
ਦੌਰਾਨ, ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਮੋਸੇ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਕ ਦਿਨ, ਕੰਪਨੀ ਦੇ ਮੈਨੇਜਰ,
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਮੋਸੇ ਖਾਣ ਆਇਆ ਤਾਂ ਉਹ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਨ ਦੇ ਮੂਡ 'ਚ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ
ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੁਸੀਂ ਸਮੋਸੇ ਵੇਚ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ ਬਰਬਾਦ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਵਰਗੀ ਕੰਪਨੀ ਵਿਚ ਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ
ਮੈਨੇਜਰ ਹੁੰਦੇ.
ਸਮੋਸਾ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕੁਝ ਦੇਰ ਸੋਚਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, ਨਹੀਂ ਸਰ,
ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
10 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਸੀ,
ਮੈਂ 1000-2000 ਰੁਪਏ ਕਮਾਉਂਦੀ ਸੀ, ਟੋਕਰੀ ਵਿੱਚ ਸਮੋਸੇ ਵੇਚਦੀ ਸੀ।
ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਕੰਪਨੀ ਵਿੱਚ ਸੁਪਰਵਾਈਜ਼ਰ ਵਜੋਂ ਆਪਣੇ ਕੈਰੀਅਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ
ਕੀਤੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ 10,000 ਕਮਾਉਂਦੇ ਸੀ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲੋਂ
5-10 ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਸੀ।
ਅੱਜ, ਮੈਂ 200,000 ਰੁਪਏ ਪ੍ਰਤੀ ਮਹੀਨਾ ਕਮਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ
50,000 ਰੁਪਏ ਮਹੀਨਾ ਕਮਾਉਂਦੇ ਹੋ।
ਪਰ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ,
ਮੈਂ ਇਹ ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲੋਂ 5 ਗੁਣਾ
ਜ਼ਿਆਦਾ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲੋਂ 4 ਗੁਣਾ
ਜ਼ਿਆਦਾ ਕਮਾਉਂਦੀ ਹਾਂ।
ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਕਿ ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲੋਂ ਬਿਹਤਰ ਹੈ,
ਮੈਂ ਅਜਿਹਾ ਇਸ ਲਈ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਕਾਰੋਬਾਰ ਮੈਂ ਸ਼ੁਰੂ
ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਫਾਇਦਾ ਮੇਰਾ ਬੇਟਾ ਲਵੇਗਾ।
ਜਦੋਂ ਮੇਰਾ ਬੇਟਾ ਇੱਥੇ ਬੈਠੇਗਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਕਮਾਈ 200,000 ਰੁਪਏ
ਪ੍ਰਤੀ ਮਹੀਨਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੇਗਾ।
ਅਤੇ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬੇਟੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਬਿਠਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ
ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਹੈ.
ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ 10,000-20,000 ਰੁਪਏ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ।
ਤੁਸੀਂ ਸਖਤ ਮਿਹਨਤ ਕੀਤੀ, ਤੁਸੀਂ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਖਤ ਮਿਹਨਤ
ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਤੁਸੀਂ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਜਿਸ ਕੰਪਨੀ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਵੱਡਾ ਬਣਾਇਆ,
ਉਸਦਾ ਲਾਭ ਕੰਪਨੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਨਾ ਕਿ
ਤੁਹਾਡੇ ਬੇਟੇ ਨੂੰ।
ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਕਿਸ ਦਾ ਕੰਮ ਬਿਹਤਰ ਹੈ?
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੇਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਭਵਿੱਖ, ਆਪਣੇ ਪੇਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ
ਭਵਿੱਖ, ਆਪਣੇ ਭਵਿੱਖ, ਉਸ ਕੈਰੀਅਰ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਹੋ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚੁਣਨ ਜਾ
ਰਹੇ ਹੋ, ਉਸ ਕੈਰੀਅਰ ਦਾ ਭਵਿੱਖ ਕੀ ਹੈ?
ਮੈਂ ਅੱਜ ਉਸ ਚੀਜ਼ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਜੋ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਕਰਨ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਸਮੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ
ਹੋ.
ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਬੁਰੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਰਹੇ
ਹਾਂ, ਅਤੇ ਬੁਰੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਚੰਗੇ ਦਿਨ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ. ਅੱਜ ਅਸੀਂ
ਚੰਗੇ ਬਣ ਗਏ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਾਂ।
ਅਗਲੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਇਸ ਦਾ ਲਾਭ ਲਵੇਗੀ।
ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਕਹਿਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵੀ ਕੈਰੀਅਰ ਚੁਣਨ
ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਕੀ ਉਹ ਕੈਰੀਅਰ ਹੁਣ ਲਈ ਸਿਰਫ ਤੁਹਾਡਾ ਪਾਲਣ ਪੋਸ਼ਣ ਕਰ
ਰਿਹਾ ਹੈ? ਜਾਂ, ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਭਵਿੱਖ
ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ.
ਮੈਂ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦਰ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਹੈ।
ਅੱਜ, ਸਾਡੀ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨੇ ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਕਿਸਮ
ਦੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਵਿਕਸਤ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਮੁਖੀ ਬਣ ਗਈ ਹੈ।
ਅਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਲਿਖਦੇ ਹਾਂ, ਰੁਜ਼ਗਾਰ-ਮੁਖੀ ਕੋਰਸ.
ਇਹ ਕਰਮਚਾਰੀ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ।
ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਕਰਮਚਾਰੀ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਵੀ
ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ.
ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਤਕਨੀਕੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ ਤਾਂ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਟੀਚਾ
ਕਰਮਚਾਰੀ ਬਣਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਬਣਨਾ ਨਹੀਂ।
ਇੱਥੇ ਸਾਡੀ ਐਪ, ਸ਼ੁੱਧ ਪੇਸ਼ੇਵਰ, ਸਾਡੀ ਟੈਗਲਾਈਨ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਪੇਸ਼ੇਵਰ
ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਾਂ.
ਅਤੇ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਕੌਣ ਹਨ?
ਪੇਸ਼ਾ ਕਦੇ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਇਹ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਨੌਕਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਹੈ।
ਅਤੇ, ਕਈ ਵਾਰ, ਕਿਸੇ ਕੰਪਨੀ ਵਿੱਚ 10 ਜਾਂ 20 ਸਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ
ਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ.
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਬਾਰੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝ ਲਿਆ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਅਲਮਾਰੀ ਬਣਾਈ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਅਨੁਕੂਲ ਹੋ ਗਏ ਹੋ।
ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦਾ ਸਮਾਂ, ਸਮਾਂ, ਮੇਜ਼, ਕੁਰਸੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਐਡਜਸਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ
ਹੈ.
ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਕਿਸ ਦਿਨ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ
ਪੈਕਿੰਗ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਕਿ ਅੱਜ ਤੁਹਾਡਾ ਆਖਰੀ ਦਿਨ ਹੈ.
ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੈਂ ਸੀਨੀਅਰ ਪੇਸ਼ੇਵਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਐਚਆਰ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੀਨੀਅਰ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਬਿਲਕੁਲ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ।
ਐਚਆਰ ਵਿਭਾਗ, ਕੰਪਨੀ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨੋਟਿਸ ਦਿੱਤਾ
ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਨੌਕਰੀ ਤੋਂ ਕੱਢਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਤੋਂ, ਗੇਟ ਬੰਦ ਹੈ.
ਤੁਸੀਂ 20 ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਆ ਰਹੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਕੰਪਨੀ ਦੇ ਜਨਰਲ ਮੈਨੇਜਰ ਹੋ
ਸਕਦੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਅਹੁਦੇ 'ਤੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ.
ਪਰ, ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਤੋਂ, ਗਾਰਡ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਇਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ
ਗੇਟ ਦੇ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ.
ਤੁਸੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਬਾਰੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝ ਲਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ
ਨਾਲ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਦਿਨ ਵਾਪਰ ਸਕਦਾ ਹੈ.
ਇਸ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੋ।
ਤੁਸੀਂ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ HR ਨਿਯਮਾਂ ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਹੋਣਾ
ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਤਾਂ ਐਚਆਰ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹੋ.
ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਅਸੁਰੱਖਿਆ ਹੈ।
ਜੂਨੀਅਰ ਪੱਧਰ ਦੇ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਬਹੁਤ ਬੇਇਨਸਾਫੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪਰ, ਯੂਨੀਅਨ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਕਿਰਤ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ
ਹਨ.
ਅਜੇ ਵੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ।
ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੀਨੀਅਰ
ਪੱਧਰ ਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ।
ਸਵੈ।
ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗਾ।
ਜੇ ਮੈਂ ਅਗਲੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ
ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਸੁਣੋਗੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਤੋਂ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਅਗਲੀ ਪੀੜ੍ਹੀ
ਦੀ ਕੋਈ ਭੂਮਿਕਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਭਵਿੱਖ ਵਰਗਾ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਤੁਸੀਂ ਕਹੋਗੇ, ਕਿ ਮੈਂ 2 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੀ ਨੌਕਰੀ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ,
ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਬੇਟਾ ਮੇਰੀ ਜਗ੍ਹਾ ਲਵੇਗਾ. ਜੇ ਤੁਸੀਂ 2 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਰਲ
ਮੈਨੇਜਰ ਵਜੋਂ ਆਪਣੀ ਨੌਕਰੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਕੀ ਤੁਹਾਡਾ ਬੇਟਾ
ਜੀਐਮ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ?
ਨਹੀਂ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ.
ਮੈਂ ਸੱਚ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਤਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਬੱਚੇ ਦਾ ਭਵਿੱਖ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?
ਮੈਂ, ਝਲਮੁਰੀ ਵੇਚਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਠੀਕ ਹੈ?
ਪਿਛਲੇ 20 ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ,
ਮੈਂ ਇਕ ਅਜਿਹੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਸਮੋਸੇ ਦੀ
ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰੈਕਟੀਕਲ।
ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਦੁਕਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਇਹ ਚੀਜ਼ ਵੇਚਦੇ ਸਨ।
ਮੁੰਡਾ ਵੀ ਛੋਟਾ ਸੀ।
ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਮਦਦ ਵਜੋਂ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਸਨ।
ਉਹ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਆਉਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ
ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, ਜੇ ਕਿਸੇ ਸਮੋਸਾ ਵਿਕਰੇਤਾ ਦਾ ਬੇਟਾ ਆਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਕੀ ਉਹ
ਆਵੇਗਾ?
ਨਹੀਂ।
ਉਹ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਅੱਜ, ਜੇ
ਮਾਰਵਾੜੀ ਸਮਾਜ ਹੈ,
ਬਨੀਆ ਸਮਾਜ, ਵਿਕਸਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ,
ਪੰਜਾਬੀ ਸਮਾਜ ਕਾਰੋਬਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਕਸਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸਦਾ ਕਾਰਨ ਇਹ
ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਦਾ ਵਾਤਾਵਰਣ ਕਾਰੋਬਾਰ ਮੁਖੀ ਹੈ। ਅਤੇ, ਬੱਚੇ ਦੇ
ਖੂਨ ਵਿਚ, ਉਹ ਚੀਜ਼ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਘਰ ਵਿਚ, ਦਫਤਰ ਵਿਚ, ਦੁਕਾਨ
ਵਿਚ, ਕੰਪਨੀ ਵਿਚ, ਉਥੇ ਵਿਚਾਰ-ਵਟਾਂਦਰਾ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ
ਨਾਲ ਹੀ, ਉਹ ਘਰ ਤੋਂ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈ.
ਜਦੋਂ ਪਰਿਵਾਰਕ ਪਿਛੋਕੜ ਬਾਰੇ ਚਰਚਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕੀਤਾ
ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ, ਪਰਿਵਾਰਕ ਪਿਛੋਕੜ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ, ਵੇਖਿਆ ਜਾਵੇਗਾ,
ਦੇਖਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ ਤੇ ਦੇਖਿਆ ਜਾਵੇਗਾ.
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਝਲਮੁਰੀ
ਵੇਚਦੇ ਹਨ।
ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਚੰਨਾ ਆਦਿ ਮਿਲਾ ਕੇ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਇਹ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ.
ਮੈਂ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਪਰ, ਜਿਸ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਛੋਟਾ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਗੋਲਗੱਪਾ,
ਸਮੋਸਾ, ਹੁਣੇ ਹੀ,
ਮੈਂ ਸਮੋਸੇ ਦੀ ਉਦਾਹਰਣ ਦੇਖੀ।
ਮੈਨੇਜਰ ਉਸ ਦੀ ਪੋਸਟ ਨੂੰ ਕੁੱਟ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕਿ ਰਾਮ ਸਿੰਘ, ਸਮੋਸਾ ਵੇਚ
ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਰਬਾਦ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕੰਪਨੀ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਮੈਨੇਜਰ
ਹੁੰਦੇ, ਤੁਸੀਂ 1000 ਰੁਪਏ ਦੀ ਤਨਖਾਹ ਕਮਾਉਂਦੇ।
ਸਮੋਸਾ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕੀ ਕਿਹਾ?
ਸਰ, ਮੈਂ 10,000 ਰੁਪਏ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ।
1000-2000, ਤੁਸੀਂ 1000-2000 ਰੁਪਏ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਤੁਸੀਂ 10,000 ਰੁਪਏ ਤੋਂ 50,000 ਰੁਪਏ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹੋ।
ਮੈਂ 2,00,000 ਰੁਪਏ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਹਾਂ।
ਇਨ੍ਹੀਂ ਦਿਨੀਂ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ 'ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਕਲਿੱਪਾਂ, ਅਜਿਹੀਆਂ
ਰੀਲਾਂ ਦੇਖੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ ਕਿ ਟਿੱਕੀ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗੋਲਗੱਪਾ
ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਐਮਐਨਸੀਜੀ 'ਚ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਇਕ ਜੋੜੇ ਦੇ ਹੱਥ
'ਚ ਆਈਫੋਨ ਹੈ ਅਤੇ ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਗੋਲਗੱਪਾ ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ,
ਮੈਡਮ, ਇਸ ਦੀ ਕੀਮਤ ਕਿੰਨੀ ਹੈ?
ਉਹ ਰੇਟ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦੇ, ਉਹ ਇਸ ਦਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਟਿੱਕੀ ਵਿਕਰੇਤਾ ਹੋ, ਗੋਲਗੱਪਾ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਆਈਫੋਨ
ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ?
ਇਸ ਦੀ ਕੀਮਤ 1.5 ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਹੈ।
1.5 ਲੱਖ ਰੁਪਏ।
ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ 10,000 ਰੁਪਏ ਕਮਾਉਂਦਾ ਹੈ।
1.5 ਲੱਖ ਰੁਪਏ, 1000 ਰੁਪਏ ਦੀ ਤਨਖਾਹ ਕਮਾਉਂਦੇ ਹਨ।
50,000 ਰੁਪਏ ਪ੍ਰਤੀ ਮਹੀਨਾ।
10,000 ਰੁਪਏ ਦਾ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਹੈ।
ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ।
ਬਿਲਕੁਲ, ਅੱਜ, ਹੇਠਲਾ ਵਰਗ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਹੇਠਲਾ ਵਰਗ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ,
ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੇਠਲਾ ਵਰਗ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੱਧ
ਵਰਗ ਬਣ ਗਏ ਹਨ.
ਅਤੇ ਇਹ ਮੱਧ ਵਰਗ, ਇਹ ਮੱਧ ਵਰਗ, ਸਾਡੇ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਨ
ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਦਰਜਾ ਹੇਠਲੇ ਵਰਗ ਨਾਲੋਂ ਨੀਵਾਂ ਹੈ।
ਇੱਕ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ 2000 ਰੁਪਏ ਕਮਾਉਂਦਾ ਹੈ, 5
ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ 10,000 ਰੁਪਏ ਕਮਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਇਸ ਦੇ 5 ਮੈਂਬਰ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਸਿਰਫ 10,000 ਰੁਪਏ ਕਮਾ ਕੇ ਸਭ ਕੁਝ
ਪ੍ਰਬੰਧਿਤ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।
ਘਰ ਦੀ ਆਮਦਨ 50,000 ਰੁਪਏ ਹੈ।
ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸ ਦੇਵਾਂ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ
ਨੌਕਰਾਣੀ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਮਦਨ ਸਿਰਫ 50,000 ਰੁਪਏ ਹੈ।
ਪਰ ਇੱਕ ਫਰਕ ਹੈ.
ਆਮਦਨ 10,000 ਰੁਪਏ ਹੈ।
50,000, ਪਰ ਮੱਧ ਵਰਗ ਦੀ ਸ਼ਰਾਰਤ ਕਾਰਨ, ਦਿਖਾਵੇ ਕਾਰਨ, ਬੱਚੇ ਨੂੰ
ਇੱਕ ਚੰਗੇ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਕਰਵਾਉਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਚੰਗੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਣੇ
ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਚੰਗਾ ਖਾਣਾ ਖਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਸਰਕਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਹੀਨਾਵਾਰ ਖਰਚ 60,000 ਰੁਪਏ
ਹੈ।
ਮਤਲਬ, ਪ੍ਰਤੀ ਮਹੀਨਾ, ਕਿ 10,000 ਰੁਪਏ ਘੱਟ ਰਹੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ
ਬਚਿਆ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਕਿ ਨੌਕਰਾਣੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਥੋਂ ਮੈਡਮ, ਪਤਨੀ ਖਾਣਾ
ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਕਈ ਵਾਰ, ਉਸ ਲਈ ਖਾਣਾ ਪਕਾਉਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਉਹ ਕੱਪੜੇ ਵੀ
ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਉਸ ਦਾ ਬੱਚਾ, ਉਸਦਾ ਪਤੀ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ
ਦੇ ਹਨ।
ਉਹ ਦੂਜਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ, ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ.
ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ 50,000 ਰੁਪਏ ਕਮਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ
ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਜਦੋਂ ਕਿ 50,000 ਰੁਪਏ ਕਮਾਉਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਹੈ।
ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ 10,000 ਰੁਪਏ ਪ੍ਰਤੀ ਮਹੀਨਾ ਦੇ ਮਹੀਨਾਵਾਰ ਕਰਜ਼ੇ 'ਤੇ ਹਨ,
ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਜਦੋਂ ਕਿ, ਉਹ 10,000 ਰੁਪਏ ਕਮਾਉਂਦੇ ਹਨ।
50,000 ਰੁਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖਰਚੇ ਨੂੰ 10,000 ਰੁਪਏ ਵਿੱਚ ਬਣਾਈ ਰੱਖੋ।
20,000 ਰੁਪਏ, ਇਹ 10,000 ਰੁਪਏ ਦੀ ਬਚਤ ਹੈ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ 30,000 ਰੁਪਏ ਪ੍ਰਤੀ ਮਹੀਨਾ।
ਇਸ ਲਈ, 30,000 ਰੁਪਏ, ਇਸ ਉਲਝਣ ਨੂੰ ਸਮਝੋ।
ਜਿਹੜੇ ਰੁਪਏ ਦੀ ਬੱਚਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
30,000 ਰੁਪਏ ਪ੍ਰਤੀ ਮਹੀਨਾ, ਉਹ ਜੋ 10,000 ਰੁਪਏ ਦੇ ਮਹੀਨਾਵਾਰ
ਕਰਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਹਨ।
10,000 ਰੁਪਏ ਪ੍ਰਤੀ ਮਹੀਨਾ, ਦਾਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨੀਵਾਂ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਸਮਝ ਰਹੇ ਹਨ।
ਅਤੇ ਇਹ ਅੱਜ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨੀ ਹਕੀਕਤ ਹੈ।
10,000 ਰੁਪਏ ਦਾ ਭੁਗਤਾਨ ਕੀਤਾ
50,000 ਮੁੰਡੇ ਦਿਖਾ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ 10,000 ਰੁਪਏ ਕਮਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ 10,000 ਰੁਪਏ।
50,000 ਰੁਪਏ ਜਾਂ ਰੁਪਏ।
10,000 ਦੀ ਆਮਦਨ, ਉਸ ਕੋਲ ਈਐਮਆਈ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ
ਨਹੀਂ ਬਚਿਆ ਹੈ।
ਉਹ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਤੇ ਉਹ 10,000 ਰੁਪਏ ਦੀ ਬੱਚਤ ਕਰੇਗਾ।
30,000 ਰੁਪਏ ਪ੍ਰਤੀ ਮਹੀਨਾ, ਉਹ 10,000 ਰੁਪਏ ਦੇ ਮੋਬਾਈਲ ਫੋਨ ਨਾਲ
ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਕਰੇਗਾ।
ਕੀ ਕਰੀਏ, ਸਰ?
ਉਹ ਇੱਕ ਗਰੀਬ ਆਦਮੀ ਹੈ।
ਉਹ ਅਨਪੜ੍ਹ ਵੀ ਹੈ।
ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਮੋਬਾਈਲ ਫੋਨ ਕਿਵੇਂ ਚਲਾਉਣਾ ਹੈ।
ਅਸੀਂ ਉਸ 'ਤੇ ਤਰਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੋਹਫ਼ੇ ਦੇ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਕੋਰੋਨਾ 'ਚ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਹੋਇਆ।
ਉੱਚ ਵਰਗ ਦਾ ਕੋਈ ਤਣਾਅ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਮੱਧ ਵਰਗ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਭੁੱਖਾ ਸੀ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਸਵੈ-ਮਾਣ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਦੇ
ਪੈਕੇਟ ਨਹੀਂ ਖਰੀਦ ਸਕਿਆ। ਅਤੇ ਇਹ ਹੇਠਲਾ ਵਰਗ, ਇਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਉਹ
ਗਰੀਬ ਹਨ, ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੋ ਪੈਕੇਟਾਂ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ 20
ਪੈਕੇਟ ਖਰੀਦਣਗੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਚ ਦੇਣਗੇ.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੋਰੋਨਾ 'ਚ ਵੀ ਆਪਣਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਮੈਂ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ 'ਤੇ ਉਸ ਵੀਡੀਓ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ
ਜੋੜਾ ਇੱਕ ਰੈਡੀਮੇਡ ਫੂਡ ਸਟਾਲ 'ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ
ਵਿੱਚ ਆਈਫੋਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਰੈਡੀਮੇਡ ਫੂਡ ਸਟਾਲ ਮਾਲਕ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ,
ਮੈਡਮ, ਇਸ ਦੀ ਕੀਮਤ ਕਿੰਨੀ ਹੈ?
ਮੈਡਮ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ,
ਰੈਡੀਮੇਡ ਫੂਡ ਸਟਾਲ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਜੋ 10,000 ਰੁਪਏ ਕਮਾਉਂਦਾ ਹੈ।
100-200, ਆਈਫੋਨ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ.
ਇਸਦੀ ਕੀਮਤ ਕਿੰਨੀ ਹੈ?
ਆਪਣੀਆਂ ਸੀਮਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਰਹੋ।
ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਡਮ, ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਤੁਸੀਂ ਦੁਬਾਰਾ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।
ਤੁਸੀਂ ਅਜਿਹਾ ਕਿਉਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋ?
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਉੱਚਾ ਸੋਚਦੇ ਹੋ।
ਆਪਣੀਆਂ ਸੀਮਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਰਹੋ, ਉਹ ਜੋ ਰੁਪਏ ਕਮਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਆਪਣੀਆਂ ਸੀਮਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਰਹੋ।
ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਜਨਮਦਿਨ 'ਤੇ ਤੋਹਫ਼ਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਤੁਸੀਂ ਪਾਗਲ ਹੋ ਗਏ ਹੋ।
ਆਪਣੇ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਤੋਹਫ਼ਾ ਦੇਣ ਲਈ.
ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੋਹਫ਼ਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਮੋਬਾਈਲ ਪਸੰਦ ਹੈ।
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਹੀ ਤੋਹਫ਼ਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਫਿਰ ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਮੈਂ ਪਾਗਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਡੇਢ ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਦਾ ਮੋਬਾਈਲ ਹੈ।
ਅਸੀਂ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ 50,000 ਰੁਪਏ ਦੀ।
ਅਸੀਂ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਇਸ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਮਾਉਂਦੇ ਹੋ?
ਤੁਸੀਂ 1.5 ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਦਾ ਮੋਬਾਈਲ ਗਿਫਟ ਕਰੋਗੇ।
ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਮੈਂ 5,000-7,000 ਰੁਪਏ ਕਮਾਉਂਦੀ ਹਾਂ।
ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਮੈਂ ਇਹੀ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਉਹ ਜੋ 10,000 ਰੁਪਏ ਕਮਾਉਂਦਾ ਹੈ।
100-200, ਰੁਪਏ ਕਮਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਤੇ
ਉਹ ਡੇਢ ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਦਾ ਮੋਬਾਈਲ ਤੋਹਫ਼ੇ ਵਜੋਂ ਦੇਵੇਗਾ।
ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਮੈਡਮ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ।
ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਇੱਕ ਮੋਬਾਈਲ ਜਿਸਦੀ ਕੀਮਤ 1.5 ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਹੈ।
ਹਾਂ।
ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਇਸ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਲਵਾਂਗਾ
ਬੱਚਤ।
ਉਹ ਜੋ 50,000 ਰੁਪਏ ਕਮਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਅਸੀਂ 10,000 ਰੁਪਏ ਖਰਚ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
60,000 ਰੁਪਏ ਪ੍ਰਤੀ ਮਹੀਨਾ।
ਕੋਈ ਬੱਚਤ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਉਹ ਬੱਚਤ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ?
ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਹਾਂ, ਅਸੀਂ 10,000 ਰੁਪਏ ਕਮਾਉਂਦੇ ਹਾਂ।
ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ,
5,000-7,000 ਰੁਪਏ ਪ੍ਰਤੀ ਮਹੀਨਾ।
ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਨਹੀਂ, ਮੈਡਮ।
ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਨਹੀਂ।
ਮੈਂ ਰੋਜ਼ਾਨਾ 5,000-7,000 ਰੁਪਏ ਕਮਾਉਂਦੀ ਹਾਂ।
ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਮੈਂ ਰੋਜ਼ਾਨਾ 5,000-7,000 ਰੁਪਏ ਕਮਾਉਂਦੀ ਹਾਂ।
ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਮੈਂ ਹਰ ਮਹੀਨੇ 2.5 ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਕਮਾਉਂਦੀ ਹਾਂ।
ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਮੈਂ ਹਰ ਮਹੀਨੇ 2.5 ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਕਮਾਉਂਦੀ ਹਾਂ।
ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ,
ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਟਿੱਕੀਆਂ ਖਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 10,000 ਰੁਪਏ ਲਏ।
ਉਸ ਤੋਂ 20-40
ਅਤੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਸੋਚਿਆ ਹੈ
ਕਿ ਖਾਣ ਦੀ ਅਸਲ ਕੀਮਤ
ਇੱਕ ਸਮੋਸਾ ਜਿਸਦੀ ਕੀਮਤ 10,000 ਰੁਪਏ ਹੈ।
2-3 ਰੁਪਏ ਹੈ।
ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਵੇਚ ਰਿਹਾ ਹੈ
ਪੰਜ ਵਾਰ।
ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਮੋਸਾ ਵਿਕਰੇਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ
ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਚਦੇ ਹਨ
5,000 ਰੁਪਏ ਪ੍ਰਤੀ ਮਹੀਨਾ ਲਈ।
ਪਰ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਰੁਪਏ ਜੋੜਦੇ ਹੋ।
ਇਹ 2.5 ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਹੈ।
ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕਮਾਈ।
ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ
ਇਹ ਪ੍ਰਚੂਨ ਵਿਕਰੀ ਕਾਰੋਬਾਰ
ਅਤੇ ਦੂਜਾ,
ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਚੀਜ਼
ਕੀ ਇਹ ਹੈ
ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦੇ
ਜ਼ਮੀਨੀ ਪੱਧਰ ਤੋਂ।
ਜੇ ਸਰਕਾਰ
ਪਕੌੜਿਆਂ ਨੂੰ ਫ੍ਰਾਈ ਕਰਨ ਲਈ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਵਿਰੋਧੀ ਧਿਰ
ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਲਵਾਂਗੇ
ਸਵੈ-ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਵਜੋਂ।
ਮੇਰੇ 'ਤੇ ਯਕੀਨ ਕਰੋ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਲੈਂਦੇ ਹੋ
ਇੱਕ ਡਿਗਰੀ
3-6 ਸਾਲਾਂ ਲਈ,
ਕਿਹੜੀ ਅਕਾਦਮਿਕ ਪ੍ਰਣਾਲੀ
ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹੈ
ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ
ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ
ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਸਿੱਖਣ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ?
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ ਬਰਬਾਦ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ
ਅਤੇ ਪੈਸਾ।
ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ
ਡਿਗਰੀ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ
3-4 ਸਾਲਾਂ ਲਈ?
ਤੁਸੀਂ BCA, BBA ਕਰਦੇ ਹੋ
ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹੋ
ਖਾਤਾ ਖੋਲ੍ਹਣ ਲਈ ਬੈਂਕ ਵਿੱਚ।
ਬਾਬਾ ਕਿਉਂ?
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ,
ਪਕੌੜੇ ਤਲਾਉਣਾ ਸਿੱਖੋ
6 ਮਹੀਨਿਆਂ ਲਈ
12ਵੀਂ ਜਮਾਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ।
ਸਮੋਸੇ ਬਣਾਉਣਾ ਸਿੱਖੋ
ਅਤੇ ਕੈਟਰਿੰਗ।
ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ
ਇੰਨੀ ਲਾਗਤ ਖਤਮ ਹੋਣ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ
ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਖਤ ਮਿਹਨਤ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ
ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪੈਸਾ ਨਹੀਂ ਗੁਆਓਗੇ।
ਅਤੇ 6 ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ,
ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਰਕਮ ਨਿਵੇਸ਼ ਕਰੋ
ਰੁਪਏ ਦੀ ਹੈ।
ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ
ਕਿ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਤਿਆਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋ
ਰੁਪਏ ਵਿੱਚ।
ਫਿਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਤਿਆਰ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ
ਰੁਪਏ ਵਿੱਚ।
50,000 ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕਰੋਂਗੇ
10,000 ਰੁਪਏ ਵਿੱਚ ਸੌਦਾ ਕਰੋ।
ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਚੀਜ਼
ਇੱਕ ਕੈਰੀਅਰ ਵਿਕਸਤ ਕਰਨਾ ਹੈ
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹੈ
ਇੱਕ ਭਵਿੱਖ
ਉਸ ਕੈਰੀਅਰ ਦੇ ਨਾਲ.
ਅਤੇ ਜੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ
ਅੱਜ ਦੀ ਤਾਰੀਖ ਵਿੱਚ,
ਭੋਜਨ ਉਦਯੋਗ
ਇਹ ਸਾਡਾ ਹਰਿਆ-ਭਰਿਆ ਉਦਯੋਗ ਹੈ।
ਭੋਜਨ ਉਦਯੋਗ ਹੈ
ਸਾਡਾ ਹਰਿਆ-ਭਰਿਆ ਉਦਯੋਗ।
ਹਾਂ।
ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਨੂੰ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਖਾਣਾ ਖਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਬਾਹਰ
ਕੱਢਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਚਲਦਾ ਰਹੇਗਾ।
ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੈ, ਇਹ ਕੰਮ ਚਲਦਾ ਰਹੇਗਾ।
ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਨੂੰ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਖਾਣਾ ਖਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਬਾਹਰ
ਕੱਢਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਖਾਣਾ ਖਾਓ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਬਾਹਰ ਕੱਢੋ।
ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਕੰਪਿਊਟਰ ਖਰੀਦਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ
ਇਸ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਬਾਹਰ ਕੱਢਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਖਰੀਦਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਠੀਕ ਹੈ?
ਪਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਗੁਣਵੱਤਾ ਵਾਲੇ ਸਮੋਸੇ, ਪਕੌੜੇ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ,
ਸਮੋਸੇ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਸਮੋਸੇ ਵਿਕਰੇਤਾ 10 ਟੁਕੜੇ
10 ਰੁਪਏ ਵਿੱਚ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
50, ਉਹ ਇੱਕ ਪਲੇਟ 100 ਰੁਪਏ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਅਤੇ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ 'ਤੇ ਕਰੀਮ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਹ
ਵੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ.
ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਉਸ 10 ਟੁਕੜੇ ਦੀ ਕੀਮਤ ਕਿੰਨੀ
ਹੋਵੇਗੀ?
ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ? ਰੁਪਏ।
ਮੰਨ ਲਓ ਕਿ ਇਹ 30 ਰੁਪਏ ਹੈ।
ਮੰਨ ਲਓ।
ਫਿਰ ਵੀ, ਪ੍ਰਤੀ ਪਲੇਟ 20 ਰੁਪਏ।
ਮੈਂ ਮੰਨ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
100 ਪਲੇਟਾਂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਚਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ 100 ਰੁਪਏ
ਹੋਵੇਗੀ।
ਪਰ ਮੈਂ ਘੱਟ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
100 ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਜਾਂ ਦੋ ਘੰਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੇਚ
ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਉਹ 500 ਪਲੇਟਾਂ ਵੇਚਦੇ ਹਨ।
ਅਤੇ ਅਸੀਂ, ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ 10,000 ਰੁਪਏ ਕਮਾਉਂਦੇ ਹਾਂ।
50,000, ਜੋ ਤਨਖਾਹ ਕਮਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਅਧਿਕਾਰਤ ਬੈਗ ਲੈ ਕੇ
ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ.
ਹਾਂ, ਰਮੇਸ਼, ਦੋ ਪਲੇਟਾਂ ਲਗਾਓ। ਅਤੇ ਘਰ ਲਈ ਦੋ ਪਲੇਟਾਂ ਪੈਕ ਕਰੋ।
ਅਤੇ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ,
ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਜੋ 10,000 ਰੁਪਏ ਕਮਾਉਂਦੇ ਹਨ।
50,000, ਜੋ ਰਮੇਸ਼ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ,
ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਰਮੇਸ਼, ਮੈਨੂੰ 10,000 ਰੁਪਏ ਦਿਓ।
2000-4000 ਰੁਪਏ। ਉਹ ਰਮੇਸ਼ ਤੋਂ 2000-4000 ਰੁਪਏ ਲੈ ਰਹੇ ਹਨ।
ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੰਤੁਲਨ ਅਸੰਤੁਲਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ.
ਪਰ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਨ।
ਮੈਂ ਕਈ ਵਾਰ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵੀ ਹੋ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹੋ, ਅਸਲੀਅਤ
ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।
ਸੱਚ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।
ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਸ ਦਿਨ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ,
ਤੁਹਾਡਾ ਵਿਕਾਸ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.
ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਕਈ ਵਾਰ ਕਹੀ ਹੈ।
ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ
ਆਪਣੀ ਸਮੱਸਿਆ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗੇਗਾ।
ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਹੱਲ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚੋਗੇ.
ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਸੋਚੋਗੇ।
ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਟੈਕਸੀ ਬੁੱਕ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਕੀ ਟੈਕਸੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੰਜ਼ਿਲ 'ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ?
ਨਹੀਂ।
ਮੰਜ਼ਿਲ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਥਾਨ ਲਗਾਉਣਾ ਪਏਗਾ.
ਤੁਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿੱਥੇ ਹੋ?
ਉਦੋਂ ਹੀ ਟੈਕਸੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵੇਗੀ।
ਜਿਸ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਪਹੁੰਚਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਹੈ।
ਪਰ ਤੁਹਾਡੀ ਸਫਲਤਾ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਸ਼ੁਰੂ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ ਜਦੋਂ
ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦੇ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਸਮੇਂ ਹੋ।
ਸਥਾਨ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮੌਜੂਦਾ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਬਾਰੇ
ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ।
ਅਸੀਂ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਾਂ ਕਿ 50,000 ਰੁਪਏ ਪ੍ਰਤੀ ਮਹੀਨਾ ਤਨਖਾਹ ਹੈ।
ਘਰ ਵਿੱਚ ੪ ਲੋਕ ਹਨ ਜੋ ਉਸ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਜੋ ਰੁਪਏ ਕਮਾਉਂਦਾ
ਹੈ।
50,000 ਰੁਪਏ ਪ੍ਰਤੀ ਮਹੀਨਾ।
ਇਸ ਲਈ ਇਹ 50,000 ਰੁਪਏ ਪ੍ਰਤੀ ਮਹੀਨਾ ਤਨਖਾਹ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਇਹ 5 x 50 ਹੈ.
5 ਨੂੰ 50 ਨਾਲ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ।
ਖਰਚਾ ੫ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੇ ਸਿਖਰ 'ਤੇ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ 50,000 ਰੁਪਏ ਨੂੰ 5 ਨਾਲ ਵੰਡ ੋ।
ਇਹ 10,000 ਰੁਪਏ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਫੈਸਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਕੱਪੜਾ ਖਰੀਦ
ਸਕਦੇ ਹੋ ਜੋ ਰੁਪਏ ਕਮਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕੱਪੜੇ ਦੀ ਦੁਕਾਨ 'ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ ਤਾਂ 10,000 ਰੁਪਏ
ਪ੍ਰਤੀ ਮਹੀਨਾ।
ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜਾ ਮੋਬਾਈਲ ਫੋਨ ਖਰੀਦ ਸਕਦੇ ਹੋ?
ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜਾ ਸੂਟ ਖਰੀਦ ਸਕਦੇ ਹੋ?
ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜੀ ਕਾਰ ਖਰੀਦ ਸਕਦੇ ਹੋ?
ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਅਸਲੀਅਤ ਹੈ।
ਅਸੀਂ ਇਸ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ।
ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਅਤੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇਸ ਗੁਣ ਨੂੰ
ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ.
ਇਹ ਹਕੀਕਤ।
ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਸਬਜ਼ੀ ਵਿਕਰੇਤਾ ਹੈ,
ਬੀਬੀਜੀ, ਮੈਡਮ, ਸਰ, ਕਰਕਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 5 ਪਲਾਟ ਖਰੀਦੇ ਹਨ।
ਬਿਲਕੁਲ, ਅਖੌਤੀ ਮੱਧਮ ਵਰਗ ਦੀ ਜੀਵਨ ਸ਼ੈਲੀ ਹੈ, ਖਰਚ ਜੀਵਨ ਸ਼ੈਲੀ ਹੈ.
ਅਤੇ ਇਹ ਅਖੌਤੀ ਨੀਵੀਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ.
ਮੈਂ ਦੋਵਾਂ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਖੌਤੀ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ
ਕਿਉਂਕਿ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਗਲਤ ਹੈ। ਅਖੌਤੀ ਮੱਧਮ ਵਰਗ ਨੀਵਾਂ ਵਰਗ ਹੈ।
ਅਖੌਤੀ ਨੀਵੀਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਮੱਧਮ ਵਰਗ ਹੈ।
ਪਰ ਇਹ ਮੱਧਮ ਵਰਗ ਹੇਠਲਾ ਵਰਗ ਕਿਉਂ ਹੈ?
ਕਿਉਂਕਿ ਅਖੌਤੀ ਮੱਧਮ ਵਰਗ ਦੀ ਖਰਚ ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਹੈ।
ਖਰਚ ਕਰੋ।
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਖਰਚ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨਾ
ਹੈ।
ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ 'ਤੇ ਦੇਖੋਗੇ ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਵੀਡੀਓ
ਮਿਲੇਗਾ।
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੀ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ।
ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਖਾਤੇ ਵਿੱਚ 90,000 ਰੁਪਏ ਦੀ ਤਨਖਾਹ ਟ੍ਰਾਂਸਫਰ ਹੁੰਦੀ
ਹੈ।
ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਕ੍ਰੈਡਿਟ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਬਹੁਤ ਦਿਲਚਸਪ ਹੈ.
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕਈ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਰਾਤ ਦੇ
ਖਾਣੇ ਲਈ ੫ ਸਿਤਾਰਾ ਹੋਟਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਠੀਕ ਹੈ? ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ
ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹੋਣ ਲਈ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਘਰ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਸਾਨੂੰ ਖਾਣਾ ਬਣਾਉਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਬੁਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹੋਣ ਲਈ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਾਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਪੰਜ ਸਿਤਾਰਾ ਹੋਟਲ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਪਰ ਇਸ ਕਾਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਉਹ ਦੱਸੇ ਕਿ ਉਸ ਨਾਲ ਕੀ
ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖੋ.
ਉਹ ਇਹ ਕਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਉਦੋਂ ਤੱਕ, ਕਿਰਾਇਆ 1000 ਰੁਪਏ ਕੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਹ ਇੱਕ ਫਲੈਟ ਵਿੱਚ ਕਿਰਾਏ 'ਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਅਖੌਤੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਠੀਕ ਹੈ?
ਉਹ 25,000 ਰੁਪਏ ਦੇ ਫਲੈਟ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਉਸ ਨੂੰ 25,000 ਰੁਪਏ ਕਿਰਾਇਆ ਦੇਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਉਹ 5 ਸਟਾਰ ਹੋਟਲ ਬਾਰੇ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੌਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
5 ਸਿਤਾਰਾ ਹੋਟਲ ਦੇ ਨਾਲ ਲੱਗਦਾ 3 ਸਿਤਾਰਾ ਹੋਟਲ, ਦੂਜਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਆਉਣ
ਤੱਕ,
ਈਐਮਆਈ ਨੇ 20,000 ਰੁਪਏ ਡੈਬਿਟ ਕੀਤੇ।
ਉਸਨੇ ਜ਼ਰੂਰ ਕੁਝ ਲਿਆ ਹੋਵੇਗਾ।
45,000 ਰੁਪਏ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੋਟਲ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟ ਹੈ.
ਬਿਜਲੀ ਦਾ ਬਿੱਲ 10,000 ਰੁਪਏ ਕੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
35,000 ਰੁਪਏ ਕਢਵਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਸਕੂਲ ਫੀਸ 20,000 ਰੁਪਏ ਕੱਟੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕਿੰਨਾ ਬਚਿਆ ਹੈ? 15,000 ਰੁਪਏ।
ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ੫ ਸਿਤਾਰਾ ਹੋਟਲ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਲਈ
ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਉਂਕਿ ਕਈ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਆ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਚਲੋ ਇੱਕ ਦਿਨ ਲਈ
ਕਿਸੇ 5 ਸਟਾਰ ਹੋਟਲ ਵਿੱਚ ਜਾਈਏ।
ਪਰ ਤਨਖਾਹ ਕ੍ਰੈਡਿਟ ਹੈ.
ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਵਿਚਾਲੇ ਡੈਬਿਟ ਿੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਫਿਰ ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਖਾਣਾ ਨਾ ਪਕਾਓ। ਆਓ ਖਾਈਏ।
ਜਦੋਂ ਤੱਕ 5 ਸਿਤਾਰਾ ਹੋਟਲ ਨਹੀਂ ਕੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ 3 ਸਟਾਰ ਹੋਟਲ ਦੀ
ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਇਸ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਫਿਰ ਇਸ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਨਵਾਂ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੈ.
ਭੋਜਨ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਹੈ.
ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਕੱਟਦੇ ਸਮੇਂ, ਸਿਰਫ 1000 ਰੁਪਏ.
ਉਸ ਦੇ ਖਾਤੇ ਵਿੱਚ 5,000-10,000 ਰੁਪਏ ਬਚੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਉਸਦਾ ਅਸਲ
ਇਰਾਦਾ ਸੀ
ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਲਈ ਇੱਕ ੫ ਸਿਤਾਰਾ ਹੋਟਲ ਵਿੱਚ ਲੈ
ਜਾਵੇਗਾ।
ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਬਦਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੋਟੀ ਅਤੇ ਸਬਜ਼ੀ
ਬਣਾਓ।
ਅਤੇ ਕੁਝ ਫ੍ਰੀਟਰ ਵੀ ਬਣਾਓ।
ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਇਸ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲਵਾਂਗੇ।
ਇਹ ਅਸਲ ਸਥਿਤੀ ਹੈ।
ਇਕ ਸਮੇਂ 90,000 ਲੋਕ ਵੇਖੇ ਗਏ ਸਨ।
ਪਰ ਜਿਸ ਰਫਤਾਰ ਨਾਲ ਇਹ ਆਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਰਫਤਾਰ ਦੁੱਗਣੀ ਹੋ ਗਈ, ਖਰਚ
ਕਰਨਾ, ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਕਿ ਅਖੌਤੀ ਮੱਧਮ ਵਰਗ
ਖਰਚ ਕਰਨ ਦੇ ਮੋਡ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਅਤੇ ਅਖੌਤੀ ਹੇਠਲਾ ਵਰਗ ਬੱਚਤ ਮੋਡ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਉਸ ਦੇ ਖਾਤੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇੰਨਾ ਪੈਸਾ ਬਚਿਆ ਹੈ। 5 ਸਰੋਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਰੋਤ
ਪਰ ਪਤੀ 5 ਸਟਾਰ ਹੋਟਲ ਵਿੱਚ ਵੇਟਰ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਇਹ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਗੱਲ
ਹੈ, ਉੱਥੇ ਕਿਸੇ ਹੋਟਲ ਵਿੱਚ ਆਮਦਨੀ ਚੰਗੀ ਹੈ ਉਹ ਉੱਥੋਂ ਖਾਣਾ ਲਿਆਉਂਦਾ
ਹੈ ਪਤਨੀ ਕਿਸੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਫਾਈ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ
ਉੱਥੋਂ ਖਾਣਾ ਉਸ ਨੂੰ ਖਰਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਖਰਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲ
ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੱਚਤ ਮਿਲ ਰਹੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਉਸਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਸਲ
ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਆਦਮੀ ਦਾ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ 5 ਸਟਾਰ
ਹੋਟਲ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਇੱਥੇ ਸਵਾਲ ਉੱਠਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਤੁਸੀਂ
ਹੱਕਦਾਰ ਹੋ
ਅਜਿਹੇ ਸੁਪਨੇ ਵੇਖਣਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ? ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਤਨਖਾਹ 90,001 ਲੱਖ
ਰੁਪਏ ਕਿਉਂ ਦੱਸਦੇ ਹੋ? 5 ਮੈਂਬਰ, 6 ਮੈਂਬਰ ਇਸ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਵੰਡਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ 18,000 ਰੁਪਏ ਪ੍ਰਤੀ ਮਹੀਨਾ ਬਣ
ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਨਾ
ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ
20,000 ਰੁਪਏ ਦੀ ਫੀਸ ਆ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਚੰਗੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਣ ਲਈ
ਮਜਬੂਰ ਹੋ ਕਿਉਂਕਿ ਅਖੌਤੀ ਮੱਧਮ ਵਰਗ ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਖਰਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ
ਈਐਮਆਈ ਭੁਗਤਾਨ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਘਰੇਲੂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਰੀਦਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ
ਈਐਮਆਈ ਵਧੀਆ ਮੋਬਾਈਲ ਦਾ ਭੁਗਤਾਨ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੈਂਡ ਲੈਦਰ ਬੈਗ
ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਉਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਕੰਪਿਊਟਰ ਬੈਗ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਇਹ
ਦਿਖਾਓ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅੱਜ ਅਮੀਰ ਹੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੈਰੀਅਰ,
ਤੁਹਾਡੇ ਭਵਿੱਖ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ
ਮੈਂ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੈਰੀਅਰ ਦੇ ਭਵਿੱਖ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ
ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੇਠਲਾ ਵਰਗ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨੀਵਾਂ ਵਰਗ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਦਾ
ਲਾਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਰਕਾਰ ਤੋਂ 100 ਲਾਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਖਰਚੇ ਦੇ
ਬਰਾਬਰ ਕਮਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜ਼ੀਰੋ ਰੱਖ-ਰਖਾਅ ਜ਼ੀਰੋ ਲਾਭ ਹੈ, 10 ਉਹ ਕਰੇਗਾ.
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੀ ਕਮਾਈ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਤਾਂ ਉਸ ਤੋਂ, ਜੇ ਤੁਹਾਡਾ ਬੱਚਾ
ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਭੁੱਖੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ
ਖਾਓਗੇ? ਜੇ ਉਹ ਹਾਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਧੋਵੋ
ਉਹ ਭੁੱਖਾ ਸੀ, ਉਹ ਮਰ ਰਿਹਾ ਸੀ
ਪਰ ਉਹ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਕੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ? ਜੇ ਉਹ ਭੁੱਖਾ ਹੈ ਤਾਂ
ਵੀ ਕੋਈ ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਖਾਓਗੇ? ਜੇ ਉਹ
ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਖਾਧਾ ਹੈ ਤਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ
ਨੂੰ ਧੋਵੋ ਉਹ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਲੈ ਸਕਦਾ
ਸੀ, ਉਹ ਕੁਝ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ,
ਉਸਨੇ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਨੇ ਇਨਕਾਰ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ?
ਹਰ ਚੀਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਅਖੌਤੀ ਮੱਧਮ ਵਰਗ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਬਾਹਰ ਜਾਣ
ਵਾਲੀ, ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਵਾਲੀ, ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਹੈ
ਦੀਵਾਲੀ ਆ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਰ ਘਰ ਤੋਂ ਤੋਹਫ਼ਾ ਲਵੇਗਾ, ਕੱਪੜੇ
ਲਵੇਗਾ, ਡੱਬੇ ਲਵੇਗਾ ਅਤੇ ਇਹ ਅਖੌਤੀ ਮੱਧਮ ਵਰਗ ਦੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ
ਕੱਪੜੇ ਨਹੀਂ ਖਰੀਦ ਸਕਦੇ ਪਰ ਦਿਖਾਵੇ ਲਈ, ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ
ਖਰੀਦਣਾ-ਦੇਣਾ ਪਵੇਗਾ ਅਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰ ਵਟਾਂਦਰੇ ਕਰਨੇ ਪੈਣਗੇ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਬਜਟ ਨਹੀਂ ਹੈ ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਸਾਲ
ਅਸੀਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਐਡਜਸਟ ਕਰਾਂਗੇ ਬਿਲਕੁਲ ਇਸ ਸ਼ੋਅ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਇੰਨੇ
ਰੁੱਝੇ ਹੋਏ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ
ਚਾਹੁੰਦੇ।
ਮੈਂ ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ
ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ ਪਰ ਸਮਾਜ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨ ਦੇ
ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਦੋ ਵਕਤ ਦੀ ਰੋਟੀ 'ਤੇ ਜਿਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਪਰ ਤੁਹਾਡਾ
ਗੁਆਂਢੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਿਉਣ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ, ਤੁਸੀਂ ਦੀਵਾਲੀ 'ਤੇ ਨਵੇਂ
ਕੱਪੜਿਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਰਹਿਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਪਰ ਜੋ ਟਿੱਪਣੀ ਕਰਦੇ ਹਨ
ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੱਲ, ਕਿੰਨੀ ਬਕਵਾਸ
ਜਿਹੜਾ ਟਿੱਪਣੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਉਹ ਖੁਦ ਚਿੰਤਤ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵੀ ਅਨੁਕੂਲ
ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੈ ਪਰ ਉਹ ਦੂਜਿਆਂ
'ਤੇ ਟਿੱਪਣੀ ਕਰਨ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਝਿਜਕਦਾ ਇੱਥੇ ਅਖੌਤੀ ਮੱਧਮ ਵਰਗ ਦੀ ਚਰਚਾ
ਸਿਰਫ ਹਵਾ ਵਿਚ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਅਖੌਤੀ ਹੇਠਲਾ ਵਰਗ ਹੈ
ਜ਼ਮੀਨੀ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਅਤੇ ਇਕ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ 'ਤੇ ਉਹ ਜ਼ਮੀਨੀ ਪੱਧਰ 'ਤੇ
ਵਿਚਾਰ-ਵਟਾਂਦਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਇਹ ਵੀ ਚਰਚਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸ਼੍ਰੀ.
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੂਹਿਆ
ਮੈਂ ਇਹ ਉੱਥੋਂ ਲਿਆ, ਮੈਂ ਲਿਆ ਕਿ ਉੱਥੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈਣ ਦਾ
ਮੁਕਾਬਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸੁਝਾਅ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤਨਖਾਹ ਤੋਂ
ਇਲਾਵਾ ਤਨਖਾਹ ਕਿੱਥੋਂ ਕਿੱਥੋਂ ਲਿਆਉਣੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਇਹ ਮੱਧਮ ਵਰਗ
ਬੈਠ ਕੇ ਵਿਚਾਰ ਵਟਾਂਦਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ
ਜੇ ਸ਼੍ਰੀਮਤੀ
ਸ਼ਰਮਾ ਨੇ 10,000 ਰੁਪਏ ਦੀ ਸਾੜੀ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਨੌਕਰਾਣੀ ਨੂੰ 500 ਰੁਪਏ ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ 1000 ਰੁਪਏ ਦੀ ਸਾੜੀ
ਦੇਵਾਂਗਾ।
700 ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਉਸ ਲਈ ਕੱਪੜੇ ਨਹੀਂ ਖਰੀਦਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ
ਮੈਂ ਇਸ ਨਾਲ ਠੀਕ ਹਾਂ ਪਰ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾੜੀ ਦੇਵਾਂਗਾ ਜਿਸਦੀ
ਕੀਮਤ 10,000 ਰੁਪਏ ਹੈ।
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾੜੀ ਦੇਵਾਂਗਾ ਜਿਸਦੀ ਕੀਮਤ 10,000 ਰੁਪਏ ਹੈ।
ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹਾਂ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਰਜ਼ਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ
ਇਸ ਨੂੰ ਲੋਨ 'ਤੇ ਲਿਆਓ ਤਾਂ ਇਹ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਹੈ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਸੀਂ
ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ
ਦੂਜਾ, ਅਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਮੁਲਾਂਕਣ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਕਿ ਅੱਜ
ਕਿੰਨੀ ਆਮਦਨ, ਕਿੰਨੇ ਲੋਕ ਇਸ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਜੇ ਅਸੀਂ ਪਿੰਡਾਂ
ਵਿੱਚ ਕਹਾਂ ਤਾਂ ਵੱਡੀ ਜਾਤੀ ਦਾ ਸੋਨਾ ਭਾਈਚਾਰਾ ਇਸ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋ
ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਦਿਖਾਵੇ, ਵੱਡੀ ਇਮਾਰਤ ਲਈ,
ਜੇ ਮੈਂ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਕਿਸਾਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਾਂ ਤਾਂ ਇੱਕ ਮਜ਼ਦੂਰ ਤਿੰਨ
ਬਾਬੂ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਘਰ ਵੱਡਾ ਘਰ ਬਚਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰ
ਪਾ ਰਹੇ ਹਨ
ਮੈਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜਾਓ ਅਤੇ
3 ਘੰਟੇ ਬੈਠੋ ਕਿ ਇਹ ਮਜ਼ਦੂਰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਕੰਮ 'ਤੇ ਜਾਵੇਗਾ ਉਹ 3 ਘੰਟੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੂਜੇ ਕੰਮ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ 3 ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਖੇਤਾਂ
ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਬੈਠ ਕੇ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ
ਹਨ
ਉਸ ਲਈ ਇਕ ਦੀ ਬਜਾਏ 3 ਲੋਕਾਂ ਨੇ 3 ਘੰਟੇ, 9 ਘੰਟੇ ਬਰਬਾਦ ਕਰ ਦਿੱਤੇ
ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ 3 ਘੰਟੇ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਵਰਤ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਅਸੀਂ
ਸੱਚ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਤਰੱਕੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਜਦੋਂ
ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਇਸ ਸੱਚ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਕਿ ਦਿਖਾਉਣ ਵਿਚ ਕੁਝ ਵੀ
ਨਹੀਂ ਹੈ
ਦਿਖਾਉਣ ਦੀ ਇਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤੁਹਾਡੀ ਅਸਲ ਖੁਸ਼ੀ ਖੋਹ ਰਹੀ ਹੈ
ਚੂਸ ਰਹੀ ਹੈ ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਅਖੌਤੀ ਹੇਠਲਾ ਵਰਗ ਆਪਣੇ ਆਪ ਖਰਚ
ਕਰੇਗਾ, ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਦੇ ਸਰਕਾਰੀ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦੇਵੇਗਾ, ਉੱਥੇ ਵੀ
ਬੱਚਾ ਫੀਸ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ ਬਲਕਿ ਕੁਝ ਲੈ ਕੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ
ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਕੋਈ ਪਲਾਟ ਦੇਣਾ ਅਤੇ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਅਖੌਤੀ ਮੱਧਮ ਵਰਗ
ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ
ਲੈਣਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਕਿਰਾਇਆ ਅਦਾ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ
ਕਿਵੇਂ ਲੈਣਾ ਹੈ, ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਕ ਚੀਜ਼ ਹਾਂ
ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਕਰਨਾ ਹੈ.
ਕੈਰੀਅਰ ਜੋ ਕੈਰੀਅਰ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਕੈਰੀਅਰ ਵਿੱਚ ਭਵਿੱਖ ਹੈ, ਤੁਹਾਡਾ ਕੋਈ
ਭਵਿੱਖ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉਸ ਕੈਰੀਅਰ ਦਾ ਭਵਿੱਖ ਕੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਜੋ ਕੈਰੀਅਰ
ਤੁਹਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਦੂਜਾ ਤੁਸੀਂ
ਸੱਚਮੁੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਤੁਸੀਂ ਘੱਟ
ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਹੇ ਹੋ
ਕਲਾਸ
ਨਾ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਉੱਚ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਦੇ ਹੋਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ।
ਮੈਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਦਿਖਾਵੇ ਦੇ ਨਜ਼ਰੀਏ ਤੋਂ ਉੱਚ ਵਰਗ ਦੇ
ਹੋਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ।
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਹੇਠਲੇ ਵਰਗ ਨਾਲੋਂ ਹੇਠਲੇ ਦਰਜੇ ਦੇ ਹੋ।
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਡੀ ਅਸਲ ਸਥਿਤੀ ਹੇਠਲੇ ਵਰਗ ਨਾਲੋਂ ਘੱਟ ਹੈ.
ਪਰ, ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਖਾਵੇ ਨੇ ਉਸ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਹੋਰ ਬਦਤਰ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋ।
ਤੁਸੀਂ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋ
ਜੋ ਵੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ
ਹੋ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ.
ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।
ਇੱਥੇ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਮਨ ਟ੍ਰੇਨਰ, ਮਾਇੰਡ ਕੋਚ ਵਜੋਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੱਲ ਕਹਿਣਾ
ਚਾਹਾਂਗਾ।
ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਅਖੌਤੀ ਮੱਧਮ ਵਰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਫਸ ਗਏ ਹੋ।
ਜਾਂ ਤਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਜਾਓ ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧੋ।
ਜਾਂ, ਇਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਅਖੌਤੀ ਮੱਧਮ ਵਰਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੋ ਅਤੇ
ਹੇਠਲੇ ਵਰਗ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧੋ।
ਆਪਣੇ ਖਰਚਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਖਰਚਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਬੇਕਾਰ ਦਿਖਾਵੇ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰੋ।
ਪਰ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਬਲੇਜ਼ਰ ਪਹਿਨ ਲੈਂਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਟਾਈ ਬੰਨ੍ਹ
ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕੁਰਤਾ ਅਤੇ ਪਜਾਮਾ ਪਹਿਨਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ
ਹੁੰਦੇ।
ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਾਸੇ, ਕਿਨਾਰੇ ਲੈ ਜਾਣ ਵਿੱਚ ਹੈ,
ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਵਧੇਰੇ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਇੱਕ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ। ਸਭ
ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਰਤਮਾਨ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ.
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ.
ਫਿਰ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੈਰੀਅਰ ਦੇ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ
ਸੁਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇਗੀ.
ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਐਮਆਰਐਫ ਟਾਇਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਨੇ ਸੜਕਾਂ 'ਤੇ ਛੋਟੇ
ਟਾਇਰ ਵੀ ਵੇਚਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਉਹ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ
ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਹੋਣ ਲੱਗੇ।
ਦੇਖੋ, ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਪਣਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਨਵਾਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ,
ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਜੋੜ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਅੱਗੇ ਵਧ ਸਕਦੇ ਹੋ.
ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਪਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ
ਸੋਚਦੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦੇ.
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬੀਜ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਬੀਜ ਸਕਦੇ।
ਅਤੇ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਬੀਜ ਨਹੀਂ ਬੀਜਦੇ, ਪੌਦਾ ਇਸ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵਧੇਗਾ.
ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਲਈ, ਪਹਿਲੀ ਚੀਜ਼ ਜੋ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ
ਆਪਣਾ ਖੇਤਰ ਹੈ.
ਤੁਸੀਂ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਹਾਡਾ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ.
ਇਸ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਵੀ ਭਿੰਨਤਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਰ
ਸਕਦੇ ਹੋ.
ਤੁਸੀਂ ਕਹੋਗੇ, ਮੈਂ ਕੰਪਨੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ।
ਤੁਸੀਂ ਕੰਪਨੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦਿਖਾਓਗੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ
ਸਿਰਜਣਾਤਮਕਤਾ ਦਿਖਾਓਗੇ।
ਇਸ ਲਈ, ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਕੰਪਨੀ ਦੇ
ਮਾਲਕਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ.
ਅਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਦੇਖੋ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਕਦਰ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਇੱਕ ਕੰਪਨੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਦੀਵਾਲੀ 'ਤੇ ਇੱਕ ਆਡੀ, ਨਵੀਂ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ,
ਠੀਕ ਹੈ?
ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਦਾ ਮੈਨੇਜਰ ਉਸ ਨੂੰ ਵਧਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਧਾਈਆਂ, ਸਰ.
ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹਾਂ, ਹਾਂ, ਧੰਨਵਾਦ, ਧੰਨਵਾਦ.
ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੀ ਸਖਤ ਮਿਹਨਤ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ।
ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੇਖੋ, ਉਹ ਸਿੱਧੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ
ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਬਾਬਾ।
ਤੁਸੀਂ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸ ਲਈ ਤਾੜੀਆਂ ਵਜਾਉਂਦੇ ਹੋ।
ਉਹ ਆਡੀ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਕਰਮਚਾਰੀ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਵਧਾਈ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਅਤੇ ਉਹ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਧੰਨਵਾਦ.
ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੀ ਸਖਤ ਮਿਹਨਤ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ।
ਸਖਤ ਮਿਹਨਤ ਕਰੋ।
ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬੇਟੇ ਲਈ ਆਡੀ ਲੈ ਕੇ ਆਵਾਂਗਾ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਖਤ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲਿਆਵੇਗਾ.
ਸਖਤ ਮਿਹਨਤ ਕਰੋ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੇਟੇ ਲਈ ਲੈ ਕੇ ਆਵੇਗਾ।
ਕਿਸ ਦੀ ਜੀਵਨ ਸ਼ੈਲੀ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਕਿਸ ਦੇ ਮਿਆਰ ਵਿੱਚ
ਸੁਧਾਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?
ਅਤੇ ਉਹ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਤਾੜੀਆਂ ਵਜਾ ਰਹੇ
ਹੋ.
ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚ ਾਈ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਰਹੇ ਹੋ।
ਤੁਸੀਂ ਸਮਝਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ।
ਉਹ ਕੀ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ?
ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੀ ਸਖਤ ਮਿਹਨਤ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ।
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਆਡੀ ਹੈ।
ਤੁਹਾਡੀ ਸਖਤ ਮਿਹਨਤ ਸਦਕਾ ਮੈਂ ਆਡੀ ਖਰੀਦੀ ਹੈ।
ਮੈਂ ਇਸ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲਵਾਂਗਾ।
ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਤਾੜੀਆਂ ਵਜਾ ਰਹੇ ਹੋ।
ਬਾਬਾ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ?
ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਇਸ ਵਿਚਾਰ 'ਤੇ, ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਲਈ ਤਾੜੀਆਂ ਵਜਾ ਰਹੇ
ਹੋ।
ਇਹ ਸੋਚਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਲਈ ਤਾੜੀਆਂ ਵਜਾ ਰਹੇ ਹੋ?
ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹੋ?
ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਬਿਆਨ ਜੋੜਿਆ।
ਸਖਤ ਮਿਹਨਤ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਗਲੀ ਵਾਰ,
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬੇਟੇ ਲਈ ਆਡੀ ਲਿਆਵਾਂਗਾ।
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਤੋਹਫ਼ਾ ਦੇਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਸੀ।
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬੇਟੇ ਲਈ ਆਡੀ ਲਿਆਵਾਂਗਾ।
ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਸੋਚਿਆ?
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ
ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ?
ਅਤੇ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਮ ਦਾ ਕੀ
ਲਾਭ ਹੈ? ਆਡੀ ਉਸ ਦੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਇਸ ਲਈ ਅਸਲ ਵਿਚ ਅਸੀਂ ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਦੇ ਗੁਲਾਮ ਸੀ।
ਇਹ ਸਾਡੀ ਗੁਲਾਮੀ ਦੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਹੈ।
ਕਿ ਸਖਤ ਮਿਹਨਤ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਕਿਸੇ
ਹੋਰ ਤੋਂ ਕੀ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਸੀਂ ਸਖਤ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦੇ ਸੀ ਅਤੇ ਕਮਾਉਂਦੇ ਸੀ।
ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਸੀ।
ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਸੀ।
ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਸੀ।
ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਗੁਲਾਮ ਸੀ।
ਅੱਜ ਵੀ ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ।
ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਗੁਲਾਮ ਹਾਂ।
ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਗੁਲਾਮੀ ਹੈ।
ਗੁਲਾਮੀ ਦੀ ਸਾਡੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਅਜੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਕੂਲਾਂ ਅਤੇ ਕਾਲਜਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਿਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ
ਹੈ?
ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਮੁਖੀ।
ਮਤਲਬ ਤੁਸੀਂ ਗੁਲਾਮ ਬਣਾ ਰਹੇ ਹੋ।
ਤੁਸੀਂ ਗੁਲਾਮ ਬਣਾ ਰਹੇ ਹੋ।
ਤੁਸੀਂ ਨੌਕਰੀ ਲਈ ਸਿਖਲਾਈ ਲੈ ਰਹੇ ਹੋ।
ਸਵੈ-ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਨਹੀਂ।
ਅਸੀਂ ਸਵੈ-ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ।
ਪੈਰਾਮੀਟਰ ਸੈੱਟ ਕੀ ਹੈ?
ਤੁਹਾਡੀ ਪਲੇਸਮੈਂਟ ਕੀ ਹੈ?
ਪਲੇਸਮੈਂਟ।
ਅਤੇ ਉਸ ਪਲੇਸਮੈਂਟ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਹਾਂ ਸਰ ਕਹਿਣਾ ਸਿਖਾਇਆ
ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਆਪਣਾ ਕੁਝ ਕੰਮ ਖੁਦ ਕਰੋ।
ਅਸੀਂ ਉਸ ਕੰਮ ਨੂੰ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ।
ਇਹ ਤੋਹਫ਼ਾ, ਇਹ ਤੋਹਫ਼ਾ, ਇਹ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲੀ ਹੈ, ਸਾਰਾ
ਮਾਮਲਾ ਇਸੇ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਦਾ ਹੈ। ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਦੀ ਗੁਲਾਮੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ
ਅਸੀਂ ਅਜਿਹੇ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਅਸੀਂ ਸਵੈ-ਨਿਰਭਰ ਸੀ।
ਸਮੋਸਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਬੇਟਾ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਸਮੋਸੇ ਬਣਾਉਣਾ ਸਿੱਖਦਾ ਹੈ।
ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਾਈ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਇੱਕ ਨਾਈ
ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਇੱਕ ਨਾਈ, ਇੱਕ ਕਾਰਪੇਂਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਇੱਕ ਕਾਰਪੇਂਟਰ ਦਾ
ਪੁੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਪਰ ਅੱਜ, ਇੱਕ ਨਾਈ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਾਈ ਨਹੀਂ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ।
ਦੂਸਰੇ ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰੁਝਾਨ ਬਣ ਕੇ ਇੱਕ ਪੇਸ਼ੇ ਵਜੋਂ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਵੱਡੇ ਸੈਲੂਨ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਉਹ ਲੱਖਾਂ-ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੁਪਏ ਕਮਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਪਰ ਨਾਈ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਾਈ ਨਹੀਂ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ।
ਇਹ ਮਾਨਸਿਕਤਾ, ਇਹ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਸਾਨੂੰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡੀ।
ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਸਮਝਦੇ ਹੋ,
ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ ਲੈ ਰਹੇ ਹੋ, ਪਰ ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ
ਭਵਿੱਖ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੈਰੀਅਰ ਦਾ ਭਵਿੱਖ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਤਮਾਨ ਦਾ ਮਿਆਰ,
ਤੁਹਾਡੇ ਭਵਿੱਖ ਦਾ ਮਿਆਰ, ਤੁਹਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਭਵਿੱਖ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ ਆਪਣਾ ਕੈਰੀਅਰ ਚੁਣਦੇ ਹੋ।
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਸੋਚਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕੈਰੀਅਰ ਚੁਣਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ
ਬਿਹਤਰ ਕੈਰੀਅਰ ਕਿਹੜਾ ਹੈ?
ਵਰਤਮਾਨ ਨਹੀਂ, ਭਵਿੱਖ।
ਭਵਿੱਖ ਨੂੰ ਦੇਖੋ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਭਵਿੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋ,
ਅੱਕੇ ਭਵਿੱਖ ਕੀ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੇ ਕਰੀਅਰ ਵਿਚ ਤੁਹਾਡੇ ਭਵਿੱਖ ਨਹੀਂ,
ਤੁਹਾਡਾ ਭਵਿੱਖ ਤਾਂ ਤਬ ਰਹੇਗਾ ਜਬ ਓ ਕੈਰੀਅਰ ਰਹੇਗਾ, ਉਸ ਫੀਲਡ ਰਹੇਗਾ।
ਉਸ ਦੇ ਖੇਤ ਦੇ ਭਵਿੱਖ, ਉਸ ਦੇ ਕਰੀਅਰ ਦੇ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਬਾਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਉਸ ਦੇ ਕਰੀਅਰ ਵਿਚ ਤੁਹਾਡੇ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੇ ਕਰੀਅਰ ਦੇ ਭਵਿੱਖ
ਦੀ ਬਾਤ ਕਰ ਰਹਾ ਹਾਂ।
ਔਰ ਕੀ ਆਪ ਅਗਲੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਤੋਹਫ਼ਾ ਕਰ ਪਾਏਂਗੇ? ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਵੀ
ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਅਖੌਤੀ ਮੱਧਮ ਵਰਗ, ਅਖੌਤੀ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸਮਾਜ, ਅੱਜ ਬਹੁਤ ਬੁਰੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ
ਹੈ।
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਮੈਂਬਰ ਹਨ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ।
ਇੱਥੇ ਵੱਡੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ, ਮਹਿਲੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ
ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜ਼ਮੀਨ ਲੀਜ਼ 'ਤੇ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਉੱਥੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਉਹ ਖੁਦ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੇ।
ਉਹ ਆਪਣੇ ਰੱਖ-ਰਖਾਅ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਖਰਚ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਉਹ ਸਾਰੀ ਜ਼ਮੀਨ ਵੇਚ ਰਹੇ ਹਨ।
ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰਨ ਦੀ
ਆਦਤ ਗੁਆ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਤ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਉਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ.
ਇਸ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ।
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵੱਡੇ ਨਹੀਂ ਹੋਏ ਹਨ।
ਉਹ ਛੋਟੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ।
ਉਹ ਵਿਚਕਾਰ ਲਟਕ ਰਹੇ ਹਨ।
ਅਤੇ ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀਅਤ, ਆਪਣੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ
ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ, ਆਪਣੇ ਸੁਧਾਰ ਬਾਰੇ ਸੋਚੋ ਵੀ ਨਾ.
ਜਦ ਤੱਕ ਤੁਹਾਡੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਤੁਹਾਡਾ ਇਲਾਜ ਕਿਵੇਂ
ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ?
ਇਹ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਦੋਂ ਹੀ ਨਿਦਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਾਈ ਵਿੱਚ
ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਡਾਕਟਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਬਿਮਾਰੀ ਹੈ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨ
ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੋ।
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮੱਧ ਵਰਗੀ ਵਿਅਕਤੀ ਬਣਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਮੈਂ ਐਮ.ਐਨ.ਸੀ. ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਮੇਰੀ ਤਨਖਾਹ 50,000-60,000 ਹੈ।
ਅਤੇ ਸਮੋਸਾ ਵਿਕਰੇਤਾ, ਪਕੌੜਾ ਵਿਕਰੇਤਾ, ਟਿੱਕੀ ਵਿਕਰੇਤਾ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ
ਤੁਸੀਂ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲੋਂ ਦੁੱਗਣਾ ਕਮਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਪੈਸਾ ਕੱਪੜਿਆਂ' ਤੇ, ਰਿਮਾਂਡ 'ਤੇ, ਆਪਣੇ ਲਗਜ਼ਰੀ
ਜੁੱਤੀਆਂ ' ਤੇ, ਆਪਣੇ ਆਈਫੋਨ 'ਤੇ ਖਰਚ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲੈ ਰਹੇ ਹੋ.
ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੱਪੜਿਆਂ, ਰਿਮਾਂਡ ਅਤੇ ਈਐਮਆਈ ਦੇ ਬਦਲੇ ਪਲਾਟ ਲਿਆ।
ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਘਰ ਬਣਾਇਆ।
ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਹੈ, ਇਹ ਉਸਦਾ ਆਪਣਾ ਹੈ.
ਉਸਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ.
ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਜਾਣ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇ ਹੋ ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੇ
ਇਹ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਉੱਥੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਰੁਤਬਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਰਹਿੰਦਾ
ਹਾਂ।
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਉੱਥੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਰੁਤਬਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ।
ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਇਸ ਲਈ, ਅੱਜ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਬਹੁਤ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਜੋ ਵੀ ਕੈਰੀਅਰ ਚੁਣਨ ਜਾ ਰਹੇ
ਹੋ, ਉਸ ਕੈਰੀਅਰ ਦਾ ਭਵਿੱਖ ਕੀ ਹੈ?
ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਬੱਚੇ ਵੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿਣਗੇ।
ਦੂਜੀ ਗੱਲ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਰਤਮਾਨ ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ
ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ.
ਅੱਜ ਦੇ ਸ਼ੋਅ ਵਿੱਚ ਨਾ ਫਸੋ।
ਦੂਜੀ ਗੱਲ, ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪੰਜ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਹੋ,
ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਕਮਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਭਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ
ਰਹੇ ਹੋ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਕ ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਮਹੀਨਾ ਕਮਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਇਸ ਭਰਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢੋ।
ਮੈਂ ਡੇਢ ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਦਾ ਮੋਬਾਈਲ ਫੋਨ ਖਰੀਦਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਰੋਗੇ? ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਵਿੱਤ ੀ ਸਹਾਇਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ।
ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਇੰਨੀ ਸਮਰੱਥਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਵਿੱਤ ਦੇਣ
ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਕਿਉਂ ਹੈ?
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਨਹੀਂ ਕਮਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਵੀਹ
ਹਜ਼ਾਰ ਰੁਪਏ ਮਹੀਨਾ ਕਮਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਨਹੀਂ।
ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪੰਜ ਮੈਂਬਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਹੋ।
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਰੱਖ-ਰਖਾਅ.
ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਇੱਕ ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਕਮਾਉਂਦੀ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵੀਹ
ਹਜ਼ਾਰ ਰੁਪਏ ਪ੍ਰਤੀ ਮਹੀਨਾ ਫੀਸ ਮਿਲੇਗੀ। ਇਹ ਇਸ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗਾ.
ਮੈਂ ਇੱਕ ਨੱਬੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤਨਖਾਹ ਵਾਲੇ ਆਦਮੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ
ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਕ ਪੰਜ ਸਿਤਾਰਾ ਹੋਟਲ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਖਾਵਾਂ।
ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਕਿਉਂ ਦੇਖਦੇ ਹੋ?
ਤੁਸੀਂ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋ।
ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਦੇਖਣ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋ।
ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਸੁਪਨਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ।
ਕਿਉਂ? ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ?
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਰਹੋ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਨੱਬੇ ਹਜ਼ਾਰ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੇਰਾ
ਪਤੀ ਡੇਢ ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਮਹੀਨਾ ਕਮਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਡੇਢ ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਪ੍ਰਤੀ ਮਹੀਨਾ।
ਤੁਸੀਂ ਕਦੋਂ ਤੱਕ ਝੂਠ ਬੋਲੋਗੇ? ਅਤੇ ਉਸ ਝੂਠ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣ ਲਈ,
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਪੰਜ ਸਿਤਾਰਾ ਹੋਟਲ
ਵਿੱਚ ਜਾਓਗੇ.
ਖਰਚੇ ਵਾਧੂ ਵਧ ਗਏ ਹਨ।
ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਾਕੀ ਬੁਨਿਆਦੀ ਖਰਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਲੋਨ ਲੈਣਾ
ਪਵੇਗਾ।
ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਪੰਜ ਸਿਤਾਰਾ ਹੋਟਲ ਵਿੱਚ ਜਾਓਗੇ, ਇੱਕ ਫੋਟੋ ਕਲਿੱਕ
ਕਰੋਗੇ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ 'ਤੇ ਪੋਸਟ ਕਰੋਗੇ.
ਦਿਖਾਵਾ ਕਰਨ ਲਈ।
ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ?
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ ਸੀ?
ਪੰਜ ਸਿਤਾਰਾ ਹੋਟਲ।
ਮੈਂ ਇਸ ਕੋਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਕੋਲ ਗਿਆ ਸੀ.
ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥਾਂ
ਵਿੱਚ ਪੈਸਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਬੈਂਕ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਪਰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ?
ਇਸ ਦੇ ਦੋ ਹੀ ਤਰੀਕੇ ਹਨ।
ਜਾਂ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਓ ਅਤੇ ਅਸਲੀਅਤ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ
ਕਰੋ।
ਜਾਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਬਣਾਓ, ਸਖਤ ਮਿਹਨਤ ਕਰੋ ਅਤੇ ਅੱਗੇ
ਵਧੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਆਰਾਮ ਨੂੰ ਜੀ ਸਕੋ.
ਦਰਅਸਲ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸ ਵਰਗ ਦੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ,
ਖਰਚ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਇਹ ਸਿਰਫ ਖਰਚ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਹੈ. ਪੈਸਾ ਆਉਣ ਤੋਂ
ਪਹਿਲਾਂ, ਸਾਰੀ ਯੋਜਨਾ ਖਰਚ ਕਰਨ ਦੀ ਹੈ.
ਇਸ ਨੂੰ ਖਰਚ ਕਰਨਾ, ਇਸ ਨੂੰ ਖਰਚ ਕਰਨਾ, ਇਸ ਨੂੰ ਖਰਚ ਕਰਨਾ।
ਅਖੌਤੀ ਹੇਠਲੇ ਵਰਗ ਦੇ ਲੋਕ ਖਰਚ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਉਹ ਆਪਣੇ ਖਰਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿਖਰ ਤੋਂ ਕਾਇਮ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਉਹ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੇਬਾਂ 'ਚ 10,000 ਰੁਪਏ ਹਨ।
ਨਹੀਂ।
ਮੈਡਮ, ਤੁਹਾਨੂੰ 10 ਰੁਪਏ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਲੈਂਦੇ ਹੋ.
ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹੋ.
ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਭੀਕ ਤੋਂ ਭੀਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਭੀਕ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਆਵਾਜ਼ ਵੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ।
ਅਤੇ 5 ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੁਆਰਾ 10,000-10,000 ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ
ਇਹ 50,000 ਰੁਪਏ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਓ, ਬੈਂਕ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿਓ ਅਤੇ ਆਓ।
50,000 ਰੁਪਏ।
ਆਓ ਉਸ ਪਲਾਟ ਨੂੰ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ।
ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਕੁੱਲ 50,000 ਕਮਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ 5 ਮੈਂਬਰ,
10,000-10,000 ਵੀ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਦਿੱਤੇ ਜਾ ਰਹੇ
ਹਨ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਅੱਜ 10 ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ 50 ਰੁਪਏ ਦਾ ਦਾਨ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ
ਅਤੇ 500 ਰੁਪਏ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਉੱਪਰੋਂ ਕੰਮ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ, 50 ਰੁਪਏ ਦੀ ਟਿਪ, ਤੋਹਫ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ
ਹੈ. ਹਾਂ, ਭਰਾ.
ਸੰਤੋ ਭਾਈ, ਇੰਨਾ ਉਦਾਸ ਨਾ ਹੋਵੋ।
ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ 50-100 ਰੁਪਏ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਲੈ ਲਓ।
ਇਸ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਲੈ ਲਓ।
ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਤਨਖਾਹ ਵਿੱਚੋਂ ਨਹੀਂ ਕੱਟਾਂਗਾ।
ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਕੱਟਾਂਗਾ।
ਇਸ ਲਈ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ ਜੋ ਅਸਲੀਅਤ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਹਨ.
ਅਸੀਂ ਸੱਚਾਈ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ।
ਅਸੀਂ ਸਮਝਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ।
ਅਸੀਂ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ।
ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਦੁੱਖ ਝੱਲ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਇਸ ਵਿਚ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਅਖੌਤੀ ਮੱਧਮ ਵਰਗ ਹੈ, ਜੋ ਨੌਕਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ
ਹਨ, ਜੋ ਜ਼ਮੀਨੀ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ।
ਮੈਂ ਛੋਟੇ ਪੱਧਰ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਖੌਤੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸੁਸਾਇਟੀ ਹੈ.
ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ-ਪੱਖੀ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਵਰਤਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਝੱਲ ਰਹੇ ਅਤੇ ਜੋ
ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਭਵਿੱਖ ਨੂੰ ਦਿਖਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ,
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਰਤਮਾਨ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਜਿਸ ਦਿਨ ਆਰਡਰ ਤੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪਰਦਾ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਤਾਂ ਪਿੱਛੇ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ. ਸਥਿਤੀ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ
ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਵਿਚ,
ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ,
ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮੌਜੂਦਾ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਾਂਗੇ।
ਅਸੀਂ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਾਂਗੇ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਇਸ
ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਸਫਲਤਾ ਵੱਲ ਸਾਡੀ ਯਾਤਰਾ ਸ਼ੁਰੂ
ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ.
ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਮੌਜੂਦਾ ਬਿਮਾਰੀ ਦੀ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਇਲਾਜ ਸ਼ੁਰੂ
ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ.
ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮੌਜੂਦਾ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ।
ਕਦੋਂ ਤੱਕ?
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਜਿੰਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਅਸੀਂ ਇਸ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ,
ਜਿੰਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ ਜੋ
ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਓਨਾ ਹੀ ਅਸੀਂ ਦਿਨੋ-ਦਿਨ ਹੇਠਾਂ ਜਾ
ਰਹੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਹੇਠਾਂ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਹੇਠਾਂ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਆਮਦਨ 50,000 ਹੈ ਅਤੇ ਖਰਚਾ 60,000 ਹੈ.
ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਹਰ ਮਹੀਨੇ 10,000 ਰੁਪਏ ਦੀ ਕਮੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਕਰਜ਼ਾ ਲਿਆ ਹੈ।
ਉਸ ਛੋਟੇ ਕਰਜ਼ੇ ਨੂੰ ਚੁਕਾਉਣ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਦਬਾਅ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ
ਵੱਡਾ ਕਰਜ਼ਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ।
ਅਸੀਂ 3-4 ਛੋਟੇ ਕਰਜ਼ੇ ਲਏ ਹਨ।
ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਕਰਜ਼ਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਛੋਟੇ ਕਰਜ਼ੇ ਅਦਾ ਕਰਦੇ
ਹਾਂ।
ਅਸੀਂ ਅਜਿਹੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੀ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਜੋ ਹੋਵੇਗਾ ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅਖੌਤੀ ਹੇਠਲਾ ਵਰਗ, ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ
ਆਪਣੇ ਹੇਠਲੇ ਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਬਾਹਰ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਇਹ ਹਾਵੀ ਹੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ.
ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਅਖੌਤੀ ਮੱਧਮ ਵਰਗ, ਇਹ ਅਖੌਤੀ ਸੁਨਹਿਰੀ ਸਮਾਜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ
ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਤੇ ਨਾ ਕਿਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਫੈਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਕਦੇ-ਕਦਾਈਂ।
ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਪਰ ਹੁਣ ਵੀ ਇਹ ਅਖੌਤੀ ਸੁਨਹਿਰੀ ਸਮਾਜ ਇਸ ਨੂੰ ਜਨਤਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਵੀਕਾਰ
ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ।
ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ.
ਹੁਣ, ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?
ਲਾਲਾ ਜੀ ਉੱਥੇ ਹਨ।
ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਤੋਂ ਭੋਜਨ ਲੈ ਰਹੇ ਹੋ।
ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਮਿਆਰੀ ਕੱਪੜਿਆਂ ਲਈ ਕਰਜ਼ਾ ਲੈ ਰਹੇ ਹੋ।
ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗੇਗਾ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਪਣੀ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾ
ਭੁਗਤਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਪੈਸੇ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਮਦਨ ਦਾ ਸਰੋਤ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਮੀਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ.
ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਅਤੇ ਜਿੰਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮਾਂ ਅਸੀਂ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ
ਲਵਾਂਗੇ, ਓਨਾ ਹੀ ਅਸੀਂ ਅੱਗੇ ਵਧਾਂਗੇ, ਜਿੰਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਅਸੀਂ ਪਰਹੇਜ਼
ਕਰਾਂਗੇ, ਓਨਾ ਹੀ ਸਮੱਸਿਆ ਵਧੇਗੀ।
ਜਿੰਨੀ ਜਲਦੀ ਹੋ ਸਕੇ।
ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਆਪਣੇ ਦਿਮਾਗ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਝੂਠੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਤੋਂ ਬਾਹਰ
ਨਿਕਲਣਾ, ਇਸ ਭੇਸ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣਾ, ਇੰਨਾ ਸੌਖਾ ਨਹੀਂ ਹੈ.
ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਸ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਨਾ ਇੰਨਾ ਸੌਖਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਲਈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦੂਜੀ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ.
ਇਹ, ਜੋ ਚੀਜ਼ ਮੈਨੂੰ ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਉਣੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਹਕੀਕਤ
ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ।
ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ ਜਾਂ ਨਹੀਂ?
ਅਸਲ ਚੀਜ਼.
ਮਤਲਬ, ਮੈਨੂੰ ਅਮੀਰ ਦਿਖਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ.
ਮੈਨੂੰ ਅਮੀਰ ਬਣ ਕੇ ਇਹ ਦਿਖਾਉਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਲਈ, 9 ਤੋਂ 6 ਡਿਊਟੀ ਵਰਕਰ, ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦੇ।
ਤੁਸੀਂ, 9 ਤੋਂ 6, ਅੱਜ ਦੀ ਤਾਰੀਖ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਡੀ ਆਮਦਨ ਦਾ ਸਰੋਤ ਇੱਕ
ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਦੋ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ.
ਸਹੀ ਜਗ੍ਹਾ, ਨਿਵੇਸ਼.
ਕੁਝ ਨਵਾਂ, ਕੁਝ ਵੱਖਰਾ.
ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰਨਾ ਪਏਗਾ.
ਇੱਕ ਵਾਰ ਕਦਮ ਚੁੱਕਣਾ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਹੈ।
ਪਰ ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਲਿਆ, ਉਸਨੇ ਕੁਝ ਕੀਤਾ.
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨੀ ਪੱਧਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਇਹ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਅਜਿਹਾ ਕਦਮ ਚੁੱਕਣਾ ਹਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਇੱਕ ਮੁੰਡਾ, ਇੱਕ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਆਟੋ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਗੁਆਂਢੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਕਮਰਾ ਕਿਰਾਏ 'ਤੇ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਉਹ ਆਟੋ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਆਟੋ ਚਾਲਕ ਉਸ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮੈਂ ਨੇੜੇ ਦੀ ਇੱਕ ਇਮਾਰਤ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਇੱਕ ਇਨਸਾਨ ਵਜੋਂ,
ਮੈਂ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਰਿਕਸ਼ਾ ਚਾਲਕ
ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਆਟੋ ਡਰਾਈਵਰ।
ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਇਕ ਦਿਨ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਦੇਖਿਆ,
ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਗਿਆ, ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਲੇਜ਼ਰ ਰੱਖ ਰਿਹਾ ਹੈ.
ਲੇਜ਼ਰ।
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਆਟੋ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਯਾਤਰੀ ਦੀ ਲੇਜ਼ਰ ਰੱਖਦੇ ਹੋ?
ਇੱਕ ਆਟੋ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਕਿੰਨੇ ਯਾਤਰੀ ਬੈਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ?
ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੱਚਾਈ ਦੱਸੀ।
ਅਸਲ 'ਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਆਟੋ ਪਾਰਟਸ ਦਾ
ਸੌਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਹਾਣੀ ਕੀ ਸੀ?
ਉਹ ਆਟੋ ਪਾਰਟਸ ਦਾ ਸਪਲਾਇਰ ਸੀ।
ਉਹ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਖਰੀਦਦਾ ਅਤੇ ਸਪਲਾਈ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਉਹ ਆਪਣੀ ਲੇਜ਼ਰ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਇਹ ੀ ਉਸ ਦਾ ਅਸਲੀ ਕੰਮ ਸੀ।
ਉਸ ਦਾ ਅਸਲੀ ਕੰਮ।
ਹੁਣ, ਕਹਾਣੀ ਕਿੱਥੋਂ ਦੀ ਹੈ?
ਉਸਨੇ ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ੯ ਸਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਿੱਥੇ ਆਟੋ ਪਾਰਟਸ ਦੀ ਸਪਲਾਈ
ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਉਸਨੇ ਕੰਮ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖ ਲਿਆ।
ਫ਼ੇਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ,
ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਤੋਂ ਪੈਸੇ ਮੰਗੇ।
ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਆਖਰੀ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ.
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, ਦੇਖੋ, ਮੈਂ ਇਸ ਅਖੌਤੀ ਮੱਧਮ ਵਰਗ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਬਾਹਰ
ਨਿਕਲ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਸਲ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਉਸ ਕੋਲ ਇੱਕ ਬਾਈਕ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਬਾਈਕ ਵੇਚ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਆਟੋ ਖਰੀਦਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ
ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਬਾਈਕ ਵੇਚ ਦੇਵੇਗਾ ਅਤੇ ਆਟੋ ਚਲਾਏਗਾ।
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸਾਡਾ ਅਪਮਾਨ ਕਰੇਗਾ।
ਉਹ ਆਟੋ ਡਰਾਈਵਰ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।
ਇਹ ਉਸ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ।
ਪਰ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਜੇ ਮੈਂ ਸਿੱਧਾ ਇਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂ, ਮੈਂ ਇੱਕ
ਪਰਿਵਾਰਕ ਆਦਮੀ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਸਦਾ ਅਸਰ ਮੇਰੇ ਬੱਚਿਆਂ 'ਤੇ ਪਵੇਗਾ।
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਹੀਨਾਵਾਰ ਖਰਚਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਈ ਰੱਖਾਂਗਾ? ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ
ਬਾਈਕ ਵੇਚ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਆਟੋ ਖਰੀਦਿਆ।
ਦੋ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਦਿਮਾਗ ਦੀ ਇੰਨੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ
ਇਸ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਸਕਦੇ ਹੋ?
ਦੋ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ।
ਮੈਂ ਸਵੇਰੇ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਦੋ ਘੰਟੇ ਆਟੋ ਚਲਾਵਾਂਗਾ।
ਮੈਂ ਇਸ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਕਮਾਈ ਕਰਾਂਗਾ।
ਮੇਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਓਨਾ ਹੀ ਚੱਲਦਾ ਰਹੇਗਾ ਜਿੰਨਾ ਮੇਰੀ ਤਨਖਾਹ ਸੀ।
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਉਸਨੇ ਕੁਝ ਪੈਸੇ ਬਚਾਏ ਸਨ.
ਉਸਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਨਿਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਕ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਸਾਮਾਨ ਖਰੀਦਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੂਜੀ
ਜਗ੍ਹਾ ਸਪਲਾਈ ਕਰਨ ਲਈ ਆਵਾਜਾਈ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ. ਇਸ ਦੇ ਲਈ,
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਟੋ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਾਂਗਾ।
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਆਟੋ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਚੰਗੇ ਖਰੀਦਦਾਰ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਚੰਗੇ ਵਿਕਰੇਤਾ ਬਣ
ਜਾਓਗੇ.
ਇੱਕ ਸੇਲਜ਼ਮੈਨ ਵਜੋਂ, ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜੇ ਤੁਸੀਂ
ਇੱਕ ਚੰਗੇ ਵਿਕਰੇਤਾ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ,
ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਖਰੀਦਦਾਰ, ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਖਰੀਦਦਾਰ ਬਣਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ
ਹੈ. ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਬਾਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਉੱਚ ਕੀਮਤ 'ਤੇ ਕੋਈ ਉਤਪਾਦ ਖਰੀਦਦੇ ਹੋ,
ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਉੱਚ ਕੀਮਤ 'ਤੇ ਵੇਚੋਂਗੇ.
ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਵੀ ਚੰਗੇ ਵਿਕਰੇਤਾ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦੇ।
ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਉਤਪਾਦ ਨੂੰ ਵਾਜਬ ਕੀਮਤ 'ਤੇ ਵੇਚਣ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਹੈ?
ਉਹ ਉਤਪਾਦ ਜੋ ਹੋਰ ਲੋਕ 10,000 ਰੁਪਏ ਵਿੱਚ ਖਰੀਦਦੇ ਸਨ।
41 ਪ੍ਰਤੀ ਕਿਲੋ,
ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ 1000 ਰੁਪਏ ਵਿੱਚ ਖਰੀਦਦਾ ਸੀ।
39 ਪ੍ਰਤੀ ਕਿਲੋ।
ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ 100 ਰੁਪਏ ਵਿੱਚ ਖਰੀਦਦੇ ਸਨ।
39 ਪ੍ਰਤੀ ਕਿਲੋ।
ਪਰ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ 1000 ਰੁਪਏ ਵਿੱਚ ਖਰੀਦਦਾ ਸੀ।
100 ਰੁਪਏ ਪ੍ਰਤੀ ਕਿਲੋ।
ਫਰਕ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਤੁਸੀਂ 41 ਰੁਪਏ ਵਿੱਚ ਖਰੀਦਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ 1
ਰੁਪਏ ਪ੍ਰਤੀ ਕਿਲੋ ਕਮਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ 42 ਰੁਪਏ ਵਿੱਚ ਵੇਚੋਂਗੇ
ਅਤੇ ਜੇ ਉਹ 39 ਰੁਪਏ ਵਿੱਚ ਖਰੀਦ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ 2 ਰੁਪਏ ਪ੍ਰਤੀ ਕਿਲੋ
ਕਮਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ 41 ਰੁਪਏ ਵਿੱਚ ਵੇਚ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਤੇ ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ 41 ਰੁਪਏ ਵਿੱਚ ਖਰੀਦਿਆ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ 41 ਰੁਪਏ ਵਿੱਚ
ਵੇਚੋਂਗੇ ਅਤੇ ਜ਼ੀਰੋ ਹੋ ਜਾਵੋਂਗੇ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਦੁੱਗਣੀ
ਕਮਾਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਬੱਸ ਵਿਕਰੇਤਾ ਨਾ ਬਣੋ।
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਖਰੀਦਣ ਜਾ ਰਹੇ
ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਗੱਲਬਾਤ ਦਾ ਹੁਨਰ ਕਿੰਨਾ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਹੁਨਰ ਦਾ
ਮਤਲਬ ਸੰਚਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਉਤਪਾਦ ਦਾ ਤੁਹਾਡਾ ਗਿਆਨ, ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ
ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ
ਵਿਸਥਾਰ ਵਿੱਚ, ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੋਵੋਂਗੇ.
ਅਤੇ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸਹੀ ਕੀਮਤ
'ਤੇ ਸਹੀ ਉਤਪਾਦ ਖਰੀਦਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੋਵੋਗੇ. ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ
ਮਹਿੰਗੇ ਖਰੀਦਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਮਹਿੰਗੇ ਵੇਚੋਂਗੇ ਅਤੇ ਬਾਜ਼ਾਰ ਇਸ
ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ.
ਤੁਸੀਂ ਕਹੋਗੇ ਕਿ ਇਹ ਉੱਪਰੋਂ ਮਹਿੰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ
ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਗਾਹਕ ਮਹਿੰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੁਹਾਡਾ ਗੁਆਂਢੀ ਸਸਤਾ ਹੋ ਗਿਆ
ਹੈ, ਉਹ ਸਸਤਾ ਵੇਚ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਗੁਆਂਢੀ ਉੱਥੇ ਜਾਵੇਗਾ।
ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਹੁਨਰ ਅਤੇ ਇਹ ਸਖਤ ਫੈਸਲਾ, ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਲਈ
ਸਵੇਰੇ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਆਟੋ ਰੱਖਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਸਥਿਰ ਜਾਇਦਾਦ ਕਮਾ ਰਿਹਾ ਹੈ,
ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਉਹ ਇਸ ਤੋਂ ਸਾਮਾਨ ਖਰੀਦਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਪਲਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਉਹ ਸੜਕ 'ਤੇ ਆਟੋ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੇ ਕੀਤਾ ਹੈ
5 ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵਰਕਸ਼ਾਪ ਵੀ ਬਣਾਈ, ਰੱਖ-ਰਖਾਅ ਜ਼ੀਰੋ ਹੈ, ਉਸਨੇ
ਇੱਕ ਘਰ ਖਰੀਦਿਆ ਹੈ, ਉਸਨੇ ਵਰਕਸ਼ਾਪ ਲਈ ਜ਼ਮੀਨ ਖਰੀਦੀ ਹੈ, ਉਸਨੇ ਇੱਕ
ਵਰਕਸ਼ਾਪ ਬਣਾਈ ਹੈ, ਉਸਨੇ 5 ਕਾਰਾਂ ਖਰੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਅਸਲ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਹਿ ਸਕਦੇ
ਹੋ ਕਿ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਬਾਈਕ ਵੇਚ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ 15,000, 20,000,
25,000 ਦੀ ਨੌਕਰੀ, 20,000 ਦੀ ਨੌਕਰੀ, 30,000, 40,000 ਦੀ ਨੌਕਰੀ,
20,000 ਦੀ ਨੌਕਰੀ, 30,000, 40,000 ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ
ਤੁਹਾਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਪੈਰ ਪਿੱਛੇ।
ਜੇ ਕੋਈ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ੇਰ ਤੁਹਾਡੇ
ਪੈਰ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਹਿੰਮਤ
ਗੁਆ ਬੈਠਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਉਹ ਬਹੁਤ ਛਾਲ ਮਾਰਨ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਕੈਰੀਅਰ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਭਵਿੱਖ ਲਈ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ
ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ. ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਤੁਸੀਂ
ਜ਼ਮੀਨੀ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਬੁਰੀ
ਤਰ੍ਹਾਂ ਫਸ ਣ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ.
ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਵਾਪਸ ਜਾਣ
ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦੇ। ਇਹ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦੇ ਯੋਗ
ਹੋਵੋਂਗੇ। ਅਤੇ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਖੁਦਕੁਸ਼ੀ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਦਿ. ਇਹ ਵਿਕਲਪ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਇਸ ਲਈ, ਵਿਕਲਪ ਕੀ ਹੈ? ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਲਈ।
ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਲਈ, ਇਹ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਪਡੇਟ
ਕਰੋ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਪਗ੍ਰੇਡ ਕਰੋ.
ਇਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਤਿਭਾਸ਼ਾਲੀ ਹੋ, ਪਰ ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਓਨੇ ਹੀ
ਪ੍ਰਤਿਭਾਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਜਿੰਨੇ ਅੱਜ ਮੁਕਾਬਲੇ ਦੀ ਮੰਗ ਹੈ?
ਮੰਗ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ 50,000 ਕਮਾ ਰਹੇ ਹੋ ਅਤੇ 60,000 ਪ੍ਰਤੀ ਮਹੀਨਾ
ਖਰਚ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।
ਨਹੀਂ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ 60,000 ਰੁਪਏ ਪ੍ਰਤੀ ਮਹੀਨਾ ਖਰਚ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ
ਤੁਹਾਨੂੰ 2 ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਕਮਾਉਣੇ ਪੈਣਗੇ।
ਇਸ ਲਈ, 2 ਲੱਖ ਕਮਾਉਣ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਪਏਗਾ?
ਅਤੇ ਹੁਣ, ਜਿੰਨਾ ਤੁਸੀਂ ਸਮਰੱਥ ਹੋ, 2 ਲੱਖ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਗੁੰਮ ਹੋਇਆ
ਹਿੱਸਾ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸਫਲਤਾ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਤੁਸੀਂ 2 ਲੱਖ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ
ਸਕਦੇ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਪਏਗਾ.
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਜ਼ਮੀਨੀ ਪੱਧਰ ਨੂੰ ਸਮਝੋ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਿਖਲਾਈ ਦਿਓ, ਆਪਣੇ
ਆਪ ਨੂੰ ਅਪਡੇਟ ਕਰੋ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਪਗ੍ਰੇਡ ਕਰੋ. ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ
ਸਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਪੇਸ਼ੇਵਰ, ਵਿਕਰੀ, ਮਾਰਕੀਟਿੰਗ,
ਐਚਆਰ, ਜੋ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਹੋ. ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵੀ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਖੇਤਰ
ਵਿੱਚ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਪਏਗਾ।
ਇੱਕ ਵਿਕਰੀ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਵਜੋਂ, ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ
ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਵੇਂ ਵੇਚਣਾ ਹੈ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਕਿਵੇਂ
ਖਰੀਦਣਾ ਹੈ? ਗੱਲਬਾਤ ਦਾ ਹੁਨਰ ਅਤੇ ਯਕੀਨ ਦਿਵਾਉਣ ਦਾ ਹੁਨਰ, ਇਹ ਦੋ
ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੁਨਰ ਹਨ. ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਹੁਨਰ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਇਹ
ਜਾਦੂ ਦੀ ਛੜੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਇਸ ਦੇ ਲਈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਠੋਸ ਉਤਪਾਦ ਗਿਆਨ, ਮਾਰਕੀਟ ਗਿਆਨ, ਨਵੀਨਤਮ ਗਿਆਨ,
ਦਿਨ 1 ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ. ਅਤੇ ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਵੀ
ਤੁਸੀਂ ਖਰੀਦਣ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਨਾ ਖਰੀਦੋ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ
ਖਰੀਦਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ.
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਸਬਜ਼ੀ ਮੰਡੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਜਦੋਂ ਵੀ ਤੁਸੀਂ
ਕਿਸੇ ਦੁਕਾਨ 'ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਅਖੌਤੀ ਮੱਧਮ ਵਰਗ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਉਹ ਇੱਕ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਜਾ ਕੇ ਖਰੀਦਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਹੰਕਾਰ ਹੈ ਕਿ ਮੈਨੂੰ
4 ਦੁਕਾਨਾਂ 'ਤੇ ਸੌਦੇਬਾਜ਼ੀ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਇਹ ਕਰੋ, ਇਹ ਕਰੋ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ. ਇਹ 10 ਰੁਪਏ ਬਚਾਉਣ ਬਾਰੇ
ਨਹੀਂ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਸਬਜ਼ੀ ਮੰਡੀ ਵਿੱਚ ਬਚਾਓਗੇ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ
ਗੱਲਬਾਤ ਦੇ ਹੁਨਰ ਨੂੰ ਸਿੱਖਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਸਬਜ਼ੀ ਮੰਡੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੰਭਵ
ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੋਟੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਨਿਰਣਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ
ਅਤੇ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਕੀ ਤੁਸੀਂ
10 ਰੁਪਏ ਬਚਾ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉੱਥੇ 10 ਰੁਪਏ ਬਚਾ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ ਬਾਜ਼ਾਰ
ਵਿੱਚ 100 ਦੀ ਬਚਤ ਕਰੋਗੇ, ਤੁਸੀਂ 10,000 ਦੀ ਬਚਤ ਕਰੋਗੇ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ
ਵੱਡੀ ਸੌਦੇਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਬਚਤ ਵੀ ਕਰੋਗੇ। ਹੁਨਰ ਉਹੀ ਹੋਣ ਜਾ ਰਿਹਾ
ਹੈ। ਤਾਂ ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਸਬਜ਼ੀ ਮੰਡੀ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕਰਦੇ ਹੋ? ਸਭ ਤੋਂ
ਪਹਿਲਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਬਾਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹੋ.
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਮਾਂ ਬਰਬਾਦ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਨਹੀਂ,
ਨਹੀਂ, ਨਹੀਂ, ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸਮਾਂ ਬਰਬਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਹ ਬਾਜ਼ਾਰ
ਸਿੱਖ ਰਿਹਾ ਹੈ. ਜਿਸ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰ ਸਕੋਗੇ, ਤੁਸੀਂ
ਉੱਥੋਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋਗੇ।
ਕਿਉਂਕਿ ਬਾਜ਼ਾਰ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੁਹਾਨੂੰ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਪਤਾ
ਲੱਗ ਜਾਵੇਗਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੋਂ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ। ਕਿਉਂਕਿ
ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਦੁਕਾਨ 'ਤੇ ਗਏ ਸੀ, ਤੁਸੀਂ ਉੱਥੇ ਵੀ ਗੱਲਬਾਤ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਪਰ
ਉਸਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕੀਮਤ ਦੁੱਗਣੀ ਹੈ.
ਉਸਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ 5 ਰੁਪਏ ਦੀ ਕੀਮਤ ਦੱਸੀ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਗੱਲਬਾਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ
ਇਸ ਨੂੰ 8 ਰੁਪਏ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ 2 ਰੁਪਏ ਬਚਾਏ।
ਤੁਸੀਂ 3 ਰੁਪਏ ਵਾਧੂ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ? ਜੇ
ਤੁਸੀਂ ਬਾਜ਼ਾਰ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇਗਾ.
ਇਸ ਲਈ ਗੱਲਬਾਤ ਇਕ ਹੁਨਰ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਲਈ ਬਾਜ਼ਾਰ ਦਾ ਗਿਆਨ, ਜ਼ਮੀਨੀ
ਹਕੀਕਤ ਦਾ ਗਿਆਨ ਹੋਣਾ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ. ਅਤੇ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਚੰਗੇ
ਖਰੀਦਦਾਰ, ਚੰਗੇ ਖਰੀਦਦਾਰ ਬਣਨ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਚੰਗੇ
ਵਿਕਰੇਤਾ ਬਣ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਤੁਸੀਂ ਕੇਵਲ ਉਦੋਂ ਹੀ ਇੱਕ ਚੰਗੇ ਵਿਕਰੇਤਾ ਬਣ ਸਕਦੇ ਹੋ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ
ਇੱਕ ਚੰਗੇ ਖਰੀਦਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਸਸਤੀ ਕੀਮਤ 'ਤੇ ਕੋਈ
ਪ੍ਰੋਡਕਟ ਖਰੀਦਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਜ਼ਾਰ 'ਚ ਬਿਹਤਰ ਮੁਨਾਫੇ
'ਤੇ ਵੇਚ ਸਕੋਗੇ।
ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਅਸਲ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੀ ਹੈ। ਅਤੇ ਉਹ
ਅਜੇ ਵੀ ਉੱਥੇ ਹੈ. ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਉੱਥੇ ਹੈ। ਵਾਰਸਾ ਵੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ 5
ਕਾਰਾਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ. ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ
ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੂੰ ਖੁਦ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਜੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਰ ਮਹੀਨੇ
10 ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਕਮਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਉਹ ਹਰ ਮਹੀਨੇ 10 ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਕਮਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ
ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹੋਗੇ। ਉਸ ਕੋਲ 5 ਕਾਰਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਵਾਰਸਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੈ। ਉਸ
ਦੇ ਅਧੀਨ 20-30-40 ਲੋਕ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਲੇ ਮਤਭੇਦ
ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਵਰਤਮਾਨ ਦੇ ਬਾਜ਼ਾਰ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਡਰਾਈਵਰ ਕੀ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਕੀ
ਹੈ। ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਜ਼ਦੂਰ ਕੀ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ
ਸਮੇਂ ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਦੇਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪੁਲਿਸ ਕੋਲ
ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਲੋਕ ਹਨ।
ਕਿਉਂਕਿ ਲਾਲ ਸਿਗਨਲ 'ਤੇ ਬੈਠਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਜ਼ਮੀਨੀ ਹਕੀਕਤ ਬਾਰੇ ਜਾਣਦੇ
ਹਨ।
ਤੁਸੀਂ ਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਹੋ ਅਤੇ ਹਕੀਕਤ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਤੁਰ ਰਹੇ ਹੋ।
ਤਾਂ ਫਿਰ ਤੁਹਾਡਾ ਨੈੱਟਵਰਕ ਕੌਣ ਹੈ? ਤੁਹਾਡਾ ਮੁਖਬਰ ਕੌਣ ਬਣ ਰਿਹਾ ਹੈ?
ਉਹ ਜੋ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿਣਾ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।
ਜ਼ਮੀਨ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹੋ।
ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਦੋ ਤਰੀਕੇ ਦੱਸੋ।
ਜਾਂ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸਮਰਪਣ ਕਰੋ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀਅਤ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।
ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਕਿਉਂਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਵਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਇੱਕ ਕਵਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ ਹੋ
ਗਏ ਹੋ।
ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਮਿਥਿਹਾਸ ਨੂੰ ਤੋੜਨਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ।
ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵੀ ਤੋੜਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ।
ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੋਵੋਗੇ। ਜਿਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ
ਜਾਵੇਗਾ।
ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਸਮੱਸਿਆ ਹੈ.
ਇਹ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਅਸਲ ਸਮੱਸਿਆ ਉਦੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ
ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਸਮੱਸਿਆ ਹੈ।
ਹਾਂ।
ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਬਣਾ ਦੇਣਗੇ।
ਤੁਸੀਂ ਭੁੱਖੇ ਸੌਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ। ਲੋਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੌਣ ਨਹੀਂ ਦੇਣਗੇ।
ਤੁਸੀਂ ਦੋ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ। ਲੋਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਿਉਣ
ਨਹੀਂ ਦੇਣਗੇ।
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਔਸਤ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਭੇਜਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ। ਲੋਕ
ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੜ੍ਹਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਨ ਦੇਣਗੇ।
ਅਸਲ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ੧੫ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ
ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਹਾਂ।
ਵੱਡੇ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਮੈਂ ਆਈ.ਆਈ.ਟੀ. ਵਿੱਚ ਜਨਰਲ ਮੈਨੇਜਰ ਪੱਧਰ ਤੱਕ ਸਿਖਲਾਈ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ
ਹਾਂ।
ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਜੋ 2000 ਮਹੀਨਾਵਾਰ ਫੀਸ ਅਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਜੋ
20,000 ਮਹੀਨਾਵਾਰ ਫੀਸ ਅਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦੋਵੇਂ ਸਾਡੀ ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠਦੇ ਹਨ।
ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਜੋ 2000 ਮਹੀਨਾਵਾਰ ਫੀਸ ਅਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਜੋ
20,000 ਮਹੀਨਾਵਾਰ ਫੀਸ ਅਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਆਈਆਈਟੀ, ਨੀਟ, ਯੂਪੀਐਸਸੀ ਦੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ,
ਅਸਲ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਉੱਥੇ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵੱਡੇ ਸਕੂਲ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।
ਪਰ ਅਸੀਂ ਅਖੌਤੀ ਮੱਧਮ ਵਰਗ ਹਾਂ।
ਵੱਡੇ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿੱਚ।
ਦਰਅਸਲ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਸਥਿਤੀ ਕੀ ਹੈ? ਮਾਪੇ ਜਾਂ ਤਾਂ
ਅਸਲੀਅਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਜਾਂ ਜਾਣਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ।
ਜਾਂ ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ.
ਇਹ ਰਾਖਵਾਂਕਰਨ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਹੈ।
ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਰਾਖਵਾਂਕਰਨ ਦੇ ਕੇ ਅਸੀਂ ਐਸਸੀ, ਐਸਟੀ, ਓਬੀਸੀ ਨਹੀਂ
ਵਧਾ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਇਹ ਨੇਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ 5 ਸਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ।
ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਹੀ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਆਉਣਾ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਰਾਖਵਾਂਕਰਨ
ਦੇਣਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਇਸ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣਾ ਦਿਮਾਗ ਗੁਆ ਰਹੇ ਹਨ।
ਅੱਜ ਐਸਸੀ, ਐਸਟੀ, ਓਬੀਸੀ ਦਾ ਬੱਚਾ ਪੜ੍ਹਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਰਾਖਵਾਂਕਰਨ ਵਿੱਚ ਆਉਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਧੇ ਅੰਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨੇ ਪੈਣਗੇ।
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ ਕਾਲਜ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨੀ ਹਕੀਕਤ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਐਸਸੀ, ਐਸਟੀ, ਓਬੀਸੀ ਅਤੇ ਜਨਰਲ ਕਲਾਸ ਦੇ ਬੱਚੇ ਹਨ।
ਉਹ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਵਾਲੇ ੪ ਕਮਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਹਨ।
ਆਮ ਵਰਗ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਮਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਰਾਤ ਦੇ 2 ਵਜੇ ਪੜ੍ਹ
ਰਿਹਾ ਹੈ.
ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾ ਕੇ ਸੌਂ ਰਹੇ ਹਨ।
ਅਤੇ ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤੁਸੀਂ ਬਦਕਿਸਮਤ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਮ ਵਰਗ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੋ।
ਅਸੀਂ ਅਨੰਦ ਲੈ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਗੱਲ ਕਰ ਲੈਣ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਕਹਿ
ਰਹੇ ਹਨ।
ਉਹ ਐਸਸੀ, ਐਸਟੀ, ਓਬੀਸੀ ਭਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅੱਧੇ ਅੰਕ ਪਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਤੇ ਉਹ ਗਰੀਬ ਆਦਮੀ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਉਹ ਪੜ੍ਹਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ।
ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਆਦਤ ਨਹੀਂ ਪੈ ਰਹੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਾਖਵਾਂਕਰਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾ
ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕੀਤਾ
ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ?
ਕੀ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਕੀ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ?
ਨਹੀਂ।
ਇਸ ਲਈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰਾਖਵਾਂ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ
ਚਾਹੀਦਾ.
ਸਾਨੂੰ ਸਖਤ ਮਿਹਨਤ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ।
ਸਾਨੂੰ ਸਖਤ ਮਿਹਨਤ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਹੈ।
ਇਹ ਸਮਾਜ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਰਾਖਵਾਂਕਰਨ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਸਕੂਲ
ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ,
ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਹੀ ਇਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵੱਡੇ ਸਕੂਲਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੈਦਾਨ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ.
ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਇਹ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ
ਕਿਹੜਾ ਸਕੂਲ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ
ਉੱਥੇ ਰੱਖਿਆ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਅੱਜ, ਦਾਨ ਬੱਚੇ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੈ.
ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਥੇ ਅਜਿਹਾ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਕੱਲ੍ਹ, ਉਹ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨਗੇ।
ਪਰਸੋਂ, ਉਹ ਇੱਕ ਕਾਰੋਬਾਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਗੇ.
ਅਤੇ ਕੀ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਸਲ ਗੱਲ ਦੱਸਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ?
ਇਹ ਵੀ ਸੱਚ ਹੈ।
ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੇ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਕਾਰੋਬਾਰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।
ਉਸਨੇ ਸਿੱਖ ਲਿਆ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਦੀ ਸਕੂਲ ਅਤੇ ਕਾਲਜ ਦੀ ਡਿਗਰੀ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਡਿਗਰੀ ਹੈ.
ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ।
ਦਿਖਾਵੇ ਲਈ, ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ.
ਇਸ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਵੱਡੀਆਂ
ਪਾਰਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕੇ।
ਮੇਰਾ ਬੇਟਾ ਬੀ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਥਾ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਉੱਚ ਵਰਗ ਲਈ ਸਹੀ ਹੈ.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਇੰਨਾ ਕੁਝ ਹੈ, ਇੰਨਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਦੱਸਾਂ?
ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਦੋਸਤ ਸੀਏ ਹੈ।
ਉਹ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਘਰ ਦੀ ਟਿਊਸ਼ਨ ਦੇਣ ਲਈ ਕਿਸੇ ਪੋਸਟ ਏਰੀਆ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ
ਹੈ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਦੋ ਬੱਚੇ ਹਨ।
ਇੱਥੇ 2000 ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਘਰ ਹੈ।
ਘਰ ਵਿੱਚ 10 ਨੌਕਰ ਹਨ।
ਪਤੀ ਦਾ ਇੱਕ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਕਾਰੋਬਾਰ ਹੈ।
ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ, ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ 20 ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਸਟੇਸ਼ਨ ਤੋਂ ਬਾਹਰ
ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਡਮ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ 3 ਕੱਪੜੇ ਬਦਲਣ
ਲਈ, 3 ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੇਕਅੱਪ ਕਰਨ ਲਈ, ਗਹਿਣੇ ਪਾਉਣ ਲਈ, ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਲਈ
ਇੱਕ ਲੜਕੀ ਨੂੰ 2.5 ਲੱਖ ਤਨਖਾਹ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। 2.5 ਲੱਖ ਰੁਪਏ।
ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਸ਼ੋਅ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ
ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਕੁਝ ਹੈ।
ਉਹ ਇਹ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਕਿਉਂਕਿ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਉੱਚ ਵਰਗ ਦੇ ਹਨ.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਇੰਨਾ ਕੁਝ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਖਰਚ ਕਰਨ ਲਈ ਜਗ੍ਹਾ ਲੱਭਦੇ ਹਨ।
ਮੈਂ ਉਸ ਜ਼ੋਨ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਬੱਚਾ ਔਸਤ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਦਾ ਕਾਰੋਬਾਰ, ਜਿਸ ਨੇ
ਇੰਨਾ ਸਾਮਰਾਜ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲੇਗਾ.
ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਖੂਨ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਹ
ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਰਿਹਾ ਹੈ.
ਮੈਂ ਮੱਧਮ ਵਰਗ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈ
ਕਿ ਇਹ ਕੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਅਤੇ ਇਸ ਕਾਰਨ, ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ.
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਤੁਹਾਡੇ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ
ਹਾਂ, ਕੈਰੀਅਰ ਬਾਰੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਚੁਣਨ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਸ ਕੈਰੀਅਰ
ਦੇ ਭਵਿੱਖ ਬਾਰੇ.
ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਨੌਕਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਾਰੋਬਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।
ਤਾਂ, ਨੌਕਰੀ ਦਾ ਕੈਰੀਅਰ ਕੀ ਹੈ?
ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕਿਸ ਲਈ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ?
ਆਪਣੀ ਕੰਪਨੀ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਲਈ, ਕੰਪਨੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ
ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਲਈ.
ਤੁਹਾਡਾ ਭਵਿੱਖ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤੁਹਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਕੋਲ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਉਸ ਕੈਰੀਅਰ ਦਾ ਭਵਿੱਖ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਜਨਰਲ ਮੈਨੇਜਰ ਬਣ ਗਏ, ਤੁਸੀਂ ਰਿਟਾਇਰ ਹੋ ਗਏ, ਇਹ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ
ਹੈ। ਉਸ ਕੈਰੀਅਰ ਦਾ ਅੰਤ ਉਥੇ ਹੈ.
ਇਸ ਲਈ, ਇੱਕ ਕੈਰੀਅਰ ਚੁਣੋ, ਜਿਸਦਾ ਅੰਤ ਤੁਹਾਡੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ
ਨਹੀਂ ਹੈ. ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤੁਹਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਤਬਾਦਲਾ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇੱਕ ਜਾਇਦਾਦ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਨਿਵੇਸ਼ ਵਜੋਂ, ਇੱਕ ਸੰਪਤੀ ਵਜੋਂ,
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਬਾਦਲਾ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਵਰਤਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ
ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਸੀ।
ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਉੱਥੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਜ਼ੀਰੋ ਤੋਂ ਨਹੀਂ।
ਫਿਰ ਇਹ ਗੋਲ ਚੱਕਰ ਜਾਰੀ ਰਹੇਗਾ।
ਅਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਬੱਚਾ ਉੱਥੇ ਹੋਵੇਗਾ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਸੀ।
ਬਾਬਾ, ਤੇਰੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਤਰੱਕੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?
ਹਾਂ।
ਸੱਚ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।
ਅੱਗੇ ਵਧੋ।
ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਰੈਫਰਲ ਕੋਡ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ
ਸਾਈਨ ਅਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਇਨਾਮ ਮਿਲਣਗੇ.
ਇਹ ਦਿਲਚਸਪ ਲੱਗਦਾ ਹੈ.
ਹਰ ਦੋਸਤ ਲਈ ਜਿਸਦਾ ਤੁਸੀਂ ਹਵਾਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਪੁਆਇੰਟ ਕਮਾਉਂਦੇ
ਹੋ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਛੋਟਾਂ ਜਾਂ ਨਕਦ ਇਨਾਮਾਂ ਲਈ ਰੀਡੀਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ
ਨੌਕਰੀ ਦੀ ਗਰੰਟੀ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ.
ਮੈਨੂੰ ਅੰਦਰ ਗਿਣੋ।
ਮੈਂ ਇਸ ਸ਼ਬਦ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੋਸਤਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ ਯਕੀਨੀ
ਬਣਾਵਾਂਗਾ।