तुम्हा सर्वांना गुड इव्हनिंग.
हा विनीत गौतम आहे, तुझा प्रशिक्षक आहे, तुझा ट्रेनर आहे.
आणि आज,
मी बोलणार आहे
तुम्हा सर्व व्यावसायिकांसाठी काहीतरी.
जेव्हा जेव्हा तुम्ही तुमचं करिअर निवडणार आहात,
जेव्हा जेव्हा तुम्ही तुमचं करिअर ठरवणार असाल तेव्हा काहीही
करणं पुरेसं नसतं.
तू जे काही करणार आहेस,
येत्या भविष्यात तुमच्यासाठी काय परिणाम होणार आहे?
ही गंभीर बाब आहे.
अत्यंत गंभीर बाब आहे.
तुम्ही तुमच्या करिअरसाठी जे काही करणार आहात, जे काही करत
आहात,
अशी अनेक मुले आहेत ज्यांनी B.Com केले आहे.
आणि ते बँकेत खाती उघडण्यात व्यस्त असतात.
त्यांनी बीसीए केले असून मार्केटिंगचे काम करत आहेत.
त्यामुळे B.Com, बीसीए किंवा बीबीएला प्रवेश घेण्यापूर्वी
त्याचा विचार करा, नीट विचार करा, समजून घ्या आणि निर्णय घ्या.
मगच तुम्ही सामील व्हा.
आणि जेव्हा तुम्ही याचा विचार केला असेल, तुम्ही ठरवलं असेल,
जॉईन झालात, मग त्या क्षेत्रात करिअर करा.
आज खरं तर मी इथेही काहीतरी वेगळं बोलणार आहे.
प्रोफेशनल व्हायचं असेल, प्रोफेशनल व्हायचं असेल तर नोकरी कशी
करायची, त्यात तुम्ही शून्यापासून सुरुवात केली, हळूहळू,
हळूहळू वाढत गेलात आणि त्यानंतर तुम्ही टॉप लेव्हलवर पोहोचता
आणि एक दिवस तुम्ही निवृत्त होतात.
यात तुम्ही कुणाला उभं केलंत?
भविष्य काय आहे? जेव्हा तुम्ही नोकरी करता तेव्हा तुम्ही
तुमच्या भविष्याबद्दल बोलता.
त्यापलीकडे मी काहीतरी बोलत आहे.
जर तुम्ही गोंधळत असाल तर,
मग मला तुला काहीतरी दाखवायचं आहे.
तुम्ही ते बघा, मग तुम्हाला अधिक चांगल्या प्रकारे समजू शकेल.
मग आज मी तुझ्याशी काय बोलत होतो,
तुम्ही पाहिलेली कथा, करिअरचं स्थैर्य,
मी नोकरीच्या स्थैर्याबद्दल बोलत नाही,
मी करिअरच्या स्थैर्याबद्दल बोलत आहे.
तुम्ही ऐकलेली गोष्ट अशी की, एका कंपनीच्या गेटवर एक समोसा
विक्रेता समोसा विकतो आणि कंपनीचे लोक बहुतेक ब्रेकच्या वेळी
येऊन समोसे खातात.
एके दिवशी कंपनीचा मॅनेजर,
जेव्हा तो समोसा खायला आला तेव्हा तो विनोद करण्याच्या
मनःस्थितीत होता आणि तो म्हणाला, तू समोसे विकून आपला वेळ
वाया घालवत आहेस.
तू माझ्यासारखा कंपनीत असतास तर माझ्यासारखा मॅनेजर झाला
असतास.
समोसा विक्रेत्याने थोडा वेळ विचार केला आणि मग म्हणाला, नाही
सर, माझं काम तुमच्यापेक्षा चांगलं आहे.
१० वर्षांपूर्वी जेव्हा मी माझं काम सुरू केलं,
मी १०००-२००० कमावायचे, टोपलीत समोसे विकायचे.
तू या कंपनीत सुपरवायझर म्हणून कारकीर्द सुरू केलीस, जेव्हा
तू १०,००० कमावत होतास, तेव्हा तू माझ्यापेक्षा ५-१० पट जास्त
होतास.
आज मी महिन्याला दोन लाख रुपये कमावतो आणि तुम्ही महिन्याला
५० हजार रुपये कमावता.
पण तो म्हणाला,
हे मी म्हणत नाही कारण तू माझ्यापेक्षा ५ पट जास्त सुरुवात
केलीस आणि आज मी तुझ्यापेक्षा ४ पट जास्त कमावतो.
माझं काम तुझ्यापेक्षा चांगलं आहे असं मी म्हणत नाही,
कारण मी जो व्यवसाय सुरू केला आहे, त्याचा फायदा माझा मुलगा
घेईल.
जेव्हा माझा मुलगा इथे बसेल, तेव्हा तो महिन्याला दोन लाख
रुपयांपासून उत्पन्न सुरू करेल.
आणि जर तुम्हाला तुमच्या जागी तुमच्या मुलाला बसवायचे असेल तर
हे शक्य नाही.
त्याला पुन्हा १० ते २० हजार रुपयांपासून सुरुवात करावी
लागणार आहे.
तुम्ही मेहनत केली, तुम्ही मेहनत केली नाही, केली, असा विचार
करत आहात, पण जी कंपनी तुम्ही मोठी केली, त्याचा फायदा
कंपनीच्या मालकाच्या मुलाला मिळेल, तुमच्या मुलाला नाही.
आता तुम्हीच सांगा, कोणाचं काम चांगलं आहे?
तुम्ही तुमच्या प्रोफेशनमधलं तुमचं भवितव्य, तुमच्या
प्रोफेशनमधलं भवितव्य, तुमचं भविष्य, तुम्ही निवडणारं करिअर,
त्या करिअरचं भवितव्य काय याचा विचार करता.
त्या गोष्टीबद्दल मी आज बोलत आहे.
आपण जे काही करणार आहात, कदाचित या वेळी आपण करण्यास सक्षम
आहात.
कारण आज आपण दु:ख भोगत आहोत, वाईट काळाला सामोरे जात आहोत आणि
वाईट काळात चांगले दिवस जन्माला येतात. आज आपण चांगले झालो
आहोत, मेहनतीने उभे राहिलो आहोत.
त्याचा फायदा पुढील पिढी घेईल.
तर, मला एवढेच म्हणायचे आहे की, तुम्ही कोणतेही करिअर निवडणार
आहात, ते करिअर सध्या फक्त तुमचे पालनपोषण करत आहे का? किंवा,
मी पुन्हा म्हणतोय, मी फक्त तुमच्या भविष्याबद्दल बोलत नाही.
मी पिढ्यानपिढ्या बोलत आहे.
प्रत्यक्षात हीच मानसिकता आहे.
आज आपल्या शिक्षण व्यवस्थेने आपल्या मुलांमध्ये एका वेगळ्या
प्रकारची श्रद्धाप्रणाली विकसित केली आहे.
ती शिक्षणव्यवस्था रोजगाराभिमुख झाली आहे.
याबद्दल, रोजगाराभिमुख अभ्यासक्रमांबद्दल आपण लिहितो.
त्यातून कर्मचारी तयार होत आहेत, व्यावसायिक तयार होत नाहीत.
आणि बर् याच परिस्थितीत कर्मचारी तयार करणेदेखील शक्य होत
नाही.
तंत्रशिक्षणाबद्दल बोललो तरी त्या व्यक्तीचे ध्येय कर्मचारी
बनणे असते, व्यावसायिक बनणे नाही.
येथे आमच्या अ ॅपवर, प्योर प्रोफेशनलवर, आमची टॅगलाइन आहे,
आम्ही व्यावसायिक तयार करतो.
आणि व्यावसायिक कोण आहेत?
प्रोफेशन असं कधीच होऊ शकत नाही.
हे फक्त एक काम आहे, जे आपल्यापुरते मर्यादित आहे.
आणि, अनेकदा एखाद्या कंपनीत १०-२० वर्षे काम केल्यानंतरही
तुम्हाला असुरक्षित वाटते.
तुम्हाला तुमच्या घराबद्दल सर्व काही समजलं आहे.
तुम्ही स्वतःचे कपाट बनवले आहे.
तुम्ही प्रत्येक गोष्टीशी जुळवून घेतले आहे.
दैनंदिन वेळापत्रक, वेळ, टेबल, खुर्ची, सर्व काही जुळवून
घेण्यात आले आहे.
पण तुम्हाला माहित नाही, कोणत्या दिवशी तुम्हाला बोलावून
पॅकिंग करायला सांगितलं जाईल, की आज तुमचा शेवटचा दिवस आहे.
विशेषत: मी वरिष्ठ व्यावसायिकांबद्दल बोलत आहे.
एचआर नियमांनुसार वरिष्ठ व्यावसायिक पूर्णपणे असुरक्षित असतात.
एचआर विभाग, कंपनीला अधिकार आहे, की कोणालाही नोटीस दिली जाऊ
शकते आणि ताबडतोब बडतर्फ केले जाऊ शकते.
पहिल्या दिवसापासून गेट बंद केले जाते.
तुम्ही २० वर्षांपासून येत आहात, तुम्ही कंपनीचे जनरल मॅनेजर
होऊ शकता किंवा तुम्ही मोठ्या पदावर राहू शकता.
परंतु, दुसऱ्या दिवसापासून गार्डला सांगितले जाते, की या
व्यक्तीला गेटच्या आत जाऊ देऊ नये.
तुमच्याबद्दल सर्व काही समजून घेतलेल्या तुमच्यासोबत हे
कधीही, केव्हाही, केव्हाही घडू शकतं.
यावर विश्वास ठेवा.
आपण व्यावसायिक आहात, म्हणून आपल्याला एचआर नियम माहित असणे
आवश्यक आहे.
माहिती नसेल तर एचआरचे नियम वाचा.
इतकी असुरक्षितता आहे.
कनिष्ठ स्तरावरील कर्मचाऱ्यांवरही मोठा अन्याय होत आहे.
परंतु, युनियनमुळे, कामगार कायद्यामुळे ते अजूनही सुरक्षित
आहेत.
अजूनही सुरक्षित आहे.
आणि जे स्वतःला असुरक्षित समजतात, जे वरिष्ठ पातळीवरील आहेत,
ते पूर्णपणे असुरक्षित आहेत.
स्व।
मी आत्तापर्यंत स्वत:बद्दल बोलणार आहे.
मी पुढच्या पिढीबद्दल बोलणार आहे, तर ही कथा ऐकली तर पुढच्या
पिढीची काहीच भूमिका नाही, हे या कथेवरून स्पष्ट होते.
भविष्यासारखं काहीच नसतं.
काहीही नाही।
तुम्ही म्हणाल, की मी २ वर्षांपूर्वी माझी नोकरी सोडेन आणि
माझा मुलगा माझी जागा घेईल. जर तुम्ही २ वर्षांपूर्वी जनरल
मॅनेजर म्हणून नोकरी सोडली तर तुमचा मुलगा जीएम होईल का?
नाही, तो करणार नाही.
मी खरं बोलतोय.
त्यामुळे तुमच्या मुलाचे भवितव्य कुठे आहे?
मी, झलमुरी विकली आहे ना?
गेल्या २० वर्षांपासून...
मी एका व्यक्तीला ओळखतो, ज्याला तुम्ही नुकतीच समोसाची गोष्ट
ऐकली आहे.
प्रात्यक्षिक।
त्याचे वडील ही वस्तू विकत असत, एक छोटासा स्टॉल घेऊन.
मुलगाही लहान होता.
मदतीचा हात म्हणून ते त्याला सोबत घेऊन यायचे.
तो संध्याकाळी यायचा आणि थोडी फार मदत करायचा. अनेकजण
विचारतात, समोसा विक्रेत्याचा मुलगा येईल का?
नाही।
लहानपणापासूनच तो आपल्या व्यवसायात गुंतलेला आहे. आज मारवाडी
समाज असेल तर,
बनिया समाज, विकसित होत आहे,
पंजाबी समाज, व्यवसायात विकसित होत आहे, तर त्याचे कारण
म्हणजे, त्यांच्या घरातील वातावरण व्यवसायाभिमुख आहे. आणि,
मुलाच्या रक्तात ती गोष्ट येते, घरात, ऑफिसमध्ये, दुकानात,
कंपनीत, तिकडे चर्चा करताना
तसेच तो घरातून निरीक्षण करत आहे.
कौटुंबिक पार्श्वभूमीची चर्चा झाली की ती केली जाते, कारण,
कौटुंबिक पार्श्वभूमीचा प्रभाव दिसेल, दिसेल, दिसेल,
नैसर्गिकरित्या दिसेल.
त्यामुळे मी बोलत होतो, झलमुरी विकणाऱ्यांबद्दल.
चन्ना वगैरे मिसळून ते बनवतात.
खूप छान बनवलं आहे.
मी एका छोट्या गोष्टीबद्दल बोलत आहे.
पण, ज्या गोष्टीला आपण लहान समजतो, जसे गोलगप्पा, समोसा,
आत्ताच,
मी समोसाचं एक उदाहरण पाहिलं.
मॅनेजर त्याच्या पोस्टला मारत आहे, की रामसिंग, समोसा विकून
तू तुझं आयुष्य बरबाद केलंआहेस.
तू कंपनीत असतास तर माझ्यासारखा मॅनेजर झाला असतास, तुला रु.
काय म्हणाला समोसा विक्रेता?
सर, मी रु. पासून सुरुवात केली.
1000-2000, आपण रु. पासून सुरुवात केली.
तुम्ही १०,००० ते ५०,००० रुपयांपर्यंत पोहोचला आहात.
मी २,००,००० रुपयांपर्यंत पोहोचलो आहे.
हो।
आजकाल सोशल मीडियावर तुम्ही अशा क्लिप्स पाहिल्या असतील, अशा
रील्स पाहिल्या असतील की, टिक्की विक्रेत्याजवळ, गोलगप्पा
विक्रेत्याजवळ, एमएनसीजीमध्ये काम करणाऱ्या एका जोडप्याच्या
हातात आयफोन असतो आणि चुकून गोलगप्पा विक्रेता विचारतो,
मॅडम, यासाठी किती खर्च येतो?
ते दर सांगत नाहीत, त्याची खिल्ली उडवतात.
तुम्ही टिक्की विक्रेते आहात, गोलगप्पा विक्रेते आहात,
आयफोनबद्दल बोलत आहात?
त्याची किंमत दीड लाख रुपये आहे.
दीड लाख रुपये.
हे तुमच्या हातात नाही, तुमच्या हातात नाही.
रु. कमावणारी व्यक्ती.
दीड लाख, पगार मिळतो रु.
दरमहा ५०,००० .
ही कल्पना रु.
ते मी पुन्हा एकदा समजावून सांगेन.
नेमके आज आपण ज्याला कनिष्ठ वर्ग म्हणतो आणि स्वत:ला कनिष्ठ
वर्गही म्हणवून घेतो, तो खरोखरच मध्यमवर्गीय झाला आहे.
आणि हा मध्यमवर्ग, हा मध्यमवर्ग, तो ज्या घरात राहतो त्या
घराची अवस्था खालच्या वर्गापेक्षाही वाईट आहे.
घरात काम करणारी गृहिणी २००० रुपये कमावते, पाच ठिकाणी काम
करते आणि १०,००० रुपये कमावते.
सभागृहात पाच सदस्य असतात. १०,००० रुपयांत ते सर्व काही करतात.
घराचे उत्पन्न ५०,००० रुपये आहे.
आणि मी तुम्हाला हेही सांगू इच्छितो की, ज्या घरांमध्ये
मोलकरीण काम करते, तिथे उत्पन्न फक्त ५०,००० रुपये आहे.
पण एक फरक आहे.
उत्पन्न रु.
५०,०००, पण मध्यमवर्गाच्या कुचंबणामुळे दिखाव्यामुळे मुलाला
चांगल्या शाळेत टाकावे लागते, चांगले कपडे घालावे लागतात,
चांगले अन्न खावे लागते.
या सर्व मंडळांमध्ये त्यांचा मासिक खर्च ६०,००० रुपये आहे.
म्हणजे दरमहा १०,००० रुपये कमी होत आहेत, काहीच शिल्लक राहत
नाही.
तर, मोलकरीण, जिथे ती काम करते, तिथून मॅडम, बायको जेवण घेतात.
अनेकदा तिच्यासाठी जेवण शिजवायची गरज नसते, तिला कपडेही
मिळतात.
तिची मुलं, तिचा नवरा, ते कुठेही काम करतात, ते असेच असतात.
इतरांनी दिलेले कपडे ते आनंदाने परिधान करतात.
आणि जे ५०,००० रुपये कमावतात, ते दान करतात आणि सुखी होतात.
तर, ५०,००० रुपये कमावण्याचा अर्थ असा आहे.
ज्यांचे दरमहा १०,००० रुपयांचे कर्ज आहे, ते ते दान करतात.
तर, त्यांना रु.
५०,०००, त्यांचा खर्च रु.
२०,००० रुपयांची बचत आहे.
त्यांच्या कुटुंबासाठी दरमहा ३०,००० रुपये.
तर, ३०,००० रुपये, हा गोंधळ समजून घ्या.
ज्यांची बचत रु.
दरमहा ३०,००० रुपये, जे मासिक कर्ज घेत आहेत.
दरमहा १० हजार देणगी देत आहेत.
ते स्वत:ला खालचे आणि वरचे समजत आहेत.
आणि हेच आजचे वास्तव आहे.
रु.
५०,००० माणूस दाखवतो आहे की तो रुपये कमावतो.
आणि ते रु.
५०,००० किंवा रु.
10,000 उत्पन्न, त्याच्याकडे ईएमआय आणि इतर गोष्टींमध्ये
काहीही शिल्लक नाही.
तो जुगारात व्यस्त असतो.
आणि त्याची बचत होईल.
दरमहा ३०,००० रुपये कमावून तो रु.
काय करावं साहेब?
तो गरीब माणूस आहे.
तोही निरक्षर आहे.
मोबाईल फोन कसा ऑपरेट करायचा हे आपल्याला माहित नाही.
आम्हाला त्याची दया येते आणि आम्ही त्याला भेटवस्तू देत आहोत.
कोरोनामध्ये हेच घडले.
उच्चवर्गाचे कोणतेही टेन्शन नव्हते.
मध्यमवर्ग खरंतर उपाशी होता, पण त्यांच्या स्वाभिमानामुळे
त्यांना जेवणाची पाकिटे विकत घेता आली नाहीत. आणि हा खालचा
वर्ग आपण गरीब आहोत, दोन पाकिटांची गरज असेल तर २० पाकिटे
विकत घ्यायचे, इतरांना विकायचे.
कोरोनामध्येही त्यांनी आपला व्यवसाय सुरू केला होता.
मी सोशल मीडियावर त्या व्हिडिओबद्दल बोलत होतो, जिथे एक जोडपं
रेडीमेड फूड स्टॉलवर येतं आणि हातात आयफोन असतो आणि रेडीमेड
फूड स्टॉलमालक विचारतो, मॅडम, याची किंमत किती आहे?
मॅडम म्हणाल्या,
रेडीमेड फूड स्टॉल मालक, जो रु.
१००-२००, आयफोनबद्दल बोलत आहे.
याची किंमत किती आहे?
आपल्या मर्यादेत राहा.
तो म्हणतो, मॅडम, निदान मला तरी सांगा.
तो म्हणतो,
तुम्ही पुन्हा बोलत आहात.
तुम्हाला असं का वाटतं?
तुम्ही स्वत:बद्दल खूप विचार करता.
आपल्या मर्यादेत राहा, जो रु. कमावतो.
आपल्या मर्यादेत राहा.
तो म्हणतो,
मला माझ्या बहिणीला तिच्या वाढदिवसाला भेट द्यायची आहे.
तो म्हणतो,
तू वेडा झाला आहेस.
स्वतःसाठी नाही, तर बहिणीला भेट देण्यासाठी.
तो म्हणतो,
माझं माझ्या बहिणीवर खूप प्रेम आहे.
मला तिला गिफ्ट द्यायचे आहे.
मला हा मोबाईल आवडतो.
मी तिला हेच गिफ्ट देईन.
मग तो म्हणतो,
मी वेडा झालो आहे.
माझ्याकडे दीड लाख रुपयांचा मोबाइल आहे.
आम्ही ५०,००० रुपयांबद्दल बोलत आहोत.
आम्ही दर महिन्याला यावर काम करतो.
तो म्हणतो,
तुम्ही काय कमावता?
दीड लाख रुपयांचा मोबाइल भेट देणार आहात.
तो म्हणतो,
मी ५,०००-७,००० रुपये कमावतो.
तो म्हणतो,
हेच मी म्हणतोय.
जो रु. कमावतो.
१००-२००, कमावतात.
आणि
दीड लाख रुपयांचा मोबाइल भेट देणार आहे.
तो म्हणतो,
मॅडम, तुम्हीच सांगा.
मला ते करावं लागतं.
तो म्हणतो,
मी तुला सांगतो.
तो म्हणतो,
दीड लाख रुपये किमतीचा मोबाइल.
हो।
मी ते या महिन्यापासून घेईन.
बचत.
मी ते या महिन्यापासून घेईन.
बचत.
जो ५०,००० रुपये कमावतो.
मी तुला सांगितलं होतं की
आम्ही महिन्याला ६०,००० रुपये खर्च करतो.
त्यात बचत होत नाही.
तो बचतीबद्दल बोलत आहे.
तो म्हणतो, तू कशाबद्दल बोलतोआहेस?
तो म्हणतो,
आम्ही ५,०००-७,००० रुपये कमावतो.
तो म्हणतो,
महिन्याला ५,०००-७,००० रुपये.
तो म्हणतो,
नाही मॅडम.
एक महिना नाही.
मला दिवसाला ५,०००-७,००० रुपये मिळतात.
मी रोज ७,००० रुपये कमावतो, म्हणजे मला दरमहा २.५ लाख रुपये
मिळतात.
मी असं म्हटल्यावर ते त्यांची टिक्की खात होते, मी त्यांना
२०, २०, ४० रुपये देऊन निघालो.
तुम्ही कधी विचार केला आहे का, समोसे खाण्याची खरी किंमत रु.
१०, रु.
१५, रु.
२ ते रु.
तो ५ पट दराने विकत आहे.
आणि मी अनेक समोसे विक्रेत्यांना ओळखतो जे दररोज 500 समोसे
विकतात.
पण कमाईत ५ रुपयांची भर घातली तर ती २.५ लाख रुपये आहे. रोजची
कमाई.
आम्हाला माहित आहे, हा किरकोळ विक्रीचा व्यवसाय आहे.
आणि दुसरी गोष्ट, सर्वात महत्त्वाची गोष्ट म्हणजे आपण
जमिनीच्या पातळीवरून विचार करत नाही.
आज सरकार म्हणत असेल तर फराळ तळून विरोधक त्याची खिल्ली उडवत
आहेत.
फराळ तळून तुम्हाला स्वयंरोजगार बनवला जात आहे.
आणि माझ्यावर विश्वास ठेवा, तुम्ही ३-६ वर्षे पदवी घेता,
कोणत्या शैक्षणिक व्यवस्थेत, ज्याची तुम्हाला माहितीही नसते,
तुम्ही काय शिकणार आहात, काय शिकणार आहात? तुम्ही तुमचा वेळ
आणि पैसा वाया घालवत आहात.
आणि ३-४ वर्षे पदवी घेतल्यानंतर काय मिळतं?
१०,००० रुपयांची नोकरी मिळत नाही.
आपण B.Com, बीसीए, बीबीए करा आणि नंतर खाते उघडण्यासाठी बँकेत
काम करण्यास सुरवात करा.
बाबा कशाला?
मी म्हणतोय, बारावीनंतर ६ महिने फराळ तळायला शिका.
६ महिने.
समोसे बनवायला, समोसे बनवायला, केटरिंग शिकायला शिका.
एवढा खर्च जाईल असं मला वाटत नाही, कारण तुम्हाला मेहनत करावी
लागेल, पैसा जास्त जाणार नाही.
आणि 6 महिन्यानंतर थोडी शी रक्कम गुंतवून रु.
मी तुम्हाला हे एका चांगल्या कारणासाठी सांगत आहे, जर तुम्ही
रु.
५०,०००, मग रु.
50,000, तो चांगला फराळ असेल, नाहीतर रु.
आणि सगळ्यात मोठी गोष्ट म्हणजे मी म्हणत होतो की, करिअर
डेव्हलप करा, ज्यात तुमचं भविष्य आहे, त्यासोबतच त्या करिअरचं
भविष्यही असायला हवं.
आणि आजच्या तारखेला जर मी तुम्हाला सांगितलं तर ते नेहमीच
बरोबर असलं तरी फूड इंडस्ट्री हा सदाहरित उद्योग आहे.
अन्न उद्योग हा सदाहरित उद्योग आहे.
कारण आपल्याला रोज जेवण खावे लागते आणि रोज बाहेर काढावे
लागते, त्यामुळे ते चालूच राहील.
जोपर्यंत जीव आहे, तोपर्यंत हे काम चालूच राहणार आहे.
कारण आपल्याला रोज जेवण खावे लागते आणि बाहेर काढावे लागते.
रोज जेवण खा आणि रोज बाहेर काढा.
कॉम्प्युटर विकत घेतला तर तो रोज बाहेर काढावा लागतो, असं
नाही.
आपल्याला ते दररोज विकत घेण्याची आवश्यकता नाही, बरोबर?
पण ते रोज खावे लागते.
दर्जेदार समोसे, पकोडे बनवायचे असतील तर,
समोसे बनवताना तुम्हीच सांगा, समोसे विक्रेते १० तुकडे १०
रुपयांना देतात.
५० रुपयांत त्यांनी एक थाळी ठेवली.
आणि ते तुम्हाला सांगतात, त्यावर क्रीम घालतात, हेही लावतात.
तुम्ही प्रामाणिकपणे सांगा, त्या १० तुकड्याची किंमत किती
असेल?
क्वचितच? रु.
ती ३० रुपये समजा.
ते गृहीत धरा.
तरीही प्रति थाळी २० रुपये.
मी गृहीत धरतो आहे.
१०० प्लेट्स, विकल्या तर रु.
पण मी कमी बोलतोय.
१०० असे असतात, ते एक-दोन तासात विकतात.
ते ५०० थाळी विकतात.
आणि आम्ही, जे लोक रुपये कमावतात.
पगार मिळवणारे ५० हजार लोक आपली अधिकृत बॅग घेऊन येतात आणि
त्यांना दाखवतात.
हो य, रमेश, दोन प्लेट्स ठेवा. आणि घरासाठी दोन प्लेट पॅक करा.
आणि महिन्याच्या शेवटी ते म्हणतात,
मी अनेक लोकांना ओळखतो जे रुपये कमावतात.
रमेशकडे जाणारे ५०,००० लोक म्हणतात आणि महिन्याच्या शेवटी
म्हणतात, रमेश, मला रु.
२०००-४००० रुपये. रमेशकडून ते २०००-४००० रुपये घेत आहेत.
शेवटी कारण समतोल असंतुलित झाला आहे.
पण ते हे समजून घ्यायला तयार नाहीत.
ते अजूनही हवेतच जगत आहेत.
मी अनेकदा म्हटले आहे की, तुम्ही काहीही असाल, कुठेही असाल
तरी वास्तव ाचा स्वीकार करा.
सत्य स्वीकारा.
कारण ज्या दिवशी तुम्ही सत्य स्वीकाराल, त्या दिवसापासून
तुमची वाढ सुरू होते.
असं मी अनेकदा म्हटलं आहे.
कारण जोपर्यंत तुम्ही सत्य स्वीकारत नाही, तोपर्यंत तुम्हाला
तुमची अडचण कळणार नाही.
मग तुम्ही उपायाचा विचार करणार नाही.
तुम्ही विचार करणार नाही.
तुम्ही टॅक्सी बुक करा.
कॅब तुम्हाला गंतव्यस्थानी घेऊन जाते का?
नाही।
डेस्टिनेशनच्या आधी लोकेशन टाकावं लागतं.
तू नक्की कुठे आहेस?
त्यानंतरच कॅब तुम्हाला घेऊन जाईल.
ज्या ठिकाणी तुम्हाला पोहोचायचं आहे, ते तुमचं गंतव्य स्थान
आहे.
पण तुम्ही सध्या कुठे आहात हे सांगितल्याशिवाय तुमचा यशाचा
प्रवास सुरू होणार नाही.
लोकेशन म्हणजे
मी तुमची सध्याची परिस्थिती प्रामाणिकपणे स्वीकारण्याविषयी
बोलत आहे.
प्रामाणिकपणे.
दरमहा ५०,००० रुपये पगार मिळतो हे आम्ही दाखवतो.
घरात ४ लोक आहेत जे रु. कमावणाऱ्यावर अवलंबून आहेत.
दरमहा ५०,००० .
त्यामुळे हा दरमहा ५०,००० रुपये पगार नाही.
हे ५ बाय ५० आहे.
5 50 ने विभागले.
हा खर्च ५ सदस्यांच्या वर सुरू आहे.
त्यामुळे ५०,००० रुपये ५ ने वाटून घ्या.
हे १०,००० रुपये होते.
आणि मग तुम्ही ठरवा की ज्याला रु. कमावता येईल त्याच्यासाठी
तुम्ही कोणते कपडे खरेदी करू शकता.
कापडाच्या दुकानात गेल्यावर दरमहा १०,०००.
आपण कोणता मोबाइल फोन खरेदी करू शकता?
आपण कोणता सूट खरेदी करू शकता?
तुम्ही कोणती कार खरेदी करू शकता?
कारण हे च तुमचे वास्तव आहे.
आम्हाला हे वास्तव स्वीकारायचे नाही.
सर्वात महत्त्वाची आणि महत्त्वाची गोष्ट म्हणजे हा गुण
स्वीकारण्यात आपल्याला स्वारस्य नाही.
हे वास्तव.
एक भाजी विक्रेता आहे,
बीबीजी, मॅम, सर, करकर यांनी ५ प्लॉट विकत घेतले आहेत.
नेमके, तथाकथित मध्यमवर्गाची जीवनशैली असते, खर्चाची जीवनशैली
असते.
आणि हा तथाकथित निम्नवर्ग.
मी दोन्ही बाबतीत तथाकथित हा शब्द वापरत आहे कारण दोन्हीमध्ये
काहीतरी गडबड आहे. तथाकथित मध्यमवर्ग हा निम्नवर्गीय आहे.
तथाकथित निम्नवर्ग हा मध्यमवर्ग आहे.
पण हा मध्यमवर्ग कनिष्ठ वर्ग का आहे?
कारण तथाकथित मध्यमवर्गाची खर्च करण्याची मानसिकता असते.
खर्च करा.
खर्च कसा करायचा याबद्दल मी तुम्हाला एक छोटीशी गोष्ट सांगतो.
सोशल मीडियावर पाहिलं तर तुम्हाला हा व्हिडिओ मिळेल.
मी तुलाही दाखवतो.
एका व्यक्तीच्या खात्यात ९०,००० रुपये पगार ट्रान्सफर होतो.
तो आपल्या पत्नीला श्रेयासाठी बोलवतो.
हे खूप मनोरंजक आहे.
त्याची पत्नी अनेक महिन्यांपासून त्याला सांगत होती की, तिला
एका पंचतारांकित हॉटेलमध्ये जेवायला जायचे आहे. ठीक आहे? तो
आपल्या पत्नीला फोन करतो आणि तिला तयार होण्यास सांगतो.
आज आमच्या घरी जेवण नाही.
आम्हाला स्वयंपाक करावा लागतो.
तो तिला फोन करतो आणि तयार होण्यास सांगतो.
आमच्या घरी जेवण नाही.
आम्ही एका पंचतारांकित हॉटेलमध्ये जाऊ.
पण या कॉलच्या दरम्यान त्याच्यासोबत काय घडतंय हे सांगण्याआधी
ते दृश्य बघा.
असं तो म्हणणार आहे.
तोपर्यंत भाडे कापले जाते.
तो एका फ्लॅटमध्ये भाड्याने राहतो.
तुम्ही तथाकथित पाहिलं ना?
ते २५,००० रुपयांच्या फ्लॅटमध्ये राहतात.
त्याला २५,००० रुपये भाडे द्यावे लागते.
तो पंचतारांकित हॉटेल विसरून झोपतो.
पंचतारांकित हॉटेलच्या शेजारीच थ्री स्टार हॉटेल, दुसरा मेसेज
येईपर्यंत,
ईएमआय 20,000 रुपये डेबिट झाला.
त्याने काहीतरी घेतले असावे.
४५,००० रुपये गेले.
तो म्हणतो, हॉटेलच्या शेजारी एक छान रेस्टॉरंट आहे.
वीज बिल १० हजार रुपये कापले जाते.
35,000 रुपये डेबिट केले जातात.
मुलांच्या शाळेची फी २० हजार रुपये आहे.
किती शिल्लक आहे? १५,००० रुपये.
तो पत्नीला एका पंचतारांकित हॉटेलमध्ये जेवायला बोलवतो.
कारण अनेक महिन्यांपासून ती म्हणत होती की, चला एका दिवसासाठी
एका पंचतारांकित हॉटेलमध्ये जाऊया.
पण पगाराची क्रेडिट आहे.
तो तिला हाक मारतो.
मध्यंतरी डेबिटिंग सुरू होते.
मग तो म्हणतो, अन्न शिजवू नकोस. चला जेवूया.
फाइव्ह स्टार हॉटेल कापल्याशिवाय तो थ्री स्टार हॉटेलबद्दल
बोलतो. मग तो पुन्हा कापला जातो.
मग त्याच्या शेजारीच नवीन रेस्टॉरंट उघडं असतं.
जेवण खूप चांगलं आहे.
तो असे बोलत आहे.
आणि शेवटी कापणी करताना फक्त रु.
त्यांच्या खात्यात पाच ते दहा हजार रुपये शिल्लक आहेत. तर
त्याचा खरा हेतू होता
की तो आपल्या बायकोला जेवणासाठी एका पंचतारांकित हॉटेलमध्ये
घेऊन जाईल.
तो बदलून म्हणतो, घरी पोळी आणि भाजी बनवा.
आणि थोडे फराळही बनवा.
आज आपण त्याचा आनंद घेऊ.
हीच खरी परिस्थिती आहे.
एकेकाळी ९० हजार दिसले होते.
पण तो ज्या वेगाने आला, त्यापेक्षा दुप्पट वेग, खर्च, मी
म्हणालो, तथाकथित मध्यमवर्ग
खर्च मोडमध्ये आहे.
आणि तथाकथित कनिष्ठ वर्ग सेव्हिंग मोडमध्ये आहे.
त्याच्या खात्यातही इतके पैसे शिल्लक आहेत. 5 स्त्रोत
वेगवेगळ्या स्त्रोतांकडून येत आहेत पण नवरा 5 स्टार
हॉटेलमध्ये वेटर म्हणून काम करतो ही मोठी गोष्ट आहे, तिथे
हॉटेलमध्ये उत्पन्न चांगले आहे, तो तिथून जेवण आणतो पत्नी
घरात क्लीनर चे काम करते, ती
तेथून अन्न आणते त्यांना खर्च मिळत नाही त्यांना खर्च मिळत
नाही त्यांना बचत मिळत आहे आणि येथे वास्तविक दृश्य सांगितले
जाते की माणसाला पंचतारांकित हॉटेलमध्ये जेवण खाण्याचे अनेक
महिन्यांपासून स्वप्न असते परंतु प्रश्न असा निर्माण होतो की
आपण असे पाहण्यास पात्र आहात का?
स्वप्न े आहेत की नाही? तुमचा पगार ९०,००१ लाख आहे असं का
म्हणता? ५ सदस्य, ६ सदस्य यावर अवलंबून आहेत त्याची विभागणी
केल्यास दरमहा १८ हजार पगार मिळतो आणि त्यातही मुलाने
चांगल्या शाळेत शिक्षण घ्यावे २०,००० म्हणजे चांगले कपडे
परिधान करण्याची फी तुमची आहे
सक्ती कारण तथाकथित मध्यम वर्ग म्हणून खर्च ईएमआय भरला जातो,
घरगुती वस्तू खरेदी केल्यास ईएमआय भरावा लागतो चांगला मोबाईल,
हँड लेदर बॅगमध्ये दाखवणे महत्वाचे आहे, कॉम्प्युटर बॅग ची
गरज आहे शो ऑफ शो ऑफ आज खरोखरच श्रीमंत आहे
मी तुमच्या करिअरबद्दल, तुमच्या भविष्याबद्दल बोलत नाही
एकीकडे मी तुमच्या करिअरच्या भवितव्याबद्दल बोलत आहे मी
म्हणालो की कनिष्ठ वर्ग स्वत:ला समजतो कारण खालचा वर्ग त्याचा
फायदा घेतो सरकारकडून १०० फायदे घेतो तो तुमच्या बरोबरीने
खर्च करत आहे खर्च शून्य देखभाल म्हणजे शून्य लाभ म्हणजे १०
तो करेल
तुमच्याकडून, त्याच्याकडून, त्याच्याकडून घ्या, जर तुम्ही
इतके कमावत असाल तर तुमचे मूल एखाद्याला कोणी विचारले की त्या
मुलाला कोणी विचारले की तुला भूक लागली आहे का? तू काही खाशील
का? हो म्हटलं तर घरीच शरीर धुवून घ्या त्याला भूक लागली
होती, तो मरत होता
पण ते आपल्या मुलांना काय म्हणतात? जर तो जेवत असेल, पोट
भरलेलं असेल तरीही कोणी विचारतं बेटा, तू जेवशील का? जर तो
नाही म्हणाला, मी खाल्ले आहे तर त्याचे शरीर घरीच धुवा तो घरी
अन्न घेऊ शकला असता असे म्हणू शकला नाही तो काहीतरी देत होता,
त्याने तसे नाकारले
त्याने नकार का दिला?
सर्व काही इनकमिंग आहे आणि येथे तथाकथित मध्यम वर्ग सर्व काही
आउटगोइंग आउटगोईंग, आउटगोइंग आहे
दिवाळी येत आहे गृहिणी प्रत्येक घरातून भेटवस्तू घेईल, कपडे
घेईल, डबे घेईल आणि हे तथाकथित मध्यमवर्गीय लोक आपल्या घरात
कपडे विकत घेऊ शकत नाहीत तर दिखाव्यासाठी, त्यासाठी त्यांना
विकत घ्यावे लागेल आणि द्यावे लागेल आणि आपापसात चर्चा करावी
लागेल
काही हरकत नाही, बजेट नाही म्हणून या वर्षी आम्ही नेमके असेच
जुळवून घेणार आहोत या शोमध्ये आपण इतके व्यस्त झालो आहोत की
आम्हाला आपले सत्य स्वीकारायचे नाही अजून एक गोष्ट आहे जी
आम्ही
मी एका व्यक्तीबद्दल बोलत आहे तो त्याचे सत्य स्वीकारण्यास
तयार आहे परंतु समाज त्याला ते स्वीकारू देत नाही आपण आपले
पैसे खर्च करण्यास तयार आहात परंतु शेजारी आपल्याला जगू देणार
नाही आपण दिवाळीत नवीन कपड्यांशिवाय राहण्यास तयार आहात परंतु
टिप्पणी करणारे आणि
आणखी एक गोष्ट
जो भाष्य करतो आहे त्याला स्वत: काळजी वाटते की त्यालाही
जुळवून घ्यायचे आहे पण तो ते करू शकत नाही पण तो इतरांवर
भाष्य करण्यास मागेपुढे पाहत नाही येथे तथाकथित मध्यमवर्गाची
चर्चा फक्त हवेत आहे आणि तथाकथित निम्नवर्ग जमिनीवर आहे
स्तर आणि आणखी एका गोष्टीवर ते ग्राउंड लेव्हलवर चर्चा करतात
आणि ते त्यावरही चर्चा करतात की श्री.
मी त्याला असा स्पर्श केला
मी तेथून हे घेऊन गेलो त्यांच्यात पगार नव्हे तर पगार वगळता
कुठून कसे मिळवायचे याच्या टिप्स एकमेकांना देतात आणि इथे हा
मध्यमवर्ग बसून चर्चा करतो
जर सौ.
शर्मा यांनी रु. किंमतीची एक साडी दिली आहे.
मोलकरणीला ५०० रुपये मग मी तिला रु. किंमतीची साडी देईन.
मला तिच्यासाठी कपडे विकत घ्यायचे नसले तरी ७००
मी ते करायला तयार आहे पण मी तिला रु.
मी तिला एक रु. किंमतीची साडी देईन.
मी तिच्यापेक्षा कमी नाही तुम्हाला कर्ज घ्यायचे असले तरी
तुम्ही ते घेऊ शकता, पण कर्जावर आणा त्यामुळे ही मानसिकता आहे
सर्वप्रथम आपल्याला भविष्यातील स्थैर्य दिसत नाही
दुसरं म्हणजे आज आपण खेड्यापाड्यात म्हटलं तर मोठी जात किती
उत्पन्न आहे, किती खर्च यावर अवलंबून आहे, याचं मूल्यमापन आपण
स्वत:च केलेलं नाही
सुवर्ण समाजाला याचा त्रास होत आहे कारण दाखवण्यासाठी मोठी
इमारत, मोठं घर शिल्लक राहिलं आहे ते सांभाळू शकत नाहीत एका
मजुराच्या घरात तीन बाबूसाहेब गावातील शेतकऱ्यांबद्दल बोललो
तर ते सांभाळू शकत नाहीत
मी सुवर्ण समाजाबद्दल बोलत आहे लोक 3 तास जाऊन बसतात की हा
मजूर माझ्या घरी कामावर जाईल ते 3 तास तो त्याच्या कामाच्या
ठिकाणी असतो आणि हे तिघे लोक त्यांच्या शेतात जातात आणि काम
करत नाहीत ते बसून वाट पाहत आहेत
त्याने एका ऐवजी ३ तास, ९ तास वाया घालवले आहेत आणि तो आपले ३
तास इतरत्र वापरत आहे जोपर्यंत आपण सत्य स्वीकारत नाही
तोपर्यंत हे सत्य स्वीकारताच प्रगती होणार नाही की हे
दाखवण्यात काहीच नाही
शोचे आयुष्य रोज तुमचे खरे सुख हिरावून घेत आहे हे तुम्हाला
माहित आहे का तथाकथित कनिष्ठ वर्ग स्वत:हून खर्च करेल मुलाला
तिथल्या सरकारी शाळेत घालेल तेथेही मूल फी भरत नाही उलट तो
काहीतरी आणत आहे
आणि स्वत:चा काही प्लॉट देऊन काहीतरी करून तथाकथित मीडियम
क्लास जिथे ते मुलाला घेऊन जातात तिथे त्यांना भाडे कसे भरावे
हे माहित नाही, आयुष्य असे कापले जात आहे, असा विचार करून कसे
घ्यावे, म्हणून मी एक गोष्ट आहे जी मी व्यवस्थापन कसे करावे
याबद्दल बोलत आहे
ज्या करिअरमध्ये भविष्यातील करिअर आहे त्याला तुमचे भविष्य
नाही त्या करिअरचे भवितव्य काय आहे एक गोष्ट ती करिअर तुमच्या
मुलांना मदत करणार आहे किंवा कोणत्याही क्षणी तुम्ही स्वत:ला
खरोखर स्वीकारत आहात की नाही तुम्ही कमी होत नाही आहात
वर्ग
तुम्ही उच्च दर्जाचे ही होऊ शकत नाही.
दिखाव्याच्या दृष्टीकोनातून तुम्ही उच्च दर्जाचे आहात असे मी
म्हणत आहे.
खरं तर तुम्ही खालच्या वर्गापेक्षा कमी आहात.
खरे तर तुमची खरी स्थिती खालच्या वर्गापेक्षा खालची आहे.
पण, तुमच्या दिखाव्यामुळे ती स्थिती अधिकच बिकट झाली आहे.
तू लायक नाहीस.
ज्या गोष्टी आहेत, तुम्हीही करत आहात, प्रयत्न करत आहात, त्या
सर्व गोष्टी.
तुम्ही त्या सर्व गोष्टी करण्याचा प्रयत्न करत आहात.
इथे मी माइंड ट्रेनर, माइंड कोच म्हणून आणखी एक गोष्ट सांगू
इच्छितो.
की तुम्ही तथाकथित मध्यमवर्गाच्या मधोमध अडकला आहात.
एकतर यातून बाहेर पडून पुढे जा.
किंवा, आपण तथाकथित मध्यम वर्गात नाही हे मान्य करा आणि
खालच्या वर्गात पुढे जा.
तुमचा खर्च, तुमचा खर्च, तुमचा निरुपयोगी दिखावा पूर्ण करा.
पण, एकदा ब्लेझर घालून टाय बांधल्यानंतर कुर्ता आणि पायजमा
घालायला तयार होत नाही.
आपण ते करू शकत नाही.
स्वत:ला बाजूला, बाजूला, जिथे तुम्ही जास्त मेहनत करता,
सुरक्षित ठिकाणी घेऊन जाण्यातच तुमचे कल्याण दडलेले आहे.
सर्वप्रथम, आपल्याला वर्तमानाची सुरक्षितता आवश्यक आहे.
त्यानंतर तुम्हाला तुमच्या भविष्याची सुरक्षितता हवी आहे.
मग, आपल्या करिअरच्या भविष्याची सुरक्षितता, जी आपल्या
मुलांची सुरक्षितता असेल.
एमआरएफ टायरच्या मालकांनी, त्यांनी रस्त्यावर छोटे टायर
विकण्यास ही सुरुवात केल्याचे बोलले जाते. हळूहळू ते यात
उतरले आणि अधिकाधिक मोठे होऊ लागले.
बघा, तुमचं स्वत:चं असेल तर तुम्ही काहीतरी नवीन करू शकता,
काही तरी जोडू शकता, तुम्ही पुढे जाऊ शकता.
जेव्हा आपल्याकडे स्वतःचे नसते, तेव्हा आपण त्याबद्दल विचार
करत नाही, आपण त्याबद्दल विचार करत नाही.
दुसऱ्याच्या शेतात बियाणे पेरता येत नाही.
आणि, जोपर्यंत आपण बियाणे पेरत नाही, तोपर्यंत त्यात वनस्पती
वाढणार नाही.
तर, त्यासाठी सर्वात आधी गरज आहे ती म्हणजे तुमचं स्वत:चं
क्षेत्र असणं.
तुम्ही कुठेही असाल, पण तुमचं स्वत:चं काम असायला हवं.
त्यात तुम्ही कोणतेही व्हेरिएशन करू शकता, प्रयोग करू शकता.
तुम्ही म्हणाल, मी कंपनीत माझं टॅलेंट दाखवेन.
तुम्ही कंपनीत तुमचे टॅलेंट दाखवाल, तुमची क्रिएटिव्हिटी
दाखवाल.
त्यामुळे भविष्यात तुम्ही स्वत:ला नव्हे, तर कंपनी मालकांच्या
मुलांना सुरक्षित ठेवत आहात.
आणि, त्यांची विचारसरणी बघा, ते तुमचे कसे कौतुक करतात.
कंपनीचा मालक दिवाळीला नवीन ऑडी घेऊन येतो, बरोबर?
त्यामुळे त्याचा मॅनेजर त्याचे अभिनंदन करतो.
अभिनंदन सर.
तो म्हणतो, हो, हो, धन्यवाद, धन्यवाद.
हे सर्व तुमच्या मेहनतीचे फळ आहे.
तो सगळ्या कर्मचार् यांना म्हणतो, बघा, तो सरळ बोलतोय, पण मला
समजत नाही बाबा.
तू अजूनही त्याच्यासाठी टाळ्या वाजवतोस.
त्याने स्वत:साठी ऑडी आणली आहे.
आपण कर्मचारी गटाचे अभिनंदन केले आहे.
आणि तो म्हणतोय, धन्यवाद.
हे सर्व तुमच्या मेहनतीचे फळ आहे.
अधिक मेहनत करा.
पुढच्या वेळी मी माझ्या मुलासाठी ऑडी घेऊन येईन.
मेहनत केली तर तो स्वत:साठी घेऊन येईल.
अधिक मेहनत करा, तो आपल्या मुलासाठी आणेल.
कोणाची जीवनशैली सुधारत आहे? कोणाचा दर्जा सुधारत आहे?
आणि तो म्हणतोय, आणि तू खूश आहेस, टाळ्या वाजवत आहेस.
कारण तुम्हाला सत्य समजत नाहीये.
तुला समजून घ्यायचं नाहीये.
तो काय म्हणतोय?
हे सर्व तुमच्या मेहनतीचे फळ आहे.
माझ्याकडे ऑडी आहे.
तुमच्या मेहनतीमुळे मी ऑडी विकत घेतली आहे.
यात मला मजा येईल.
आणि तुम्ही आनंदी आहात, टाळ्या वाजवत आहात.
बाबा, तुम्ही कोणावर खूश आहात?
हे मला समजत नाही.
या विचारावर तू कशासाठी टाळ्या वाजवत आहेस ते मला कळत नाही.
हा विचार करण्याजोगा विषय आहे.
तुम्ही कशासाठी टाळ्या वाजवत आहात?
तुम्ही काय विचार करताय?
आणि मग त्यांनी आणखी एक विधान जोडलं.
कठोर परिश्रम करा, जेणेकरून पुढच्या वेळी,
मी माझ्या मुलासाठी ऑडी घेऊन येईन.
मी तुला गिफ्ट द्यायला सांगितलं नव्हतं.
मी माझ्या मुलासाठी ऑडी घेऊन येईन.
आणि तुला काय वाटलं?
मागायचे असेल तर मिळेल का?
आणि मिळाली तरी आपल्या कामाचा काय उपयोग? ऑडी त्याचीच असेल.
त्यामुळे प्रत्यक्षात आपण इंग्रजांचे गुलाम होतो.
ही आपली गुलामगिरीची मानसिकता आहे.
की कष्ट करून आपण दुसर् याकडून जे काही मिळवत आहोत त्यात
आनंदी होत असतो.
आम्ही कष्ट करून कमावायचो.
आणि आम्ही इंग्रजांचा सल्ला हिरावून घेत होतो.
आणि आम्ही आनंदी असू.
आम्ही आनंदी असू.
म्हणून आम्ही गुलाम होतो.
आजही आम्ही आनंदी आहोत.
म्हणून आपण गुलाम आहोत.
ही खरं तर गुलामगिरी आहे.
आपली गुलामगिरीची मानसिकता अजून ही गेलेली नाही.
सर्वोत्कृष्ट शाळा-कॉलेजांमध्ये काय बोललं जातं?
जॉब ओरिएंटेड.
म्हणजे तुम्ही गुलाम निर्माण करत आहात.
तुम्ही गुलाम बनवत आहात.
तुम्ही गुलाम निर्माण करत आहात.
तुम्ही नोकरीसाठी प्रशिक्षण घेत आहात.
आत्मस्वातंत्र्य नाही.
आम्ही स्वयंरोजगाराबद्दल बोलत नाही.
पॅरामीटर सेट काय आहे?
तुमची प्लेसमेंट काय आहे?
प्लेसमेंट.
आणि त्या प्लेसमेंटमध्ये तुम्हाला कुणाला तरी हो सर म्हणायला
शिकवलं जातं. स्वत:चे काही तरी काम करा.
त्या कामाला आपण काम मानत नाही.
ही भेट, ही भेट, आपल्याला मिळालेली ही मानसिकता, हे सारे
प्रकरण याच मानसिकतेचे आहे. इंग्रजांच्या गुलामगिरीपूर्वी आपण
असे नव्हतो.
आम्ही स्वावलंबी होतो.
समोसा बनवणाऱ्याचा मुलगा लहानपणापासूनच समोसा बनवायला शिकतो.
आणि तो वडिलांच्या व्यवसायाला प्रोत्साहन देतो.
इंग्रजांपूर्वी प्रत्येक घरात नाईचा मुलगा, नाईचा मुलगा,
नाईचा, सुताराचा मुलगा, सुतार असायचा.
पण आज नाईच्या मुलाला नाई व्हायचे नाही.
काही जण याला एक व्यवसाय म्हणून, ट्रेंड बनून घेतात.
मोठमोठे सलून उघडून ते लाखो-हजारो रुपये कमावतात.
पण नाईच्या मुलाला नाई व्हायचे नसते.
ही मानसिकता, ही मानसिकता आपल्याला कुठेही सोडलेली नाही.
या गोष्टी तुम्हाला कितपत समजतात, कोणत्या कोनातून घेत आहात
हे मला माहित नाही, पण हे तुमचं भविष्य, तुमच्या करिअरचं
भवितव्य, तुमचं वर्तमान, तुमचं भविष्याचं दर्जा, तुमच्या
मुलांचं भवितव्य आहे.
तुम्ही फक्त तुमचं करिअर निवडा.
करिअर निवडण्याआधी तुम्ही कधी विचार केला आहे का, तुमच्यासाठी
कोणतं करिअर चांगलं आहे?
वर्तमान नाही, तर भविष्य.
भविष्याकडे बघा.
भविष्याकडे पाहिलं तर,
भविष्यातील तथाकथित मध्यमवर्गीय, तथाकथित सुवर्ण समाज.
तथाकथित मध्यमवर्गीय, तथाकथित सुवर्ण समाज.
तू अशी स्वप्नं बघायला हताश होत नाहीस.
तुझं स्वप्न तुला कुठेही सोडलं नाही.
का? कारण तुम्ही विचार करता, तुम्ही जे बोलता ते सगळ्यांना
सांगत राहता.
तुमच्याकडे ९० हजार असतील तर तुम्ही सगळ्यांना सांगा, माझा
नवरा महिन्याला दीड लाख रुपये कमावतो.
दीड लाख रुपये महीना।
कधीपर्यंत खोटं, खोटं.
आणि ते खोटं जपण्यासाठी तुम्ही तुमच्या मित्र-मैत्रिणीआणि
नातेवाईकांसोबत एका पंचतारांकित हॉटेलमध्ये जाता.
खर्च वाढला आहे.
आता उर्वरित मूलभूत खर्चासाठी कर्ज घ्यावे लागणार आहे.
आणि तुम्ही त्या फाइव्ह स्टार हॉटेलमध्ये जा, फोटो क्लिक करा
आणि सोशल मीडियावर पोस्ट करा.
दाखवण्यासाठी आहे.
तू कुठे जात आहेस? तुला माहित आहे का मी कुठे गेलो होतो?
पंचतारांकित हॉटेल.
मी याकडे गेलो, मी त्याकडे गेलो.
जेव्हा आपल्याला गरज असते तेव्हा आपल्या हातात पैसे नसतात.
तुझ्याकडे एक पैसाही नाही.
पण करायचं तरी काय?
दोनच मार्ग आहेत.
एकतर तुम्ही या मानसिकतेतून बाहेर पडा आणि वास्तव स्वीकारा.
किंवा स्वत:ला एवढं मोठं करा, मेहनत करा आणि पुढे जा.
जेणेकरून तुम्ही ती लक्झरी जगू शकाल.
खरं तर मी तुम्हाला सांगू इच्छितो की, या वर्गाची मानसिकता,
खर्च करणारी.
त्यात फक्त खर्चाचा विचार केला जातो.
पैसे येण्याआधी खर्च करण्याची संपूर्ण योजना असते.
हे, ते, ते.
तथाकथित कनिष्ठ वर्ग, ते खर्च करत नाहीत.
ते आपला खर्च वरच्या बाजूने सांभाळतात.
ते कोणाकडून तरी घेतात, कुणाला तरी देतात.
त्यांच्या खिशात दहा हजार रुपये आहेत.
ते त्यांनी खिशात घातले आहे.
नाही मॅडम, तुम्हाला १० रुपये मिळतात.
तुम्हाला ते मिळालं, घ्या.
तुम्हाला ते कळतं.
ते म्हणतात, भक्तांकडून भक्त मिळतात.
भक्त असे बनवले जातात.
आवाजही असाच आहे.
आणि ते १०,०००-१०,०००, ५ सदस्य एकत्र आणतात.
आणि ती ५०,००० रुपये होते.
ते घ्या, बँकेत टाका आणि ये.
५० हजार रुपये.
ते कथानक घेऊया.
आणि जे एकूण ५०,००० कमावत आहेत, ते ५ सदस्य आहेत.
आणि सदस्य संख्येनुसार ते अभ्यासही करत आहेत.
त्यांच्याकडूनच आज १० ठिकाणांहून ५० रुपयांची देणगी आणण्यात
आली.
आणि ५ रुपये आले.
त्यांचे काम वरपासून सुरू आहे.
आणि ५० रुपयांची टिप, गिफ्ट देत आहेत.
हो य भाऊ,
संतो भाई, एवढं दु:खी होऊ नकोस.
५०-१०० रुपये हवे असतील तर माझ्याकडून घ्या.
ते माझ्याकडून घ्या.
आणि मी ते तुमच्या पगारातून कापणार नाही.
ती मी वजा करणार नाही.
तर, अशा अनेक गोष्टी आहेत ज्या वास्तवापासून दूर आहेत.
आम्हाला सत्यावर विश्वास ठेवायचा नाही.
आम्हाला समजून घ्यायचे नाही.
आम्ही स्वीकारू इच्छित नाही.
आणि त्यामुळे आम्हाला त्रास सहन करावा लागत आहे.
यामध्ये शहरात तथाकथित मध्यमवर्ग आहे.
नोकरी करणारे लोक आहेत.
त्यांना जमिनीवरील व्यवसायाचे महत्त्व कळत नाही.
मी खालच्या स्तराबद्दल बोलत आहे.
आणि गावोगावी तथाकथित गोल्ड सोसायटी आहे.
तीनही बाजूची ही माणसं, आणि जे वर्तमानात दु:ख भोगत आहेत,
त्यांनी कसंतरी भविष्य दाखवण्यासाठी वर्तमान घडवलं आहे.
ज्या दिवशी आदेश मोडला जाईल, बुरखा काढला जाईल, त्या दिवशी
मागची परिस्थिती अतिशय बिकट होईल.
परिस्थिती अतिशय बिकट आहे.
त्यामुळे सत्याचा स्वीकार करताना,
मी म्हटले आहे की, जोपर्यंत तुम्ही सत्य स्वीकारत नाही,
तोपर्यंत तुम्ही तुमच्या सध्याच्या ठिकाणी प्रवेश करणार नाही.
तुम्ही ते स्वीकारणार नाही.
मग यशाकडे आपला प्रवास सुरू होणार नाही.
जोपर्यंत करंटच्या आजाराचे निदान होत नाही, तोपर्यंत उपचार
सुरू होऊ शकत नाहीत.
आणि आम्हाला आमची सध्याची परिस्थिती स्वीकारायची नाही.
किती काळ?
मी तुला आणखी काही सांगू का?
ते टाळण्याचा आपण जितका प्रयत्न करत असतो,
सत्य स्वीकारण्याची परिस्थिती दिवसेंदिवस बिकट होत चालली आहे.
ती दडपली जात आहे आणि दडपली जात आहे.
मी तुम्हाला सांगितले की ५०,००० चे उत्पन्न आणि ६०,००० चा
खर्च दरमहा १०,००० ने कमी होत आहे.
मी छोटंकर्ज घेतलं आहे.
ते छोटंसं कर्ज फेडण्यासाठी जेव्हा दबाव येतो तेव्हा मी मोठं
कर्ज घेतो.
मी ३-४ छोटी कर्जे घेतली आहेत.
मी मोठं कर्ज घेतो आणि मी सर्व लहान कर्ज फेडीन.
असे जीवन मी जगत आहे.
हळूहळू अजूनही खालच्या वर्गाच्या तावडीत असलेला तथाकथित
कनिष्ठ वर्ग बाहेर येईल.
आणि हळूहळू त्याचा बोलबाला होऊ लागला आहे.
कारण तथाकथित मध्यमवर्ग, तथाकथित स्वर समाज त्यांच्यासमोर हात
पसरत आहे.
अधूनमधून।
त्यामुळे त्यांना हे समजले आहे.
पण आताही तथाकथित स्वर समाज हे जाहीरपणे स्वीकारू इच्छित नाही.
आणि जोपर्यंत तसे होत नाही, तोपर्यंत नाही.
गावांमध्ये काय चालले आहे?
लाला जी बनियान बनवत आहेत.
घरच्या जेवणासाठी तुम्ही त्याच्याकडून कर्ज घेत आहात.
मोठ्या दर्जाच्या कपड्यांसाठी तुम्ही त्याच्याकडून कर्ज घेत
आहात.
हळूहळू तुम्हाला कळेल की तुमच्याकडे तुमची जमीन फेडण्यासाठी
पैसे नाहीत.
तुमच्याकडे उत्पन्नाचे कोणतेही साधन नाही.
म्हणून तुम्ही तुमची जमीन त्याला दिली आहे.
तर, हे सत्य आहे.
या गोष्टी घडत आहेत.
आणि जेवढं आपण सत्य स्वीकारण्याचा प्रयत्न करू, तेवढं ते
टाळण्याचा प्रयत्न करू, तितकीच समस्या वाढत जाईल.
शक्य तितक्या लवकर।
आपल्याला खरोखर आपल्या मेंदूचा वापर करण्याची आवश्यकता आहे.
तुला माहित आहे, माझा असा विश्वास आहे की या खोट्या
वातावरणातून बाहेर पडणे,
या खोट्या वातावरणातून बाहेर पडणं इतकं सोपं नाही.
हे जगासमोर जाहीर करणे तितके सोपे नाही.
त्यामुळे त्यासाठी दुसरी लढाई सुरू करायला हवी.
की जी गोष्ट मला प्रत्यक्षात दाखवायची आहे,
ते मी प्रत्यक्षात दाखवून देईन.
म्हणजे मला श्रीमंत दिसण्याची गरज नाही.
मला श्रीमंत दिसायला हवं.
आणि त्यासाठी ९ ते ६ ड्युटी वर्कर्स, ते असा विचार करत नाहीत.
आपण 9 ते 6 तासांमध्ये असणे आवश्यक आहे, की आपल्या उत्पन्नाचा
स्त्रोत 1 नव्हे तर 2 किंवा 3 असावा.
योग्य ठिकाणी गुंतवणूक करा.
काहीतरी नवीन, काहीतरी वेगळं.
कोणत्याही प्रकारे स्वत:ला उभं ठेवणं.
एकदा पाऊल टाकणं हे खूप अवघड काम असतं.
पण ज्याने ते घेतले, त्याने काहीतरी केले.
मी तुम्हाला ग्राउंड लेव्हलची गोष्ट सांगतो.
हे आश्चर्यकारक आहे.
असे पाऊल उचलणे हा प्रत्येकाचा चहाचा कप नसतो.
एक मुलगा एका खोलीत राहतो, रिक्षा चालवतो.
एक खोली भाड्याने घेतली जात असल्याची माहिती शेजाऱ्यांना आहे.
रिक्षाचालक त्याची काळजी घेतो.
मी शेजारीच एका इमारतीत राहतो.
माणूस म्हणून मला प्रत्येकाशी बोलायला आवडतं.
मग तो रिक्षाचालक असो वा रिक्षाचालक.
मी त्याच्याशी बोलत असे.
एके दिवशी मी त्याला त्याच्या खोलीत पाहिलं.
तो लेझर सांभाळत होता.
तो रिक्षा चालवतो म्हणून मी त्याला ओळखत होतो.
मी त्याला विचारले, तुम्ही प्रवाशासाठी लेझर ठेवता का?
दिवसभरात रिक्षात किती प्रवासी बसलेले असतात? मग त्याने मला
त्याची खरी गोष्ट सांगितली.
त्याची कहाणी अशी आहे की लोक छोट्या ऑटो पार्ट्सचा व्यवहार
करतात.
त्यात त्यांनी अनेक वर्षे काम केले.
तो छोट्या ऑटो पार्ट्सचा पुरवठादार होता.
तो इतरांची खरेदी आणि पुरवठा करायचा.
तो आपला लेझर सांभाळत होता.
हेच त्याचं खरं काम होतं.
ज्या ठिकाणी ऑटो पार्ट्सचा पुरवठा होतो, त्या ठिकाणी त्यांनी
९ वर्षे काम केले.
तो काम चांगल्या प्रकारे शिकला.
त्यानंतर त्यांनी स्वत:चा व्यवसाय सुरू करण्याचा निर्णय घेतला.
त्याने भावाकडे पैशांची मागणी केली.
त्याचा भाऊ हो म्हणाला.
पण त्याने पैसे देण्यास नकार दिला.
मग त्याला वाटलं, मी या तथाकथित मध्यमवर्गातून बाहेर कसं
पडणार?
मी तुम्हाला एक खरी गोष्ट सांगतो.
त्याच्याकडे दुचाकी होती.
त्याने आपली दुचाकी विकून रिक्षा विकत घेतली.
दुचाकी विकून रिक्षा चालवणार असल्याचे त्याच्या भावाला समजले.
तो म्हणाला, तो आमचा अपमान करेल.
तो रिक्षाचालक होणार आहे.
पण तो म्हणाला, मी सरळ या नोकरीला गेलो तर,
मी फॅमिली मॅन आहे.
त्याचा परिणाम माझ्या मुलांवर होईल.
मी माझा मासिक खर्च कसा भागवणार?
त्याने आपली दुचाकी विकून रिक्षा विकत घेतली.
दोन प्रदेशांतून.
जर तुम्ही तुमच्या मेंदूचा एवढा वापर करत असाल तर यातून बाहेर
कसे पडणार?
दोन प्रदेशांतून.
मी सकाळ-संध्याकाळ दोन तास रिक्षा चालवीन.
मी इतके पैसे कमवेन.
माझ्या पगारामुळे माझे कुटुंब चालेल.
शिवाय, त्याने काही पैसे वाचवले होते.
ते पैसे गुंतवून मी माझा व्यवसाय सुरू करेन.
आणि, जेव्हा मी एका ठिकाणाहून वस्तू विकत घेतो, दुसर् या
ठिकाणी पुरवठा करतो,
मला वाहतुकीची गरज आहे.
त्यासाठी मी माझी रिक्षा वापरेन.
अशा प्रकारे तो रिक्षा चालवतो.
आणि, वस्तू खरेदी करण्यासाठी असे म्हटले जाते की, जर तुम्ही
चांगले खरेदीदार असाल तर तुम्ही चांगले विक्रेते व्हाल.
एक सेल्समन म्हणून मी बोलत आहे, जर तुम्हाला चांगला सेल्समन
व्हायचं असेल तर त्याआधी तुम्हाला एक चांगला खरेदीदार, चांगला
खरेदीदार बनणं गरजेचं आहे.
बाजारातून चढ्या किमतीत उत्पादने खरेदी केल्यास ती चढ्या
किमतीत विकणार आहात.
आपण कधीही चांगला विक्रेता बनू शकत नाही.
वाजवी किमतीत उत्पादन खरेदी करण्याची क्षमता तुमच्यात आहे का?
त्यात तो गुण होता.
जे उत्पादन इतर लोक रु. मध्ये विकत घेत असत.
41 रुपये किलो दराने ते विकत घेत असत.
३९ किलो . अनेक जण त्याच्याकडून खरेदी करत असत.
आणि, प्रति किलो,
१ रु.
पण, तो तो रु.
१०० किलो . फरक एवढाच आहे की जर तुम्ही 41 रुपये किलो ने
खरेदी करत असाल आणि तुम्हाला 1 रुपये किलो मिळत असेल तर
तुम्ही 42 रुपयांना विकणार आहात आणि जर तो 39 रुपये किलो ने
खरेदी करत असेल आणि 2 रुपये किलो कमावत असेल तर तो 41 रुपये
दराने विकला जात आहे.
आणि तुम्ही 41 रुपयांना खरेदी केली आहे म्हणून तुम्ही 41
रुपयांना विकून शून्य व्हाल, तर तो तुमच्याकडून दुप्पट कमाई
करत आहे.
फक्त विक्रेते बनू नका.
आपण वाटाघाटी कधी करणार आहात, कधी खरेदी करणार आहात, आपले
वाटाघाटीकौशल्य किती चांगले आहे आणि त्या कौशल्यासाठी संवाद
नव्हे, तर उत्पादनाबद्दलचे आपले ज्ञान, बाजारात काय चालले
आहे, या सर्व गोष्टी आपल्याला माहित नसतील तर
सविस्तर, मग आपण वाटाघाटी करू शकणार नाही.
आणि जर तुम्ही वाटाघाटी करू शकला नाही, तर योग्य किंमतीत
तुम्ही योग्य उत्पादन खरेदी करू शकणार नाही. आणि जेव्हा
तुम्ही महाग खरेदी कराल तेव्हा तुम्ही महाग विकणार आहात आणि
बाजार ते स्वीकारणार नाही.
तुम्ही म्हणाल की वरून ते महाग झाले आहे. याचा अर्थ असा नाही
की ग्राहक महाग झाला आहे. तुमचा शेजारी स्वस्त झाला आहे, तो
स्वस्तात विकत आहे, शेजारी तिकडे जाईल.
तर, हे कौशल्य आणि हा कठोर निर्णय, त्या व्यक्तीने काही दिवस
सकाळी रिक्षा शाळेत ठेवली आहे आणि स्थिर मालमत्ता कमावत आहे,
दुपारी तो त्यातून माल विकत घेतो आणि पुरवतो, संध्याकाळी तो
रस्त्यावर रिक्षा चालवतो, त्याच्याकडे आहे
तसेच 5 मशिनसह वर्कशॉप बांधली, मेंटेनन्स शून्य आहे, त्याने
घर विकत घेतले आहे, वर्कशॉपसाठी जमीन विकत घेतली आहे, वर्कशॉप
बांधली आहे, 5 गाड्या विकत घेतल्या आहेत.
मी तुम्हाला एक खरी गोष्ट सांगतोय, की जेव्हा त्याने आपली
बाईक विकून १५,०००, २०,०००, २५,००० ची नोकरी, २०,००० ची
नोकरी, ३०,०००, ४०,००० ची नोकरी, २०,००० ची नोकरी, ३०,०००,
४०,००० ची नोकरी सोडली, तेव्हा पुढे जाण्यासाठी तुम्हाला
तुमची ओढ घ्यावी लागेल
पाय मागे.
जर कोणी तुमचे पाय मागे खेचत असेल, सिंह तुमचे पाय मागे खेचत
असेल तर याचा अर्थ तो हिंमत गमावून परत जात आहे.
तो खूप उडी मारणार आहे.
त्यामुळे तुम्हीही तुमच्या करिअरसाठी, भविष्यासाठी असं काही
प्लॅन करू शकलात तर ठीक आहे. नाहीतर तुम्ही जमिनीवरील वास्तव
स्वीकारा, नाहीतर तुम्ही खूप चव्हाट्यावर येणार आहात.
आणि यात सर्वात महत्त्वाची गोष्ट म्हणजे तुम्ही परत जाण्याचा
विचार करत नाही. आपण परत जाऊ शकाल असे नाही. आणि अशा वेळी
माणूस आत्महत्या करतो, काहीतरी करतो वगैरे. हे पर्याय नाहीत.
मग पर्याय काय आहे? पुढे जाण्यासाठी.
पुढे जाण्यासाठी स्वत:ला अपडेट करणं, स्वत:ला अपग्रेड करणं
गरजेचं आहे.
कदाचित तुम्ही टॅलेंटेड असाल, पण आज स्पर्धेची मागणी आहे
तितकंच तुम्ही टॅलेंटेड आहात का?
तुम्ही ५० हजार कमावत आहात आणि महिन्याला ६० हजार खर्च करत
आहात, अशी मागणी आहे.
नाही। जर तुम्ही महिन्याला 60,000 रुपये खर्च करत असाल तर
तुम्हाला 2 लाख कमवावे लागतील.
2 लाख कमावण्यासाठी काय करावं लागेल?
आणि आता तुम्ही जेवढी सक्षम आहात, तितकाच २ लाखांमधला हरवलेला
भाग आणि तुमचे यश, ज्यामुळे तुम्ही २ लाखांपर्यंत पोहोचू शकत
नाही, तर तुम्हाला स्वत:ला घडवावे लागेल.
खरोखर, ग्राउंड लेव्हल समजून घ्या, स्वत: ला प्रशिक्षित करा,
स्वत: ला अद्ययावत करा, स्वत: ला अपग्रेड करा. प्रोफेशनल्स,
सेल्स, मार्केटिंग, एचआर, तुम्ही जे काही आहात त्यांच्याशी मी
बोलत आहे. तुम्ही काहीही असाल, कुठल्याही क्षेत्रात असाल,
तुम्हाला तुमची खरी परिस्थिती स्वीकारावी च लागेल.
सेल्स प्रोफेशनल म्हणून मी म्हटलं आहे की, तुम्हाला चांगलं
कसं विकायचं हे माहित आहे, कसं खरेदी करायचं हे तुम्हाला
माहित आहे का? वाटाघाटी कौशल्य आणि खात्रीशीर कौशल्य, ही दोन
प्रमुख कौशल्ये आहेत. पण तुम्ही याला फक्त कौशल्य म्हटले आहे,
ही जादूची कांडी नाही.
त्यासाठी तुम्हाला ठोस प्रॉडक्ट नॉलेज, मार्केट नॉलेज,
अद्ययावत नॉलेज, पहिल्या दिवसात काय चाललंय याची गरज असते.
आणि मग जेव्हा तुम्ही खरेदी करणार असाल तेव्हा जिथून खरेदी
करायची आहे तिथून खरेदी करू नका.
भाजी मंडईत गेल्यावर दुकानात गेल्यावर तथाकथित मध्यमवर्ग
दाखवतो, तो एका ठिकाणाहून जाऊन खरेदी करतो. त्याचा अहंकार
आहे, की मला ४ दुकानांवर सौदेबाजी करायची गरज नाही.
करा, करा, हे खूप महत्त्वाचं आहे. हे 10 रुपये वाचवण्याबद्दल
नाही, जे आपण भाजी मार्केटमध्ये वाचवाल. भाजीमंडईतही शक्य
असणारे वाटाघाटीचे कौशल्य शिकल्यास आपण स्वत:ला छोट्या
पातळीवर न्याय देऊ शकता आणि पाहू शकता की नाही
10 रुपयांची बचत होऊ शकते की नाही.
तिथे १० रुपये वाचवता आले तर मोठ्या बाजारात १०० रुपयांची बचत
होईल, १०,००० वाचतील आणि मोठ्या व्यवहारात लाखोंची बचतही
होईल. कौशल्यही तेवढेच असणार आहे. मग भाजी मंडईत काय करता?
प्रथम, आपण एका बाजारातून दुसर्या बाजारात जातो.
आपण वेळ वाया घालवत आहात असे वाटत असेल तर नाही, नाही, हे वेळ
वाया घालवत नाही, तर ते बाजार शिकत आहे. ज्याच्या आधारे
तुम्ही वाटाघाटी करू शकाल, तिथून तुम्ही स्वत:चे मूल्यमापन
सुरू कराल.
कारण तुम्ही कुठून वाटाघाटी करणार आहात हे मार्केटमध्ये
फिरल्यानंतर निदान कळेल. तुम्ही एका दुकानात गेलात म्हणून
तिथेही वाटाघाटी केल्या, पण किंमत दुप्पट असल्याचं त्यांनी
आधीच सांगितलं आहे.
त्याने तुला ५ रुपयांची किंमत सांगितली आहे, तू वाटाघाटी करून
८ रुपये कमावलेस आणि तू २ रुपये वाचवलेस याचा तुला आनंद आहे.
तुम्ही ३ रुपये जादा दिले आहेत. तुला हे कसं कळलं? बाजारात
फिरलात तर कळेल.
त्यामुळे वाटाघाटी हे एक कौशल्य आहे, पण त्यासाठी बाजारपेठेचे
ज्ञान, जमिनीवरील वास्तवाचे ज्ञान असणे अत्यंत आवश्यक आहे.
आणि जर तुम्ही एक चांगला खरेदीदार, चांगला खरेदीदार बनणार
असाल तरच तुम्ही एक चांगला विक्रेता बनू शकता.
जेव्हा तुम्ही चांगले खरेदीदार व्हाल तेव्हाच तुम्ही चांगले
सेल्समन बनू शकता. जर तुम्ही स्वस्त किंमतीत एखादे उत्पादन
खरेदी केले तर ते बाजारात चांगल्या नफ्यात विकू शकाल.
होय, मी तुम्हाला एका व्यक्तीची खरी कहाणी सांगितली आहे. आणि
तो अजूनही तिथेच आहे. तो अजूनही तिथेच आहे. वॉरसाही आहे. ५
गाड्या आहेत, त्या त्यांनी बसवल्या आहेत. त्यातील एक तो स्वत:
चालवतो. आणि नाही तर तो महिन्याला १० लाख कमावतो.
तो महिन्याला १० लाख कमावतो. पण त्याच्याकडे बघून तुम्ही हे
बोलणार नाही. त्याच्याकडे 5 कार आहेत, तो वॉरसॉमध्येही आहे.
त्याच्या हाताखाली २०-३०-४० लोक काम करतात, पण त्यांच्यात
दुरावा निर्माण होतो. त्याचं काय होतं? त्याला वर्तमानाची
बाजारपेठ माहीत आहे.
वाहनचालक काय विचार करत आहेत, त्यांची अडचण काय आहे, हे
त्याला ठाऊक आहे. कार्यकर्ते काय विचार करत आहेत, हे त्यांना
ठाऊक आहे. सध्या बाजारात काय चालले आहे, हे त्याला ठाऊक आहे.
आपण पाहिले आहे की पोलिसांकडे खूप कमी लोक आहेत.
कारण रेड सिग्नलवर बसलेल्या लोकांना जमिनीवरील वास्तवाची
माहिती असते.
तुम्ही गाड्यांमध्ये बसून वास्तवापासून दूर चालत आहात.
तुमचे नेटवर्क कोण आहे? तुमचा खबऱ्या कोण बनत आहे?
जो जमिनीवर आहे.
त्यामुळे त्याच्याशी कनेक्ट राहणं खूप गरजेचं आहे.
जमिनीशी जोडलेले राहा.
तर मला दोन मार्ग सांगा.
एकतर तुम्ही शरण जा आणि तुमचे वास्तव स्वीकारा.
तुम्ही हे करू शकत नाही।
कारण इतके दिवस तुम्हाला कव्हर बनवण्यात आले आहे.
आपण मोठे झालो आहोत हे दाखवण्यासाठी तुम्हाला कव्हर बनवण्यात
आले आहे.
तुम्हाला ते मिथकही मोडायचे नाही.
आपण स्वत: ते तोडू इच्छित नाही.
आपण ते तोडू शकणार नाही. जगणे अवघड होईल.
तुम्हाला प्रॉब्लेम आहे असं म्हटलं जातं.
ही काही मोठी गोष्ट नाही.
खरी समस्या तेव्हा सुरू होते जेव्हा जगातील लोकांना कळते की
आपल्याला एक समस्या आहे.
हो।
लोक तुमचे जीवन कठीण करतील.
तुम्ही उपाशी झोपायला तयार आहात. लोक तुम्हाला झोपू देणार
नाहीत.
तू दोन कपडे घालून जगायला तयार आहेस. लोक तुम्हाला जगू देणार
नाहीत.
आपण आपल्या मुलाला सरासरी शाळेत पाठविण्यास तयार आहात. लोक
तुम्हाला अभ्यास करू देणार नाहीत.
खरी गोष्ट म्हणजे मी १५ वर्षांहून अधिक काळ शिक्षण क्षेत्रात
आहे.
मोठमोठ्या शाळांमध्ये मोठमोठ्या गोष्टी असतात.
मी आयआयटीमध्ये जनरल मॅनेजर स्तरापर्यंत प्रशिक्षण घेत आहे.
२००० मासिक फी भरणारे मूल आणि २०,००० मासिक फी भरणारे मूल.
दोघंही आमच्या वर्गात एकत्र बसतात.
२००० मासिक फी भरणारे मूल आणि २०,००० मासिक फी भरणारे मूल.
त्यांच्यासाठी हे खूप अवघड आहे.
आयआयटी, नीट, यूपीएससीच्या परीक्षेचा विचार केला तर,
तिथे खरी प्रतिभा दिसून येते.
मोठमोठ्या शाळा दिसत नाहीत.
पण आपण तथाकथित मध्यमवर्ग आहोत.
मोठमोठ्या शाळांमध्ये.
खरंच परिस्थिती काय आहे माहित आहे का? पालकांना एकतर वास्तव
माहित नसते किंवा जाणून घ्यायचे नसते.
किंवा माहीत असूनही ते स्वीकारू इच्छित नाहीत.
आरक्षणाची ही स्थिती आहे.
उदाहरणार्थ, आरक्षण देऊन आम्ही एससी, एसटी, ओबीसी वाढवत नाही.
हे नेते, कारण त्यांनी त्यांच्याबरोबर 5 वर्षे काम केले आहे,
त्यांना वाढवायचे नाही.
त्यामुळे त्यांनी योग्य वेळी येऊन आरक्षण दिले आहे.
यामुळे त्यांचे मन हरवत चालले आहे.
आज एससी, एसटी, ओबीसीचे मूल शिकत नाही.
त्याला माहित आहे की त्याला आरक्षण मिळालेच पाहिजे.
त्याला अर्धे गुण मिळवावे लागतात.
इंजिनीअरिंग कॉलेजमधलं वास्तव मी तुम्हाला सांगेन.
एससी, एसटी, ओबीसी आणि जनरल क्लासची मुले आहेत.
ते एकमेकांच्या शेजारच्या ४ खोल्यांमध्ये बसलेले आहेत.
सामान्य वर्ग धडपडत आहे, मरत आहे, रात्री २ वाजता अभ्यास करत
आहे.
आणि ते पाय पसरून झोपले आहेत.
आणि ते सकाळी उठून खिल्ली उडवतात.
तुम्ही सर्वसामान्य वर्गातील आहात हे दुर्दैवी आहे.
आम्ही एन्जॉय करत आहोत.
कितीही बोलले तरी स्वत:ला नशीबवान म्हणवून घेत असतात.
ते एससी, एसटी, ओबीसी भरतात आणि अर्धे गुण पास करतात.
आणि तो बिचारा धडपडत असतो.
तो अभ्यास करत नाही.
ज्याला त्याची सवय होत नाही, ज्याला आरक्षणात टाकले जात आहे,
त्याला सुधारले जात आहे की संपवले जात आहे?
काय केले जात आहे? काय केले जात आहे?
नाही।
त्यामुळे त्याचप्रमाणे आपण स्वत:ला राखीव ठेवू नये.
आपल्याला कठोर परिश्रम करावे लागतील.
मेहनतीच्या जोरावर पुढे जायचे आहे.
हा समाज, जेव्हा आपण आरक्षणात असतो, तेव्हा आपण शाळेत जातो,
मी आत्ताच याबद्दल बोलत होतो.
मोठमोठ्या शाळांतील मुलांना प्रत्यक्ष मैदानाची माहिती नसते.
आणि प्रत्यक्षात कोणती शाळा चांगली चालली आहे हे शोधायला
त्यांच्याकडे वेळ नसतो. त्यांनी मुलांना तिथे ठेवले.
त्यांच्याकडे वेळ नसतो.
आज ही देणगी मुलासाठी पुरेशी नाही.
त्यामुळे त्यांनी ते तिथे केले आहे.
उद्या ते कॉलेजमध्ये करतील.
परवा ते व्यवसाय सुरू करतील.
आणि मी तुला खरी गोष्ट सांगू का?
हेही सत्य आहे.
कारण त्यांनी लहानपणापासून हा व्यवसाय पाहिला आहे.
तो शिकला आहे.
तर, त्यांची शालेय आणि महाविद्यालयीन पदवी ही केवळ पदवी आहे.
त्याला काही फरक पडत नाही.
प्रदर्शनासाठी, मला माहित आहे.
मोठमोठ्या पार्ट्यांमध्ये म्हणता यावं म्हणून मोठ्या
शाळांमध्ये ते टाकलं जातं.
माझा मुलगा बी शाळेत शिकतो.
तो या संस्थेत शिकतो.
त्यामुळे उच्चवर्गासाठी हे योग्य आहे.
त्यांच्याकडे इतकं, इतकं आहे, की मी तुम्हाला किती सांगू?
माझा एक मित्र सीए आहे.
मुलाला घरची शिकवणी देण्यासाठी तो कुठल्यातरी पोस्ट एरियात
जातो.
पती, पत्नी आणि त्यांची दोन मुले आहेत.
२००० लोकांचं घर आहे.
घरात १० नोकर आहेत.
पतीचा आंतरराष्ट्रीय व्यवसाय आहे.
साधारणतः महिन्याभरात तो २० दिवस स्टेशनच्या बाहेर राहतो.
मॅडम तयार करण्यासाठी, एका दिवसात ३ कपडे बदलण्यासाठी, ३
प्रकारचे मेकअप करण्यासाठी, दागिने घालण्यासाठी, हे
करण्यासाठी अडीच लाख ांच्या पगारावर एका मुलीला कामावर
घेण्यात आले आहे. २.५ लाख .
त्यामुळे त्यांच्यासाठी हा शो नाही. कारण त्यांच्याकडे आधीच
काहीतरी दाखवण्यासारखं असतं.
ते ते करू शकतात.
कारण, प्रत्यक्षात ते उच्चवर्गीय आहेत.
त्यांच्याकडे इतकं आहे, की ते खर्च करण्यासाठी जागा शोधतात.
मी त्या झोनबद्दल बोलत नाही.
एवढं साम्राज्य निर्माण करणाऱ्या वडिलांचा व्यवसाय एव्हरेज हा
त्यांचा मुलगा शिकला तरी तो सांभाळेल.
तो त्याला पाहत आहे, तो लहानपणापासून त्याच्या रक्तात आहे, तो
गोष्टी समजून घेत आहे.
मी मध्यम वर्गाबद्दल बोलत आहे, जे प्रत्यक्षात काय नाही हे
दाखवत आहे.
आणि त्यामुळं त्याचं जगणं दु:खद झालं आहे.
त्यामुळे पुन्हा मी तुमच्या भविष्याच्या वास्तवाबद्दल,
करिअरबद्दल, तुम्ही कोणती करिअर निवडणार आहात, त्या करिअरच्या
भवितव्याबद्दल बोलत आहे.
आणि तुम्ही नोकरी करत आहात, व्यवसाय करत आहात.
मग नोकरीचं करिअर काय आहे?
हे तुम्ही कोणासाठी करत आहात?
आपली कंपनी वाढविण्यासाठी, कंपनीचा मालक वाढविण्यासाठी,
त्यांची मुले वाढविण्यासाठी.
तुझं भविष्य संपलं आहे.
तुमच्या मुलांकडे काहीच नाही.
त्या करिअरचे भवितव्य तुमच्यासाठी नाही.
तुम्ही जनरल मॅनेजर झालात, निवृत्त झालात, ते संपले. त्या
कारकिर्दीचा शेवट तिथेच होतो.
त्यामुळे असे करिअर निवडा, ज्याचा शेवट निघून गेल्यानंतरही
होणार नाही. आणि आपल्या मुलांना ते मिळायला हवं.
तुमच्या मुलांची बदली झाली पाहिजे.
मालमत्ता म्हणून, गुंतवणूक म्हणून, मालमत्ता म्हणून त्यांना
हस्तांतरण मिळाले पाहिजे.
आपण ज्या ठिकाणी ते सोडले तेथून त्यांनी त्याचा वापर सुरू
केला पाहिजे.
आणि त्यांचा प्रवास तिथूनच सुरू व्हायला हवा.
शून्यापासून नाही.
त्यानंतर हे गोल वर्तुळ सुरूच राहणार आहे.
आणि जिथे तुम्ही ते सोडलं तिथं तुमचं मूल असेल.
बाबा, तुमच्या आयुष्यात प्रगती कुठे आहे?
हो।
सत्य स्वीकारा.
पुढे जा.
आपल्या मित्रांना आणि ते आपला रेफरल कोड वापरून साइन अप
करतात, आपल्याला काही आश्चर्यकारक बक्षिसे मिळतील.
हे मनोरंजक वाटते.
आपण संदर्भित केलेल्या प्रत्येक मित्रासाठी, आपण असे गुण
मिळवता जे आपण सूट किंवा रोख बक्षिसांसाठी रिडीम करू शकता आणि
नोकरीची हमी देखील मिळवू शकता.
माझी गणना करा.
मी माझ्या सर्व मित्रांपर्यंत हा शब्द पोहोचवण्याची खात्री
करीन.