सर्वांना नमस्कार। तुम्हा सर्वांना गुड इव्हनिंग. हा विनीत
गौतम आहे, तुझा प्रशिक्षक आहे, तुझा ट्रेनर आहे.
आणि आज मी काहीतरी बोलणार आहे.
नक्कीच, कधीकधी आपल्या क्रियाकलाप आपल्या अपेक्षेप्रमाणे
कार्य करत नाहीत.
आणि कधी कधी आश्चर्यकारक परिणाम मिळतात.
असे का घडते याचा तुम्ही कधी विचार केला आहे का? हे कसे घडते?
नेमके असे म्हटले जाते की, तुमची कर्मे तुमच्याकडे परत येतात.
या शिखरावर पाहिलं तर स्टेटसपेक्षा स्त्रीत्व मोठं आहे.
एक बाई रिक्षात बसली आहे, पाऊस पडत आहे, तिच्याकडे छत्री आहे.
तिची इच्छा असेल तर ती वापरू शकते, नसेल तर ती वापरू शकत नाही.
ही तिची इच्छा आहे. ती मोकळी आहे, ही तिची इच्छा आहे.
ती छत्रीखाली बसली आहे, ती भिजत नाहीये.
पण रिक्षाचालक गाडी चालवत ओला होत आहे.
आणि तो छत्री मागण्याच्या लायकीचा नाही.
कधीकधी, जेव्हा आपण अशा परिस्थितीत असता, तेव्हा आपण सेफ
झोनमध्ये खेळत असता.
आपल्याकडे एक पर्याय आहे, आपण दुसर्या व्यक्तीसाठी काहीतरी
करण्यास सक्षम आहात.
आपण हे करू शकता हे आपल्याला माहित आहे.
आणि समोरची व्यक्ती तुम्हाला विचारू शकत नाही हेही तुम्हाला
माहीत आहे.
मी तुम्हाला प्रामाणिकपणे विचारतो आहे की, अशा परिस्थितीत
तुम्ही काय कराल?
आणि या प्रश्नाचं उत्तर देण्याआधी मला हे जाणून घ्यायचं आहे
की, तुम्ही आतापर्यंत अशा परिस्थितीत काय केलंत?
हा प्रश्न स्वत:ला विचारा, स्वत:चे मूल्यमापन करा,
आत्मपरीक्षण करा.
दोन गोष्टी.
अशी परिस्थिती असते जेव्हा आपण समोरच्या व्यक्तीसाठी काहीतरी
करण्यास सक्षम असतो.
पण तुम्ही तसे करत नाही. किंवा तुम्ही ते करा. हे तुमच्यावर
अवलंबून आहे.
तुम्ही काय करता?
तुम्हाला हवं असेल तर तुम्ही हे करू शकता.
समोरची व्यक्ती तुम्हाला विचारू शकत नाही, सांगू शकत नाही,
जबरदस्ती करू शकत नाही.
पण तुम्हाला हवं असेल तर तुम्ही ते करू शकता.
तुमच्याकडे वेळ आहे, तुम्ही उपलब्ध आहात.
हे चित्र बघा.
यामध्ये महिला बसल्या आहेत.
त्यांना हवं असेल तर छत्री लावू शकतात.
नको असेल तर ते करू शकत नाहीत.
त्यांना तिथेच बसावे लागते.
आणि त्यांना कुठेही जावं लागत नाही.
ते छत्री लावू शकतात किंवा शांत बसू शकतात.
ही त्यांची निवड आहे. असे होऊ शकते.
त्यांना हवं ते ते करू शकतात.
हेच त्यांनी केले आहे.
आता हा प्रश्न स्वत:ला विचारा.
अशा परिस्थितीत तुम्ही काय कराल?
बहुतेक.
आत्तापर्यंत ती जे करतेय ते तुम्ही कधी केलं आहे का?
तुम्ही ऑफिसमध्ये आहात.
तुमचा सहकारी अडचणीत आहे.
तुझा एक ज्युनिअर आहे.
त्यावेळी तुम्ही आरामदायी स्थितीत असता.
तुम्ही त्याला मदत करू शकता.
तुम्ही हे कधी केले आहे का? कारण जेव्हा आपण कम्फर्ट झोनमध्ये
असतो, तेव्हा आपल्याला इतरांचे दु:ख कळत नाही.
आणि जेव्हा आपली पाळी येते, तेव्हा आपल्याला कोणीही मदत करत
नाही म्हणून रडावेसे वाटते.
तुम्ही रस्त्याने जात आहात.
तुम्ही बाईकवर आहात.
कोणीतरी चालताना दिसतंय.
तुम्ही कधी थांबून लिफ्ट दिली आहे का?
तुम्ही तुमच्या गाडीत सीट देऊ केली आहे का?
बहुतेकवेळा असे होते की, लिफ्ट मागितल्यानंतरही लोक लिफ्ट देत
नाहीत आणि निघून जातात.
आजकाल यात खूप धोका आहे असं म्हणता येईल.
जेव्हा तुम्ही अडचणीत असता, तेव्हा तुम्हाला काय वाटतं? यात
धोका आहे, त्यामुळे कोणी लिफ्ट देणार नाही, असे तुम्हालाही
वाटते का? तुम्हीही आहात का? किंवा त्यावेळी लिफ्टची अपेक्षा
आहे का?
लिफ्ट म्हणजे मी ज्या मदतीबद्दल बोलत आहे.
हे असू शकते, मी तुमच्याशी सहमत आहे, काही टिपिकल परिस्थिती,
ज्याची खरोखर गरज आहे, ती अपेक्षित आहे. बघा, खरं सांगायचं तर
माझं ब्रीदवाक्य आहे की
मी तुम्हाला सांगितले आहे की, कधी कधी सर्वतोपरी प्रयत्न
करूनही त्या दृष्टीकोनातून तुम्हाला अपेक्षेप्रमाणे, जेवढा
प्रयत्न केला तसा परिणाम मिळत नाही.
आणि बर् याच वेळा, जरी आपण तेवढा प्रयत्न केला नाही, तरीही
आपल्याला सर्वोत्तम परिणाम, आश्चर्यकारक परिणाम मिळतो.
तुम्ही कधी थांबून विचार केला आहे का, तुम्ही तो साजरा करता,
तुम्ही कधी थांबून विचार केला आहे का, हे कसे घडले?
आणि तुम्ही कधी विचार केला आहे का, जेव्हा तुम्हाला सर्वोत्तम
मिळत नाही, तेव्हा असे का घडले?
तुमच्यात उणिवा आहेत असं तुम्ही म्हणू शकता, पण आज मी वेगळ्या
कोनातून बोलत आहे.
अनेकदा तुमची चांगली कर्मे कोणत्या ना कोणत्या मार्गाने
अप्रत्यक्षपणे तुमची साथ देतात आणि त्यांच्या नशिबाचा,
त्यांच्या प्रार्थनांचा तुमच्यावर प्रभाव पडतो.
आणि तुम्ही ते अशक्य काम शक्य करून दाखवता, जे तुम्ही
अनपेक्षित मानता.
मी तुम्हाला एक छोटीशी गोष्ट सांगतो.
एकदा लष्कराचा एक जवान जंगलात शिकारीसाठी गेला होता. तिथे
त्याला एक म्हातारा संत कोरड्या झाडाखाली बसून तपश्चर्या
करताना दिसला.
तुला तपश्चर्या माहीत आहे का?
भगवंताचे नामस्मरण करणे.
मंत्र[संपादन]।
ॐ नम: सेवा ॥
ॐ नमो नारायणाय ॐ नमो भगवते वासुदेवाय
अनेक मंत्र आहेत.
ॐ नमो भगवते वासुदेवाय
हो।
ते काहीही असो, ते तुमच्यावर आहे.
आणि गुरूंनी दिलेला मंत्र असेल तर ती वेगळी गोष्ट आहे.
थोडक्यात संत तपश्चर्या करतात आणि देव भक्तीत असतो.
फौजीने विचारले,
तू जंगलात काय करत आहेस?
या कोरड्या झाडाखाली?
संत म्हणाले,
मी या झाडाखाली ध्यान करत आहे.
आणि मी हे का करतोय?
फौजीने विचारले असता त्याने उत्तर दिले,
या कोरड्या झाडावर पाने आणण्यासाठी मी ध्यान करत आहे.
फौजी म्हणाली, हे कसं शक्य आहे?
कोरड्या झाडावर पाने येतील.
संत म्हणाले,
तपश्चर्या आणि भक्तीमध्ये पुष्कळ शक्ती आहे.
काहीही शक्य आहे.
अशक्य वाटणारी कोणतीही गोष्ट शक्य होऊ शकते.
भक्ती योग्य पद्धतीने केली तर.
यालाच तपश्चर्या म्हणतात.
सैन्यातील लोकांना वाटले, ते इतके आत्मविश्वासी आहेत,
म्हातारे आहेत, पण तरीही ते इतके आत्मविश्वासी आहेत, की ते
आपल्या तपश्चर्येने आणि भक्तीने या कोरड्या झाडावर पाने आणू
शकतात.
मी तरुण आहे, मी अधिक कठीण काम करू शकतो.
मी त्याच्यापेक्षा चांगली कामगिरी करू शकतो.
मी हे करू शकतो।
मी त्याच्यापेक्षा चांगले परिणाम आणू शकतो.
असा विचार त्याच्या मनात आला.
आणि तो आपली बंदूक घेऊन फौजीच्या शेजारी बसला आणि म्हणाला,
मीही तपश्चर्या करीन.
संतांनी विचारले, तू तपश्चर्या का करत आहेस?
का? ते म्हणाले,
तू म्हातारा आहेस,
आणि तुम्ही इतक्या आत्मविश्वासाने सांगू शकता, की मी माझ्या
तपश्चर्येने आणि भक्तीने या कोरड्या झाडावर पाने आणू शकतो.
मला वाटते
मी माझ्या बंदुकीत पाने आणू शकतो.
बघा, सामान्य दृष्टिकोनातून विचार केला तर दोन्ही मूर्ख
गोष्टी आहेत.
जिथे भक्ती आहे,
अर्पणपत्रिका
जिथे समर्पण आहे, तिथे सामान्य विचार चालत नाहीत.
हे त्या सर्व गोष्टींच्या पलीकडे आहे.
खूप दूर आहे.
त्याचे मोजमाप आपण एका स्केलवर करू शकत नाही.
आपण त्या गोष्टीवर त्याचे मोजमाप करू शकता, की आपल्याकडे
ज्ञान आहे, जे आपल्या कार्यक्षेत्रात आहे.
या गोष्टी आपल्या कार्यक्षेत्राच्या पलीकडच्या आहेत.
एक अशी सुपर पॉवर आहे, की तुम्ही आनंदी असाल तर काहीही शक्य
आहे.
त्यामुळे आपण भक्तीवर प्रश्न चिन्ह उपस्थित करू शकत नाही.
काहीही शक्य आहे.
तुमचा विश्वास असेल तर तुम्ही काहीही करू शकता.
होय आपण हे करू शकता।
पण इथे मी थोडं वेगळं बोलत आहे.
त्यात दोघेही जखमी झाले.
आमचे संत येथे बसून तपश्चर्या करत आहेत.
ते कोरड्या झाडाखाली बसले आहेत, की मी यावर पाने आणून देईन.
सैन्याचा माणूस हातात बंदूक घेऊन बाजूला बसला आहे, की मी या
बंदुकीवर पाने आणून देईन.
त्यांच्या तपश्चर्येत दोघांनाही इजा झाली.
जंगलात गायी-म्हशी पाळणारी एक बाई गावात आहे.
ती गवत कापायला आली आहे.
तिच्या जनावरांसाठी चारा आहे. ते गवत कापून जंगलातून घेऊन
जातात.
तर गावातील एका महिलेने जंगलात गवत कापून गवताचे बंडल, गवताचे
मोठे बंडल बनवले आहे.
आणि आता तिला ते घरी घेऊन जावं लागतं.
पण ती एकटी नेऊ नये म्हणून तिने ते बंडल थोडं मोठं केलं आहे,
ती एकटीने ते वाहून नेऊ शकत नाही.
तिला मदतीची गरज होती.
आणि तिथं या दोन व्यक्तींखेरीज कोरड्या झाडाखाली बसलेले संत
आणि हातात बंदूक घेऊन त्यांच्या बाजूला बसलेला लष्करी माणूस
या दोन व्यक्तींखेरीज तिथं तिसरी व्यक्ती नाही, जी करू शकते
त्या बाईला मदत करा. पण, ती बिचारी बाई,
मदत मागायला घाबरतो, कारण लष्करी व्यक्ती, आणि तुम्हाला माहित
आहे का की लष्करी व्यक्ती, सहसा गणवेश आणि हातात बंदूक घालते.
त्यामुळे ती त्याच्याशी बोलली नाही.
ती त्या संताशी बोलली,
बाबा, कृपया मला थोडी मदत करा.
हे बघ, मी गवत कापलं आहे,
मी खूप मोठं बंडल बनवलं आहे आणि ते मला एकटं वाहून नेता येत
नाही.
कृपया मला थोडी मदत करा.
कृपया ते माझ्या डोक्यावर ठेवा, जेणेकरून मी घरी जाऊ शकेन.
माझ्या मुलाला घरी भूक लागली आहे, तो रडत असेल,
मला ही त्याला दूध द्यावं लागतं.
संत म्हणतात,
बावरी, तू काय म्हणतेस?
मी तपश्चर्येत आहे.
जर मी तुझ्या मदतीला, तुला मदत करायला आलो, तर माझी तपश्चर्या
नष्ट होईल आणि मी एका अत्यंत अवघड कामासाठी बसलो आहे.
मला पाने घेऊन जावे लागते,
कोरड्या झाडावर पाने उगवावी लागतात.
ती म्हणते,
बाबा, काय फरक पडतो?
ही दोन मिनिटांची गोष्ट आहे.
आपण दोन मिनिटे अतिरिक्त करू शकता.
म्हणजे जोपर्यंत तू मला मदत करशील तोपर्यंत तू अतिरिक्त
तपश्चर्या करू शकतोस.
कृपया मला मदत करा।
इथं दुसरं कुणीच नाही.
माझं मूल रडत असावं.
माझा मुलगा लहान आहे.
खूप उशीर झाला आहे.
तो दुधासाठी रडत असावा.
मला त्याला दूध द्यावं लागेल.
पण संत ांना ते पटत नाही.
लष्कराचा जवान ऐकत होता.
मात्र, त्या महिलेने लष्करी जवानाला विचारले नाही.
ती म्हणाली,
आपण अशा परिस्थितीत आहात जिथे आपण समोरच्या व्यक्तीला मदत करू
शकता,
पण तो कोणत्याही कारणास्तव मदत मागू शकत नाही.
तरीही तुम्ही त्याला मदत कराल की नाही?
असा प्रश्न पडतो
मी तुला सुरुवातीलाच विचारलं होतं.
तशीच परिस्थिती लष्करी जवानाची ही होती.
ती बाई भीतीपोटी त्याला विचारत नाहीये.
पण तो मदत करण्याच्या स्थितीत आहे.
तो सक्षम आहे.
तो मदत करू शकतो.
काय करायचं आणि काय करू नये हे ठरवावं लागतं.
पण तुम्ही सक्षम आहात की नाही, हे तुमच्यामुळे च आहे असं
तुम्हाला वाटत असेल तर हा गैरसमज दूर करा.
जेव्हा आपण मदत करण्यास सक्षम नाही अशा परिस्थितीत आपल्याला
ठेवण्यास एक मिनिट लागत नाही.
आणि तुम्हाला मदतीची गरज भासेल.
हे त्याच्यासाठी दुय्यम काम आहे.
आता मी विषयावर येईन.
लष्करी जवानाला वाटले की ती बाई ऐकत नाहीये.
ती मला विचारत नाहीये.
पण मी मदत करू शकतो.
काय फरक पडतो?
थोड्या वेळाने.
बघा, मी सेल्स मार्केटिंग प्रोफेशनल आहे.
मी तुमच्याशी बोलत आहे.
प्रामाणिक असलेले हे प्रामाणिक उमेदवार
शैक्षणिकदृष्ट्या प्रामाणिक, शिस्तबद्ध असल्यामुळे,
ते अशा गोष्टी करत नाहीत.
ते अशा गोष्टी टाळतात.
आणि सामान्य माणसं अशी कामे करून पुढे जातात.
कसं ते सांगतो.
लष्करी जवानाला वाटले की ती बाई प्रामाणिक आहे.
तो म्हातारा आहे. तो ऐकत नाही.
काय फरक पडतो?
मी तिला मदत करेन.
आणि दोन मिनिटांनंतर,
काय फरक पडतो?
तिला कोण मदत करेल?
ती हतबल आहे.
आणि असा विचार करून त्याने बंडल उचलून डोक्यावर ठेवले.
त्याने पुष्कळ प्रार्थना केली.
धन्यवाद। लोक तुमचे आभार मानतात.
आणि ती आनंदाने निघून गेली.
जेव्हा ती घरी पोहोचली तेव्हा तिचं मूल खरंतर दुधासाठी रडत
होतं.
तो जोरजोरात रडत होता.
कारण आई जंगलातून उशीरा आली होती.
मुलाला खूप भूक लागली होती.
आईने ताबडतोब गवताचे बंडल बाजूला फेकले.
आणि मुलाला दूध देण्यासाठी धावू लागली.
मी तुला काही सांगू का?
मातृत्वाचे समाधान हे जगातील सर्वात मोठे समाधान आहे.
तुम्ही पाहिलं असेल की जेव्हा मूल, वासरू, म्हैस किंवा इतर
कोणताही प्राणी दूध पितो तेव्हा त्याला किती मजा येते?
हे तुम्ही फक्त पाहिलं असेल.
तुम्ही कधी पाहिलं आहे का की, जो प्रसूती करत आहे, जो दूध
पाजत आहे, तुमच्यापैकी कोणी आई म्हणून इथे बसलेलं असेल तर
तुम्हाला माहित असेलच की, बाळाला दूध पाजण्याचं समाधान म्हणजे
किती मोठं समाधान असतं.
भुकेल्या आत्म्याला तृप्त करणे, तहानलेल्या आत्म्याला तृप्त
करणे, हे इतके मोठे समाधान आहे.
याबद्दल आईला विचारा.
आणि जेव्हा माणूस या समाधानाच्या काळात असतो आणि त्या वेळी
त्याच्या तोंडातून, मनातून जे काही निघतं, जेव्हा एखादी आई
आपल्या मुलाला मिठी मारते, त्याला दूध देते आणि मूल दूध पिऊ
लागते आणि रडणं थांबवतं, तेव्हा त्याला खूप समाधान वाटतं.
मग त्याच्या अंतःकरणातून, लष्करी जवानासाठी त्याच्या
हृदयाच्या खोलीतून प्रार्थना निघतात. ती म्हणते,
मला माहित नाही, तो लष्करी जवान तिथे का आहे, कोणत्या
कारणास्तव देवाची उपासना करायला बसला आहे? देवाची उपासना
करायला तो तिथे का बसला आहे? मला माहित नाही।
पण, कुठल्याही मनातून, कुठल्याही इच्छेतून तो तिथेच बसलेला
असतो,
हे देवा, त्याची ती इच्छा, आणि तुला माहीत आहे का, तुम्ही
विश्वास ठेवू शकता का, की त्या क्षणी जे घडते, जे तुम्ही
चमत्कारिकरीत्या करता, कित्येकवेळा तुम्ही काहीतरी करता आणि
त्याचा परिणाम तुमच्यासाठी सरप्राइज असतो, चमत्कार असतो.
लष्करी जवानासाठीही हा चमत्कारच असतो.
काय? त्याच्या बंदुकीतून पाने, कळ्या बाहेर पडू लागतात.
त्याच्या शेजारी बसलेले बाबाही आश्चर्यचकित होतात.
तो स्वतःही आश्चर्यचकित होतो.
त्याला आश्चर्य वाटते.
हे कसे शक्य आहे?
माझा विषय, मी काय सांगू इच्छितो हे तुम्हाला समजत असेल.
अनेकदा आपल्याला काहीतरी करायचे असते, पण ते आपण करू शकत
नाही. त्या शर्यतीत आपण आपली माणुसकी विसरतो आणि आपण आणखी
मागे पडतो.
कोणी तरी रस्त्यावर असहाय आहे, त्याला मदतीची गरज आहे, आणि
तुम्ही सक्षम आहात, अशा परिस्थितीत सर्व काही करता येण्याचे
निमित्त सोडा, मला ऑफिसला जायला उशीर होत आहे, त्याऐवजी
तुम्हाला भाऊ किंवा मित्र असेल, म्हणून तुम्हाला दिसेल का?
ऑफिस, ५-१० मिनिटं उशीर, की तू त्याला मदत करशील?
माझ्यावर विश्वास ठेवा, जर तुम्ही आज त्याला मदत करत असाल तर
तुमच्या खात्यात लिहिलं आहे, की उद्या, तुमच्या प्रिय
व्यक्तीसोबत किंवा तुमच्यासोबत, का नाही?
जर अशी गरज भासली, तुमच्या प्रिय व्यक्तीशी काही प्रॉब्लेम
असेल तर तुम्ही तिथे नाही, तर दुसरं कुणीतरी तुम्हाला मदत
करेल, जर तुम्ही कधी कुणाला मदत केली असेल तर अशा परिस्थितीत
कर्म परत येईल.
त्या स्त्रीची प्रार्थना, प्रार्थनेत अतिशय भक्कम असते.
ते खूप बलवान आहेत, आणि आईची प्रार्थना खूप मजबूत आहे.
आजही मी त्या विषयाबद्दल, यशस्वी होण्याच्या मंत्राविषयी बोलत
आहे, पण त्याबद्दल मी अध्यात्मिक, नम्रतेने, मंत्राने बोलत
आहे, की अनेकवेळा तुमचे माणूस असणे तुमच्या यशाचे कारण ठरते.
तुमच्या यशाचं कारण काय ठरतं?
कारण तू चांगला माणूस आहेस.
तुमची प्रार्थना, कुणासोबत, स्वतःच्या भल्यासाठी.
जेव्हा तुम्ही, एका लष्करी जवानासाठी ही एक छोटीशी गोष्ट
होती, तेव्हा त्याने 2 मिनिटे काढली आणि आपली तपश्चर्या सोडून
त्याला मदत केली.
तुम्ही म्हणाल, काय मोठी गोष्ट आहे?
पण तिथे,
बाबाही तिथे होते, एक संत.
काही लोक म्हणतात, मी बिझी आहे,
माझ्याकडे वेळ नाही।
मला माहित नाही, तुम्ही जितके कुठे जात आहात, तितकेच तुम्हाला
सामोरे जावे लागेल, अशी परिस्थिती जी तुमची वाट पाहत आहे.
आणि तुम्ही धावत आहात, त्या परिस्थितीकडे. देवाने एक पर्याय
दिला,
बेटा, इथे काहीतरी चांगलं करा, त्या परिस्थितीतून तुझी सुटका
होईल. किंवा, तुम्ही कुठेही जात असाल, तिथे यशस्वी होण्याची
गरज नाही. हे, काहीतरी चांगलं केल्यास, स्वत:च्या खात्यात
तुम्ही तिथे यशस्वी व्हाल.
तुम्ही म्हणाल,
सर, तुम्ही फालतू बोलत आहात का?
नाही।
माणुसकीला जर तुम्ही बकवास मानत असाल, तर ती तुमची विचारसरणी
आहे, तुमची विचारसरणी आहे, हे तुमच्यावर अवलंबून आहे.
तुमचे अभिनंदन.
पण माझा मुद्दा अगदी स्पष्ट आहे की, मोठ्या डॉक्टरांवर ऑपरेशन
केल्यानंतर ऑपरेशन रूमच्या बाहेर तुम्ही पाहिलं असेल की,
जेव्हा त्यांना, ज्या व्यक्तीवर शस्त्रक्रिया झाली होती,
तेव्हा त्याचे कुटुंबीय विचारतात,
सर, ऑपरेशन कसं होतं?
ही शस्त्रक्रिया यशस्वी झाली.
त्यांना जे काही करता आलं ते त्यांनी केलं.
विश्रांती, ही देवाची इच्छा आहे.
मोठमोठे शास्त्रज्ञ, डॉक्टरही यावर विश्वास ठेवतात.
शास्त्रज्ञ असल्याचा दावा करणारे, रस्त्यावरील सर्वसामान्य
लोक म्हणतात, असे काही घडत नाही.
त्यांनी या महान डॉक्टरआणि शास्त्रज्ञांकडून शिकले पाहिजे.
त्यांनी शिकले पाहिजे.
आणि त्यांनी विश्वास ठेवला पाहिजे, की या गोष्टी महत्त्वाच्या
आहेत.
त्यामुळे यशस्वी व्हायचं असेल तर शांत, नियंत्रित पद्धतीने
जगा. अनेकदा तुम्ही म्हणता, की तुमचं कुटुंब तुमच्यासाठी
त्रासदायक आहे.
तुम्हाला जी मेहनत मिळत आहे, जे पैसे कमावत आहात, जो सन्मान
कमावत आहात, हे सगळं फक्त तुमच्या नशिबामुळे च आहे असं
तुम्हाला कसं वाटलं.
जे लोक तुमच्या कमाईचा लाभ घेत आहेत, जे अन्न खात आहेत,
त्यांचे सर्व आशीर्वाद तुम्ही तुमच्या मुलांच्या आशीर्वादाचा
विचार करत नाही का?
जेव्हा तुमचे वडील कष्ट करत असतात, तेव्हा त्यांना भरपूर पैसे
मिळतात.
आणि जेव्हा तो प्रार्थना करत असतो, तेव्हा त्याचे आशीर्वाद
जोडले जात असतात.
ते सामील होत आहेत.
हो।
आपण यावर विश्वास ठेवला पाहिजे कारण मानवता सर्वात प्रथम आहे.
तुम्ही माणुसकी जपता की नाही, हे तुमच्यावर अवलंबून आहे.
हे तुमच्यावर अवलंबून आहे.
पण वस्तुस्थिती अशी आहे की,
तुम्हीच सांगा, सर्वव्यापी, सर्वज्ञ आईच्या गर्भातून जीव कसा
बाहेर पडतो?
हे कोण करतं?
तुम्ही म्हणाल, की स्त्री आणि पुरुष यांचा संगम आहे.
प्रत्येक स्त्री आई होऊ शकत नाही.
प्रत्येक पुरुष आई बनू शकत नाही.
आत्मक्षमता असती तर मी यावर भाष्य करत नाही, पण दोघांचे एकमेव
मिलन, जे स्त्री किंवा पुरुष नाही, आई होऊ शकले असते, वडील
होऊ शकले असते,
पण नाही, तुम्ही स्वत:ला सांगत आहात की, तुम्ही यासाठी सक्षम
नाही.
कोणीतरी तुला बनवले आहे.
तो खूप शक्तिशाली आहे.
तो काहीही करू शकतो.
आणि बर् याच वेळा, नानक देव,
मी गुरु नानक साहेबांबद्दल बोलत आहे,
नानक देव, जेव्हा ते कुणाला काही दान करायचे, तेव्हा ते कधीही
आपल्या हातातून उचलून त्यांना देत नसत.
तो भांड्यात किंवा भांड्यात ठेवायचा आणि समोरच्या व्यक्तीला
भांड्यातून उचलायला सांगायचा.
लोक म्हणतील,
बाबा, हातातून उचलून कुणाला का देत नाहीस?
उत्तर ऐका.
तो म्हणायचा,
ते देणारा मी कोण? दाता दुसरा कोणीतरी असतो.
ज्याला ते द्यायचे आहे, तो घ्यायला आला आहे.
मी फक्त मध्यभागी एक भांडे आहे.
एक पात्र.
हे माझं जहाज आहे, किंवा कुठलंही जहाज आहे.
ते त्यांनी या भांड्यात दिले आहे.
ज्याला ते घ्यायचे आहे तो आला आहे.
तो घेऊ शकतो.
ते माझ्या हातातून उचलून देणारा मी कोण?
आणि अनेकदा आपल्याला दाता असल्याचा अभिमान वाटतो.
की मी माझ्या कुटुंबाची काळजी घेत आहे.
याचा अभिमान बाळगू नका.
काही आश्चर्यकारक, अदृश्य शक्ती आहेत, ज्या काही औरच आहेत,
ज्या तुमची काळजी घेत आहेत, त्यांची काळजी घेत आहेत,
प्रत्येकाची काळजी घेत आहेत.
प्रत्येकजण आपापले कर्म करत असतो.
तुम्ही म्हणू शकता, की तुम्हीच काम करत आहात आणि तुम्हीच पैसे
उचलत आहात.
आज भौतिक जगाबद्दल बोलायचे झाले तर एटीएम मशिनमधून पैसे बाहेर
पडतात.
एटीएम मशिन पैसे बनवून लोकांना देते का?
एक मोठी प्रक्रिया आहे, ज्याद्वारे पैसे तेथे येतात.
दाता, तो कोण आहे, कुठे बसला आहे हे मला माहित नाही.
ते यंत्र म्हणजे केवळ एक उपकरण.
जिथून तुम्ही पैसे घेऊ शकता.
त्याचप्रमाणे जगात एखादी गोष्ट मिळवायची असेल, त्यासाठी
स्वत:ला शरण गेल्यास,
मी म्हणत नाही, कष्ट करू नका, करा, मनापासून करा.
त्याने तुम्हाला जी पात्रता पाठवली आहे, तेवढे कर्म आधी करा.
पण त्यानंतर स्वत:ला त्यास शरण जा.
आपल्याला ते काय द्यायचे आहे, किती द्यायचे आहे, हे
आपल्यापेक्षा चांगले ठाऊक आहे.
माझ्या गुरु चरित्रात जे लिहिले आहे ते मी तुम्हाला सांगतो.
हे गुरु, हा सेवक भोळा आहे.
तू माझा देव आहेस, माझा देव आहेस.
हे गुरु,
कृपा गुरु, गुरु देव, तुम्ही कधीही रागावत नाही.
हे गुरु, मला विसरू नकोस.
मला लाखो भाविक मिळाले तरी चालेल,
मी तुझ्यापेक्षा जास्त आहे.
मी तुझ्यापेक्षा जास्त नाही.
बाबा, तुम्ही कळत-नकळत म्हणत असाल तर मला माफ करा बाबा. मला
माफ करा।
मी तुझा मुलगा आहे, अज्ञात.
अनेकदा आपण बसून विश्वास ठेवतो की आपण सर्व काही करू शकतो.
पुढच्या क्षणी आपलं काय होणार आहे, हेही कळत नाही. आणि आपण
स्वतःला निर्माते समजतो.
असे समजू नका.
तुम्हीच निर्माते आहात असे समजू नका.
तू निर्माता नाहीस.
निर्माते दुसरे कोणीतरी असतात.
होय, तुम्हीच निर्माते आहात.
तू एक चांगला, उत्कृष्ट प्राणी आहेस.
तुम्हाला मिळालेले हे मानवी जीवन, जेव्हा भगवंत तुम्हाला
मोठ्या अडचणींचा आशीर्वाद देतात, तुम्हाला मिळालेले हे मानवी
जीवन या गुरूच्या सान्निध्यात ठेवा. गुरूची आज्ञा.
मी तालिसा मध्ये बोलत होतो.
हे गुरु,
हे नोकर, तू निर्दोष आहेस.
तू माझा देव आहेस.
मला काय हवंय ते सांगू का? माहीत असूनही तुम्ही अज्ञात आहात.
हे गुरु,
हे नोकर, तू निर्दोष आहेस. मला काय हवंय ते सांगू का?
हे होकारार्थी वाक्य आहे.
हे एक साधं वाक्य आहे.
पण शेवटी प्रश्नचिन्ह निर्माण झाले आहे.
असा प्रश्न पडतो.
मला काय हवंय ते सांगू का?
माहीत असूनही तुम्ही अज्ञात आहात.
हे गुरु, तू सर्व काही जाणतोस, माझ्यासाठी काय श्रेष्ठ आहे.
तू अज्ञात आहेस.
आणि म्हणूनच तू अज्ञात आहेस.
जोपर्यंत आपल्याला वाटत नाही तोपर्यंत आपण अज्ञात आहात,
जोपर्यंत आपल्यासारख्या अज्ञानी लोकांना आपण खूप शहाणे आहोत
असे वाटत नाही तोपर्यंत आपण काहीही करू शकतो.
आम्ही काहीच करू शकत नाही.
आणि आम्हाला काय हवंय?
आपल्यासाठी सर्वोत्तम काय आहे?
हे त्यापेक्षा चांगले आहे.
म्हणूनच मी तुम्हा सर्वांना आध्यात्मिक भावनेने सांगू इच्छितो
की, तुम्हीही स्वतःला गुरूचरणी, भगवंताच्या चरणी अर्पण करा.
भौतिकवादाचे कार्य करा.
पोट चालवण्याचे हे माध्यम आहे.
माझ्यावर विश्वास ठेवा, ही शरीराची योग्य दिशा नाही, योग्य
ध्येय नाही.
तुम्ही या जगात जे करत आहात, ज्या कुटुंबाचे संगोपन करत आहात,
हे योग्य नाही. जी नाती तयार झाली आहेत, जी तुम्ही पूर्ण करत
आहात, ज्यांना तुम्ही सर्वकाही मानत आहात.
माझ्यावर विश्वास ठेवा, ही फक्त तुमची आणि त्याच्यातील गणना
आहे.
वडील असतील तर ते मुलगा आणि वडील यांच्यातील गणित आहे.
तुम्हाला माहित नाही, तुम्ही जगात पाहिलं असेल, की अनेक मुलं
वडिलांची खूप सेवा करतात, अनेक मुलं करत नाहीत.
आता त्या पित्याने जे केले तेच घडत आहे.
त्यामुळे जेव्हा तुम्हाला हा खेळ कळत नाही, समजत नाही, तेव्हा
ज्याला तो खऱ्या अर्थाने माहित आहे, त्याला स्वत:ला समर्पण
करा.
मी फक्त विषयावर आहे.
मी आधीच म्हटले आहे की बर् याच वेळा आपण आपले सर्वोत्तम
प्रयत्न करता, तरीही आपल्याला सर्वोत्तम परिणाम मिळत नाही.
आपण आश्चर्यचकित आहात, निराश आहात, की हे कसे घडत आहे?
आणि बर्याच वेळा आपण आपले सर्वोत्तम देत नाही, तरीही आपल्याला
अनपेक्षित परिणाम मिळतात, ज्याची आपण अपेक्षा केली नव्हती.
तरीही तुम्ही आश्चर्यचकित व्हाल.
पण तुम्ही कधी थांबून विचार केला का, हे कसं घडतंय? मी
तुम्हाला अजून एक गोष्ट सांगतो.
भागवत कृपा, गुरु कृपा यांच्या मूल्याकडे दुर्लक्ष करून
चालणार नाही.
गुरु महिमा, गुरु लीला, अनंत आहे.
भगवान कृष्ण गीतेमध्ये म्हटले आहे की, जो दिवसभर आपले कार्य
करीत असतो, आपण या जगाच्या कार्याबद्दल बोलत असतो, दिवसभर ते
केल्यानंतर स्वतःला मला अर्पण करा.
तुम्ही जे काही चांगलं केलंत, ते सगळं तुम्हाला मिळेलच.
जे काही ज्ञात किंवा अज्ञात आहे, ते चुकले आहे.
जर तू स्वत:ला शरण गेलास, तर त्याच्या सर्व वाईट कर्मांचे फळ
मी माझ्यावर घेईन.
पण गुरु म्हणतो, की जेव्हा तू स्वतःला माझ्या स्वाधीन करतोस,
मी तुम्हांला सर्व चांगल्या कर्मांचे फळ देईन.
सर्व वाईट कर्मांचे फळ मी माझ्यावर घेईन.
याशिवाय या जगात सुखी राहण्यासाठी, पुढे जाण्यासाठी, आपल्या
इच्छा पूर्ण करण्यासाठी, मोक्ष प्राप्तीसाठी, तुला जे हवे आहे
ते सर्व मी माझ्यावतीने देईन.
गुरु म्हणतो, काय करावे?
शरण जाणे.
स्वत:ला त्याच्या चरणी अर्पण करा.
हिवाळ्यात प्रत्येकजण आपापल्या बेडवर, आपापल्या बेडवर असतो.
असे मोठे व्यावसायिक आहेत, जे बिझनेस ऑफर्स घेऊन येतात, फोन
करून म्हणतात, घेऊ नका.
मी आता बोलणार नाही, उद्या बोलणार आहे.
मी उद्या बोलणार आहे.
1 कोटी, 10 कोटी, 100 कोटी, 100 कोटी, 500 कोटींची ऑफर आहे,
मी उद्या बोलणार आहे.
आम्ही ते नाकारतो.
कारण त्यावेळी आपल्याला ती शांतता सोडायची नाही, बोलायचं
नाही. पण घरात एक मूल आहे, अचानक तो रडायला लागतो.
अचानक मूल रडायला लागतं तेव्हा आपण ती शांतता विसरतो, सगळे जण
घराबाहेर पडतात, आई येते, बाबा येतात, भाऊ, बहीण, आजोबा, आजी,
सगळे बाहेर येतात, संपूर्ण कुटुंबाला सोडून जातात आणि
शेजारीही बाहेर पडतात.
आणि सर्वजण त्याला मदत करू लागतात.
सर्वजण आपली शांतता विसरले.
तो शरण गेला असल्याने ते त्याच्या मदतीला आले.
तो तुमचा आहे, तो तुमचा आधार आहे.
तुम्ही एक सामान्य माणूस आहात, तरीही तुम्ही तुमचे सर्व सुख,
दु:ख, शांती, सर्व काही आपल्या मुलासाठी विसरता, कारण तो
तुमचा आहे, तो तुमचा आधार आहे.
तुम्ही तुमच्या शांतीची, आनंदाची चिंता करू नका.
तुम्ही त्याचं ऐकता, तुम्ही त्याच्यासाठी करता.
त्यामुळे आम्ही सर्व त्यांची मुले आहोत.
जो सर्वात शक्तिशाली आहे, जो सर्वात सामर्थ्यवान आहे, जो
सर्वकाही करू शकतो त्याला आपण स्वतःला समर्पित केले, तर तो
आपले ऐकणार नाही का?
तो आमच्यासाठी काही करणार नाही का?
तो करेल, नक्कीच करेल.
पण मग तो आपल्याला सोडून जातो.
जेव्हा आपण एखादी गोष्ट करू शकतो, तेव्हा आपण म्हणतो की मी ते
केले आहे. मी आल्यावर तो मला सोडून म्हणतो, पुढे जा आणि कर.
म्हणूनच गुरुवराची चालीसा आहे.
मला काय हवंय ते सांगू का? मला माहित नाही, गुरुवर.
गुरुवर, मला काय हवंय, माझ्यासाठी काय योग्य आहे, काय चांगलं
आहे हे मला माहीत नाही. मला माहित नाही।
पण तुला सगळं माहीत आहे.
गुरुदेव, तुम्हाला सर्व काही माहीत आहे.
तुला सगळं माहीत आहे.
बाबा, तुम्ही एकटेच आहात.
तू एकटाच आहेस.
बाबा, तुझ्याशिवाय दुसरं कुणीच नाही.
मला या जगाची खूप भीती वाटते.
मला खूप भीती वाटते बाबा.
गुरुदेव, गुरुदेव, गुरुदेव.
बाबा, मला सोडून जाऊ नकोस.
मला सोडू नका।
मला खूप भीती वाटते बाबा.
जर तुम्हाला खरोखरच मदत हवी असेल तर सर्वात शक्तिशाली
व्यक्तीकडून विचारा.
या जगातील लोक आपल्या स्वार्थानुसार तुम्हाला मदत करतात.
पण तो तुला कधीच सोडणार नाही.
जर तू त्याला सोडलं नाहीस, तर तो तुला कधीच सोडणार नाही.
गुरुदेव म्हणतात, माझी गाडी स्लो आहे.
पण जर तू माझ्यावर विश्वास ठेवलास तर मी तुला या जगाचे सर्व
सुख नक्कीच देईन.
त्याही पलीकडे मी तुला घेऊन जाईन.
पण विश्वास ठेवावा लागेल.
संयम ठेवावा लागेल.
तुम्हाला संयम ठेवावा लागेल बाबा.
कारण बाबा, तुझ्याशिवाय दुसरं कुणीच नाही.
फक्त तू आहेस.
तुझ्याशिवाय दुसरं कोणीच नाही.
बाबा, फक्त तुम्हीच आहात.
फक्त तू आहेस.
बाबा, तुझ्याशिवाय दुसरं काहीच नाही.
माझ्या मित्रांनो, तुम्ही विचार करत असाल, की या प्रोफेशनल
ट्रेनिंगमध्ये या गोष्टी मध्येच असतात. हा आमचा गैरसमज आहे,
की या गोष्टी मध्यभागी आहेत. या गोष्टी मध्यभागी नसतात.
इथून सुरुवात होते आणि सगळं इथेच संपतं.
मध्यंतरी लोक या गोष्टी करत आहेत.
आयुष्याची छोटी छोटी उद्दिष्टे.
प्रोफेशनल बनण्याचे ध्येय आहे.
एक चांगला माणूस होण्यासाठी.
जोपर्यंत तुम्ही चांगले माणूस होत नाही तोपर्यंत तुम्ही
चांगले प्रोफेशनल होऊ शकत नाही.
आणि जोपर्यंत त्याच्यात माणुसकी नाही तोपर्यंत चांगला माणूस
तो माणूस होऊ शकत नाही.
करुणेची भावना नसते.
एकतर करुणा बाळगा.
आईवर दया करा.
सर्वांवर दया करा.
गवताचे बंडल बनवून मदत मागणारी ती दु:खी स्त्री.
ती एक आईही आहे.
ती तिने बनवली आहे.
तिला त्याची गरज आहे.
जर तुम्ही सक्षम असाल तर करा.
एकतर करुणा बाळगा.
किंवा तिची आठवण येते.
करुणेच्या विरुद्ध म्हणजे स्मरण.
या दोन्ही परिस्थितीत तुमचे कल्याण होणार आहे.
तुम्हाला या जगात जे काही मिळवायचे आहे.
अधिक चांगले झाल्याबद्दल.
लक्झरी आयुष्य जगण्यासाठी.
त्या सर्व गोष्टी तुम्हाला मिळतील.
जे या जगात सुख, संपत्ती आणि शांततेने जगण्यासाठी आवश्यक आहे.
तुम्हाला या जगाचे सुख मिळेल.
त्याबरोबरच हे मानवी शरीर मिळविण्याचे उद्दिष्ट भटकंतीच्या
चक्रातून मुक्ती मिळविणे हा आहे.
ते तुम्हालाही मिळेल.
तुम्हाला मुक्ती मिळेल.
ते तुम्हाला मिळेलच.
विश्वास ठेवा.
माणुसकीचा मार्ग कधीही सोडू नका मित्रांनो.
ते कधीही सोडू नका.
हे मी माझ्या श्रद्धेने आणि ठामपणे सांगत आहे.
माणुसकीचा मार्ग सोडला तर.
या जगात आपला आधार सोडा.
कोणीही यशस्वी होणार नाही.
सर्व मोठे उद्योगपती.
माझ्यावर विश्वास ठेव।
अदानी, अंबानी, बिल गेट्स.
हे सर्व जण आपल्या गुरूशी, आपल्या देवाशी, आपल्या इष्टाशी
जोडलेले आहेत.
हो।
आपले संशोधन करा.
बघा, जो नतमस्तक झाला आहे, तो या जगात तितकाच महान झाला आहे.
ज्याने त्याच्या दाराला नतमस्तक केले आहे, त्याने त्याला
तितकेच महान बनवले आहे.
महान व्हायचे असेल तर.
तुमची मुळं आपल्या गुरूंसोबत जितकी मजबूत आहेत, तेवढं बरगटचं
झाड खूप मोठं आहे, असं म्हटलं जातं.
तुला माहित आहे का?
तो जितका उंच आहे, तितकाच तो त्याच्या मुळांशी जोडला जातो.
आणि मुळं काय आहेत?
आपल्या निर्मात्याशी जोडले जाणे.
आई-वडिलांची सेवा करण्यासाठी.
माणुसकीचा धर्म.
आज धर्माची युद्धे सुरू आहेत.
ते धर्माच्या नावासाठी लढतात.
अरे माझं जग, माणुसकीपेक्षा मोठं काहीच नाही.
माणुसकीच्या वर कोणताही धर्म नाही.
सर्वात मोठा धर्म असेल तर तो माणुसकी आहे.
बाकी सर्व संप्रदाय आहेत.
मार्ग आहेत.
खरा धर्म एकच आहे.
माणूस व्हा.
खरा माणूस बनू शकलात तर एक व्हा.
हे देखील आपल्या नियंत्रणात नाही.
कारण या जगात वावरताना गुरुजी म्हणतात, द्यायला शिका.
जमेल तेवढं द्या.
पैसे द्यायचे असतील तर द्या.
घेऊ नकोस.
कारण जे काही घ्याल ते द्यायला परत यावं लागेल. आणि जगात काय
घडते?
जगाकडून जमेल तेवढे घ्या.
इथे जेवढा आनंद घ्याल, घेऊन घ्याल तेवढ्याच वेदना तुम्हाला
होतील.
माझा आजवरचा अनुभव हेच सांगतो.
ज्याने इतरांना घेतले, लुटले आणि उपभोगले, शेवटी भोगले,
देवाने तुला हे करायला पाठवलेले नाही.
त्याने तुला हे करायला लावलं नाही.
मी म्हणालो, सुरुवात ही सुद्धा शुद्ध स्वभाव ाच्या मुलासारखी
असते.
शेवटही असाच होणार आहे.
सर्व कारवाईचा हिशोब घेतला जाणार आहे.
तुम्ही जे करत आहात, ते मध्येच आहे.
अनेकदा आपण विचार करतो की, देव कुठून आला?
देव ना सुरुवात आहे ना शेवट.
तिथून सुरुवात झाली आहे.
शेवटही त्याच ठिकाणी होणार आहे.
आम्ही मधली माणसं आहोत.
आणि हीच आपली सांसारिकता आहे.
त्याने चांगली सुरुवात केली आहे.
त्याने दया दाखवली आहे.
पण मधल्या काळात आपण जे काही करतो, त्याचा शेवट त्यानुसारच
होणार आहे.
मग आपल्याला स्वतःसाठी कोणत्या प्रकारचा अंत हवा आहे?
हे आपल्यावर अवलंबून आहे.
माणुसकी जपावी.
तुम्हाला तुमच्या आयुष्यात, करिअरमध्ये, वैयक्तिक आयुष्यात,
सामाजिक जीवनात यशस्वी व्हायचं असेल तर सर्वप्रथम एक चांगला
माणूस व्हायला विसरू नका. चांगला माणूस व्हा.
असं म्हटलं जातं, तुम्ही कुठेही गेलात, शाळेत शिकलात,
कॉलेजमध्ये आलात, शाळेत तुमची प्रतिमा असेल. शाळेत विचारलं तर
लोक सांगतील, तिथला शिक्षक कसा विद्यार्थी होता.
त्याचप्रमाणे कॉलेजमधून पास झाल्यावर कॉलेजमध्येही तुमची
प्रतिमा असते.
जेव्हा तुम्ही एका ऑफिसमधून दुसऱ्या ऑफिसमध्ये जाता तेव्हा
ऑफिसमध्ये तुमची इमेज असते, तुमच्या कामाची, तुमच्या
वागण्याची.
आणि अनेकदा शाळेतील विद्यार्थी इतके चांगले नसतील, पण लोक
म्हणतात, विद्यार्थी इतके चांगले नव्हते, पण ते खूप
आज्ञाधारक, खूप चांगले लोक होते. अनेकदा तुम्ही एक चांगले
विद्यार्थी आणि चांगला माणूस आहात.
का नाही? तुम्ही दोघेही होऊ शकता.
ऑफिसमध्येही अनेकदा असं घडतं.
माझं म्हणणं एवढंच आहे की, तुम्ही जिथे जाल तिथे तुमच्या
चांगल्या-वाईट कर्मांचं एक प्रतिबिंब, सावली सोडून जाता.
यामुळे लोकांच्या मनात तुमची एक प्रतिमा तयार होते.
एक दिवस तूही या जगातून निघून जाशील.
म्हणजे या जगातही तुमची एक प्रतिमा असेल.
जेव्हा तुम्ही अंत्ययात्रेला जात असता तेव्हा ५०-१०० लोक जात
असतात, तुम्ही शेवटच्या १० लोकांमध्ये सामील व्हा, त्यावेळी
तुम्हाला कळेल, अंत्ययात्रेला जाणारी व्यक्ती कशा प्रकारची
व्यक्ती होती.
त्या लोकांचा थेट संबंध नसतो.
तेच सांगताना ते निघून जात आहेत.
तो खूप वाईट माणूस होता.
तो निघून गेला, बरं झालं.
तो पृथ्वीवरील एक ओझे होता.
तो जगावर ओझं होता.
व्याजावर पैसे खर्च केले.
तो गरिबांवर ओझे होता.
तो एक संकटमोचक होता.
तिथे तुमची गणना चालू आहे.
दुसरं म्हणजे तुम्ही ऐकता, तो आयुष्यात इतका यशस्वी नव्हता,
पण तो एक चांगला माणूस होता.
तो जमेल तेवढी मदत करायचा.
सल्ल्याने, मनाने, पैशाने, जमेल तेवढ्याने.
तिसरं म्हणजे तो जगातही यशस्वी झाला, पण तो एक चांगला माणूसही
होता. दोन्ही गोष्टी घडू शकतात.
हे शक्य आहे, तसे नाही.
तेथे तुमचे कर्माचे गणित चालू आहे.
आई म्हणते, की २४ तासांतून एकदा प्रत्येक माणसाच्या आत जाऊन
शक्तीला संबोधून तुम्ही त्याला गुरुतत्त्व किंवा ईश्वर शक्ती
म्हणू शकता, ते अस्तित्वात आहेत, ते कायम अस्तित्वात आहेत, पण
ते सक्रिय स्वरूपात अस्तित्वात आहेत.
जे लोक माझ्या मागे बोलत आहेत, ते अस्तित्वात असोत वा नसोत,
प्रत्यक्षात कुणाच्या ना कोणत्या रूपात, माणसाच्या रूपात,
देव स्वत: जगातल्या लोकांची गणना करून सांगत असतो, की ही मुले
आहेत, जो जात आहे त्याची हीच खरी गणना आहे.
आणि ते सोडा, तुम्ही स्वत:वरही लावा.
तुम्हाला माहित नाही की हे शेवटचे दहा लोक आहेत, ज्यांच्याकडे
पाहताना तुम्ही चर्चा करत आहात,
ज्यात त्यातला एक, त्या वेळी ती अदृश्य ईश्वरीय शक्ती आली आहे,
जो खऱ्या अर्थाने हिशोब करत आहे, तुझ्या कर्माच्या गणिताचे
पुस्तक आहे, जो पृथ्वीवर जात आहे, त्याला एक उदाहरण देऊन
शिकवत आहे, दाखवत आहे,
की तुम्ही त्याचा हिशोब बघा, त्यासोबतच स्वत:बद्दलही विचार
करा, की तुम्ही काय करत आहात?
तुम्ही जे करत आहात ते बरोबर आहे का?
असं म्हटलं जातं की खोटं बोलण्याआधी आत्मा, तुझा लेअर
डिटेक्टर म्हणजे काय? आपल्या हृदयाचे ठोके वाढतात.
याचा अर्थ असा की आत कोणीतरी आहे जो म्हणत आहे की आपण चुकीचे
करत आहात.
तुम्ही चुकीचे काम करत आहात.
ही तीच ईश्वरीय शक्ती आहे.
हे चुकीचे आहे असे सांगत नाही.
हे चुकीचे आहे.
पण आपण त्या आवाजाकडे दुर्लक्ष करून पुढे जातो.
माणुसकी ठेवा, तुम्ही यशस्वी व्हाल.
असे म्हटले जाते की लोक जितके यशस्वी होतील तितके ते अधिक करू
शकतात,
माणुसकीच्या नावाखाली, मोठमोठी नावं, कोणाचंही नाव मोजता,
बरेच साऊथ इंडियन स्टार्स आहेत, 1500, मी नावं विसरत आहे,
त्यांनी अनाथ मुलांना दत्तक घेतले आहे, त्यांचे संगोपन,
खाणे-पिणे, वाचन, लिहिणे, सर्व व्यवस्था ते करतात.
परंतु, असे केल्याने जर तुम्ही स्वत:ला दाता समजू लागलात,
मग तिथून प्रॉब्लेम सुरू होईल.
आज तू किती सक्षम आहेस,
की तुम्ही १५०० मुलांना दत्तक घेऊन त्यांची सेवा करू शकाल,
त्यामुळे तुम्ही स्वत:ला दाता समजत आहात.
पण ज्याने तुला दाता बनवले, त्या क्षणी, जर त्याने तुला हे
करण्यास सक्षम बनवले नसते,
जर तुम्ही त्या १५०० मुलांपैकी एक असता,
जे कोणाच्या तरी मदतीची वाट पाहत होते,
तू काय केलं असतंस?
ती १५०० मुलंही त्याच्यासाठी बनवली जातात.
त्यामुळे हे महत्त्व आत्मसात केल्यास,
मी गुरु नानक देव यांचे उदाहरण दिले,
जेव्हा जेव्हा त्याने कुणाला काही दिले,
तो स्वत: देणार नाही.
तो म्हणायचा, देणारा मी कोण?
देणारा दुसरा कोणीतरी आहे, घेणारा दुसरा कोणीतरी आहे,
मी फक्त मध्यभागी एक भांडे आहे,
म्हणून जो पात्रात आहे,
देणाऱ्याने दिले आहे, घेणारा त्याचा वाटा घेत आहे.
असे केल्याने दाता होण्याचे महत्त्व तुमच्यासमोर येते,
ज्यामुळे तुमच्यासाठी विनाशाची परिस्थिती निर्माण होईल.
आपण पुन्हा अर्धवट अवस्थेत पडाल.
तू मुक्तीचा विचार करू शकणार नाहीस,
कारण तुम्ही स्वत:ला दाता म्हणून स्वीकारले आहे.
Uhau hogeo sidho,
उधाऊ, कृष्णाचा मित्र भगवान श्रीकृष्ण होता.
पण
त्याच्या ज्ञानामुळे,
उधाऊ,
त्यांनी कृष्णाला ज्ञान देण्यास सुरुवात केली.
कृष्णा म्हणतो,
माझ्या मैत्रिणीने मला फक्त मित्र म्हणून स्वीकारले आहे.
याचा नाश होईल.
तो अर्धवट अवस्थेत पडेल,
तो मुक्तीचा विचार करू शकणार नाही.
हे जग एक रंगीबेरंगी रंगमंच आहे, आपण स्वतःच्या कर्तृत्वाचा
लेखाजोखा देण्यासाठी आलो आहोत.
हे आमचे ध्येय नाही.
आणि जेव्हा आपण हे लक्षात घेऊन काम करतो,
या जगातल्या गोष्टी आपण आपल्या म्हणून स्वीकारतो,
आणि या गैरसमजुतीत जगतात.
बँकेत कॅशियर आहे,
जो कोट्यवधी रुपयांचा व्यवहार करतो.
लोक पैसे वाचवत आहेत आणि काढत आहेत,
पण त्याला कसलाही प्रॉब्लेम नाही.
इतके पैसे काढण्यात आले आहेत.
५० लाख आले आणि २ कोटी काढले.
त्याला काही प्रॉब्लेम आहे का?
त्याला रात्री झोप येत नाही का?
नाही
कारण हे पैसे आपले नाहीत हे त्याला ठाऊक आहे.
पण खिशातून ५ रुपये गमावले जातात
दुसर् याच्या खात्यात.
तू रडतेस आणि काळजी करतेस,
की मला एवढं नुकसान कसं सहन करावं लागलं?
पैसा त्याचा आहे,
तू त्याचा आहेस,
जो कोणी गमावला आहे, तो त्याचाच आहे.
हे शक्य आहे की देवा,
बहाणा करून,
मी म्हणालो की या जगात,
तुम्ही तुमच्या कर्माचा हिशेब द्यायला आला आहात.
तुला त्याला काहीतरी द्यायचं होतं,
पण तुम्हाला माहित नाही.
गुरुची लीला,
गुरुने अशी लीला वाजवली,
की तुला त्याला जे काही द्यायचे होते,
तुम्ही ते परत केले.
सांसारिक गोष्टी परत येईपर्यंत,
तुम्हाला मोक्ष मिळणार नाही.
पण आम्हाला माहित नाही,
ज्यांना मला परत करायचे आहे.
त्याला एक महान वकील आहे, गुरू,
जो आपल्या मुलांसाठी काहीही करायला तयार असतो,
कोणत्याही प्रकारचा खटला लढणे.
पण आपण मूर्ख आहोत,
ज्यांचा विश्वास नाही की आमचा वकील इतका सक्षम आहे,
जो आपल्याला या जगातील सर्व सुखसोयी देईल,
आम्हाला मिळवून देईल,
त्याबरोबरच आपल्याला मोक्षाचा मार्ग देईल,
आम्हाला मुक्त करेल,
आणि आम्हाला मुक्त करेल.
सगळा खेळ श्रद्धेचा आहे.
हिंदू धर्मात आपण म्हणतो,
जर तुम्ही मानत असाल तर तुम्ही शिव आहात,
नसेल तर तुम्ही दगड आहात.
जो शिवाला दगडात मानतो,
तो शिव,
जेव्हा तुम्ही त्याच्याकडून विचाराल,
शिव म्हणून,
जे या जगात सर्व काही आहे, जिथून तुम्ही वाढला आहात,
जिथून तुझा नाश होतो,
सर्व काही,
ब्रह्मा, विष्णू, महेश,
त्याचे तीन भाग आहेत,
सृष्टी म्हणजे शिव,
सर्व काही.
यावर तुमचा विश्वास असेल तर,
तो काहीही करू शकतो.
यावर तुमचा विश्वास असेल तर,
तो काहीही करू शकतो,
तो काहीही पाहू शकतो,
तो सक्षम आहे.
पण तो दगड आहे असं तुम्हाला वाटत असेल तर,
मग तुम्हाला दगडासारखं काहीतरी मिळेल.
हे तुमच्यावरही अवलंबून आहे.
विश्वास ठेवणे
विश्वास ात सर्वकाही आहे.
साधारणपणे आपण गणिताचे गणित करतो,
आमचा विश्वास आहे,
अ ब च्या बरोबरीने आहे,
आणि आपल्या गणिताचा योग सुटतो.
विश्वास ठेवून,
आपल्या गणिताचे गणित सोडवता येईल,
मग मी म्हणतो,
विश्वास ठेवून आपल्या गणिताचा योगही सोडवता येतो.
विश्वास ठेवायला हवा,
की गुरुजी, तुम्ही सर्वात शक्तिशाली आहात,
तूच सर्वस्व आहेस.
मी तुझा सेवक आहे,
तुमचा मुलगा.
मी तुझा सेवक आहे,
मला एक नाव द्या.
माझं नाव आहे,
मगर गुमना।
आपण या जगाचे नाव आपले नाव समजू नये.
नाही।
हे या जगासाठी आहे.
खरं नाव असेल, वो तो वही देगा.
हे बाबा कृपा बनाये रखना बाबा कृपा।
तू नरज ना होना बाबा...
तेरी दया के काबिल हूं या नहीं नहीं पता मुझे, फिर भी तेरी
चरणों में पढ़े।
हे बाबा कृपा बनाये रखना।
तू ही हैं.
तुम्ही आहात, तुम्ही आहात, कोणी तरी आहात, कोणी तरी आहात.
माझ्याकडे एकच तू आहेस.
तुम्ही आहात, तुम्ही आहात, कोणी तरी आहात, कोणी तरी आहात.
माझ्याकडे एकच तू आहेस.
हे गुरुदेव, हे गुरुदेव, मी निष्पाप मुलगा आहे, बाबा आचार्य,
मी चूक केली आहे, मला क्षमा करा.
मित्रांनो, उंच उडायचे असेल तर अशा गुरूच्या हातात आपली
पतंगाची दोरी द्या.
गुरुदेव, ईश्वर स्वरूप आहेत, त्यांना द्या, द्या.
ज्याला विश्वास ठेवायचा आहे, विश्वास ठेवायचा आहे, पण विश्वास
ठेवायचा आहे.
आयुष्याची दोरी जर तुम्ही कुणाच्या हातात दिली नाही, तर एकदा
तुम्ही स्वत:च्या ताकदीपेक्षा उंच उडणार आहात,
पण मग तुम्ही अशा प्रकारे खाली पडाल की तुम्हाला उठता येणार
नाही.
जो पतंग कापला जातो आणि त्याचा दोरा कोणी धरत नाही, तो जेव्हा
जमिनीवर पडतो, तेव्हा त्याची वाईट अवस्था होते.
मी एक साधं उदाहरण देत आहे, तुम्ही आयुष्यात पाहिलं असेल,
कापलेल्या पतंगाचं काय होतं.
पतंग फाटला आहे, माझा पतंग, माझा पतंग.
वारा आणि इतर वादळे ते तोडतात, फाडतात.
तुमचे आयुष्यही अशा प्रकारे उद्ध्वस्त होईल.
आपली पतंगाची दोरी, आयुष्याची दोरी कोणाच्या तरी हातात द्या.
मग या जगात तुम्हाला जे काही करायचे आहे, ते करा.
त्याच्या इच्छेनुसार करा.
तो जे म्हणेल ते करा.
आपल्या मेंदूचा वापर करा.
माणूस व्हा.
जीवावर दया करा.
आज जर तुमच्याकडे ती गोष्ट नसेल तर ती कधीतरी तुमच्याकडे परत
येईल.
तुम्हाला कुणावर दया आहे असं का वाटतं?
ज्याच्यासोबत तुम्ही हे करत आहात, त्याने तुमच्यावर हे केलं
असण्याची शक्यता आहे.
ते काढून टाकण्याची संधी आज तुम्हाला मिळाली आहे.
मी तुला सांगितले आहे की, तू तुझ्या कर्माची किंमत
मोजण्यासाठी या जगात आला आहेस.
तो तुमच्या कृतींचा लेखाजोखा आहे.
आज जर तुम्ही ते भरले नाही, तर ते भरण्या-येण्याच्या या
चक्रात परत यावे लागेल.
आणि तुम्हाला माहित नाही.
तुमचे थोडे फार नुकसान झाले तर तुम्ही चिंतेत पडता.
आणि तू म्हणतोस की मला माहित नाही.
या जगातले लोक म्हणतात की तुम्ही इतकी भक्ती करता,
गुरुद्वारात जाता, पण तरीही तुमचे नुकसान होते.
तुमचे नुकसान झाले आहे.
नाहीतर पैसे मोजावे लागले.
ज्याला तू ओळखत नाहीस, त्याने तुला पैसे द्यायला लावले.
आता तो तुमच्याकडे हिशोब पुस्तक मागणार नाही.
मुक्तीसमोर जेव्हा तुम्ही देह सोडता तेव्हा तुम्ही एकाच
ठिकाणी असता.
तिथल्या लोकांशी तुम्ही संबंध प्रस्थापित केले आहेत.
कुणाचं कनेक्शन, कुणाचं कनेक्शन.
ती जागा बदलून इतरत्र जायचे असेल तर,
मग तुम्हाला कोणाकडून घ्यायचं आहे हे विचारण्याची गरज नाही.
पण ज्याच्याकडून तुम्ही घेतले आहे, ज्याला तुम्हाला द्यायचे
आहे,
तुमचे रिसिव्हर तुमच्यासमोर येऊन उभे राहतील.
आधी आम्हाला पैसे द्या, मग तुम्ही इथून जाऊ शकता.
जर तू या जगात तुझं नातं साफ केलं नाहीस तर,
ज्या दिवशी तुम्हाला शरीर सोडावं लागतं,
तरीही ज्याला घेऊन जायचे आहे तो त्याचे हिशोब पुस्तक घेऊन
आपल्यासमोर येईल.
आधी आम्हाला पैसे द्या, मग तुम्ही जाऊ शकता.
त्यामुळे जेव्हा तुम्ही एका ठिकाणाहून दुसऱ्या ठिकाणी शिफ्ट
होता,
तू वचन दे आणि जा.
तुम्ही लेखी करार करून जा आणि तुम्ही म्हणता, काळजी करू नका
भाऊ,
मी आता जात आहे, पण मी पुन्हा तुला पैसे द्यायला येईन.
तुला यायलाच हवं.
नाहीतर या जगाचा दरबार तुम्हाला सोडत नाही.
मी येऊन तुम्हाला पैसे देईन, असा लेखी करार तुम्हाला
न्यायालयात द्यावा लागेल.
तुमचा कोणाशी संबंध असेल तर,
मग पैसे भरण्यासाठी पुन्हा त्या भागात यावे लागते.
त्याचप्रमाणे या जगात कुणाशी तुमचे नाते असेल तर,
मग दुसर् या शरीराने पैसे भरण्यासाठी पुन्हा यावे लागते.
आणि मी तुम्हाला अजून एक गोष्ट सांगतो.
हे मानवी शरीर सापडणे फार अवघड आहे.
तुम्ही कुणाला भेटलात, मग त्याला भेटला किंवा न भेटलात,
आपल्याला माहित नसताना कोणत्या शरीरात यावे हे आपल्याला माहित
नसते
कोणाला घ्यायचे आणि कोणाला द्यायचे.
तुला अजूनही माहित नाही.
त्यामुळे तुम्हाला काय हवंय हे ज्याला ठाऊक आहे,
स्वत:ला त्याला द्या.
मी तुला नमन करतो,
तुझ्या चरणी असल्याचा मला अभिमान आहे.
हे गुरु, हे सेवक, तू अज्ञानी आहेस.
तू माझा देव आहेस.
त्याच्या चरणी स्वत:ला अर्पण करून दाता होण्याचा विचार करू
नका.
मी तिसऱ्यांदा गुरु नानक देव यांच्याबद्दल बोलत आहे.
शीख धर्मात, शीख संप्रदायात त्यांना देव मानले जाते.
पण तो काय म्हणतोय?
मी दाता नाही, असे ते स्वत: सांगत आहेत.
द्यायला दुसरं कुणी आहे, कुणी तरी घ्यायचं आहे.
मी फक्त एक पात्र आहे.
फक्त एक भांडे.
ज्याला या भांड्यात ठेवले जाते,
ज्याने दिले, ज्याने दिले, त्याने दिले.
जो घेतो, तो घेत असतो.
हातातून उचलून देणारा मी कोण?
जो देतो.
कारण ज्या क्षणी तुम्ही हातातून उचलून देता,
आपल्याला दाता असण्याचे महत्त्व जाणवते.
आणि ही भावना खूप वाईट परिस्थिती निर्माण करते.
एकच देणारा असतो.
मी तुम्हाला आणखी एक गोष्ट सांगतो.
मी सांसारिक जीवनाबद्दल बोलत आहे.
त्यांचा हॉटेलचा व्यवसाय आहे, पण त्यांचा व्यवसाय चांगला चालत
नाही.
पण हळूहळू त्याच्या लक्षात येतं की त्याचा व्यवसाय चांगला
चालला आहे.
खूप गर्दी असते.
खूप गर्दी आहे आणि भरपूर काम करून घेत आहे याचा त्याला आनंद
आहे.
ते म्हणाले की, याआधीही ते सर्व काही अशाच पद्धतीने करत असत.
पण आता अचानक त्याचा बिझनेस कसा चांगला चाललाय कळत नाही.
तो देवाचे आभार मानत आहे.
मग हॉटेलवेटर त्याच्याकडे तक्रार करतो की आमच्या हॉटेलसमोर
भीक मागणारा एक भिकारी आहे.
इथे जेव्हा जेव्हा गर्दी होते तेव्हा तो त्या गर्दीत येऊन
जेवतो.
गर्दीच्या मदतीने तो शांतपणे निघून जातो.
तो कधीच पैसे देत नाही.
हॉटेलच्या मॅनेजरचीही तक्रार आहे.
इतरही अनेक वेटर तक्रार करतात.
तो म्हणतो, ठीक आहे.
एके दिवशी तो त्याच्या मागे जातो आणि म्हणतो, अरे देवा, तू या
हॉटेलमध्ये इतकी माणसं जमवलीस म्हणून मी तुझा खूप आभारी आहे.
गर्दीच्या मदतीने मी जेवू शकलो आणि निघू शकलो.
जेव्हा हॉटेलमालकाच्या लक्षात येते की अशा लोकांच्या
प्रार्थनेचा परिणाम होतो.
जे बसून प्रार्थना करतात,
अरे देवा, एवढ्या लोकांना या हॉटेलमध्ये पाठवा, जेणेकरून मी
त्यांच्या मदतीने जेवू शकेन आणि निघू शकेन. पण तुम्ही अशा
लोकांना घाबरवता.
तुमच्यासमोर कोण कोणत्या रुपात येतंय?
गुरूचे दैवी नाटक मर्यादेपलीकडे आहे.
अनेकवेळा आपली वाईट कृत्ये कापण्यासाठी तो स्वत: त्या
भिकाऱ्याच्या रूपात येतो.
तुझं नाटक मर्यादेपलीकडचं आहे.
बाबा मला माफ करा.
हे देवा, माझ्यावर दया करा बाबा.
माझ्यावर दया करा बाबा.
आपण स्वत:ला दाता समजतो आणि इतरांना शिव्या देतो.
आम्हाला माहित नाही।
ज्या क्षणी तुम्हाला दाता असल्याचा अभिमान वाटतो, त्या क्षणी
तुम्ही स्वत:ला बिघडवत आहात.
तू लहान आहेस. तुमचे आई-वडील तुमच्यासाठी सर्व काही करतात.
प्रत्येक पालक आपल्या मुलासाठी जे आवश्यक आहे ते करतो.
पण शिवीगाळ करणे, मारहाण करणे, हवे ते करणे हा तुम्ही आपला
हक्क समजता.
करू नका। करू नका।
बाबा मला माफ करा.
बाबा, आय लव्ह यू.
आय लव्ह यू बाबा.
मी तुझ्यावर प्रेम करतो।
आय लव्ह यू बाबा.
जर तो काही ही करू शकत नसेल तर तुम्ही काय कराल?
आणि जर तो तुमच्याकडे आला, तर तू ज्याला तुझं म्हणतोस ते सगळं
नष्ट करायला त्याला एक सेकंदही लागणार नाही.
काहीही तुमचं नाही.
हे शरीरही तुमचेच आहे.
याला तुम्ही तुमचा हात, डोकं, पाय म्हणता.
हे शरीरही तुमचे नाही.
कुठेतरी जायचं असेल तर स्वत:ची कर्मे स्वत:च करावी लागतात.
आणि या जगात यशाचे रहस्य हेच आहे की तुम्ही जे काही करत आहात,
त्याच प्रक्रियेत तुम्हाला त्याचे फळ मिळत आहे.
तुम्ही जेवढा प्रयत्न करत आहात, तेवढाच प्रतिसाद, तुम्हाला
मिळणारा परिणाम.
आता सांगायचं झालं तर काही चांगल्या कर्मांचे, काही
चांगल्या-वाईटाचे फळ मिळत असेल, तर मग तुम्ही स्वत:ला चांगले
का बनवत नाही? तुम्ही जितके चांगले आहात तेवढे चांगले मिळणार
आहे, हे ठरवले जाते.
तुम्हालाही तेवढेच चांगले मिळणार आहे.
मग, तुम्ही स्वत:ला चांगले का बनवत नाही?
का नाही?
आज तू स्वत:ला बरं का करत नाहीस?
मला पुन्हा ही संधी मिळेल की नाही माहित नाही.
मला हा जन्म पुन्हा मिळेल की नाही माहीत नाही.
प्रत्येक संधीचा लाभ घेण्याचा प्रयत्न करा.
जर मी हे मध्यम काम या जगात करणार आहे.
खरं तर तुम्ही फक्त यासाठी घरी आलेले नाही.
तरीही पोटाची खळगी भरण्यासाठी तुम्ही जे काही करत आहात, ते
योग्य पद्धतीने करा, जेणेकरून ते चांगल्या कर्मांच्या
व्याख्येत येईल.
चांगली कर्मे ही तुमची वाईट कर्मे असू नयेत.
आपण असे म्हणू शकता की बर्याच वेळा आपल्याला काय चांगले आणि
काय वाईट हे माहित नसते. त्यामुळे स्वत:ला त्यास शरण जा.
बाबा, तुम्हाला चांगलं माहित आहे.
डेटा, माझ्यासाठी काय चांगलं आहे, माझ्यासाठी काय वाईट आहे हे
तुम्हाला चांगलं ठाऊक आहे.
मला माहित नाही।
माझ्यासाठी काय चांगलं आहे, माझ्यासाठी काय वाईट आहे हे मला
माहित नाही.
जे माझ्यासाठी चांगलं नाही, जे माझ्यासाठी वाईट आहे, ते
माझ्यासाठी चुकीचं आहे, असं काहीही माझ्यासोबत होऊ देऊ नका.
कारण आपल्याला माहित नसेल, पण तो सर्व काही जाणतो.
भूतकाळ, वर्तमान काळ आणि भविष्यकाळ याबद्दल आपल्याला सर्व
काही माहित आहे.
तुम्ही जगाच्या छोट्या लेखाला संपूर्ण खाते मानत आहात.
खाते खूप जुने आणि लांबलचक आहे.
तुम्हाला माहीत नाही, पण त्या गुरु, शक्ती, गुरुतत्त्व यांना
सर्व काही माहीत आहे.
ईश्वर ही शक्ती आहे.
ईश्वराचे दर्शन घेतले नसेल तर गुरूला आपला प्रतिनिधी म्हणून
पहा.
तू तुझा ब्रह्मा, विष्णू, महेश पाहिला नाहीस.
तुम्ही ब्रह्मदेवाचे प्रत्यक्ष दर्शन घेतले नाही, गुरूंना
पाहिले.
गुरु च सर्वस्व आहे.
स्वत:ला त्याला शरण जा.
त्याला तुझ्या आयुष्याचा पतंग दे.
तुम्हाला हवं तसं उडू शकता, हवं ते करू शकता.
विश्वास ठेवा की आपल्यासाठी जे काही चांगले आहे, जे काही
सुख-सुविधा मिळतील ते आपल्याला मोक्षाच्या मार्गावर
जाण्यापासून रोखू शकणार नाहीत.
तो तुम्हांला त्या सर्व सुखसोयी आणि सुखसोयी देईल.
तुम्ही पालक आहात.
आपण आपल्या मुलाला सर्व सुख-सुविधा देऊ इच्छित नाही का? कारण
मूल तुमच्या हातात आहे.
तो तुमचा मुलगा आहे.
तो तुमच्या हृदयाचा एक भाग आहे.
त्यामुळे स्वत:चा विचार करण्यापूर्वी तुम्ही त्याचा विचार करा.
तुम्ही त्याच्या इच्छा पूर्ण करण्याचा विचार करता.
कितीही करता आलं तरी चालेल.
तू सर्वशक्तिमान नाहीस, तू सर्व काही करू शकत नाहीस.
पण तुम्ही तुमच्या मुलांसाठी जे काही करू शकता ते करा.
ऑफिसमधून घरी गेल्यावर तुम्ही तुमच्या मुलाचा विचार करता.
म्हणूनच त्याला हे आवडतं, आवडतं.
कारण तुम्हाला आठवतं, जाताना वाटेत तो सापडेल.
तो तुम्हाला तुमच्या घराच्या दारात सापडेल.
तू माझ्यासाठी काय आणलंआहेस?
तुम्ही खूप भाग्यवान आहात की तुम्हाला असे विचारणारा कोणीतरी
मिळाला आहे.
तू त्याचा मुलगा आहेस.
कल्पना करा, जेव्हा तुमचं मूल तुम्हाला हे विचारत नाही,
तुमच्याशी बोलत नाही, त्याला हवं ते करत नाही, तुम्हाला किती
वाईट वाटतं.
तू त्याचा मुलगा आहेस.
त्याने सर्वांना निर्माण केले आहे.
तो सर्वांचा निर्माता आहे.
तू फक्त एक माध्यम होतास.
तरीही तुम्ही स्वत:ला बाप, निर्माते म्हणवता.
तू त्याला विचारत नाहीस, विश्वास ठेवत नाहीस.
तो किती दु:खी असेल.
सत्याचे महत्त्व समजून घ्या.
हे या जगासाठी नाही.
ते त्या जगासाठी आहे.
मुक्तीच्या पलीकडे जाऊन सर्व काही करण्यासाठी सत्याची शक्ती
असते. या जगातल्या गोष्टी इथेच राहतील.
हा च बियाण्याचा आधार आहे.
खरा आधार तोच आहे, ज्याने तुला कृपेचा आधार देऊन या जगात
पाठवले आहे.
जा, बाळा.
भटकंतीच्या या चक्राने आपल्या कर्मांनुसार मुक्त व्हा.
शेवटी त्याला शरण जावं लागतं.
जर तुम्ही मध्येच तुमची इच्छा पूर्ण केली, जर त्याने आपल्या
पाठिंब्याने तुम्हाला मुक्त केले, जर तो तुम्हाला सोडून गेला
तर तुम्ही असहाय व्हाल.
आपण आधार बनू शकणार नाही.
तुम्ही कुठेही राहू शकणार नाही.
त्यामुळे त्याच्याशी जोडून राहा.
जोडलेले रहा.
तो तुला खूप मारतो.
तो तुम्हाला शिवीगाळ करतो.
तरीही त्याच्याशी जोडून राहा.
स्वामी विवेकानंदांचे गुरू,
काली मातेचे भक्त असलेले परमहंस एके दिवशी आपल्या गुरूंना
भेटायला गेले असता गुरु खुर्चीवर बसले होते.
नतमस्तक झाल्यावर आशीर्वाद देण्याऐवजी त्याच्या छातीवर लाथ
मारली. त्याला लाथ मारताच तो खूप दूर पडला.
त्याने भिंतीवर डोके मारले.
तो थोडा वेळ तिथेच पडून होता.
मग तो उठून आला.
गुरु म्हणाले,
तुला राग येत नाही का?
तो गुरूच्या चरणी होता.
तो स्तब्ध झाला.
तो उठला आणि म्हणाला,
गुरुदेव, तुम्ही मला आशीर्वाद दिलात.
ज्या भक्ताला मी पराक्रमी समजत होतो, आजपर्यंत ज्या देवीला मी
प्रत्यक्ष पाहू शकलो नाही, त्या देवीच्या चरणांनी आज मला
आशीर्वाद दिला आहे.
जेव्हा तू मला तुझ्या पायाने मारलंस तेव्हा माझं डोकं भिंतीवर
आदळलं,
मी देवीला प्रत्यक्ष पाहिलं.
मी काली मैयाला प्रत्यक्ष पाहिलं.
गुरूंच्या चरणी तू फार सामर्थ्यवान आहेस.
तुमच्या कर्मातून जे मिळत नाही, ते म्हणजे गुरुची एक लीला, एक
कृपा.
ती तुम्हाला सर्वकाही देऊ शकते.
सर्वप्रथम कृपापत्र व्हा.
शेवटी मी सांगू इच्छितो,
तुमच्या पदापेक्षा माणुसकी मोठी आहे.
तुम्ही कुठल्याही पदावर असाल, त्याचे फळ तुम्हाला मिळेलच.
पण जर तुम्ही एक चांगला माणूस असाल, माणुसकी असेल तर त्याचा
परिणाम,
मी तुम्हाला एका संताची तपस्या आणि बंदुकीसह लष्करी जवानाची
तपस्या सांगितली.
संत आधीच तपस्या करत आहेत, पण त्यांच्या कोरड्या झाडांवर पाने
पडली नाहीत.
पण एका लष्करी जवानाच्या तपस्येने तो त्या स्त्रीला मदत करतो
आणि त्याच्या प्रार्थना, माणुसकी दाखवून त्याने माणुसकी
दाखवली आणि त्या माणुसकीमुळे त्याच्या बंदुकीवर पाने पडू
लागली.
भिकाऱ्याला फुकट खाऊ घातले जाते आणि त्यामुळे जे काम सुरू
नव्हते, ते चालू लागले.
मी तुम्हाला अजून एक गोष्ट सांगतो.
आपल्या नारायण गाण्यात म्हटले आहे,
जो नारायणाचे नाव घेतो,
जो नारायणाचे भजन करतो,
ॐ मत पिता कुलिता राय
साईमन नारायण, नारायण, नारायण
बाजमन नारायण, नारायण, नारायण
हरजी नारायण, नारायण, नारायण
ओम नारायण, ननाना
भजन करात है ओम मत पिता कुलिता राया
हरमन, हरजी नारायण, नारायण, नारायण
मत पिता कुलिता राया
जो नारायणाचे नाव घेतो, तो मत पिता, तू विचार करत असेलस, फक्त
पिताचे कुल,
नाही, मटा प्रथम येत आहे,
मत पिता कुल,
कुल पिता, माता नव्हे,
मट पिता,
असे म्हटले जाते की, २१ पिढ्यांमध्ये नारायण ाचे नाव घेणारा
कोणी सापडला तर तो नारायणभक्त होतो.
आई आणि वडील दोन्ही कुळातील २१ पिढ्यांचे धागे बांधतात.
दोन्ही कुळांच्या २१ पिढ्या बांधलेल्या आहेत.
आपल्या २१ पिढ्यांमधील सर्व लोकांपैकी आपण त्या सर्वांना
बांधून ठेवण्याचे माध्यम बनू शकता.
तोच बांधणार आहे.
तुम्ही माध्यम होऊ शकता.
एवढा मौल्यवान जीव घेऊन आलाआहेस तू.
एवढं मौल्यवान आयुष्य तुला मिळालं आहे.
आणि तुम्ही एक काम करत आहात आणि तुम्ही तेच तुमचे सर्वस्व
मानत आहात.
मी असे म्हणत नाही की आपण काम करू नये, कारण जगण्यासाठी
आपल्याला काहीतरी करावे लागेल.
तुम्हाला पोट भरावे लागेल, आणि तुम्हाला शरीर मिळेल. म्हणूनच
तुम्ही नारायणाची भक्ती करू शकता आणि गुरुकृपेचे प्राप्तकर्ते
बनू शकता.
आपल्याकडे शरीर असणे आवश्यक आहे.
त्यामुळे या जगात काम करताना, या भौतिक जीवनात तुम्ही जे काही
करत आहात, ते केवळ आपले शारीरिक जीवन टिकवण्यासाठी आहे.
हे खाण्यापिण्यासाठी, खाण्यासाठी आहे.
आणि तुमचे जेवण रु.
5000, तुम्ही कमावता का?
५ लाख, रु.
५ कोटी किंवा रु.
५० कोटी .
जर देवाने तुम्हाला रु. च्या लायकीचे बनवले असेल.
50 कोटी, मग ते कमावायलाच हवं.
5000 रुपयांपेक्षा जास्त कमाई करू शकतो असं अनेकांना वाटतं.
नाही।
जर तुम्ही त्यास पात्र असाल, देवाने तुम्हाला पाठवले असेल तर
ते कमवा.
आणि ज्यांना ते स्वत: करता येत नाही त्यांच्यासाठी कमवा.
माणूस म्हणून ते करा.
आपला कोटा वाढवा.
पण दाता बनू नका.
दाता होऊ नका.
अनेकांना वाटतं की ते महिन्याला ५०,००० रुपये दान करतात.
दाता होऊ नका.
तुम्ही त्यांच्याशी संबंधित असण्याची शक्यता आहे.
तुम्ही त्यांच्याकडून ते घेतले आहे.
मला रस्त्याच्या कडेला लोक दिसतात, ते जेवण देऊ लागतात.
लोक रांगेत जेवण घेत आहेत.
तुम्ही त्यांच्याकडून ते घेतले आहे.
त्याची परतफेड करावी लागेल.
तुम्हाला ही थाळी तशी मिळत नाहीये.
हो।
त्यामुळे तुम्ही तुमचे कर्म करून देऊ शकता.
नि:स्वार्थभावाने द्या.
देवाने तुम्हाला देण्यास पाठवले आहे असे सांगून द्या.
देवाने तुम्हाला माध्यम म्हणून पाठवले आहे.
स्वत:ला माध्यम समजा.
जगाला शिकवण देणारा शहाणा माणूस म्हणून तुम्ही स्वत:ला मानत
नाही.
तुम्ही जगाला सांगण्याचे माध्यम आहात.
त्यासाठी तुम्ही एक माध्यम आहात.
हे देवा, तू मला यास पात्र बनवले आहेस.
तू मला यालायक बनवले आहेस.
ही भूमिका साकारण्यासाठी,
तुम्ही चित्रपटात व्यक्तिरेखा साकारता.
तुम्ही खरे आहात का?
दिग्दर्शक तुम्हाला त्या भूमिकेसाठी लायक मानत असेल, तर
तुम्ही ती उत्तम पद्धतीने साकारता.
ते करा.
त्याचे आभार.
की त्याने तुला त्या भूमिकेसाठी पात्र मानले आहे.
आज तो तुम्हाला दाता म्हणून दाखवत आहे.
तो तुम्हाला दाता म्हणून दाखवत आहे.
तोच देतो तो.
तू ते कर, कन्हैया.
माझं नाव घेतलं जातंय.
खरे तर तोच कर्ता आहे.
जो सर्व काही करतो.
ज्याला सर्व काही माहित आहे.
ज्याला सर्व काही समजते.
जगात एखादे पान हलले तरी ते त्याच्या कृपेने घडते.
हे मान्य करा.
हे जाणून घ्या.
यावर विश्वास ठेवा.
हे सत्य आहे.
याखेरीज दुसरे काहीच नाही.
काहीच नाही.
मग तो ५००० रुपये कमावणाऱ्या व्यक्तीचा असो किंवा ५ कोटी
कमावणाऱ्या व्यक्तीचा असो, शंभरच असतो.
आणि प्रत्येकाला स्मशानभूमीत जावं लागतं.
शरीराच्या शेवटी तुम्ही एकाच ठिकाणाहून जन्माला आलात तरी मग
ती तुमची आई असो, तुमची आई मजूर स्त्री असो किंवा करोडपती असो.
प्रत्येकाला स्मशानभूमीत जावे लागते.
आणि तुम्ही एकाच ठिकाणाहून जन्माला आला आहात.
आणि प्रत्येकाला स्मशानभूमीत जावं लागतं.
दरम्यान, आपल्या आयुष्याचा कालावधी, त्याला आपले सर्वस्व समजू
नका.
तुम्ही कुठून आलाआहात हे सत्य आहे.
आणि खरं म्हणजे कुठे जायचं आहे.
मध्यंतरी तुम्हाला तुमच्या कर्माचा हिशेब द्यावा लागतो.
तुम्ही तुमच्या कर्माचा हिशेब देण्यासाठी या जगात आला आहात.
तो हिशेब द्या.
आपली कर्मे नीट सादर करा.
जी भूमिका तुम्हाला करायला पाठवली आहे ती करा.
तुझ्याकडे काहीच नाही.
बँक कॅशियर, बँक कॅशियर सर्व पैसे जमा करत असल्याची स्थिती
आहे.
तो माघार घेत आहे.
एका दिवसात एक कोटी आले, पाच कोटी गेले, पाच कोटी आले, एक
कोटी गेले, तर त्याच्या खात्यावर टेन्शन नसते. कारण तो फक्त
एक माध्यम आहे.
त्याच्याकडे पैसे नाहीत.
तुझ्याकडे अशी सांसारिक गोष्ट काहीच नाही.
तुमच्या नियंत्रणात काहीच नाही.
एक संत सकाळी उठल्यावर आपल्या शिष्याला विचारतो,
वारा वाहत आहे का?
शिष्य म्हणतो, हो, उडत आहे.
तो म्हणतो, हे परमेश्वरा,
मी तुमचा खूप आभारी आहे की तुम्ही आजही वारा उडवलात.
शिष्य म्हणतो,
सूर्य उगवला आहे का?
तो म्हणतो, हो.
हे प्रभु,
आजही सूर्य उगवला याबद्दल मी तुमचा खूप आभारी आहे.
तो आपल्या शिष्याला विचारतो,
गुरुजी, तुम्ही काय करता?
ही एक सामान्य गोष्ट आहे.
हे दररोज घडत असते.
संत म्हणतात, हे रोज घडते.
तुम्ही ते करता का?
नाही।
जो करणार आहे, त्याने ते केले नाही, तर मग तुम्ही काय कराल?
त्या बदल्यात जो वारा वाहत आहे, त्या बदल्यात तुम्ही त्याला
काही बक्षीस देता का?
नाही।
ती गोष्ट तुम्हाला फुकट देत आहे, नाही का?
जर त्याने देणे बंद केले तर तुम्ही काय कराल?
जर त्याने वारा देणे बंद केले तर तुम्ही गुदमरून मरता.
पण तुम्ही काहीच करू शकणार नाही.
मग आपण त्याचे आभार मानले पाहिजेत असे त्याला काही आभार वाटत
नाहीत का?
सूर्याच्या प्रकाशामुळे किती गोष्टी आहेत?
हे दररोज घडत असते.
म्हणूनच जर त्याने प्रकाश देणे बंद केले, कारण ती त्याची
निर्मिती आहे, तो काहीही करू शकतो, तर रात्रंदिवस होईल.
तुम्ही दुसरा सूर्य बनवू शकाल का?
नाही।
मग तुम्ही त्याचे आभार मानायला नको का?
त्याचप्रमाणे त्याने तुला हे शरीर दिले, तुला सपांग बनवले,
पूर्ण शरीर दिले.
ज्यांना डोळे नाहीत त्यांना या दोन डोळ्यांची किंमत विचारा,
जी चांगली आहे.
ज्यांना पाय नाहीत, ज्यांना पाय नाहीत त्यांना या पायांची
किंमत विचारा.
त्यांना चालताना किती त्रास सहन करावा लागतो.
तुम्ही या जिभेने काहीही बोलत रहा.
ज्याची जीभ नाही त्याची जीभ विचारा, तो आत किती अस्वस्थ आहे.
त्याला काय बोलायचे आहे, पण तो सांगू शकत नाही.
अशा मौल्यवान वस्तू त्याने तुम्हाला दिल्या आहेत, त्यामुळे
तुम्ही त्याचा गैरवापर करू नका, तर त्याचा चांगला वापर करा.
या सर्व गोष्टींच्या वापरातच आपल्या जीवनाचे सार दडलेले आहे.
म्हणूनच तुला हे जीवन मिळाले आहे, की तू त्याचा गैरवापर करू
नकोस. एका विशिष्ट मध्ये
जसे तू काहीच नाहीस, काहीच नाही.
तुम्ही जे काही करू शकता, जे तुमच्या योग्य आहे, ते त्यानेच
बनवले आहे.
चांगलं असो वा वाईट, फक्त त्यालाच तुमचा अधिकार आहे. तीही
त्याचीच कृपा आहे. सर्व काही त्याच्या कृपेवर सोडा.
करा, करा. काहीही वाईट करू नका.
समोरची व्यक्ती ५०,००० मागत आहे, म्हणून मी त्याला ४५,०००
द्यावेत, असे कॅशियरला कधी वाटते का,
आणि ५,००० घ्या.
त्याला वाईटही वाटत नाही.
तुला वाईट का वाटतंय बाबा?
तोच देतो आहे. तोच देतो आहे. त्यांनी बँकेत पैसे जमा केले
आहेत.
तुम्ही फक्त देण्याचं आणि घेण्याचं माध्यम आहात.
त्यामुळे तुम्ही कुणाला काही देत असाल तरी,
आनंदी होऊ नकोस. आणि तुमच्याकडून कुणी काही घेतलं तरी दु:खी
होऊ नका.
तुमच्याकडून कुणाला तरी काही तरी घ्यावं लागण्याची शक्यता आहे.
देवाने तुला एक माध्यम बनवले आहे आणि त्याला दिले आहे.
आणि देवाने तुम्हाला माध्यम बनवले आहे आणि कोणाकडून तरी काही
तरी घेतले आहे.
त्यामुळे तुम्ही फक्त एक माध्यम आहात. त्याला द्या.
त्याला देण्या-घेण्याचा हिशेब द्या.
जर तुम्ही अशा प्रकारे, नम्रतेने जीवन जगत असाल, तर तुमच्या
स्थितीपेक्षा, सध्याच्या स्थितीपेक्षा, तुम्ही काहीही असाल
त्यापेक्षा नम्रता मोठी आहे.
तुम्ही काहीही असाल, त्या दर्जासह,
माणुसकीचे कार्य नेहमीच चांगले राहील.
आपण अधिक चांगले करू शकता. आपण अधिक चांगले साध्य करू शकता.
केवळ या भौतिक जगासाठीच नव्हे, तर त्या आध्यात्मिक जगासाठी,
शेवटी तुम्हाला नेमके कुठे जायचे आहे.
तुम्ही कुठून आलाआहात.
तुम्हाला जमिनीवरून छतावर जायचे आहे.
शिडी हे माध्यम आहे, ते तुमचे ध्येय नाही.
छतापर्यंत पोहोचणे हे आपले ध्येय आहे.
त्याचप्रमाणे या जगात तुम्ही जे काही करत आहात, त्या शिड्या
आहेत.
या शिड्यांना आपलं घर समजू नका.
त्यांना आपलं घर मानायला विसरू नका.
त्यांना माध्यम बनवा आणि चांगल्या कर्माने पुढे जा.
आणि ज्या शिडीवर तुम्ही पायाने चढत आहात,
ते तुमच्यासाठी बनवलेले नाहीत.
त्यामुळे चढता येत असेल तर हा अभिमान बाळगू नका,
हा अहंकार बाळगू नकोस की मी चढू शकतो.
जर त्याने तुला पाय दिले नसते तर तू काय केले असतेस?
जर त्याने तुला त्याचे पाय भेट म्हणून दिले असते,
आणि तू त्याला काहीच दिलं नाहीस, तू काय केलं असतंस?
त्यामुळे तुम्ही जे काही चढू शकाल, जे काही करू शकाल,
त्याला द्या.
कारण तुम्ही जे काही आहात, जे काही करू शकाल, जे काही करू
शकाल, ते सर्व त्यांचीकृपा च आहे.
पुढे जात राहा, तो सांगतो तसे करत रहा.
एक दिवस या जगात तुम्हाला जे हवं ते सगळं मिळेल.
आणि मग, आपण त्यापलीकडे पोहोचाल.
विश्वास ठेवा, विश्वास ठेवा,
देव सर्व काही करू शकतो, सर्व काही करू शकतो.
तुम्ही कुणावरही विश्वास ठेवता,
आपल्या देवाचे ध्यान करा.
त्याला विचारा, तू या जगात का आलाआहेस?
या जगात येण्याचा उद्देश काय?
स्वत:ला त्यांच्या चरणी समर्पित करा, स्वत:ला समर्पित करा.
तुमच्या सर्व प्रश्नांची उत्तरं तुम्हाला तिथून मिळतील.
तुला या आयुष्याचा हेतू कळेल,
तू या जगात का आलाआहेस.
तुम्हाला नक्की कळेल.
तेच खरे तर तुमचे ध्येय असेल.
त्या दिशेने वाटचाल करा.
पुढे जात राहा, पुढे जात राहा.
ज्या दिवशी तुम्ही तुमच्या नशिबाचा हिशोब करायला इथे आला आहात,
तुम्हाला जी भूमिका देण्यात आली आहे, असे म्हटले जाते,
प्रत्यक्षात हे शरीर एक माध्यम आहे, आत्म्याचे घर आहे.
हा प्रवास आत्म्याचा आहे.
जर या शरीरात असेल तर आत्मा,
जो आत्मा या शरीरात वास करतो,
या शरीरात राहण्याची वेळ,
तपश्चर्येचे प्रमाण,
या शरीरात करावयाची कर्मे,
तसे केले तर,
मग तुला हे शरीर सोडावे लागेल.
या जगात सर्वसामान्य लोक याला मृत्यू म्हणतात.
मग, जर तुमची गणना पूर्ण झाली तर,
मग तुम्ही मोकळे व्हाल.
तुम्ही भगवान श्री नारायणाच्या चरणी प्रवेश कराल.
नाहीतर तुम्हाला पुन्हा शरीर बदलावे लागेल.
त्याची काळजी करू नका.
काळजी करू नका।
आपल्या मुलांचे काय होणार याची चिंता तुम्हाला सतावत असते,
तुझ्या बायकोचं काय होणार,
तुला कोणी बनवले आहे,
ती सर्व तिने बनवली आहे.
त्यांनी आपल्या कर्तृत्वाचे पुस्तकही आणले आहे.
तुझ्याशी नातं एवढंच होतं.
कुणाशी तरी संपर्क साधावा लागतो.
तू त्याच्याकडे जा, त्याच्याकडे ये.
तुम्ही त्याच्या संपर्कात राहा.
ज्या दिवशी तुमचं अकाऊंट बुक तिथून संपतं, त्या दिवशी तुम्ही
तिथून जाणं बंद करता.
तुमचे अकाऊंट बुक त्याच्याकडे संपले आहे याचा विचार करा.
त्यांच्यात अजूनही अकाऊंट बुक आहे.
त्यामुळे ते अजूनही तिथेच राहतील.
स्वत:ला अनुयायी समजू नका.
तू अनुयायी नाहीस.
तो दुसरा कोणीतरी आहे.
तू बाप होतास, तू अनुयायी होतास अशी चूक करू नकोस.
नाही नाही।
तुम्हाला काय करायला पाठवले आहे, हे कदाचित तुम्हाला माहितही
नसेल. त्याला शरण जा.
त्याला आपल्या चरणी ठेवा.
त्याला शरण जा.
तो तुम्हाला सांगेल.
जे काही घडत आहे, ते त्याच्या आज्ञेप्रमाणे होऊ द्या.
ते चालू द्या.
जर ते चांगले असेल तर त्याला शरण जा.
वाईट असेल तर त्याला शरण जा.
त्यावर विश्वास ठेवा.
या जगात जे काही चांगलं किंवा वाईट वाटतं ते खरं तर तुमचंच
गणित असतं.
त्याचा परिणाम त्याला माहित आहे.
चांगलं काम करूनही तुम्ही दु:ख भोगत आहात.
हे च तुझे भूतकाळातील कर्म आहे.
ते कर्मही कापून टाका.
मुक्तीसाठी त्या कर्मातही कपात करणे अत्यंत आवश्यक आहे.
नाहीतर मी तुला सांगितलं होतं की तू एका ठिकाणी राहतोस.
तुम्ही तिथल्या लोकांशी करार केला आहे.
देणं ठीक आहे.
तुम्हाला कोणाकडून जे काही घ्यायचं आहे ते तुम्ही सोडून देऊ
शकता.
पण, जेव्हा तुम्ही एखाद्याकडून एखादी गोष्ट घेतली असेल,
तेव्हा ती घेणारा नक्कीच येईल.
तुम्हाला जे काही द्यायचं आहे, मग पोलिसांना सांगावं लागतं,
जगाच्या नियमांनुसार कोर्टात उभं राहून म्हणावं लागतं,
सर, मी आत्ताच निघतो आहे, पण मी परत येईन आणि त्याला जे काही
द्यावे लागेल ते मी फेडीन.
जेव्हा तुम्हाला या जगात हे करायचे असते, तेव्हा प्रत्यक्षात
जेव्हा तुम्ही या जीवनात आलाआहात, इथून निघत आहात, तेव्हा
त्या सर्व कर्मांची किंमतही तुम्हाला मोजावी लागते.
काही शिल्लक राहिले तर त्याची परतफेड करण्यासाठी परत यावे
लागेल.
तुला परत यायचे आहे का?
अनेकदा आपल्याला हे माहितही नसते.
आपण एखाद्याची भेट विसरता आणि आपण नेहमीच यामुळे त्रस्त असतो.
त्याला द्या.
हे गुरुतत्त्व, गुरुशक्ती सर्व काही जाणते, सर्व काही समजून
घेते.
माझ्या मित्रांनो, आपल्या गुरूचे, आपल्या इष्टाचे ऐका, समजून
घ्या, खोल श्वास घ्या, एकाग्र व्हा, आपल्या गुरूचे, आपल्या
इष्टाचे ध्यान करा, त्यांना विचारा, त्यांच्या चरणी स्वतःला
समर्पित करा.
काय चांगलं, काय वाईट, सर्वकाही, हसत हसत त्याची इच्छा
स्वीकारा आणि करत राहा.
सर्व काही ठीक होईल.
जय गुरुदेव!
कृपा गुरुदेव!
हे गुरुदेव!
गुरुदेव, तुमची कृपा ठेवा!
तुझ्या या निरागस मुलाला विसरू नकोस, गुरुदेव! गुरुदेव,
तुझ्यासारखा कोणीच नाही! गुरुदेव, तुझ्यासारखा कोणीच नाही!
गुरुदेव, तुम्हीच एकटे!
गुरुदेव, तुमची कृपा ठेवा!
हे ताथा, माझ्या प्रिये! आयुष्यात यशस्वी व्हायचं असेल तर
स्वत:ला माणूस बनवा. चांगला माणूस व्हायचं असेल तर तुम्ही
चांगले वडील, भाऊ, बहीण, मुलगा, चांगला इंजिनिअर, डॉक्टर
व्हाल, हे सगळे व्हाल.
या सर्व गोष्टी चांगल्या आहेत, पण तुम्ही चांगला माणूस आहात
की नाही, हा मोठा प्रश्न आहे.
म्हणून सर्वप्रथम, आपण काहीही आहात, एक चांगला माणूस होण्यास
विसरू नका, कारण या भौतिक जीवनाच्या आपल्या स्थानापेक्षा
माणुसकी नेहमीच महान असते.
हो! तुमच्या पदापेक्षा माणुसकी मोठी आहे.
त्यामुळे नेहमी चांगला माणूस बनण्याचा प्रयत्न करा.
चांगला माणूस बनण्याचा प्रयत्न करा.
बाकी सगळं आपोआप होईल.
अहो, शुद्ध प्रोफेशनलवर कमावलेल्या रफर या कार्यक्रमाबद्दल
तुम्ही ऐकलं आहे का?
नाही मी केले नाही।
हे कशाबद्दल आहे?
मुळात, जर आपण आपल्या मित्रांना पदवी बीव्हीओसी प्रोग्राम
संदर्भित केला आणि त्यांनी आपला रेफरल कोड वापरून साइन अप
केले तर आपल्याला काही आश्चर्यकारक बक्षिसे मिळतील.
हे मनोरंजक वाटते.
आपण संदर्भित केलेल्या प्रत्येक मित्रासाठी, आपण असे गुण
मिळवता जे आपण सूट किंवा रोख बक्षिसांसाठी रिडीम करू शकता आणि
कोर्स पूर्ण केल्यानंतर नोकरीची हमी देखील मिळवू शकता.
माझी गणना करा!
मी माझ्या सर्व वर्गमित्रांपर्यंत हा शब्द पोहोचवण्याची
खात्री करीन.