सर्वांना नमस्कार, तुम्हा सर्वांना शुभसंध्या.
हा विनीत गौतम आहे, तुझा प्रशिक्षक आहे, तुझा ट्रेनर आहे आणि
आज मी तुला देऊ इच्छितो
आपल्या व्यावसायिक जीवनात यशस्वी होण्यासाठी खूप महत्वाच्या
टिप्स.
हॅलो प्रोफेशनल्स, हॅलो सेल्स अँड मार्केटिंग प्रोफेशनल्स
किंवा कोणत्याही प्रकारचे प्रोफेशनल्स मी तुमच्याशी बोलणार
आहे.
जो होऊ इच्छित आहे
यशस्वी होण्यासाठी, यशस्वी होण्यासाठी मी तुम्हा सर्वांशी
बोलू इच्छितो.
आता तुम्ही स्वत:ला विचारा, तुमच्यापैकी कोण
यशस्वी व्हायचे आहे का?
तुम्ही कुठेही असाल, कुठल्याही स्तरावर असाल, पुढे जायचं
असेल, काही करायचं असेल तर मला तुमच्याशी बोलायला आवडेल.
तुम्ही च उमेदवार आहात ज्यांच्याशी मला बोलायचे आहे.
हा आहे विनीत गौतम,
मोटिव्हेशनल स्पीकर, माइंड कोच, लाइफ कोच, लेखक, माझं पुस्तक,
लर्निंग अॅटिट्यूड, स्पेशालिस्ट
कॉर्पोरेट ट्रेनर, परंतु हे प्रत्येकासाठी आहे.
ज्याला यशस्वी व्हायचे आहे,
तो चांगला शिकणारा बनला पाहिजे.
शिकण्याची वृत्ती कमी असेल तर,
मग यशस्वी होण्याचा विचार करू नका.
तर, एक चांगला शिकणारा, त्याआधी एक चांगला श्रोता.
एक चांगला श्रोता चांगला शिकणारा असू शकतो.
आपण चांगले करू शकता
शिकण्याची वृत्ती आणि ती म्हणजे
तुम्ही कुठल्याही क्षेत्रात असाल तरी यशस्वी होण्याचा मार्ग,
तुम्हाला जे व्हायचं आहे, सध्या तुम्ही जे काही आहात.
तू आता काहीही आहेस,
तुम्हाला जे व्हायचं आहे, जिथे जायचं आहे,
किती? शिकण्याची वृत्ती महत्त्वाची आहे आणि त्यासाठी एक
चांगला श्रोता असणे महत्वाचे आहे.
कम्युनिकेशन स्किल्स सेक्शनमध्ये आम्ही तुम्हाला सांगणार आहोत
की, तुम्ही कोणत्या प्रकारचे श्रोते असायला हवेत.
गंभीर, समोरची व्यक्ती जे बोलत आहे त्याचा काय उपयोग आहे हे
आपल्याला माहित असले पाहिजे.
ज्या गोष्टी तुम्ही तुमच्या कामाबद्दल शिकू शकता आणि समजू
शकता,
ज्याचा तुम्हाला फायदा होईल.
आता प्रश्न असा आहे की,
शिकण्याच्या वृत्तीबद्दल मी तुमच्या पुस्तकात सांगितले आहे.
दुसरं म्हणजे तुम्ही करू शकता.
मनाची सकारात्मक चौकट जी आपण करू शकता.
कारण हीच मानसिकता आपल्याला काहीतरी करण्याची, काही कृती
करण्याची, पुढे जाण्याची प्रेरणा देत असते.
कारण अनेकदा शिकण्याची वृत्ती असते, शिकलात,
आपल्याकडे ज्ञान आहे, परंतु आपण करू शकता असा आत्मविश्वास
आपल्यात नाही.
तर माझं दुसरं पुस्तक, जे आयुष्यावर आहे
कौशल्ये, जीवन कौशल्यांसाठी संपूर्ण पॅकेज, पहिला खंड आहे.
आपण करू शकता आणि आपण आत करू शकता,
ज्या रोडमॅपवर तुम्हाला पुढे जायचं आहे, तो रोडमॅप तुम्हाला
मिळतो, तुम्ही पुढे जाता.
आणि मग, यशस्वी होण्यासाठी आपले वय, जात आणि इतर कोणतेही
विशेष शिक्षण
हरकत नाही।
फरक पडतो. तर ही तुमची विचारसरणी आहे.
म्हणून आधी मी विचार करण्याबद्दल बोललो,
शिकण्याची वृत्ती.
तुम्ही करू शकता.
मी म्हणालो, शिकण्याच्या वृत्तीने विचार करा.
शिकण्याची वृत्ती कुठून येणार? तुम्ही चांगले शिकाऊ कसे होऊ
शकता?
त्याआधी एक चांगला श्रोता व्हायला हवा.
कारण जो ऐकतो,
शिकेल.
जो शिकतो,
पुढे जाईल.
आणि यशस्वी व्हाल. बघा, यश सोपं असतं.
पण स्ट्रॅटेजीने, प्लॅनिंगने केलं तर सोपं जातं.
जादूच्या कांडीने करत असाल तर,
मग नाही.
सतत प्रयत्न,
मेहनत, हुशारीने काम करावे लागेल.
तुम्हाला करावे लागेल.
त्यात तुम्हाला वाटत नाही,
आज १२ वर्षांचा मुलगा आयआयटीयन झाला आहे.
१२ वर्षांचा मुलगा आयआयटीयन बनतो.
आपली सामाजिक पातळी, आपले पर्यावरण,
आम्हाला मर्यादित केले आहे.
अनेकदा मुलाला काहीतरी करण्याची इच्छा होते.
त्यात,
अंतर्भूत, काहीतरी विशेष आहे, जे देवाने निर्माण केले आहे
आणि काहीतरी खास पाठवलं.
पण हा समाज आपल्याला तसे करू देत नाही.
एखाद्या मुलाला ते करायचं असेल तर लोक काय म्हणतात?
तू लहान आहेस. हे मुलांचे काम नाही.
असं म्हणत तुम्ही त्याच्यासाठी एक मर्यादा, सीमा रेषा घातली
आहे.
त्याने तुला तुझं वय सांगितलं आहे. नाही बाबा.
वय हा फक्त एक आकडा आहे.
कधी लहान असण्यासाठी, तर कधी मोठं होण्यासाठी.
कारण जेव्हा तुम्ही ६० वर्षांहून अधिक वयाचे असता,
लोक अजूनही म्हणतात, तुम्ही हे करू शकत नाही. तू निवृत्त
माणूस आहेस. तुम्ही निवृत्तीचे वय गाठले आहात.
आता तुम्ही हे करू शकत नाही.
त्यामुळे सर्वात आधी जी गोष्ट तुम्हाला मनातून काढून टाकावी
लागेल
वय हा विषय नाही का?
वय हा फक्त एक आकडा आहे.
हे वय, मग ते लहान असो वा मोठे,
कमी असो वा जास्त, दोन्ही परिस्थितीत,
आपल्या यशाच्या मार्गात अडथळा येऊ नये.
त्यात अडथळा येऊ नये.
कारण मूलही हे करू शकतं.
उदाहरणार्थ, जर 12 वर्षांचा मुलगा आयआयटी करत असेल तर,
मग म्हातारा माणूसही हे करू शकतो.
केएफसीचे संस्थापक डॉ.
६० वर्षांवरील व्यक्तीही मोठा व्यवसाय सुरू करू शकते हे सिद्ध
केले.
अगदी ६० वर्षांहून अधिक वय ाच्या व्यक्तीनेही जेव्हा आयुष्य
सोडलं, हार मानली तेव्हा मी तुला हार मानू नका असं सांगितलं
होतं.
त्याला वाटतं, आता मला फक्त दिवस मोजायचे आहेत. मी मृत्यूची
वाट पाहत आहे. नाही।
नाही।
हार मानू नका.
प्रत्येक दिवस हा नवा दिवस असतो. नेहमी काहीतरी नवीन, काहीतरी
वेगळं करण्याचा प्रयत्न करा.
हो मी करू शकतो। हो मी करू शकतो। हो मी करू शकतो।
त्यामुळे वयाची काळजी घेऊ नका.
मूल ८ वर्षांचे असेल तर त्याचे गावात मित्र असतात.
ते चांगले मित्र आहेत.
गावापासून दूर असलेल्या गावात शेतं आहेत. एके दिवशी दुपारी ते
दोन मित्र शेतात पोहोचले. ते घरापासून खूप दूर असतात आणि
विशेषत: दुपारच्या वेळी शेताजवळ कोणीच नसतं. शेतकरी काम करतात.
सकाळ, जेव्हा सूर्य उगवतो.
त्यामुळे ते घरीच विश्रांती घेतात.
मग संध्याकाळी जाऊन काम करतात.
त्यावेळी तेथे कोणीच नसते.
गावात आजही पाण्याच्या शेतात विहिरी आहेत.
बरं, जो जमिनीत खोल खड्डा आहे.
ज्यात पाणी आहे
कारण तिथे शेतात सिंचनासाठी पाणी वापरले जात नाही, तर
पिण्यासाठी ये-जा करताना त्याचा वापर केला जातो, तहान लागली
तर विहिरीतून पाणी काढून प्यायले जाते मुख्यतः बादली असते आणि
त्याला दोरी बांधून ठेवली जाते जेणेकरून कोणीही असेल
त्यातून पाणी पिऊ शकतो ही एक व्यवस्था आहे खेळताना ही मुले
विहिरीजवळ पोहोचतात आणि खेळताना चुकून त्यांना धक्का बसतो आणि
मोठा मुलगा मोठा मित्र ८ वर्षाचा तो विहिरीत पडतो तो विहिरीत
पडतो
आता दूरपर्यंत फक्त शेतं आहेत आणि दुपार ची वेळ आहे त्यांना
मदत करणारं कुणीच नाही. दोन मित्रांपैकी एक असलेला ५ वर्षांचा
मुलगा
तो विहिरीत पडला आहे 5 वर्षांचा मुलगा जो दुसरा मित्र आहे तो
विहिरीबाहेर आहे त्याला त्याच्या मित्राला वाचवायचे आहे
दूरपर्यंत त्याला मदत करणारं कोणीच नसतं.
जर तो गावातील कोणाला बोलवायला गेला तर तोपर्यंत त्याच्या
मित्राला आपला जीव गमवावा लागू शकतो तो विहिरीत आहे तो
पाण्यात आहे त्याला आपला जीव गमवावा लागू शकतो तो विचार करतो
की काय करावे परंतु काहीच होत नाही तो त्याच्या मित्राला
पाहतो तो विहिरीत अस्वस्थ आहे जेव्हा आपण समजू शकता
तुम्ही पाण्यात पडता, श्वास घेण्यास त्रास होतो
त्याला वाचवायचे आहे तो बादली विहिरीत ठेवतो तो बादली विहिरीत
३० फूट खाली विहिरीत ठेवतो त्याच्यापेक्षा ३ वर्षांनी मोठा
असलेला एक मित्र आहे तो बादली विहिरीत ठेवतो तो आपल्या
मित्राला मदत करतो आणि ५ वर्षांचा मुलगा जो त्याच्यापेक्षा ३
वर्षांनी मोठा आहे
तो दोरीच्या साहाय्याने विहिरीपासून ३० फूट खाली असलेल्या
आपल्या ८ वर्षांच्या मित्राला मदत करतो आपण म्हणाल की हे कसे
शक्य आहे की विहिरीपासून ३० फूट खाली एक ५ वर्षांचा मुलगा
आपल्या ३ वर्षाच्या मित्राला मदत करतो जेव्हा तो गावात जातो
तेव्हा तो त्याची कहाणी सांगतो
गावकरी म्हणतात तो खोटं बोलतोय तो विनोद करतोय त्याच्यावर
कोणी विश्वास ठेवत नाही कारण तुमच्याप्रमाणेच गावकरीही विचार
करत होते की हे लहान मूल असं कसं करू शकतं हे लहान मूल असं
कसं करू शकतं तो खोटं बोलतोय हे कधीच होणार नाही मग ते एका
व्यक्तीकडे जातात
जर तुम्ही एखाद्या खेड्यातले असाल तर प्रत्येक गावात एक हुशार
व्यक्ती असते ज्याकडून सगळे सल्ला घेतात आणि उपाय विचारतात मग
सगळे मिळून त्या गावातील काका, काका यांच्याकडे जातात ही दोन
मुलं म्हणत आहेत की तो खाली पडला आणि त्याचा मित्र
त्याला वाचवले हे कसे शक्य आहे हे कसे शक्य आहे बघा काका
म्हणतात हो, हे शक्य आहे जेव्हा मी तुम्हा लोकांना या गोष्टी
सांगतो तेव्हा तुम्हाला वाटते की ज्ञानाबद्दल बोलणे निरर्थक
आहे ज्ञानाबद्दल बोलणे काल लोक तेथे होते
आज आपल्याकडे एक व्यासपीठ मोठे सोशल मीडिया आहे जेणेकरून आपण
आपले ज्ञान दर्शवू शकता लोकांना ज्ञान समजावून सांगू शकता काल
तेथे होते मी तुम्हाला एक उदाहरण देतो.
बाबा भागेश्वर धाम
बाबा भागेश्वर धाम कागदावर न विचारता लोकांच्या मानसिक समस्या
समजून घेतात ते लिहितात की तुम्ही लोक एक-दोन वर्षांपासून
पाहात आहात. आपल्या सनातन धर्मात हा चमत्कार आहे असे
शतकानुशतके घडत आले आहे पण तेव्हा सामाजिक नव्हते.
माध्यमे या गोष्टी थेट दाखवतील आणि सर्वसामान्यांपर्यंत
पोहोचतील, त्या संतांपर्यंत पोहोचू शकतील असे काही जाणकार लोक
त्यांच्याकडे शिल्लक राहिले आणि ते सर्वसामान्य ांचा विश्वास
बसणार नसल्यामुळे ते करतील.
तसे सांगूनही हे सर्वसामान्यांपर्यंत पोहोचले नाही
शतकानुशतके हे सहन न करणाऱ्यांपैकी मीही एक आहे पण निदान
हे मी दोन दशकांपासून ओळखतो, आमचे गुरुदेव
स्वामी सुदर्शनाचार्य जी महाराज
जगद्गुरु जगद्गुरु स्वामी सुदर्शनाचार्य जी महाराज असे ते
अनेकदा करतात
मी त्याला हे करताना पाहिलं आहे पण त्या गोष्टी प्रसिद्ध
झाल्या नव्हत्या म्हणून आता माहित नव्हतं मी कथेवर येतो की
काका, गावकरी म्हणतात ते अगदी अशक्य आहे मग कसे? मग कसं?
किती? हा मुलगा खूप शक्तिशाली असल्यामुळे हे करू शकला.
किंवा आपल्या मित्राला वाचवण्याची तळमळ त्याला होती त्या
दिवशी ५ वर्षांचा मुलगा इतका शक्तिशाली कसा झाला? नाही हा
सगळा खेळ मानसिकतेचा आहे कारण त्यावेळी तो हे करू शकला नाही
जर तू हे करायला आलास आणि तुला थांबवणारं कोणी नसेल तर मला
माहित नाही काय
आपण जे काही करू शकता ते मर्यादित आहे, नाही का? एक म्हण आहे
की चादर जितकी मोठी तितकी पाय पसरता हे विधान काय आहे? आपली
शक्ती मर्यादित करणे म्हणजे आपल्या मर्यादेत राहण्यासाठी
आपल्या मर्यादेत राहण्याचे विधान आहे आपण एक मूल आहात
या जातीला तुम्ही कमी शिकलेले आहात ही तुमची क्षमता नाही हे
सांगताना हा समाज आपल्याला आपल्या मर्यादेत राहण्यास भाग
पाडतो आपला समाज आता त्या मुलाने 5 वर्ष आणि 8 वर्षांच्या
मुलाला विहिरीखाली 30 फूट कसे नेले?
तू त्याच्यापेक्षा लहान आहेस तू अजून लहान आहेस तू हे करू शकत
नाहीस असं म्हणायला तिथं कोणी असतं तर तो खरंच हे करू शकला
असता पण तू हे करू शकत नाहीस असं म्हणायला तिथं कोणी नव्हतं
त्याला एक पॅशन होतं त्याला दिसत नव्हतं
त्याचा मित्र बुडत आहे, त्याला वाचवायचे होते, त्याच्यात
शक्ती होती की नाही, ही वेगळी बाब आहे, प्रश्न सत्तेचा नाही,
माणूस शरीराने सामर्थ्यवान नसतो, तो मनाने सामर्थ्यवान असावा,
मन म्हणजे काय? याचा अर्थ आपल्या विचारांचा विचार करणे होय
बरोबर सकारात्मक असले पाहिजे आपण हार न मानण्याचा निर्णय
घेतला आहे जेणेकरून आपण काहीही करू शकाल मुलाने हे केले कारण
तू लहान आहेस असे म्हणायला तिथे कोणीच नव्हते तू हे करू शकत
नाहीस. हे तुझं काम नाही तू हे करू शकत नाहीस हे तुझं काम
नाही म्हणून बाळा
हे केले होय तुम्ही काहीही करू शकता.
मी तुम्हाला वयाचे एक उदाहरण दिले आहे.
वयाला काहीच फरक पडत नाही.
वय ही मर्यादा नसते, जन्माचे बंधनही नसते, असे म्हटले जाते.
याचा अर्थ जात असा होतो.
जेव्हा कोणी प्रेमात पडते, तेव्हा मन फक्त पाहते.
मी इथे म्हणतोय, वयाची मर्यादा नाही, जन्माचं बंधन ही नाही.
एखाद्याला यश हवं असेल तर त्याने यशात काय शोधावं?
त्याने तुमचे विचार शोधले पाहिजेत.
सकारात्मक विचार.
यश तुमच्यापर्यंत येणं च आहे.
तुम्ही अस्वस्थ आहात.
पण ते तुमच्यापर्यंत आणण्यासाठी तुमचे विचार नसतात.
तुमचे विचार असे आहेत की
मी तरुण आहे.
हे काम मी कसे मिळवू शकतो, हे यश कसे मिळवू शकतो?
मी याच जातीचा आहे.
हे काम मी कसं करू शकतो?
माझ्या जातीत, बघा, माझ्या जातीत असे कोणी केलेले नाही.
मग मी कसं करू?
एक नकारात्मक विचार, जो मनात निर्माण होतो.
आजपर्यंत माझ्या वयाच्या एकाही मुलाने असे केलेले नाही, जे
त्याच्यापेक्षा पाच वर्षांनी मोठे आहे, त्याला ३० फूट खाली
असलेल्या विहिरीतून बाहेर काढले जाते.
हा विचार त्या मुलाच्या मनात आला असता तर त्याने शरणागती
पत्करली असती.
त्याने हार मानली असती.
आणि मग त्याला हे काम करता आलं नसतं.
हे काम करण्यात त्याला यश आले नसते.
तो यशस्वी का झाला?
कारण त्याने तसा विचार केला नव्हता.
तो मर्यादित नव्हता.
या विचारातून आपल्याला बाहेर पडावे लागेल.
आपल्या बेडशीटइतके पाय पसरायला सांगणारा विचार.
बाबा कशाला?
मी एक मोठी बेडशीट घेऊन येईन.
मी माझे पाय का गोळा करावेत?
मी शक्य तितके पाय पसरेन.
मी एक मोठी बेडशीट घेऊन येईन.
मी डबल बेडशीट घेऊन येईन.
माझ्या संसाधनांच्या दुहेरी बेडशीटचा अर्थ काय आहे?
तुम्ही त्यांना सांगा,
माझ्याकडे पैसे नाहीत,
माझ्याकडे संसाधनं नाहीत.
मी हा प्रकल्प कसा करू शकतो?
आणि त्यामुळं तो प्रोजेक्ट करण्यापूर्वी तुम्ही हार मानता.
प्रकल्प सोडू नका.
आपली संसाधने वाढवा.
स्वत:ला अपडेट करा.
नवीन कौशल्य हवे असेल तर त्यात सुधारणा करा, वाढवा.
पण ते लक्ष्य सोडू नका.
इथले ९९% लोक स्वत:ला सक्षम मानत नाहीत म्हणून ते लक्ष्य
सोडून देतात.
मग ते शारीरिक, मानसिक, आर्थिक दृष्ट्या असो, संसाधने असो,
मनुष्यबळ असो किंवा इतर कोणत्याही प्रकारे असो.
अनेक गोष्टी आहेत.
किंवा कधी कधी ते स्वत:ला त्या वयाचे मानत नाहीत. ते स्वत:ला
अनुभवी, प्रगल्भ मानत नाहीत.
जेव्हा तुम्हाला संधी मिळते, तेव्हा तुम्ही स्वत:ला तेवढे
म्हातारे मानत नाही.
तुम्ही स्वत:ला तरुण समजता.
देव तुम्हाला ते करण्याची संधी देत आहे.
संधी मिळो वा न मिळो, कधी मिळणार?
तुला ते कधी मिळेल?
जेव्हा संधी मिळेल, कल्पना येईल तेव्हा करा.
देवाने तुम्हाला तुमची अंतर्निहित शक्ती समजून घेण्याइतपत
सक्षम बनवले आहे.
ते समजून घ्या.
त्याचा वापर करा.
ते करा।
जाती.
आपण ब्राह्मण नाही असे नाही.
मी जातीबद्दल बोललो तर तुम्ही लेखक होऊ शकत नाही.
बाल्मिकींचे काय? तो ब्राह्मण होता का?
सूरदास, रबिदास, कालिदास.
ते इतके महान लेखक झाले आहेत.
टॅलेंटसाठी वयाची मर्यादा नसते, असं म्हटलं जातं.
जात नाही.
आणि विशेष शिक्षण ही नाही.
विल्गेट्स म्हणतात, ते उच्चशिक्षित नाहीत.
मी आजबद्दल बोललो तर सर्व यशस्वी लोक उच्चशिक्षित नसतात.
आणि ते यशस्वी होतात.
का माहित आहे का?
कारण उच्च पदवी मिळविण्याची प्रक्रिया आपल्याला आपल्या
मर्यादेत राहायला शिकवते.
तुम्ही सुशिक्षित आहात, तुम्ही हे करू शकत नाही.
मी सुशिक्षित आहे,
मी हे करू शकत नाही.
आणि आपलं सुशिक्षित चेतन मन आपल्याला हिशोब करायला शिकवतं,
आपण हे करू शकत नाही अशी मर्यादित गणितं करायला शिकवतं.
तू मूर्ख आहेस।
तुम्ही असा विचार करता.
तुम्ही सुशिक्षित आहात, तुम्ही असा विचार करता. एक मुलगा
म्हणतो,
मला या बाटलीत हत्ती हवा आहे.
बाटलीच्या आत.
एखादे मूल जेव्हा असे म्हणते, तेव्हा लोक म्हणतात, तो मुलगा
आहे, तो मूर्ख आहे, तो निरक्षर आहे, असे कोणी म्हटले तर ते
समजण्यासारखे आहे.
तुम्ही, तुम्ही सुशिक्षित आहात.
जिओने जेव्हा कंपनी लाँच केली, तेव्हा दोन वर्षांपूर्वी हा
विचार आला, जेव्हा लँडलाईन फोन आले, विचार आला, की मोबाईल फोन
येईल आणि मोबाइल फोनचं काय होणार?
मग आम्हाला कोणताही कोड लावावा लागणार नाही.
अभ्यास क्रमांक डायल करायचा असेल तर हा पिन कोड टाका, हा कोड
टाका, तो कोड टाका.
आता तुम्ही जिथे असाल तिथे एक नंबर डायल कराल आणि तुम्ही
बोलता. असा विचार एखाद्या मुलाला झाला तर तो म्हणतो, हो, तो
मुलगा आहे, तो काहीही विचार करू शकतो, तो मूर्ख आहे.
जेव्हा एखादा निरक्षर माणूस असे म्हणतो, तेव्हा तो म्हणतो,
हो, तो मूर्ख आहे.
एखादा सुशिक्षित माणूस असं म्हणत असेल तर लोक म्हणतात,
तुम्हीही सुशिक्षित आहात. आणि हे बोलून जगाने सुशिक्षित
लोकांसाठी एक वर्तुळ तयार केले आहे. ते आपले विचार त्या
वर्तुळाच्या पलीकडे नेत नाहीत.
कारण ते सुशिक्षित आहेत.
त्यामुळेच मोठय़ा गोष्टी, ते एकतर लहान मुलासारखे विचार करतात
किंवा कमी शिकलेले असतात.
कारण ते वर्तुळाच्या पलीकडे जाऊन विचार करतात.
ते वर्तुळाच्या पलीकडे जाऊन विचार करतात.
आणि हे घडलं.
आज मला आठवतंय, जेव्हा हे परिवर्तन होत होतं, तेव्हा तुम्ही
एका व्यक्तीला फोन करत आहात, तुम्ही विचार करत आहात की तो
पुढच्या इमारतीत आहे, तो तुमच्या सेक्टरमधला आहे आणि तुम्हाला
कळलं की तो मुंबईत आहे, आणि तुम्हाला माहित नव्हतं.
पूर्वी लँडलाईनवर कॉल करताना मुंबईचा स्टडी कोड टाकावा लागत
असे.
आता कोड नसताना तुम्ही नंबर डायल केला आहे आणि तुम्ही तिथे
बोलत आहात.
तो म्हणतो, अरे, आणि आधी येणारं शुल्कही जास्त होतं.
आऊटगोइंग जास्त होते.
त्यामुळे लोक म्हणायचे, अरे, मी इथे आहे, इतके पैसे कापले जात
आहेत.
तू मुंबईत आहेस,
मला वाटलं तू घरी आहेस.
तुला माहित नव्हतं.
पूर्वी तुम्हाला माहित होतं.
एक आश्चर्य वाटलं.
हे आश्चर्य घडू शकतं कारण याचा विचार करण्यापूर्वीच त्या
व्यक्तीने आपलं वर्तुळ तोडलं.
काही मोठं करायचं असेल, काही वेगळं करायचं असेल तर सगळ्यात
आधी तुमची विचारसरणी वेगळी करा.
आपली विचारसरणी मोठी करा.
जोपर्यंत विचार मोठा होत नाही, जोपर्यंत विचार वेगळा होत
नाही, तोपर्यंत काहीही वेगळं होऊ शकत नाही.
काहीही मोठं असू शकत नाही.
आपल्या विचारांच्या वर्तुळातून बाहेर पडा.
आपली विचारसरणी मोठी करा.
विचारांचे वर्तुळ मोठे असेल तर काहीतरी मोठंही घडतं. आणि
त्यातच त्या विचारसरणीच्या मधोमध तुझं वय,
वय, मग ते 10 वर्षे असो किंवा 60 वर्षे.
कारण तुम्ही लहान आहात अशी वयोमर्यादाही आहे, तुम्ही ते करू
शकत नाही.
तेही तेथून काढून टाका.
आणि तुम्ही 60 वर्षांचे असाल तरी 60 हा आकडा मनातून काढून
टाका.
आणि माझ्यावर विश्वास ठेवा, वय हा फक्त एक आकडा आहे.
आणि एक माइंड कोच म्हणून मी तुम्हाला सांगतो, वय ाचे दोन
प्रकार असतात.
एक म्हणजे शारीरिक वय, शरीराचे वय, आपण घेतलेला जन्म, त्याची
गणना जन्मतारखेनुसार केली जाते.
आणि दुसरं म्हणजे मानसिक वय.
आणि मानसिक वय नेहमीच आपल्या शारीरिक वयाच्या 50% असते.
जर तुमचे वय ६० वर्षे असेल तर हे तुमचे शारीरिक वय आहे,
त्याचा तुमच्या मानसिक वयावर परिणाम होऊ देऊ नका.
कारण तुमचं मानसिक वय किती आहे?
फक्त ३०.
त्यामुळे कुणी विचारलं तर तुम्ही म्हणाल ६० नाही तर ३०.
ते पेपरमध्ये असू द्या.
समोरच्या व्यक्तीला सोडा.
तुम्ही स्वत:लाच म्हणता,
मी ३० वर्षांचा आहे, मी ३० वर्षांचा आहे.
तुमची विचारसरणी ३० वर्षांची असेल.
उडी मारण्यापूर्वी आणि उडी मारण्यापूर्वी तुम्ही विचार करणार
नाही.
कारण तू ३० वर्षांचा आहेस.
३० वर्षांची व्यक्ती उडी मारू शकते.
तो सर्जनशील गोष्टींचा विचार करू शकतो.
तुम्ही ६० वर्षांचे आहात असे तुम्हाला वाटत असेल तर तुम्ही
म्हणाल, मी म्हातारा झालो आहे.
आता मी उडी मारू शकत नाही.
ही चांगली गोष्ट नाही.
हे एखाद्या म्हाताऱ्या माणसाला शोभते का?
आता विचार करण्याची तुमची पाळी नाही.
तुमच्या वयामुळे तुमच्या मनातील जागा मर्यादित झाली आहे.
यामुळे तुमच्या विचारसरणीतील जागा मर्यादित झाली आहे.
आता आपण काही मोठा विचार करू शकत नाही.
तू म्हातारा झालाआहेस.
एकतर तुम्ही म्हातारे झाले आहात, किंवा म्हातारे झाले नाहीत.
हे दोन विचार आहेत.
एकतर तुम्ही म्हातारे झाले आहात, तुम्ही काहीच करू शकत नाही.
किंवा तू म्हातारा झाला नाहीस, तू अजून लहान आहेस.
त्यामुळे आपण काहीच करू शकत नाही.
या विचाराने आपण मर्यादित झालो आहोत.
आणि अशा विचारांमुळे अनेकदा आपण मोठ्या संधी सोडतो.
मी अजून लहान आहे, असा विचार करून एवढा मोठा प्रोजेक्ट कसा
हाताळणार?
मी तुम्हाला माझं उदाहरण देईन.
१५ वर्षांपूर्वी मला एक खूप मोठा प्रोजेक्ट मिळाला होता.
१५ वर्षांपूर्वी,
माझ्याकडे आधीपासूनच एक ट्रेनिंग कम्युनिकेशन कोच होता.
माझा एक जनरल मॅनेजर होता,
संवाद सुधारण्यासाठी येणारे श्री. एच. आर. त्यागी.
त्यांच्यासोबत त्यांची मुलगीही यायची.
त्यावेळी ती एमकॉम करत होती.
त्यांनी अनेक महिने माझ्यासोबत राहून संवाद सुधारला.
प्रामुख्याने त्यांचा संवाद चांगला होता.
पण मॅनेजमेंटमध्ये ते खूप जाणकार होते.
ते मॅनेजमेंट कन्सल्टंट होते.
कंपन्या त्यांच्या व्यवस्थापनाच्या समस्या सोडविण्यासाठी
त्याला कामावर घेत असत.
आता हे करण्यासाठी त्याला बाहेरून ऑफर्स येत होत्या.
त्याला परदेशात जावं लागलं.
त्यामुळे त्यांचे प्रगत पातळीवरील संवाद कौशल्य आणि आवाज आणि
उच्चार अडचणीचे ठरत असत.
आणि त्या उद्देशाने तो येथे आला होता.
आम्ही अनेक महिने एकत्र राहिलो.
क्लासेस चालू असत.
कम्युनिकेशन स्किल्सवर आमचं सेशन व्हायचं.
दरम्यान, एक प्रोफेशनल म्हणून तो खूप चांगला माणूस होता.
अतिशय व्यावसायिक उमेदवार.
त्याने काही तरी मूल्यमापन केले असावे.
मी माझी स्वतःची नॉर्मल इन्स्टिट्यूट चालवत असे.
त्यांनी मला ५० लाखरुपयांची ऑफर दिली.
त्यांनी मला माझ्या संस्थेचे प्रायव्हेट लिमिटेड कंपनीत
रूपांतर करण्यास सांगितले.
आणि अशा प्रकारे सामग्री विकसित करा जेणेकरून मी त्याला
राष्ट्रीय स्तरावर फ्रँचायझी देऊ शकेन.
कामात वाढ करा.
मी इमारत देईन.
मी वाहतुकीची व्यवस्था करीन.
१५ वर्षांपूर्वी ५० लाख रुपये.
आज ५ लाख रुपये.
आपण रु. गृहीत धरू शकतो का?
१० लाख?
म्हणजे रु.
तुमच्या टेबलावर १० लाख आले आहेत. रु. ची गुंतवणूक रु.
तुमच्या टेबलावर १० लाख आले आहेत आणि तुमच्यासमोर पैसे घेऊन
तुम्ही मला ते करायला राजी करत आहात. तुम्ही हे करू शकता।
आणि काळजी करण्याचे कारण नाही.
मी असे म्हणत नाही की तुम्ही आजच मला परत करण्यास सुरवात
करावी.
जेव्हा ते घडू लागेल, तेव्हा ते मला द्या.
पण, तुम्ही विश्वास ठेवत नाही, माझा विश्वास आहे, असंही ते
म्हणत आहेत.
माझा २०-२५ वर्षांचा अनुभव आहे.
मी तुम्हाला सांगत आहे की तुम्ही हे करू शकता.
पण, माझ्या मनात काय होतं?
त्याच वयाचे.
मी अजून लहान आहे.
एवढा मोठा प्रकल्प मी कसा हाताळू शकतो? मी सक्षम नाही.
मी ते करू शकत नाही.
आणि असे करून,
एवढी चांगली ऑफर मी सोडली.
काय विचार करायचा?
फक्त असा विचार करून.
मी अजून लहान आहे.
एवढा मोठा प्रकल्प मी हाताळू शकत नाही.
मी माझी प्रॅक्टिकल स्टोरी सांगत आहे.
आणि मी तो प्रकल्प सोडला.
कदाचित मी ते त्यात घेतले असते, तर १५ वर्षांत,
किती मोठं अकाऊंट बुक आहे माहित नाही
प्रायव्हेट लिमिटेड कंपनीने केले असते.
अशा प्रकारच्या संधी तुमच्या आड येऊ शकतात हे मी तुम्हा
सर्वांना सांगत आहे.
प्रत्येकाच्या वाटेला संधी येतात.
आपण आपल्या चांगल्या विचाराने ते घेण्यास तयार आहात की नाही?
हा मोठा प्रश्न आहे.
किंवा माझ्यासारखा, माझ्यासारखा, तुझ्या वयाचे निमित्त देऊन,
तुला ते सोडायचे आहे.
मला एक व्यावहारिक उदाहरण द्यायचे आहे.
माझ्यासारखं सोडू नकोस.
खूप दिवसांनी आज मी शिकलो.
पण आता १५ वर्षे झाली,
तशी संधी मला पुन्हा मिळालेली नाही.
कधी कधी आपल्याला आणखी एक संधी मिळेल असंही वाटतं.
मी तुम्हाला सांगतो,
मला ते पुन्हा मिळालं नाही.
ठीक आहे।
आता मी ट्रेनर आहे.
मी करतोय.
पण १५ वर्षांपूर्वी जर मी त्याचे रूपांतर कंपनीत केले असते,
तर तुम्हालाही समजेल की जर मी त्यावेळी तो निर्णय घेतला असता
तर आज परिस्थिती वेगळी असती.
मी काही चुकीचं करत नाहीये.
म्हणूनच, कधीही आपल्या वयाचा विचार करू नका की आपण तरुण आहात,
आपण तरुण आहात, आपण तरुण आहात, आपण तरुण आहात, आपण तरुण आहात,
आपण तरुण आहात, आपण तरुण आहात आणि आपण तरुण आहात याचा कधीही
विचार करू नका
तरुण आहात, तुम्ही तरुण आहात, तुम्ही तरुण आहात, तुम्ही तरुण
आहात, तुम्ही तरुण आहात, तुम्ही तरुण आहात, तुम्ही तरुण आहात,
तुम्ही तरुण आहात, तुम्ही तरुण आहात, तुम्ही तरुण आहात,
तुम्ही तरुण आहात, की
तुम्ही तरुण आहात, तुम्ही तरुण आहात, तुम्ही तरुण आहात.
किंवा शेवटच्या क्षणी तुम्ही स्वत:ला तरुण, खालच्या जातीचे
आणि कमी शिक्षित असण्याचे निमित्त देता आणि तुम्ही ती संधी
घेण्यास नकार देता.
बाबा, तो तुला थप्पड कशी देऊ शकतो?
त्याला द्यायचे आहे. तोही देतो.
तो देतो आणि द्यायचाही असतो.
पण जर तुम्ही ते स्वीकारले नाही, तर तो काय करेल?
तो काय करेल? तो काहीच करू शकणार नाही.
तो काहीच करू शकणार नाही बाबा.
तो काहीच करू शकणार नाही. तर हे तुमच्यावर अवलंबून आहे.
मी माझ्या प्रामाणिकपणाने एक व्यावहारिक उदाहरण दिले आहे.
यशस्वी होण्याच्या संधी मिळतील.
चांगल्या विचाराने आणि चांगल्या तयारीने त्या संधीचा लाभ
घेण्याची तयारी असेल, संधीचा लाभ घ्यायचा असेल तर तुम्ही
यशस्वी व्हाल.
यशस्वी होण्यासाठी वय, जात, विशेष शिक्षण किंवा क्षमता
महत्त्वाची नसते.
तुमची विचारसरणी योग्य असावी.
तुमची विचारसरणी सकारात्मक नसेल, आत्मविश्वास नसेल,
आत्मविश्वास नसेल, कुठल्याही कारणाने आत्मविश्वास न असण्याचे
लॉजिक दिले असेल, तरुण आहात म्हणून तुम्ही ते करू शकत नाही.
कारण तुम्ही या जातीचे नाही म्हणून तुम्ही हे करू शकत नाही.
कारण मी या पात्रतेत विशेष शिक्षित नाही, म्हणूनच मी हे काम
करू शकत नाही. नाही, तसं नाही.
तसे नाही.
सर्व यशस्वी लोक सुशिक्षित नाहीत म्हणून आज यशस्वी होतात.
सुशिक्षित असण्याचा विचार आपल्याला एका वर्तुळात बांधून ठेवतो.
आपल्याला विचार करायला भाग पाडते,
मी बी.ए.
पास विद्यार्थी, मी गुलगप्पा कसा बनवू? तुम्ही म्हणत राहता की
बी.ए.
उत्तीर्ण विद्यार्थी गुलगप्पा विकत आहे, कोणी B.Tech
विद्यार्थी ज्यूस विकत आहे, कोणी समोसे विकत आहे, कोणी मोमोज
विकत आहे.
शिक्षणाचे जे निकष आपण बनवले आहेत, समस्या इथेच आहे.
आपण स्वतःला पात्र बनवतो, आपण सुशिक्षित होतो.
एखादी गोष्ट शिकली, तर शिकलेल्या गोष्टींच्या आधारे तुम्हाला
काम मिळतं.
मी म्हणतोय की तुला ग्रॅज्युएट व्हायला तीन वर्षे लागतात आणि
मग तुम्ही गुलगप्पा विकता, तुम्हाला मोमोज विकायला प्रॉब्लेम
आहे.
तीन वर्षांची पदवी घेण्याच्या प्रक्रियेत तुम्ही काही शिकला
असाल तर,
मी शिकण्याबद्दल बोलत आहे, पात्र होण्याबद्दल किंवा
प्रमाणपत्र घेण्याबद्दल नाही.
जर तुम्ही काही शिकला असाल तर गुलगप्पा बनवण्याची गरज नाही.
तीन-सहा महिन्यांत मोमोज आणि गुलगप्पे बनवायला शिकलात तर मी
शिकण्याबद्दल बोलत आहे,
शिकलात तर तुम्ही,
मी तुम्हाला सांगितले की, शिक्षण घेतल्यानंतर शिक्षणाने
आपल्याला एका विशिष्ट क्षेत्रात मर्यादित केले आहे आणि ते
क्षेत्र आपल्याला निरुपयोगी, बेरोजगार, अयशस्वी बनवते.
तुम्हाला निरुपयोगी, बेरोजगार, अयशस्वी व्हायचे आहे का?
मग अभ्यास करा.
आणि यशस्वी व्हायचं असेल, काही करायचं असेल तर काहीतरी शिका.
काहीतरी शिका.
मी तुला सांगितलं, शिकण्याची वृत्ती.
वाढायला शिका.
कमावायला शिका.
कमावायचे असेल तर फक्त पैसे च नव्हे, तर सन्मान मिळवायचा असेल
तर काहीतरी शिकायला हवं.
पुढे जायचं असेल तर काहीतरी शिका.
अभ्यास करू नका.
प्रमाणपत्र घेऊ नका.
पदवी घेऊ नका.
त्याचा काहीच उपयोग होत नाही.
ते प्रमाणपत्र, ती पदवी तुम्हाला यशस्वी करण्यात अडथळा ठरते.
कारण तू काहीच शिकला नाहीस.
तुम्ही मोठं काम करू शकत नाही.
तू छोटीशी गोष्ट करणार नाहीस.
कारण तुमच्यात मोठं काम करण्याची क्षमता नसते.
आणि तुम्ही एक छोटीशी गोष्ट करू शकणार नाही.
तर, बोलत आहे.
आजकाल लोक इंग्रजी बोलायला शिकतात. मी म्हणतो, शिका, बोलू
नका. लोक कमेंट करतात, शिकत नाहीत, बोलतात. बोलण्यासारखं काय
आहे?
देवाने आपल्याला अभिव्यक्ती स्वातंत्र्य दिले आहे.
सरकारने कोणताही मजकूर टाकलेला नाही.
काहीही बोला.
नाही, तुम्हाला काय म्हणायचे आहे ते शिकले पाहिजे.
आणि तुम्हाला काय म्हणायचे आहे ते शिकले तर तुम्ही
कम्युनिकेशन कोच व्हाल. त्यामुळे काहीही शिका.
शिकलात तर जे काही शिकलात ते पुढे जाईल.
मध्यंतरी तुमची जात येत असेल तर ती काढून टाका. जर तुमचे वय
अडथळा ठरत असेल तर ते वेगळे करा. जर तुमची शाळा, कॉलेज,
प्रमाणपत्र, पदवी मध्येच येत असेल तर तीही वेगळी करा.
शिकायला जाऊ नकोस.
त्याची गरज नाही.
गुरुजी म्हणतात तसे शिक्षण, चालीरीती, समाज, लेबल आपल्याला
काही तरी शिकवतात असे वाटत असेल.
त्यामुळे तुमचे काम चालणार आहे का?
चालणार असेल तर बीए पास होऊनही बेरोजगार का आहात?
तुम्ही स्वतःचे पोट का भरू शकत नाही?
इतकी वर्षे अभ्यास करूनही पोट भरण्याइतपत कमाई करता आली नाही,
या शिक्षणाचा काय उपयोग?
घ्यायचं असेल तर घ्या.
कॉलेजला जाऊ नकोस असं मी तुम्हाला सांगत नाहीये.
पण यातून किमान काहीतरी शिका.
ती पदवी, ते वय, ती जात, तुमच्या शिक्षणात अडथळा येत असेल तर
तो काढून टाका.
कारण शिकले नाही तर पुढे जाता येत नाही.
आपण यशस्वी होऊ शकत नाही.
मी आधीच म्हटले आहे की, यशस्वी व्हायचे असेल तर प्रथम
शिकण्याची वृत्ती आहे, हे माझे पहिले पुस्तक आहे.
आणि दुसरं म्हणजे हा विचार जो तुम्ही करू शकता.
तुम्ही करू शकता.
हा विचारही खूप महत्त्वाचा आहे.
कारण हा विचार नसेल तर अनेकदा आपण शिकलेले ज्ञान निरुपयोगी
ठरते. दुसरं म्हणजे संधी ओळखायला शिका.
शिकणे।
मी संधी ओळखायला शिकण्याबद्दल बोलत आहे.
कोणती संधी तुमच्यासाठी फायदेशीर आहे?
आपल्यासाठी कोणते हानिकारक आहे?
हे महत्वाचे आहे.
जे आपल्यासाठी फायदेशीर आहे ते घ्या.
ते पकडा.
पुढे जा.
एका मुलाला ऑफर येते.
ते तरुण उमेदवार आहेत.
चांगली संपत्ती असणारी मुलगी.
आई-वडिलांची ती एकुलती एक मुलगी आहे.
तिला तो खूप आवडतो.
तिला त्याच्याशी लग्न करायचे आहे.
हा मुलगा मध्यमवर्गीय कुटुंबातील आहे.
पण तिला तो आवडतो.
तो एक चांगला माणूस आहे.
त्याच्याशी लग्न करताच तिच्याकडे भरपूर संपत्ती असेल.
जर तुम्ही पंजाबी मुलीशी लग्न करायला तयार नसाल तर दुसऱ्या
जातीच्या पंजाबी मुलीशी लग्न का केलं?
आता प्रश्न असा आहे की, तुम्ही सीएची पदवी घेतली आहे का?
किंवा त्यातून तुम्ही काही शिकलात का?
जर तुम्ही शिकलात, चांगली विचारसरणी विकसित केली असेल तर,
मग तुम्ही त्या जातीत अडकणार नाही, ती मोडून काढाल, त्यातून
बाहेर पडाल.
त्यातून तुम्ही बाहेर पडाल आणि तुम्ही त्या संधीचा लाभ घ्याल.
तुम्ही त्या संधीचा लाभ घ्याल.
आणि मी तुम्हाला एक खास उदाहरण सांगत आहे.
त्या सीएने ती संधी साधली.
तुम्हाला वाटेल की मी जातीबाहेर जाईन.
समाज, माझे नातेवाईक मला हाकलून देतील.
या सर्व गोष्टी तुमच्याकडे येत आहेत.
जर ते आले नाहीत तर तसेही सगळे लोक तुम्हाला सोडून जातील.
ते आले नाहीत तर द्यायला कोणी येणार नाही.
आणि माझ्यावर विश्वास ठेवा, तुम्ही यशस्वी कसे होणार आहात?
काही फरक पडत नाही.
मुद्दा असा आहे की, तुम्ही यशस्वी आहात की नाही? तुम्ही कसेही
यशस्वी झालात तर तुमचे सर्व मित्र-मैत्रिणी आणि नातेवाईक
तुमच्याकडे येतीलच.
आणि तत्त्वांचे पालन केले तरच,
मग एक-एक करून तुमचे सगळे मित्र, नातेवाईक तुम्हाला सोडून
जातील.
कारण तुम्ही कधीच यशस्वी होणार नाही.
त्यामुळे तुम्हाला कोणी विचारणार नाही.
म्हणूनच दोन्ही परिस्थितीत तुम्हाला दुसर् या कोणाचाही विचार
करण्याची गरज नाही.
आपल्या मर्यादांमधून बाहेर पडा.
आपल्या वयातून, जातीतून बाहेर पडा.
आणि मी तितका शिकलेला नाही.
नसेल तर आता एक व्हा.
स्वत:ला अपडेट करावं असं वाटत असेल तर,
तुम्ही स्वत:ला अपग्रेड केले पाहिजे,
मग आता करा.
तुला कोणी रोखलं?
आता करा. स्वत:ला अपग्रेड करा.
आपले कौशल्य विकसित करा.
मागणीनुसार.
हो।
मी मागणीनुसार शिकण्याविषयी बोलत आहे.
मी गुलगप्पे किंवा मोमोज बनवण्याचे तपशील जाणून घेण्याबद्दल
बोलत आहे.
कॉलेजची डिग्री नाही,
जे तुम्हाला फेऱ्या मारून आणि प्रमाणपत्र े मिळवून मिळतात.
ते सविस्तर समजून घ्या.
मी म्हणतो आहे की जर तुम्ही मोमोज बनवायला सविस्तर शिकलात,
मग तुम्ही काहीतरी वेगळं करू शकता.
नक्कीच।
आज मोमोज, गुलगप्पा, समोसे, पकोडे बनवणारे,
ते चांगले उत्पन्न मिळवत आहेत.
ते चांगले जीवन जगत आहेत.
कारण ते आपल्या जातीचा, वयाचा विचार करत नाहीत,
शिक्षणाचा विचारही करत नाहीत.
त्यांना त्यांचे काम माहित आहे.
त्यांना आपलं काम कसं करायचं हे माहित असतं.
आणि फक्त ते करत आहेत,
आणि ते अधिक चांगले यशस्वी होतात.
ते सुशिक्षितांपेक्षा अधिक यशस्वी असतात.
मी सुशिक्षित म्हणणार नाही.
अर्हताप्राप्त।
ज्या व्यक्तीकडे पात्रता, प्रमाणपत्र आहे.
तो सुशिक्षित असेल तर शिकेल.
शिक्षणाने आम्हाला लहान वयात बांधायला शिकवले नाही.
खरे तर शिक्षण म्हणजे सुशिक्षित असणे.
विशिष्ट क्षेत्रातील ज्ञान संपादन करणे.
कुठल्याही क्षेत्रात काहीतरी चांगलं करायचं.
आम्ही ते करू शकत नाही.
मला काय म्हणायचे आहे ते असे की
यशस्वी होण्याच्या वाटेवर,
मग ते तुमचे वयाचे बंधन असो, जातीचे बंधन असो,
मग तो तुमचा विशेष शिक्षणाचा अडथळा असो,
त्यापासून सुटका करा.
यश म्हणजे काय?
जेव्हा तुम्ही यशाच्या वाटेवर असता,
मध्यंतरी जे काही अडथळे येत आहेत,
त्यांना हटवून तुम्ही तुमच्या टार्गेटपर्यंत पोहोचला आहात.
मग तुम्ही यशस्वी व्हाल.
ते अडथळे तुमचे वय असू शकतात.
मग तुम्ही तरुण असाल किंवा म्हातारे.
मी तरुण आहे, असा तुमचा विचार आहे, मी हे करू शकत नाही.
किंवा मी म्हातारा आहे, मी हे करू शकत नाही.
मी या जातीचा नाही, त्यामुळे मी हे करू शकत नाही.
किंवा मी याच जातीचा आहे, त्यामुळे मी असे करू नये.
हे करण्याची क्षमता माझ्यात नाही.
मी हे करू शकत नाही.
मी म्हणत आहे की, कोणतेही अडथळे असोत, कोणताही नकारात्मक
विचार असो,
कोणताही विचार असो,
तुझ्या मनात अशी गोष्ट येते की मी हे करू शकत नाही,
त्या विचारातून सुटका करा.
वयाचा विचार मनात येतो.
वय हा विषय नाही.
वय हा फक्त एक आकडा आहे.
मी करू शकतो.
मग ते कमी असो वा जास्त.
लिंग हा विषय नाही.
मी करू शकतो.
कोणताही विचार तुम्हाला काहीही करू देत नाही,
ज्या गोष्टी तुम्हाला असा विचार करू देत नाहीत,
त्या गोष्टींपासून सुटका करा.
जर तुम्ही त्या गोष्टी सोबत ठेवल्या तर,
जर तुम्ही त्यांना आपल्याकडे ठेवले तर,
मग तुमची विचारसरणी विकसित होणार नाही.
आणि मग तुम्ही प्रत्यक्षात काहीच करू शकणार नाही.
आणि समाज,
कधी कधी समाजही
वर्तुळातून बाहेर पडू देत नाही.
ज्या समाजाचा विचार करून तुम्हाला काहीच करायचे नाही,
आपण त्यांचा आदर करत आहात असे आपल्याला वाटते,
जर तुम्ही यशस्वी होत नसाल,
तो समाजही एक दिवस तुम्हाला सोडून जाईल.
ते तुम्हाला सोडून जाईल.
आणि
त्यांची पर्वा न करता,
तुम्ही तुमची विचारसरणी बदलून यशाच्या वाटेवर जाता,
मग सगळे लोक,
आज ना उद्या,
यश हे चुंबक आहे
जे सर्वांना आपल्याकडे खेचते.
एकदा यशस्वी व्हा.
तोपर्यंत,
असे म्हटले जाते,
यशाच्या मार्गावर चालवा.
जोपर्यंत आपण ते लक्ष्य साध्य करत नाही तोपर्यंत थांबू नका.
आपण आपले ध्येय गाठत नाही.
आणि कितीही अडथळे आले,
अडथळे,
त्या वाटेने येत आहेत,
ज्याला सामोरे जायचे नाही,
तुला तोंड द्यायचं नाहीये,
तुम्हाला सामोरे जायचे नाही, यशस्वी व्हायचे आहे की नाही याचा
विचार करावा लागेल.
यशस्वी व्हायचे असेल तर या अडथळ्यांवर मात करावी लागेल.
एक दिवस तुम्ही यशस्वी व्हाल.
आपली विचारसरणी बदलायला हवी.
यशस्वी व्हायचे असेल तर आपली विचारसरणी बदलावी लागेल.