हाय मित्रांनो, माझं नाव सृणिध गौतम आहे. मी तुमच्या ट्रेनर,
कोच, मोटिवेशनल स्पीकर आणि मायंड कोच आहे.
लाइफ कोच, लेखक, कॉर्पोरेट ट्रेनर.
आज एक मोटिव्हेशनल स्पीकर म्हणून मी
काहीतरी बोलायचे आहे
यशस्वी होण्यासाठी नेमके काय आवश्यक आहे.
तुम्ही कुठेही असाल तरी विद्यार्थी होऊ शकता,
As a motivational speaker, I want to talk about what is
required to be successful. It doesn't matter where you are
in life - whether you're a student, a homemaker, a college
student, a professional at any level, or a political figure.
तुम्ही काहीही असाल, तुम्ही काहीही होऊ शकता.
आपण आपल्या आयुष्याच्या कोणत्याही टप्प्यावर असू शकता.
पण तुम्ही कुठेही असाल तरी तिथून पुढे जाण्याचं ध्येय
प्रत्येक व्यक्तीचं असतं.
प्रत्येकाला आपण जिथे आहोत तिथून पुढे जायचे असते.
तुम्हालाही इतरांप्रमाणे पुढे जायचे आहे.
अर्थात, तुम्हाला पुढे जायचे आहे.
तिथे राहण्यात कुणालाही स्वारस्य नाही
तो सध्या कुठेही आहे.
अर्थात, आणि यशस्वी होण्यासाठी हीच गोष्ट मी इथे सांगत आहे
तुमच्या यशस्वी होण्यासाठी, तुमच्या वयाचा, जातीचा, विशेष
शिक्षण किंवा पात्रतेचा कोणताही महत्त्व नाही.
काही फरक पडत नाही.
तुझं वय,
आपली जात, तुमचे विशेष शिक्षण किंवा पात्रता महत्त्वाची नाही.
तुमचा विचार महत्त्वाचा आहे.
तुमचा विचार सकारात्मक असेल तर,
जर आपण सर्व या गोष्टींच्या नंतरही योग्य विचार नसता, तरीही
आपल्याबद्दल किंवा इतरांबद्दल योग्य विचार नसता तर,
आपण ते करू शकता, जर आपल्याकडे सकारात्मक विचार नसेल तर
आपण तटस्थ राहाल आणि आपण काहीही करू शकणार नाही.
त्यामुळे यशस्वी व्हायचे असेल तर,
मग तुमचा विचार योग्य असावा.
तुमचा विचार बरोबर असेल तर,
आणि जर तुम्हाला समाजातून योग्य विचार मिळाले तर तुमच्यासाठी
पहिलंच गोष्ट असेल की तुम्हाला यश मिळवायचं असेल, जे काही
आपल्या जीवनात यश मिळालं तेव्हा.
आधी उठून समाजाच्या त्या स्तरावर बसायला सुरुवात करा.
आपण यशस्वी होऊ इच्छित असलेल्या समाजाच्या पातळीवर उठून
बसण्यास सुरवात करा.
डॉक्टर व्हायचं असेल तर डॉक्टरांच्या सोसायटीत जा.
अकाउंटंट व्हायचं असेल तर अकाउंटंटच्या सोसायटीत जा.
होय, तिथे चालताना तुम्हाला ज्ञान मिळण्याची सुरुवात होईल. जर
तुम्ही ट्रेनर व्हायचं असेल तर ट्रेनरच्या समुदायात सामील
व्हा.
तिथे तुम्हाला तसे विचार येतील.
मोठा माणूस व्हायचं असेल तर मोठ्या माणसाच्या सोसायटीत जा.
समाजाकडून विचार मिळतात आणि जेव्हा तुम्ही तो विचार अंमलात
आणता तेव्हा तुम्हाला यश मिळते.
हेच मी म्हणतोय.
योग्य विचार ाची गरज आहे आणि तो विचार कुठून येईल?
ते तुम्हाला समाजाकडून नेहमीच मिळेल.
त्यामुळे समाजाकडून योग्य विचार मिळाल्यास आणि तो विचार
अंमलात आणताना,
यश मिळते.
होय, जर तुम्हाला महिन्याला 10 लाख कमवायचे असतील आणि तुमच्या
समाजात महिन्याला 1,50,000 रुपये कमावणाऱ्या लोकांची आहेत, तर
10 लाख कमावणे तुमच्यासाठी एक विचार असणार आहे. सोशल
मीडियावरच्या लोकांपासून तुम्ही या विचाराचा समर्थन मिळवू
शकता.
त्याचे रूपांतर तुम्ही कधीच यशात करू शकणार नाही.
जर तुम्ही ठरलात की तुम्हाला 10 लाख कमवायचे आहेत तर तुम्ही
त्यांच्याकडे जाऊन त्यांच्याशी संवाद साधावं.
त्यांच्याशी कोणत्याही प्रकारे व्यवसाय करण्यास सुरवात करा.
होय, अनेकदा त्यांना १० लाखांचा पर्याय असतो आणि त्यांना २, ३
किंवा ४ लाखांची ऑफर मिळते म्हणून त्यांना घेण्याची इच्छा
नसते. त्यामुळे ते घेण्याची इच्छा नाही.
ते तुम्हाला देतील.
तुम्ही काय कराल?
हे घे।
तुम्ही 1 लाखांवरून 3 लाखांपर्यंत पोहोचलाआहात, बरोबर?
तुम्ही 1 लाखते 3 लाखांपर्यंत पोहोचला आहात.
पण जर तुम्ही महिन्याला 1 लाख किंवा 50 हजार रुपये कमावणाऱ्या
लोकांसोबत राहत असाल तर,
मी असं म्हणत नाही की जेव्हा तुम्ही 1 लाख कमावणाऱ्या
लोकांसोबत काम करत असाल तरी त्यांच्याशी बूटबॅट करा नका.
ते करा।
पण जर तुमचं टार्गेट 5 लाख किंवा 10 लाख असेल तर वेगळ्या वेळी
वेगळ्या सोसायटीत बूटबॅट करायला सुरुवात करा.
जसे की, जर तुम्ही भूतकाळातून शिकलेला असेल तर तुम्ही १०,०००
ते ५०,००० किंवा १ लाखांपर्यंत पोहोचला आहात.
आता मी असे म्हणत नाही की तुम्ही आत्ताच ५०,००० किंवा १ लाख
या लेबलचा आनंद घेऊ नये, जे तुमचे वर्तमान आहे.
त्याचा आनंद घ्यावा.
पण तुझं भविष्य काय?
१० लाख आहे.
हे तुमचे लक्ष्य आहे.
त्यामुळे तुमच्या भविष्यातील प्लॅननुसार त्या सोसायटीतही
बूटबॅट करा.
त्यांच्या संपर्कात राहा.
कारण, काय होणार?
10 लाख प्रोफाईल असलेल्या ंना 2, 3 किंवा 4 लाखांच्या ऑफर्स
मिळतात.
त्यांना ऑफर आली तर ते करणार नाहीत.
त्यांच्याकडे एक पर्याय आहे.
तर, ते विचारतात, तुम्ही कराल का?
बघा, ही ३ लाखांची ऑफर आहे.
तुम्ही १ लाखाचे आहात.
तुम्ही १२ लाखांच्या पॅकेजवर आहात.
तुम्हाला ३६ लाखांचे पॅकेज मिळाले.
36.
तुम्ही फक्त जा आणि ते पकडा.
तुम्ही १२ ते ३६ पर्यंत पोहोचला आहात.
आता तुम्ही म्हणाल 36.
ते तुम्हाला मार्गही सांगतील.
आपले प्रोफाइल कसे बनवावे.
कसे समजावून सांगावे.
पण, ५०,००० किंवा १ लाख असलेली व्यक्ती तुम्हाला हे सांगू
शकणार नाही.
त्यामुळे यशस्वी होण्यासाठी आपल्या आयुष्याचे तीन भागांत
नियोजन करा.
आपल्या वयाचा कधीही विचार करू नका.
असे अनेक यशस्वी लोक असतात जे 60 नंतर आपल्या करिअरची सुरुवात
करतात.
आणि, २ किंवा ४ वर्षांत ते यश मिळवतात जो ६० वर्षांपासून करत
असलेल्या लोकांना मिळवायचं नाही.
हो।
त्यामुळे आपल्या वयाचा कधीही विचार करू नका.
पाहणे
बायडेन आहेत.
बायडन वयाच्या ७० वर्षांहून अधिक किंवा ७७ व्या वर्षी
अमेरिकेचे राष्ट्राध्यक्ष बनतात.
मी तुम्हाला सांगतो की, ओबामा राष्ट्राध्यक्ष असताना,
ते आधीपासूनच त्यांच्या मंत्रिमंडळात होते.
तर, त्याच्यात आणि त्याच्या वयात जवळपास ३० वर्षांचा फरक आहे.
तर, त्याच्यापेक्षा ३० वर्षांनी लहान.
लहान वयाची व्यक्ती राष्ट्रपती असते आणि तो त्याच्या
मंत्रिमंडळात असतो.
त्यामुळे त्याला हवं असतं तर त्या वेळी तो आपल्या विचारसरणीला
मारून टाकू शकला असता.
माझ्या आयुष्यात हेच आहे.
नाही।
त्यांनी आपली सकारात्मक विचारसरणी कायम ठेवली.
आणि, मधल्या काळात,
दुसरी व्यक्ती आत शिरते.
हुकूम।
आणि त्यानंतरही, पण जर एखाद्या व्यक्तीने या वयात वयाच्या ७७
वर्षांच्या वेळी राष्ट्रपती बनू शकतो तर तुम्हाला वयाच्या
बाबतीत विचार करायचं का?
एखादी व्यक्ती वयाच्या ४० व्या वर्षी राष्ट्रपती बनते.
एखादी व्यक्ती वयाच्या ७७ व्या वर्षी राष्ट्रपती बनते.
त्यामुळे वयाची अजिबात चिंता करू नका.
की मी वयाच्या ४० व्या वर्षी राष्ट्रपती होऊ शकत नाही.
मी वयाच्या ८० व्या वर्षी राष्ट्रपती होऊ शकत नाही.
कोणत्याही वयात यश मिळू शकते.
ही बाब नाही.
दुसरं म्हणजे तुम्ही जातीबद्दल बोलत आहात.
तुम्ही कोणत्या जातीचे आहात?
तशी ही गोष्ट नाही.
ऋषी सुनक,
भारतीय मूलची एक व्यक्ती, आज ब्रिटेनचे पंतप्रधान आहेत,
ज्यांनी आमच्यावर १०० वर्षांपेक्षा जास्त राज्य केले,
आमच्यावर वर्चस्व ठेवले, आमच्यावर अत्याचार केले, आम्हाला काय
नाही केलं ते त्यांनी.
आपण कशातून गेलो नाही?
But today, it is a matter of happiness that a person from
our community, a Hindu, is the Prime Minister of a country
dominated by Christians. He proudly proclaims his faith and
beliefs without any fear. It is a proud moment for us.
हो।
आत्ताच जी-२० मध्ये तो येथे आला होता.
तुम्ही बघा, कदाचित काही वर्षांपूर्वी ते भारतीय वंशाशी जोडले
गेले होते.
पण, ताज्या गोष्टींबद्दल बोलायचं झालं तर त्याची बायको कोण
आहे?
या व्यक्तीची पत्नी.
आताही तीच याचे मूळ आहे.
आताही.
ब्रिटनच्या फर्स्ट लेडीबद्दल बोलायचं झालं तर ब्रिटनच्या
फर्स्ट लेडी कोण आहेत?
आज ब्रिटनच्या फर्स्ट लेडी असलेल्या त्या भारतीय महिला आहेत.
त्यामुळे या आयुष्यात काहीही शक्य आहे बॉस, काहीही शक्य आहे.
आपल्यावर वर्षांच्या अधिपत्याने शासित होण्याच्या वेळी
आम्हाला जबाबदार मानले जाते आणि आज ते सांगतात की हे काळचक्र
फिरत राहतो आणि ही परिस्थिती असणार आहे.
तुम्हीच सांगा, आज ती फर्स्ट लेडी झाली आहे. एक पिढी आपल्याला
सोडून गेली असे आपण म्हणत असलो तरी.
पण ब्रिटनच्या फर्स्ट लेडी, आजही त्या आपल्याशी जोडल्या जातात.
त्यामुळे तुम्ही काळजी घेत नाही आणि तिचे वय बघता ती ८०
वर्षांची आहे आणि हा माणूस ४० वर्षांचा आहे.
त्यामुळे तुमच्या जातीचा विचार करू नका, वयाचा विचार करू नका
आणि अनेकदा तुम्हाला वाटतं की हा माझा शिक्षण नाही असं विचार
करू नका.
ज्येष्ठ अधिकांश यशस्वी लोक त्यांच्याकडे पुस्तकांचे फारसे
ज्ञान नाही असतं.
त्यांना शैक्षणिक ज्ञान, शालेय ज्ञान, महाविद्यालयीन ज्ञान
नाही.
त्यांना ज्ञान नाही असे मी म्हणणार नाही.
बिल गेट्सबद्दल बोलायचे झाले तर त्यांची शैक्षणिक पात्रता
फारशी चांगली नाही.
परंतु, बिल गेट्स म्हणतात की ते दररोज एक नवीन पुस्तक वाचतात,
त्यांना ज्ञान प्राप्त होते.
शाळा किंवा महाविद्यालयाचे प्रमाणपत्र नसल्याचा अर्थ असा नाही
की आपण शिक्षित नाही.
बघा, यशस्वी व्यक्ती तीच असेल जी काहीतरी शिकेल.
तो कुठून शिकणार हे शाळेचे प्रमाणपत्र ठरवणार नाही.
शाळेचा दाखला म्हणजे ज्ञानाचे प्रमाणपत्र नव्हे.
कॉलेजचा दाखला म्हणजे ज्ञानाचे प्रमाणपत्र नव्हे.
आपण तेथे खर्च केलेल्या वेळेचे आणि पैशाचे हे प्रमाणपत्र आहे.
की तू इथे इतका वेळ घालवलास, इतकी फी भरलीस.
एवढेच।
तुमचे खरे ज्ञान, तुमचे खरे ज्ञान, ते तुम्ही कोठूनही घेऊ
शकता.
आज ऑडिओबुक्सचा जमाना आहे.
तुम्ही ऑडिओबुक्स वाचता.
तुम्ही पुस्तकं वाचता.
आपण आपल्या क्षेत्रातील तज्ञांकडून शिकता.
प्रमाणपत्र मिळाले नसल्यासही, ज्ञान तुम्ही घेत आहात तो
तुम्ही सफलतेने लागू शकता.
आपण त्याची अंमलबजावणी करण्यास सक्षम आहात.
आणि तुम्ही यशस्वी होणार आहात.
आपल्याकडे काही विशेष शिक्षण असेल तर आपण यशस्वी व्हायचं आहे
असा विश्वास असेल तरीही.
याची शाश्वती नाही.
हो।
मी म्हणालो, तुम्हाला खरे ज्ञान असेल, प्रमाणपत्र असेल तर
हरकत नाही.
कारण अनेकदा प्रमाणपत्रे आणि पदवी ही मोठी समस्या असते.
तुम्ही पदवीधर आहात, पोस्ट ग्रॅज्युएट आहात, पण तुम्ही छोट्या
नोकरी करू शकत नाही, मोठ्या नोकरीसाठी तयार नसावे हे खात्री
नाही.
तुम्ही बेरोजगार आहात.
त्यांना आपण सुशिक्षित, बेरोजगार उमेदवार म्हणतो.
सुशिक्षित बेरोजगार.
तुम्ही इथं आणि तथं घालवलेले ३ वर्ष, त्याच बद्दल ते
तुमच्यावर मजाक करतात की सरकार तुम्हाला भाज्या तळायचे
सांगितले.
विरोधकांकडे दुसरं काहीच नाही.
तुम्हाला माहित आहे का किती पैसे फराळ तळून, समोसे बनवून
कमवतात? माझं म्हणजे, जर तुम्ही तिथे पदवी घेतली असाल तर
तुम्हाला बारावीत जाण्याची गरज नव्हती.
तू बारावीत होतोस, ६ महिने तुम्ही कोणतेही तंत्रज्ञान शिकू
शकता, जसे की कूकिंगमध्ये जाऊन दर्जेदार बर्गर कसे बनवायचे,
फराळ कसे बनवायचे, समोसे कसे बनवायचे हे शिकण्याची संधी आहे.
आणि, 50,000-100,000 रुपये लागण्याच्या माध्यमातून, उचित
विक्रेता तयार करून आणि आपण सुरुवात केली असती.
तुम्ही चांगली कमाई केली असती.
आणि, किमान,
मी पदवीधर आहे,
मी पोस्ट ग्रॅज्युएट आहे, मला कशाप्रकारे करायचं आहे हे समजत
नाही, माझ्या अहंकाराने त्यांची अवस्था बिघडली आहे.
आणि दुसरी गोष्ट, हा विचार, की मी मोठा आहे, हा विचार, हा
विचार, तुमच्या घरातील मोलकरणीचे कुटुंब, येत्या २० वर्षांत
ते तुमच्यापेक्षा कितीतरी चांगले होणार आहेत.
हे मान्य करा.
आजही त्या मध्यमवर्गाला जो स्वत:ला मध्यमवर्ग म्हणतो, तो
मध्यमवर्ग राहायला गेला आहे.
तो खालच्या वर्गाचा झाला आहे.
आणि खालचा वर्ग, तो खालचा वर्ग नेमका मध्यमवर्ग झाला आहे.
कमाईपेक्षाही जास्त.
कारण, त्यांनी कनिष्ठ वर्गाची विचारसरणी कायम ठेवली आहे.
मोलकरणीचे मूल कुठल्याही शाळेत शिकेल, त्यांना काही फरक पडत
नाही.
ते कुठल्याही प्रकारचे कपडे परिधान करतील, त्यांना काही फरक
पडत नाही.
ते कोणतेही अन्न खातील, त्यांना काही फरक पडत नाही.
त्यांचा सन्मान कमी होणार नाही.
त्यामुळे तेथून त्यांची बचत, त्यांना दाखवावे लागत नाही,
त्यांची बचत केली जात आहे.
And a maid who works in 4 or 8 houses, her son cleans the
car in the morning.
एक माणूस दुपारी काही इतर काम करेल, रात्रीला तो गार्डच्या
कामाला लागेल.
त्यांच्या घरात 4 सदस्य आहेत, सर्व 4 कमावत आहेत.
ते 15,000 कमावत आहेत, त्यांची मासिक कमाई 60,000 आहे.
In their house, there is a maid who comes to work. You are
earning 40,000, and you are saying that you are her son.
अरे देवा!
तुम्ही 40,000 कमावत आहात, म्हणून 4 लोक तुमच्यावर खात आहेत,
हा खर्च आहे.
आणि, इथे आणखी एक समस्या आहे.
तुमच्याकडे ४०,००० रुपये आहेत आणि तुम्हाला असलेल्या
अहंकारामुळे तुम्हाला उचित वस्त्र घालण्याची गरज आहे आणि उचित
जेवण घ्यायचे आहेत, नाहीतर लोक काय म्हणतील?
आज मी बघत होतो, यावर एक गाणं बनवलं आहे, हे विधान फार जुनं
असलं तरी आपण यामुळेच मरतो, आपण नवीन काही करू शकत नाही, जे
आपल्या भल्याचं आहे, नेमकं पण आपण करू शकत नाही, कारण लोक काय
म्हणतील?
लोक तुमच्याबद्दल काय विचार करतील?
लोक तुमच्याबद्दल काय म्हणतील?
या विचारसरणीमुळे आपण कोणतेही पाऊल उचलू शकत नाही.
तुम्हाला काय म्हणतात लोक? की तुम्ही बजेट अनुसार असो नसो,
कपडे खरेदी करता येणं, चांगलं की वगैरे? की तुम्ही तुमच्या
मुलाला त्याच्या शाळेत जाऊ द्यायला माजणी लावता येता, तरीही
तुम्ही २-३ महिने फी भरता येऊ शकत नाही, पण हे तुमचे लाचारीचे
नाही.
त्याला तिथे ठेवणं ही सन्मानाची बाब आहे.
पण तिथे कामगार आहेत, त्यांचे मासिक कुटुंबीय उत्पन्न ६०,०००
आहेत, पण त्यांनी त्याचा मुलगा शाळेत नाही घालला तरी तो
म्हणतो,
मी सरकारी शाळेत जात आहे, टेन्शन नाही.
तो फी भरत नाही, उलटा तो तेथून आणत आहे.
ज्यासोबत ४०,०००, ५०,०००, ६०,००० च्या उत्पन्नांची आय, तुमची
आय ६०,००० असल्यासही, तुम्हाला ६०,००० रुपयांचा अतिरिक्त कर
भरावा लागेल, हे सुरू होईल.
त्याला कर भरावा लागत नाही, त्याला कुठेही जावे लागत नाही.
होय, तो सर्व बाजूंनी सबसिडी घेत आहे. त्यामुळे ते चांगले
जीवन जगत आहेत.
६०,००० कमावले तर ८०,००० खर्च येतो.
६०,००० कमावले तर ते २०,००० वर टिकवतात.
ते 40,000 वाचवत आहेत.
वर्षभरानंतर जाऊन भूखंड खरेदी करतात.
And they don't think twice about where they can get it. It
doesn't matter if it's an interior area or a colony, they
will buy it there without any hesitation.
पण, आणखी एक समस्या आहे.
मी कॉलनीत कसे जाऊ शकतो? मी तिथे माझा दर्जा टिकवू शकत नाही.
त्यामुळे पुढील १० वर्षांत त्याच्याकडे घर असेल, सर्व काही
सुरळीत होईल, त्याच्याकडे बँक बॅलन्स असेल आणि तुम्ही
कर्जबाजारी व्हाल, स्थैर्य राहणार नाही.
आयुष्यभर तुम्ही स्थिर, स्थिर, स्थिर राहण्याचा प्रयत्न करत
राहता.
विचारात आणखी एक फरक आहे.
मी विचार करण्याबद्दल बोलत होतो,
मी एका विषयावर आहे.
यशस्वी होण्यासाठी वय, जात, शिक्षण, गुणवत्ता या गोष्टी
महत्त्वाच्या नसतात.
तुमची विचारसरणी महत्त्वाची आहे.
विचार करण्याची आणखी एक पद्धत आहे.
स्वत:ला मध्यम दर्जाचा म्हणवून घेणारा मध्यमवर्गीय, तो
राहिलेला नाही,
मी स्पष्टपणे सांगत आहे की, तो मध्यमवर्गात राहिला नाही,
त्याच्या विचारात एक अलग पद्धत आहे, स्थिर राहण्याची, सेट
होण्याची आणि स्थिर करण्याची.
आयुष्यात तो रिक्षाचालक, तो रोजचं कमावतो, रोजचं जेवतो, सेट
होण्याचा विचार करण्याची गरज नाही.
मोलकरीण,
सर्व बेसिक लेव्हलचे लोक, ज्यांनी समोसे १२ रुपयांना विकत
घेतले होते, त्यांनी ते १५ केले, १० लोकांनी १२ केले, ८
लोकांनी १० केले, सगळ्यात सगळं वाढलं.
तुमचा पगार वाढला का?
नाही, त्यात वाढ झाली नाही.
तुमचा पगार कमी झाला.
जर मी कोरोनासारख्या परिस्थितीबद्दल बोललो तर हो, मी ते करू
शकतो.
आता 60,000 चा पगार 50,000 झाला, 1 लाखाचा पगार 80,000 झाला
आणि आता 70,000 झाला आहे.
पण बाह्य खर्च बघा.
तुम्हाला जे तांदूळ 70 रुपयांना मिळत होते ते आता 100
रुपयांना मिळत आहे, आणि आता 1.25 ला मिळत आहे.
आता सगळ्यांनी १०० रुपयांना मिळणारी कटाची आता १५० झाली आहे,
आता ती २०० झाली आहे.
हो।
त्यामुळे विक्रेते, आणि आणखी एक गोष्ट, भाज्याच्या
किंमतीबद्दल बोललो तर खुद्दार ते खूप जबाबदार आहेत.
त्यांच्यावर त्यांची कसलीही पकड नसते.
ते आपल्या इच्छेनुसार तुमच्याकडून दर घेतात.
तुम्ही नाही तर सांगा.
५० रुपयांना मिळणाऱ्या भाज्या तुम्हाला तिथली विविधता पाहायला
मिळतात.
तिथे कोणी तुम्हाला ४० रुपयांना देत आहे, तर कुणी तुम्हाला ३०
रुपयांना देत आहे.
हो।
ते तुमच्या मानसिकतेचा गैरफायदा घेत आहेत.
ते म्हणतात, बघा, तुझी गुणवत्ता काय आहे?
हे आणि ते.
तुमची मानसिकता.
का? जेव्हा तुम्ही गुणवत्ता हा शब्द वापरता तेव्हा तुम्ही
तुमच्या अहंकारावर येतात.
होय, होय, चांगल्या गुणवत्तेचा.
कधी कधी ते अतिशय कडक, उद्धट शब्द वापरतात.
इतके दर्जेदार अन्न प्रत्येकासाठी नसते.
आता तू तुझ्या अहंकारावर आला आहेस.
जो महिन्याला ६०,००० कमावतो, त्याला तुम्ही अहंकारावर घेत
आहात.
आणि तो तुमच्यावर वर्चस्व गाजवत आहे.
तो तुम्हाला इकडे तिकडे फिरायला लावत आहे.
आणि तो आपलं प्रॉडक्ट विकत असतो.
मानसिकता[संपादन]।
हो।
आम्ही येथे खूप सावध विचार करावे लागतो की जर आम्ही ही
मानसिकता बदलत नाहीत तर आम्ही यशस्वी होणार नाही. याचा
आपल्याला खात्री आहे.
त्यात आपण रात्रंदिवस फिरत आहोत आणि आत्महत्या करत आहोत.
आणि आम्ही काहीच करत नाही.
त्यामुळे मी वेगळ्या कोनातून बोलू लागलो.
पण यशस्वी होण्यासाठी, तुमची मानसिकता सकारात्मक असल्याचं,
व्यावहारिक असल्याचं तर कोणी काय म्हणेल?
या मानसिकतेतून बाहेर पडा.
व्यावहारिक व्हा.
तुम्हाला असं ऐकण्यात आलं असेल की शिक्षित लोक गावात शेती करत
आहेत आणि खूप कमाई करतात.
सुशिक्षित लोक विक्रेते म्हणून जेवण बनवत आहेत.
माझं म्हणजे, ज्याने इंजिनिअर म्हणून पकोडे बनवत असताना,
ग्रॅज्युएट पकोडा बनवत असताना, त्यांच्या ध्येयांची शिफारस
काय आहे?
पदवीधर म्हणून तुम्हाला काय माहित आहे?
पदवीच्या 3 वर्षात तुम्ही काय शिकलात?
जर तुम्ही 3 महिने पकोडा बनवण्याचा कोर्स केला तर तुम्ही
चांगले शिक्षित उमेदवार होऊ शकता.
आणि आपण योग्य पकोडे बनवू शकता आणि त्यांना गुणवत्तेसह वितरित
करू शकता
मग आपण आपली मानसिकता का बदलत आहोत?
तुम्ही अभ्यास का करताय?
तुम्ही ही पात्रता का घेत आहात?
तुम्ही ते का घेत आहात?
पदवीधर होऊन नोकरी मिळवायची च आहे, अशी आमची नोकरीची मानसिकता
आहे.
आपली शिक्षणव्यवस्था अशी आहे.
त्याऐवजी आपण जे काही करू शकतो ते का शिकत नाही?
तुम्ही अशा प्रकारचे कौशल्य का विकसित करत नाही?
मी ज्या कौशल्याबद्दल बोलत आहे, जे खरोखर आपल्याला मदत करेल.
मी तुम्हाला हमी देतो की तुम्ही 3 महिने किंवा 6 महिन्यात
पकोडे बनवायला शिकाल.
तुम्ही इतक्या चांगल्या पकोडे बनवून देऊन त्यांच्या गर्दीत
उभे राहाल तर छान असेल.
पण, मी ग्रॅज्युएट झाल्यावर तुम्हाला दहा हजार रुपयांची नोकरी
कोणी ही देणार नाही.
आणि त्यानंतर पकोडे बनवता येत नाहीत.
आपण पकोडे बनवू शकत नाही.
जर तुम्ही पकोडे बनवू शकत नसाल तर तुम्ही 3 वर्ष वाया घालवत
आहात.
दुसरं म्हणजे तुम्ही 6 महिन्यांऐवजी 3 वर्ष आणि वेळ घालवला
आहे आणि तुम्हाला नोकरी मिळत आहे.
तुम्हाला नोकरी मिळत आहे.
लोक काय म्हणतील?
लोक तुम्हाला पैसे देतील का?
तुम्हाला कोणी ही पैसे देणार नाही.
तुला कोणी ही अन्न देणार नाही.
भूक लागली की तुम्हाला कोणी ही अन्न देणार नाही.
लोक तुमची खिल्ली उडवतील.
जर तुम्ही कुणाला सांगितलं की तुमच्याकडे जेवण नाही, तर लोक
तुमची खिल्ली उडवतील.
जेवल्यावर प्रॉब्लेम सुरू होत नाही.
आपल्या घरातील समस्या जगाला कळण्यानंतरच समस्या सुरू होते.
आपली समस्या असलेली आहे की आपण नोकरी गमवला आहात.
ही काही अडचण नाही.
जेव्हा आपल्या शेजाऱ्यांना आणि नातेवाईकांना कळते की आपण आपली
नोकरी गमावली तेव्हा समस्या सुरू होते.
माझ्या सत्रात मी बर्‍याच व्यावसायिकांना सांगतो की जर तुम्ही
नोकरी गमवलात तर आपल्या शेजारच्या आणि नातेवाईकांच्या बाबतीत
लगेच विचार करू नका आणि तुमच्या कुटुंबाला सांगू नका की तुमची
नोकरी गमवली आहे.
नोकरी सोडत असताना सोडा.
जा, प्रयत्न करा, नोकरी शोधा. कारण तुम्ही त्यांना सांगायला
असाल किंवा नाही तरी तुम्हाला परिस्थिती व्यवस्थापित करावी
लागेल.
पण तुम्ही त्यांना सांगितलंत तर तुमचं कुटुंबीयही तुमच्याशी
बोलणं बंद करतील.
कुटुंब? हो।
त्यामुळे त्यांना सांगू नका.
ही लढाई लढायची आहे.
हा तुमचा विचार आहे.
त्यामुळे आपली तांत्रिक विचारसरणी बदलणे गरजेचे आहे.
सर्वप्रथम इंग्रजांनी आम्हाला हे शिक्षण दिले.
इंग्रजांच्या आधी, प्रत्येक घरात नाई असणारा मुलगा नाईचे काम
करण्याची इच्छा नाही असतो.
शेतकरी असलेला हा मुलगा खूप पैसे कमवत आहे पण त्याला नाई
व्हायचे नाही.
जो मुलगा मूंछ आहे त्याला मूंछ व्हायचे नसते.
आम्ही आमचा बेसिक प्रोफेशन पूर्ण केला आहे.
जो मुलगा शेतकरी आहे त्याला शेतकरी व्हायचे नाही.
जर आपण तंत्रज्ञानाची जोड दिली आणि ते काम करण्यास सुरवात
केली.
का? गहू आणि तांदूळ पिकवावा लागतो.
चांगल्या गोष्टी वाढवा.
भारतात १०, २०, ५० बिघा जमीन आहे.
बाबूसाहेब इथे येऊन ८,०००, ९,०००, १०,००० मध्ये कॅज्युअल जॉब
करतील.
पण तो तिथे राहणार नाही.
तो तिथे राहणार नाही.
खरं तर काहीतरी गहाळ आहे.
आपल्या मूलभूत शिक्षण पद्धतीत काहीतरी कमतरता आहे.
मी तुम्हाला सांगतो.
मी विचार करण्याविषयी बोलत आहे.
मी अनेक व्यक्तींना ओळखतो.
ते पदवीधर झाले आहेत.
त्यांनी पदव्युत्तर शिक्षण घेतले आहे.
त्यांनी दुहेरी पदव्युत्तर शिक्षण घेतले आहे.
ते आयएएसची तयारी करत आहेत.
तेथे त्यांनी ३, २, ५, ७ वर्षे काढली.
मग त्यांनी आणखी २, ४ वर्षे तिथे काढली.
यूपीएससीची तयारी करण्यासाठी त्यांनी स्पर्धेत १०, ११ वर्षे
घालवली.
पण जेव्हा यूपीएससी स्पष्ट नसते, तेव्हा ते रस्त्यावर येऊन
९,०००, १०,००० रुपये चे कॅज्युअल वर्कर म्हणून काम करण्यास
सुरुवात करतात.
कारण ५ वर्षांपासून काम करणाऱ्या ८ व्या अनुत्तीर्ण कामगाराला
ते समजले आहे.
वेल्डिंगच्या दुकानाचे व्यावहारिक उदाहरण मी पाहिले आहे.
संस्थेत एक व्यक्ती मला शिक्षक म्हणून कामावर घेण्यासाठी आली.
पण त्याची अवस्था अशी होती की मला वाटले की तो रिक्षाचालक आहे.
ते सुशिक्षित होते.
त्याला समजले.
मी तुम्हाला एक प्रॅक्टिकल स्टोरी सांगतो.
मी क्लास घेत होतो.
पायऱ्यांवरून एक व्यक्ती माझ्याकडे आली.
कारण मी पायऱ्यांवर क्लास घेत होतो.
त्यांनी मला भेटायला सांगितलं.
मी म्हणालो, ऑफिसला जा.
तो म्हणाला, त्याला भेटा.
मी म्हणालो, मला तुझ्याशी बोलायचं होतं.
मी त्या मुलाला फोन केला आणि मला त्याच्याकडे घेऊन जाण्यास
सांगितले.
तो म्हणाला, मला तुझ्याशी बोलायचं होतं.
जेव्हा त्याने मला दोनदा विचारले,
मी म्हणालो, हो.
मला वाटलं तो रिक्षाचालक असावा.
त्याने मला दोनदा विचारले असता तो म्हणाला,
मला तुझ्याशी बोलायचं होतं.
ते म्हणाले,
मी पोस्ट ग्रॅज्युएट आहे.
जेव्हा तो पोस्ट ग्रॅज्युएट म्हणाला,
मी म्हणालो, काही गोष्टी टिपिकल असतात.
मी म्हणालो, तुम्ही ऑफिसमध्ये बसा.
मी येतोय.
मी ऑफिसमध्ये बसलो तेव्हा तो म्हणाला, मी पोस्ट ग्रॅज्युएट
नाही.
मी डबल पोस्ट ग्रॅज्युएट आहे.
मी आयएएसची तयारी केली आहे.
मी दोन कार्यक्रमांना गेलो आहे.
मीही मेन्सला गेलो आहे.
मी जीडीमध्ये राहतो.
आज माझी अवस्था अशी आहे की तुमच्या ऑफिससमोरवेल्डिंगचं दुकान,
मी तिथे कामगार म्हणून काम करतो. तिथल्या आठवड्यापूर्वीच्या
नावाच्या कामगाराला ते काम याची माहिती असते. ते पाच वर्षे
करत आहेत.
तो मला शिवीगाळ करतो.
त्याला आयएएस व्हायचं होतं, असं तो म्हणतो.
त्याला हे काम माहित नाही.
त्यांना आयएएस व्हायचं होतं.
ते भाष्य करतात.
मी रोज विचार करण्याविषयी बोलत असतो.
विचार करत आहे.
मी रोज तुमच्या संस्थेचा बोर्ड बघतो.
मी तिथे जायचा विचार करतो.
पण त्याचा विचार इतका खालील स्तरावर आहे की तो विचार करतो की
आठवणी नाही देणारा कामगार व्याख्यान देत आहे.
त्याची विचारसरणी इतकी खालच्या पातळीवर आहे, की त्याला काहीच
करता येत नाही.
खरं तर इथे येण्याचं धाडस माझ्यात नव्हतं.
आज मी खूप धाडसाने आलो आहे.
मी त्याला विचारले, तू काय शिकवशील? ते म्हणाले, सर, काहीही
शिकवा.
मी तुझ्या शिक्षकापेक्षा चांगले शिकवले नाही तर दुसर् या
दिवशी मला काढून टाका.
प्रत्यक्षात ही वेदनादायी परिस्थिती आहे.
विचार आणि कृती यातला फरक मी तुम्हाला सांगत आहे.
जर तो व्यक्ती निवडला जातो तर तो आयएएस कारमध्ये बसून
फोर्ससोबत चालण्याच्या वेळी त्याचे विचार काय होते होते?
त्याचे शरीरभाषा काय होती? त्याच्या आत्मविश्वासाच्या स्तरावर
विचार काय होते होते?
झालं असतं का?
पण त्याला एकही परीक्षा उत्तीर्ण करता आली नाही.
त्यामुळं परिस्थिती खूपच बिकट झाली होती. त्याची विचारसरणी
काय असेल?
आयुष्याबद्दल, स्वत:बद्दल.
मी त्याला म्हणालो, त्यावेळी माझी काहीच परिस्थिती नव्हती
होती. मी म्हणालो, ठीक आहे, पुढील दिवशी मी काहीतरी करेन.
आपण ते टाळत आहोत असे त्याला वाटले.
पण मी गंभीर होतो.
मी तुम्हाला सांगतो, मी गंभीर होतो.
आजही मला त्याचा चेहरा आठवतो.
आणि या यूपीएससी परीक्षेत लोक परीक्षेची तयारी कशी करत आहेत.
तुमच्याकडे टेक्निकल डिग्री असेल तर तुम्ही इंजिनीअर होऊ शकता.
आज काय घडतंय?
यूपीएससीमध्ये अभियंते यशस्वी होत आहेत.
डॉक्टर, सीए, वकील, सगळेच यशस्वी होत आहेत.
ते चांगले होत आहेत कारण त्यांची स्थिर मानसिकता आहे की जरी
मी यूपीएससी उत्तीर्ण होऊ शकलो नाही,
मी डॉक्टर, सीए, वकील, इंजिनिअर आहे, ते काम करेन.
पण एका पोस्ट ग्रॅज्युएटला वाटतं की जर मी यूपीएससी पास करू
शकलो नाही तर माझं काय होईल?
त्याच्या मनातील या मानसिकतेमुळे त्याचा ध्येय विचलित होतो
आणि यशाचा प्रतिशत कमी होत आहे.
त्याच्यावर खूप दडपण आहे.
म्हणूनच अनेकदा आपली मानसिकता सकारात्मक ठेवण्यासाठी,
मी एका व्यक्तीची कथा सांगत होतो, की दुसऱ्या दिवशी तो खूप
गंभीर झाला होता, त्यानंतर मी त्याला प्लॅन करून एक मेसेज
पाठवला.
पण मला कळलं की तो दिवस जेव्हा तो माझ्याकडे विचारायला आला
होता आणि माझं ऐकलं नाही, त्याने त्या दिवशी तिथून निघून गेला
होता.
कदाचित तिथे आल्यावर त्याला खूप काळजी वाटत असावी.
तो खूप धाडसाने तुझ्याकडे आला असे सांगत होता.
पण तरीही मी त्याला आश् वासन दिले, पण त्याला वाटले की मी
फक्त त्याला टाळत आहे.
त्यामुळे तो गांभीर्याने न घेता तेथून निघून गेला.
त्यामुळे मला एवढेच म्हणायचं आहे की, यशस्वी होण्यासाठी वय,
जात, विशेष शिक्षण हे बाब नाहीत.
आपण ज्या स्तरावर आहात त्यानुसार आपण स्वत: ला शिक्षित केले
पाहिजे.
आणि तुम्ही यशस्वी होऊ शकता.
तुम्ही होऊ शकता.
कोणतेही काम लहान समजू नका.
काम म्हणजे काम.
कोणतेही काम.
ते करून जे काम मिळतं, ते तुम्ही कसं छोटं मानणार?
हे मला समजत नाही.
पण हा विचार आजच्या आपल्या शिक्षण पद्धतीनं दिला होता.
आम्ही आमच्या घरात करत होते त्याच काम आज शिक्षण पद्धतीने
आम्हाला दिला गेला आहे.
कारण इंग्रजांना फक्त लिपिक हवे होते.
त्यांना टॉप लेव्हल किंवा टेक्निकल लोक नको होते.
त्यांनी तांत्रिक लोकांना मारून मशीनमध्ये टाकले.
ही शिक्षणपद्धती केवळ आम्हाला कारकून बनवण्यासाठी आहे.
त्यामुळे आजही तंत्रज्ञानाचा स्वीकार करा.
जो पकौडे बनवण्यावर भाष्य करतो, तो अतिशय ठोस तंत्रज्ञान आहे.
आणि मी तुम्हाला सर्वात मोठी गोष्ट सांगतो.
जर आम्ही करिअर घेणार असो तर अन्न सेक्टरचा करिअर, अन्नाच्या
संबंधित क्षेत्राचा करिअर, त्या क्षेत्रातील करिअर हे सर्वात
सुरक्षित करिअर आहे.
सर्वात सुरक्षित करिअर म्हणजे ते सदाहरित असेल.
याच विचाराने तुम्ही तुमचे करिअर ठरवा.
तुम्ही कोणत्या क्षेत्रात जात आहात? तो सदाहरित आहे.
आज तुम्ही जे पकोडे खात आहात, ते उद्या आणि परवा खाणार आहात.
तुमचा रोजचा ग्राहक हा रोजचा ग्राहक आहे.
अशी अनेक उत्पादने आहेत.
तू पंखा विकत घेतलास.
तुम्ही रोज विकत घ्याल का?
नाही, बरोबर?
अशा अनेक गोष्टी आहेत.
या दृष्टिकोनातून विचार करणे अत्यंत गरजेचे आहे.
तर, अन्न क्षेत्र, आजच्या तंत्रज्ञानात,
आर्टिफिशियल इंटेलिजन्सच्या जमान्यात एआय प्रत्येक करिअरला
असुरक्षित वाटत आहे.
पण माझं म्हणजे, अन्न क्षेत्र हा खूप सुरक्षित क्षेत्र आहे.
आणि हा तो क्षेत्र आहे जो सदैव हिरवाच राहतो.
तुमच्या हातात काही चांगलं असेल तर,
तुमच्याकडे काहीही चांगलं बनवण्याचं तंत्र असेल तर तुम्ही
सदाहरित आहात.
आणि तुम्हाला माहित आहे का किती टक्के?
मी म्हणतोय, ते 4 ते 5 पट फायदा घेतात.
नफा, मी निव्वळ नफ्याबद्दल बोलत आहे.
तुम्हीच सांगा, जो समोसा तुम्हाला 15 रुपयात मिळत आहे, त्याची
किंमत किती असेल? ३ रुपये, ४ रुपये.
5 रुपये गुंतवावे.
5 रुपये म्हणजे एका समोशावर तो 10 रुपये कमावत आहे.
आणि तो ५०० समोसे विकत आहे.
५०० बाय १०, ५००० रुपये रोजची कमाई.
समोसा विक्रेत्याला दररोज ५००० रुपये मिळत आहेत.
होय, हे शक्य आहे.
जर तुम्ही उत्कृष्ट डिलिव्हरी देत असाल तर लोक तुमच्याकडून
दूरवरून येतात. आता इथेही ते विचार करण्याचा वेळ आहे.
मार्केटिंग कसं कराल?
तुम्ही कसे विकता?
तुमचा संवाद, हसणं, या सगळ्या गोष्टी, देहबोली महत्त्वाची
असते.
गुणवत्ता सुधारली आहे म्हणून तुमचे मार्केटिंग कौशल्य खूप
महत्वाचे आहे हे अर्थ नाही. विक्रय कौशल्य आणि त्यात तुमची
संवाददक्षता, तुमचा हास्य यांचा खूप महत्व आहे.
तुला माहित आहे का?
खूप गोड बोलणारा एक दुकानदार आहे.
त्यामुळे सर्व ग्राहक तेथे जातात.
होय, तो खूप छान बोलतो.
सौंदर्यप्रसाधने आणि लेडीज कपड्यांची दुकाने असतील तर सर्व
स्त्रिया तिकडे जातात.
तो खूप वाईट बोलतो.
आम्ही तिकडे जाणार नाही.
तो वाईट बोलला तरी त्याने योग्य दर ठरवला तर आम्ही तिकडे
जाणार नाही.
आणि जर तो चांगला बोलला तर तुम्ही त्याला लुटणार यात शंका
नाही.
बायका येत आहेत हे त्याने आधीच पाहिलं आहे.
त्याला खर्च सांगा, तो कापावा लागेल.
१०० रुपयांत त्याने २०० आधीच सांगितले आहेत.
कापून घ्या, किती कापतोस? तो ३०० सांगेल.
300.
आणि मग ते त्याचं बोलणं प्रेमाने ऐकतात.
ठीक आहे, मी तुझ्यासाठी इतकं केलं आहे.
जो ग्राहक उद्धटपणे बोलतो, तो तो तो १०० रुपये विकतो आणि १०
रुपये कमावतो, तो तो १५० ला विकतो.
आणि तो ६० रुपये कमावतो.
आणि मग ते म्हणतात, हो, तो खूप छान बोलतो.
तर, जे लोक खूप चांगले बोलतात त्यांचा व्यवसाय म्हणजे संवाद
कौशल्य. संवाद कौशल्य म्हणजे फक्त इंग्रजी बोलणं नाही.
संवाद कौशल्य कोणत्याही भाषेत असू शकते.
ती कोणत्याही भाषेत असू शकते.
आणि त्याची कुठेही गरज पडू शकते.
तुम्ही कोट आणि टाय घालून प्रोफेशनल झालाय असा वाटता, पण ते
आवश्यक नाही.
नाही नाही।
संवाद कौशल्य हा प्रत्येक ठिकाणी आवश्यक भाग असतो.
जिथे तुम्हाला तुमचं काम करून घ्यायचं आहे.
जिथे तुम्हाला तुमचं काम नीट करायचं असेल,
तिथे तुमच्या संवाद कौशल्याची गरज भासणार आहे.
तुम्ही स्वत:ला नीट मांडू शकलात, नीट बोलू शकलात, तर तिथे
तुमचा संवाद हाच सर्व समस्यांचा उपाय आहे.
आपण आपल्या सर्व समस्यांचे निराकरण करू शकता.
आपल्याला जे काही साध्य करायचे आहे, तेथे संवाद आपल्याला मदत
करू शकतो.
त्याची सर्वत्र गरज असते.
त्यामुळे पदवी पुरेशी नाही, असे तुम्ही म्हणता.
पदवी पुरेशी नाही.
आजच्या जगात यशस्वी होण्यासाठी आपल्या कौशल्यांची सुधारणा
आवश्यक आहे. आता तुम्ही आजच्या जगाबद्दल का बोलायला हवं? ते
नेहमीच असते.
तुमच्या कौशल्यावर आधारित तुम्ही शाळ्याचे, कॉलेजचे आणि
डिग्रीचे प्रमाणपत्र घेतले आहेत.
पण तुमच्याकडे असे कोणतेही कौशल्य नाही.
तुम्ही कामानिमित्त, कामासाठी, मुलाखतीसाठी गेलात.
तुम्हाला विचारण्यात आलं, तुम्हाला काय माहित आहे? होय, मी
पदवीधर आहे, मी पोस्ट ग्रॅज्युएट आहे.
त्याने विचारले, तुला कामाबद्दल काय माहिती आहे? कामाबद्दल
तुम्हाला काय माहिती आहे?
तुम्ही कोणतं काम कराल?
लेहमनच्या शब्दात लाला जी विचारतात, मला सांगा, तुम्ही काय
काम कराल?
तुमच्या पदवीबद्दल अभिनंदन.
मला त्याची पर्वा नाही.
मला तुमच्या पदवीतून काहीही घ्यायचे नाही.
तुम्ही काही काम कराल का?
प्रमाणपत्राशिवाय तुम्हाला काहीच माहित नाही.
प्रमाणपत्राव्यतिरिक्त इतर.
आणि आज काय घडलं माहित आहे का?
क्लासटॉपर इंजिनीअर होतात.
मध्यमवर्गीय लोक कंपनीचे मालक बनतात.
आणि मध्यमवर्गातील लोक जे मस्ती करत होते, त्यांनी इथं आणि
तिथंच्या कल्पनांचा वापर करून त्यांचे उपचेतन मन सक्रिय केले.
स्वत:ला कसं जुळवून घ्यायचं, हे ते इकडून तिकडे फंडिंग करत
असत.
आणि सुशिक्षित लोक त्यांच्या कंपनीत जाऊन इंजिनिअर होतात.
आणि जे पाठीमागून राजकारण करायचे, ते राजकारणी बनतात.
हो।
तसे नाही.
ते प्रतिभावान नसतात.
त्यांच्यात टॅलेंट आहे.
शाळेच्या वर्गात त्यांच्या प्रतिभेला किंमत दिली जात नाही,
यात शंका नाही.
पण बाहेर त्यांच्या प्रतिभेला महत्त्व दिलं जातं.
बाहेर त्यांच्या प्रतिभेला किंमत दिली जाते.
आज सुशिक्षित होऊन तुम्ही इंजिनिअर, डॉक्टर आणि काहीही बनता.
आणि तुम्ही कुणाला मत देता?
नववा अनुत्तीर्ण उमेदवार जो तुमचा मुख्यमंत्री होणार आहे.
याला नववे अपयश म्हणू नका, पुढच्या स्तरावर नेऊ नका
त्यांनी आपला वेळ त्या क्षेत्रात व्यतीत केला आहे
त्यांना त्या क्षेत्रातील अनुभव प्राप्त झाला आहे
त्याने स्वत:ला त्या पातळीवर ठेवले आहे
की तो तुमचा पर्याय आहे
तू काहीच नाहीस.
म्हणून जमिनीवर उतरा
आपली खरी परिस्थिती समजून घ्या
तू नक्की कुठे आहेस?
मला म्हणजे, मी स्वतःला मध्यमवर्ग मानतो पण तो मध्यमवर्ग नाही.
त्यांची परिस्थिती खालच्या वर्गापेक्षाही वाईट झाली आहे
तुम्ही रु. कमावत आहात.
महिन्याला ४०-५० हजार रुपये कमावतो, मी कमावतो.
महिन्याला 50,000 रुपये आपल्याकडे नाहीत हे कळते.
महिन्याच्या अखेरपर्यंत तुमच्या खिशात 10 आणि तुमच्या घरात
काम करणारी माणसं
ते रु. कमावत आहेत.
60,000, 4 लोक एकत्र आणि त्यांचा खर्च रु.
ते आधीच रुपये वाचवत आहेत.
महिन्याला 40,000
दररोज त्यांच्याकडे रु.
त्यांच्या खिशात दोन हजार, चार हजार, पाच हजार, दहा हजार
होय कारण त्यांना भाज्या दाखवायची गरज नाही.
त्यांना सर्वत्र लाभ मिळतो
भाजी विक्रेत्यांचे स्वत:चे असणार
त्यामुळे ते स्वस्त होतील, त्यांना सरासरी मिळतील
ते सरासरी कपडे परिधान करतील अशी कोणतीही गोष्ट नाही की
त्यांना टिप्पणी मिळेल
हो य भाऊ.
काय झालं? हे कपडे?
कोणी विचारणार नाही.
तुम्ही मुलाला शाळेत घालता? काय झालं? कोणी विचारणार नाही.
आणि दुसरी गोष्ट
त्यातील कोणीही तथाकथित मध्यमवर्गाला विचारायला येत नाही
एकमेकांकडे बोट दाखवणारी ही माणसं आहेत
हे तथाकथित
तो स्वत: त्रस्त आहे, इतरांनाही त्रास देत आहे
तो स्वत: अडकला आहे, आपल्या मुलाला त्या शाळेत घालून.
तो आपली फी जमा करू शकत नाही
पण तो आपल्या सहकाऱ्याला, मित्राला त्रास देत असतो
जर तो आपल्या मुलांना खाली आणेल तर दोघेही एकमेकांना त्रास
देत आहेत आणि या विचारात फसलेले आहेत.
लोक काय म्हणतील?
ते मरत आहेत, चिरडले जात आहेत पण ते योग्य निर्णय घेऊ शकत
नाहीत
मग तू किती दिवस जगशील?
लोक काय म्हणतील?
तुम्हाला स्वतःबद्दल नेमकं काय वाटतं? तुमची विचारसरणी योग्य
आहे का?
स्वतःबद्दल?
वास्तव, सत्य
तरच तुम्ही यशस्वी होऊ शकता
प्रामाणिक व्हा
इतरांबद्दल नाही स्वतःकडे
कारण तू काय आहेस?
निदान तुला तरी माहित आहे
तू नक्की काय आहेस?
त्यामुळे किमान तुम्ही स्वत:शी प्रामाणिक राहा
स्वत:शी प्रामाणिक व्हा
तुम्ही यशस्वी होऊ शकता
कदाचित तो मार्ग थोडा अवघड असेल; कारण तुम्हाला काही तरी नवीन
करायचं असेल तर;
मग तुम्हाला कोणी साथ देत नाही.
मी पहिल्या व्हिडिओत म्हणालो होतो.
ते यशस्वी झाल्याबद्दल
नवे पाऊल उचलायचे असेल तर
मग पहिलं पाऊल उचलणं अवघड असतं
पण एकदा घेतले की
आत्मविश्वास बाळगा
स्वत:वर विश्वास ठेवावा लागेल आणि पुढे जात रहावे लागेल
आपण आपले लक्ष्य साध्य करू शकता
आपण करू शकता, परंतु व्यावहारिक व्हा
व्यावहारिक व्हा
आपले वय विसरून जा.
वय हा फक्त एक आकडा आहे
जातीला काहीच फरक पडत नाही
जर तुम्ही अशा ठिकाणी राहत असाल जिथे तुम्हाला जातीमुळे
अडचणींचा सामना करावा लागत असेल आणि तुम्हाला यशस्वी होऊ दिले
जात नाही
मग ती जागा सोडून द्या
काही फरक पडत नाही
विशेष शिक्षण, पात्रता
कधी कधी ती असते, तीही एक समस्या असते
कधी कधी ते नसतेच
तर तुम्ही समजा की ही एक समस्या आहे म्हणून जर ती समस्या असेल
तर
मग त्या पदवीपासून दूर जा
त्या पदवीतून तुम्हाला काही मिळत नसेल तर
मग त्या पदवीचे काय?
तुम्हाला जे मिळणार आहे त्याच्याकडून शिका
त्यातून शिका
आपले ध्येय साध्य करा
पुढे जा
तुम्ही हे करू शकता
पण सत्य स्वीकारावे लागेल
मग ते शक्य आहे
होय वास्तवाचा विचार करण्याचे धाडस करा
आणि मग पाऊल टाका
आपली विचारसरणी खरी बनवा
योग्य विचार
जगानुसार नाही
आपल्या परिस्थितीनुसार विचार करा
तुमच्यासाठी नेमकं काय चांगलं आहे?
तुम्ही स्वत:साठी आयुष्य जगत आहात
तुझं आयुष्य तुझं आहे.
मग तुम्ही इतरांचा निर्णय का घेता?
तुझं आयुष्य तुझं आहे.
मग स्वत:च्या भल्यानुसार इतरांचा निर्णय घ्या
जगाला हवं ते विचार करू द्या
लोक चांगल्या आणि वाईट अशा दोन्ही प्रकारे काहीतरी बोलतील
सांगणे हे लोकांचे काम आहे
जर तुम्ही आज चांगली कामगिरी करत असाल तर
लोक तुमचं अभिनंदन करायला येतील.
तेच लोक जे काल तुमच्यावर कमेंट करत असत
वाईट असेल तर ते कमेंट करतील
ते चांगलं असेल तर अभिनंदन करतील
ते तटस्थ असतात
आपण त्यांना गांभीर्याने का घ्यावे?
स्वत:च्या भल्यानुसार नियोजन करा
आपले जीवन आणि आपले विचार वास्तविक ठेवा
मुळात, जर आपण एएमव्हीएसी प्रोग्रामसह पोस्ट ग्रॅज्युएशनचा
संदर्भ दिला तर
आपल्या मित्रांना आणि ते आपला रेफरल कोड वापरून साइन अप करतात
तुम्हाला काही अप्रतिम बक्षिसे मिळतील
हे मनोरंजक वाटते
आपण उल्लेख केलेल्या प्रत्येक मित्रासाठी
आपण असे गुण मिळवता जे आपण सवलतीसाठी रिडीम करू शकता
किंवा रोख बक्षिसे देखील
आणि कोर्स पूर्ण केल्यानंतर जॉब गॅरंटीही मिळवा
माझी गणना करा
मी माझ्या सर्व वर्गमित्रांपर्यंत हा शब्द पोहोचवण्याची
खात्री करीन