हेल्लो मित्रांनो, हा विनीत गौतम तुमचा आहे.
ट्रेनर, तुमचा कोच, मोटिव्हेशनल स्पीकर, माइंड कोच,
जीवन प्रशिक्षक आणि लेखक.
आज माझं एक सचेचं विषय आहे ज्याबद्दल मी बोलत आहे.
व्यक्तिमत्व व्यक्तीचे व्यक्तिमत्त्व कसे असते?
आणि कोणत्या प्रकारची विचारसरणी?
ज्या व्यक्तीच्या विचारांची प्रवृत्ती असते, तो त्याच्या
व्यक्तिमत्वाचा एक महत्त्वाचा अंग असतो.
तुमच्या विचारांनुसार, एक दिवस तुम्ही त्याच जास्त व्यक्ती
बनणार आहात.
तुम्हाला वाटते की, एक दिवस तुम्ही असेच बनता.
ते वेळ घेऊन येऊ शकतं, पण एकदा तरी येणारं आहे. तुम्हाला
खात्री आहे ते नक्की करा.
हा अर्थ देतो की एक तोता बहुत बोलता है, लेकिन उच्च उड़ नहीं
सकता।
तुम्ही पोपट पाहिला असेलच.
पोपट खूप बोलतो, पण उंच उडू शकत नाही.
बोलण्यात आपली ऊर्जा खर्च करण्याने तो अशांत होत जातो.
गरुड शांत असतो आणि आकाशात उडण्याची क्षमता असते.
गरुड हा पक्षी आहे.
होय कधी कधी फार काही सांगायची गरज नसते.
तुम्ही आत्माचे आंकलन करून, आपल्याला काय करण्याची तुमची
खात्री करून, तुम्ही काय करू शकता हे शोधू शकता.
जो काम भी तुम कर रहे हो, जहाँ भी हो, जो काम नहीं कर रहे हो,
वहाँ भी बहुत सारी चीजें हो सकती हैं जो तुम कर सकते हो।
तुम्ही खूप काही करू शकता.
तुम्ही काय करत आहात, काय करत नाहीआहात, हे जास्त सांगण्याची
गरज नाही.
म्हणजे, प्रक्रिया सांगण्यापेक्षा जर तुम्ही प्रक्रियेत जात
असाल, तर यश मिळवत असताना तो आपल्याकडच्या खूपच आवाजाने
सांगतो. लोक त्याचा ऐकतात आणि समजतात.
हे सांगण्याची गरज नाही.
यशस्वी होण्याचा एक मार्ग.
जेव्हा, जोपर्यंत तुम्ही प्रयत्न करत असाल तोपर्यंत तुम्हाला
तुमच्या कल्पना आणि पॅशनची उद्यमशीलता दिसणार आहे.
असे म्हणतात की बॉम्ब,
मी काही नकारात्मक बोलत नाही, पण ज्या गोष्टीला तुम्ही जोरदार
बांधता, त्याचा स्फोट जास्त असतो.
जेव्हा तुम्ही तुमच्या कल्पनांवर काम करत असाल, तुम्ही ते
रिलीज करत नसाल, तर त्याचा मोठा परिणाम तुमच्यासमोर येईल.
जेव्हा तुम्ही ते सोडता, तेव्हा तुम्ही आराम वाढवता आणि नंतर
अनेक गोष्टी होतात.
बघा, तुमची ऊर्जा एक आहे.
तुम्ही एकतर ते मोठ्याने म्हणा आणि संपवा.
अथवा आपण त्या ऊर्जा बघितली आहे, ती जतन केली आहे, ती जतन
केली आहे आणि आपण ती आपली उडणारी ऊर्जा ठेवली आहे ज्यामुळे
आपण हळूहळू, हळूहळू, हळूहळू उंच उडता. जगात लहान लहान कथा
आहेत, ज्यांमध्ये एक प्रकारचा पक्षी आहे, जेव्हा तो कोणी
त्रास देतो तेव्हा
कावळा ते करतो.
त्यावर बसून फडफडते.
आता कावळ्याच्या तुलनेत पक्ष्याचा, शक्तीचा काळ खूप जास्त आहे.
असे नाही करण्याची एक इतर पद्धत असते, जसे की तुम्ही आपल्या
मार्गावर एकाहून एक लोकांशी समस्या असेल तर तुम्ही त्याशी उभे
असता आणि त्याच्याशी अडकून पडता. तुम्ही त्याशी तुमची तुलना
करता, जसे की तुमच्या जीवनात एक रिक्षाचालक, लिव्हर असतील
त्यांच्याशी.
तुमचा वेळ त्याला व्यर्थ खर्च होत आहे.
आपला वेळ वाया घालवू नका.
या गोष्टी टाळा आणि पुढे जा.
लिव्हर्ड पक्षी काय करतो?
चिमणीशी अडकण्याऐवजी ती स्वतःच उडते आणि जेव्हा ती स्वतःच
उडते तेव्हा ती एका उंचीवर उडण्याची सुरुवात करते, जेथे
ऑक्सिजन कमी असते.
जेव्हा लिव्हर्ड पक्षी आपल्यापेक्षा कावळा कमी ऑक्सिजनमध्ये
उडण्याची क्षमता असते तेव्हा कावळाला नाही.
तो आपोआप तेथून पडून खाली येतो.
हो।
आणि हा, जेव्हा तुम्ही उडण्याची सुरुवात करता तेव्हा सर्वात
महत्वाचं असे नाही की पोपटासारखं बोलणे, तुमची ऊर्जा वाया
घालवू नका.
जेव्हा आपण आपल्या यशाच्या मार्गावर उडण्याची योजना बनवता
असाल तेव्हा तुमच्या सफळतेचा जतन करा आणि त्याचा वापर
त्यांच्या उच्चतम बिंदूवरून उडा.
ऊर्जा ही तशीच असते.
आपण ते कोठे वापरू इच्छिता हे आपल्यावर अवलंबून आहे.
कधी कधी तुम्ही ऐकलं असेल की, संत भौतिक जीवनात इतरांना
आशीर्वाद देतात, याच्यामुळे तुम्हाला हा आजार मिळाला, तो आजार
मिळाला.
कधी कधी लोक कमेंट करतात की जर तुम्ही या आजारापासून, त्या
आजारापासून सुटका मिळवू शकता, इतरांना संपत्ती देऊ शकत असाल
तर तुम्ही फकीर का आहात?
जर तुमच्याकडे एवढी ताकद असेल तर तुम्ही ती स्वत:साठी
वापरायला का नाही?
हे तसेच आहे.
बघा, सत्ता ही तशीच आहे.
तुम्ही इतरांना द्यायला देता असो अथवा तुमच्या छोट्या
समस्यांचे निवारण करा.
जसे पोपट त्या ऊर्जेचा वापर करून त्यापासून सुटका करून घेतो.
आणि तो उच्च उडण्यासाठी लिव्हर्ड पक्षी त्या ऊर्जेचा वापर
करतो. म्हणून, आपण त्याचा वापर करून आपल्या ऊर्जेपासून मुक्त
होऊ शकतो किंवा वेळ घालू शकतो.
एकच वेळ असते, एकच ऊर्जा असते.
तुम्ही आपल्या जीवनात त्या वेळेचा आणि ऊर्जेचा कसा वापर करता
याच्यावर अवलंबून असता, ते कसे करता हे तुमच्या विचारांवर
अवलंबून असते.
जे लोक वेळ वाया घालतात, आपली ऊर्जा वाया घालतात, ते स्मार्ट
म्हणून त्यांचं आत्मविश्वास वाढतं.
की मी खूप हुशार माणूस आहे.
आणि दिवसभर,
मी इकडे तिकडे बोलतो.
आणि रात्री मी त्याला मूर्ख बनवतो.
आणि तो संतुष्ट होतो आणि झोपतो. दिवसभर काय मिळालं? तू दिवसभर
वेळ व्यर्थ केलीस, तुझी सगळी ऊर्जा वेळ व्यर्थ केलीस.
बघा, ऊर्जा एक आहे, वेळ एक आहे. आपण आपली ऊर्जा आणि वेळ कुठे
वापरू इच्छिता ते निर्णय करा.
पोपट म्हणून आपली ऊर्जा वापरून त्यापासून सुटका करायची आहे का?
तुम्हाला ते जतन करून त्याचा उपयोग यशात उंच उडण्यासाठी
करायचं आहे का?
मी तुम्हाला आणखी एक उदाहरण दिले.
होऊ शकतं की कोणी एका उभयशिंबारी असणारा पक्षी चिडवू शकतो, तर
कावळा तो चिडवतो.
पण जेव्हा तुम्हीही यशाच्या मार्गावर जाता तेव्हा तुम्हाला
अनेक छोट्या-छोट्या समस्यांचा सामना करावा लागेल.
तुम्हाला त्या समस्यांमध्ये अडकायचे आहे का?
आणि तुम्हाला तुमच्या खर्या लक्ष्यावर विसरू नये का? किंवा
जेव्हा तुम्ही खर्या लक्ष्यावर चालत राहता, तेव्हा हे लोक
स्वतःच्या पाठीवर राहतील.
आणि ज्या लोकांनी अशी टीका केली त्यांची आयुष्यात सर्वात अधिक
असते.
आपल्या कुटुंबात, नात्यात, बंधुभावात आणि पडद्यांमध्ये
तुमच्या कामाची चर्चा होत असतील. तुम्ही जे काम करत आहात, ते
योग्य की अयोग्य, काय आहे की नाही हे तुम्हाला माहित असावं
लागतं.
इतरांना माहिती नसते.
पण प्रत्येकजण प्रतिक्रिया देण्यासाठी उपलब्ध आहे.
प्रत्येकजण कमेंट करण्यासाठी उपलब्ध आहे.
तुम्हाला काय करायचं आहे, काय करू नये हे तुमच्या
निर्णयानुसार असावं लागतं.
तुम्हाला ठरवायचं आहे की तुम्ही पोपटांचं जसं तुमचा वेळ आणि
ऊर्जा वाया घालवायचं आहे की तुम्ही ती ऊर्जा संचय करायची आहे.
पहा, ऊर्जा एक आहे आणि वेळ प्रत्येकासाठी एकच आहे.
तर, आपण आपला वेळ आणि उर्जा कुठे वापरू इच्छिता?
हे तुमच्यावर अवलंबून आहे.
तुम्ही प्रोफेशनल्स हे ऐकत आहात.
तुमच्याकडे आता पर्यंत तुमचे वेळ आणि ऊर्जा वापरले का हे
तुमच्यावर आहे विचारा करा.
तुम्ही हे मापदंड पाहा आणि ठरवा की ते तुमच्यापेक्षा जास्त
यशस्वी आहे का माझ्यापेक्षा जास्त यशस्वी आहे, हे तुम्हाला
पाहून निर्णय करावे.
तुम्ही हे मूल्यमापन करत राहा.
जर ते यशस्वी नसले तर आपण आपल्या भाग्यावर दोष देऊन राहतो.
तुम्ही निरंतर देवाला दोष देत राहता की माझ्या नशिबाने मला
याचा निर्माण केला आहे.
तुम्ही देवाला दोष देत रहा.
पण तुम्ही कधी विचार केला आहे का की तुम्ही आतापर्यंत तुमचा
वेळ आणि ऊर्जा वापरलेली आहे की नाही?
नसेल तर आजच स्वीकारा.
पहिल्या मूल्यांकनाची करा आणि नंतर आपल्या वास्तविकतेची
स्वीकृती करा.
तुम्हाला माहित आहे, बहुतेक वेळा आम्ही आपल्या वास्तविकतेची
स्वीकार करण्यासाठी धैर्य नाही ठेवतो.
आपलं वास्तव स्वीकारण्याची हिंमत आपल्यात नाही.
हे च या लेबलचे वास्तव आहे.
तुम्ही ते स्वीकारावे बाबा.
जेव्हा तुम्ही ते स्वीकार करणार तेव्हा ते तुमच्या भूमिकेत
आहे.
आणि जमिनीच्या वास्तविकतेची स्वीकृती करण्यानंतर, तुम्ही
तुमच्या यशाच्या दिशेने चालण्याची सुरुवात करणार.
आपण आपल्या यशाकडे वाटचाल करण्यास सुरवात कराल.
निदान तुम्ही इथे आहात याचा आधार तरी कळेल.
बहुतेक लोक हवेत तरंगत असतात.
स्वप्न, स्वप्न, स्वप्न चालू आहे.
ते नेमके कुठे आहेत, हे त्यांना ठाऊक नसते.
ते नेमके कुठे आहेत.
बघा, मी तुम्हाला एक छोटंसं उदाहरण देतो.
तुमच्या घरी एक अनोळखी व्यक्ती येणार आहे.
त्याला तुमच्या घरी जाण्याचा मार्ग माहित नाही.
अगदी बरोबर।
आता जेव्हा तो तुम्हाला फोन करेल तेव्हा तुम्ही म्हणाल की
आजच्या दिवशी आम्ही GPRS वापरू शकतो.
बघा, जीपीआरएस लावायचा असेल तर कुठे जायचं आहे आणि कुठे आहात,
तिथलं लोकेशन माहीत असायला हवं.
ठीक आहे? तुम्ही जोपर्यंत तुमचे सध्याचे लोकेशन टाकत नाही
तोपर्यंत आजच्या तंत्रज्ञानाने तुम्हाला मदत करण्यास सक्षम
नाही.
त्याचप्रमाणे कुणाला फोन करून रस्ता विचारला तर तो विचारेल की
तू आता कुठे आहेस?
तसेच, कुठेतरी जायचं असल्यास तुम्हाला तुमचे सध्याचे लोकेशन
माहित असणे आवश्यक आहे.
त्यानंतरच कॅब ड्रायव्हर पोहोचू शकणार आहे.
कोणतेही तंत्रज्ञान आपल्याला मदत करू शकेल.
कधी? जेव्हा तुम्हाला तुमचे वास्तविक ठिकाण, सध्याचे ठिकाण
कळेल.
तुम्ही जेव्हा सफळतेच्या मार्गावर जायच्या असाल तेव्हा, दोन
गोष्टी जाणून घेण्याची गरज असते.
कुठे जायचं आहे?
आणि तू आता कुठे आहेस?
कुठेही असो तरी, तुम्हाला योग्य मार्गदर्शन मिळतील.
आणि जेवढे तुम्ही जाऊ इच्छित असाल, तेवढे तुम्हाला योग्य
मार्ग मिळणार आहे.
आपण पहिल्यांदाच, आपला वेळ आणि ऊर्जा वापरून आपली वर्तमान
स्थिती स्वीकारा जर आपण ट्रॅकवर अग्रसर होऊ इच्छित असाल तर.
तुम्हाला याच्यावरती जाण्याची असलेली चुक जाण्याची गरज आहे.
तुम्हाला आणखी जाणून नाही की तुम्ही कोणत्या मार्गावर जायचा
आहात.
तुम्ही चुकीच्या वाटेवर आहात.
तुम्हाला योग्य ठिकाण कशाला जायचं आहे हे माहित असावं लागतं,
आणि तुम्ही कुठे आहात हे समजायचं आवश्यक आहे.
जर तुम्ही हे एक तज्ज्ञाला सांगता तो तुमच्याला योग्य
मार्गदर्शन देणार आणि तुमच्याकडे योग्य वेळ आणि ऊर्जा येईल.
आपल्याकडे जी ऊर्जा आणि वेळ आहे, किंवा आपण कुठे आहात, ज्या
समाजात आहात, जिथे जायचे आहे, तिथून जाण्याचा मार्ग नाही हे
आपल्याला माहित असले पाहिजे.
तिथून जाण्यासाठी मार्ग नाही.
दिल्लीला जाणारी ट्रेन पकडायची असेल तर स्टेशनवर जावं लागेल.
कुठेतरी जावं लागेल.
कुठल्या तरी स्टेशनवर जावं लागेल.
जर तुम्ही स्टेशनला नाही पोहोचलं तर कुठेही जाण्यासाठी ट्रेन
पकडण्याची शक्यता नाही.
त्यामुळे आधी योग्य स्थानावर जाणं आवश्यक आहे.
आपल्यासाठी योग्य ठिकाणी पोहोचणे खूप महत्वाचे आहे.
त्यामुळे आधी तुम्ही तुमचे जमिनीवरील वास्तव स्वीकारा, मग
प्लॅन करा आणि मग पोपटासारखे बोलून तुमची ऊर्जा आणि वेळ
संपवायचा आहे.
अथवा तुम्ही तो जतन करू इच्छिता, तो योग्य रीतीने वापरा आणि
शीर्ष स्तरात पोहोचण्यासाठी तयार राहा.
आपण करू शकता
तुमच्या व्यवसायात, ही गोष्ट तुमच्यासाठी खूप मदतगार असेल.
आणि माझं दुसरं उदाहरण, ज्या कावळ्यांनी तुमच्या वळणावर
सापडलेल्या आणि पक्ष्यांच्या शांततेला त्रास देतात,
त्यांच्यासोबत तुमचा वेळ आणि शक्ती वाया घालवायची गरज नाही.
तुम्ही तुमच्या वाटेवर चालत राहा, ते स्वतःच तुमच्यावरून
जातील.
ते किती दिवस तुमचा पाठलाग करतील?
जेव्हा ऑक्सिजनची पातळी संपेल, तेव्हा ते स्वतःप्रकारे खाली
पडतील.
आपण आपल्यावर लक्ष केंद्रित करा, आपल्यावर विश्वास ठेवा,
आपल्या वास्तविकतेवर लक्ष द्या, आपल्या ध्येयावर लक्ष
केंद्रित करा आणि आपल्या योग्य ऊर्जेवर, आपल्या सर्व ऊर्जेवर
आणि योग्य मार्गावर वापर करा आणि आपले ध्येय साधा आणि आपले
उद्देश्य पूर्ण करा.
आणि जर तुम्ही हा प्रक्रियेत करत असाल तर तुम्ही हे करू शकता.
माझी गणना करा.
मी माझ्या सर्व सहकार्यांना हा संदेश पोहोचवण्याची खात्री
घेतली आहे.