सर्वांना नमस्कार, तुम्हा सर्वांना गुड मॉर्निंग.
हा विनीत गौतम आहे, तुझा ट्रेनर, तुझा प्रशिक्षक आणि आजचा
खरं तर, मी त्याबद्दल बोलत आहे
मार्केटिंगचे महत्त्व
कोणाच्याही वाढीसाठी
चिंता आणि मार्केटिंग म्हणजे नेमके काय?
मार्केटिंग म्हणजे काय? मार्केटिंगची सामग्री काय आहे?
संकल्पना काय आहे?
मजकुराआधी ची संकल्पना काय आहे?
तर कोणत्याही गोष्टीची मूळ संकल्पना
मार्केटिंगमध्ये वाढ होत आहे
आमच्या उत्पादनाची जाहिरात करणे किंवा जाहिरातीवरील शेवटच्या
व्हिडिओमध्ये देखील
व्यावहारिक बाटी करी किकिसी बी कॉन्सेप्ट को
सामग्री को उत्पादन कंपनी
केसला आणखी एक महत्वाची जाहिरात करा
प्रचार कसा करावा किंवा
उस्मे प्रमोशन विभाग उर्वरित विपणन संघ निवडू शकतो किंवा
हे मार्केटिंग एखाद्या व्यक्तीचे आहे जेव्हा एक आहे परंतु मी
हे कदाचित व्यवस्थापक असू शकतात का?
मार्केटिंग टीम लीडर
टेलिकॉलर मार्केटिंग एक्झिक्युटिव्ह
टेलिकाऊन्सेलर समुपदेशक जर आम्ही मुख्य टीमवर्कची टीम असू तर
ए एक उच्च-स्तरीय की जो मार्केटिंग मी मे बेसिक लेव्हल की बात
करूं.
कसं आहे? आम्ही मोशन होटासाठी ग्राउंड लेव्हल पेमेंट करू
स्ट्रॅटेजी मेकर जो एक प्रकारे व्यापलेला आहे
विपणन करणे हे एक विपणन आहे
के टॉप मॅनेजमेंट हे स्ट्रॅटेजिक साठी मटेरियल आहे.
अर्थातच, पण
जो एजीएम येथे एक
जो अलविका एजीएम ए
जो एक पेनी मार्केटिंग स्ट्रॅटेजी कोजो व्यवस्थापक केली जेम्स
केली
कराटेला ग्राऊंड लेव्हल पे द्या
बॉसी चीसी होती ए बॉसी चीसी होती ए
निप्पी टीमने कियाची निवड केली
किटिन सामर्थ्य राकी एक चावी बरे करते किंवा
जार ए किंवा क्या टार्गेटवर आमची ताकद काय गुंतवणूक आहे करने
जार ए होय, माझ्याकडे प्रशिक्षक आहे
एपीसीओ प्लॅनमध्ये कर्ण होता अप प्रमोशन किलीवर चर्चा होऊ शकते
जो वेगवेगळ्या प्रकारे वापरतो कर्ने वाले हैं
उसका खर्च क्या हैं
किंवा कहा कितना खरज करने जार ए या उससे क्या फ निकाल की लेन
वाले हैं
आपण किती गुंतवणूक करणार आहात आणि
त्या गुंतवणुकीतून संस्थेच्या व्यवस्थेसाठी आपल्याला नेमके
किती मिळणार आहे
ये भी आपको अपनी प्रेझेंटेशन प्रोजेक्ट प्रेझेंटेशन मुळे कर्ण
पडता है समजावून सांगता येईल
प्रमोशन खरं तर मी प्रमोशन या विषयावर बोलत आहे फक्त एक किंवा
आमचं प्रेझेंटेशन कळीचा ठरू शकतं
सिस्टम की
जीएम स्तरावरील सीईओ स्तराचे एमडी उपाध्यक्ष
माइंड कोच म्हणून जुकी मूल्यांकन कट अप कॅसेट सह बॉस थोडे
चांगले आहेत.
मी म्हणू शकतो
सजग मन म्हणून कळीचा
तुम्ही प्रकल्पाची चावी समजावून सांगत आहात.
होय स्ट्रॅटेजी अ प्लस-माइनस कर्ने का कम कॉन्शियस माइंड का है
वर वाह पे समजावून सांगा कर रहे हैं किंवा
बॉस म्हणजे समारा अप्काजू चेतन मन म्हणजे विभागप्रमुख
तेथे शरीराला विभागसजग मन असू शकते
हे एक्सटी बोला सक्रिय किंवा विभागप्रमुख
विभागप्रमुख जागरूक मनाला जो बनवायचे होते
सूचना डेटा ए किंवा अवचेतन मानसिक सूचना को कार्टाचे अनुसरण
करा, परंतु उच्चारण कार वर कार्य करते
अवचेतन मन अ
जेसीला सहज पणे युद्ध करण्यासाठी एक प्रमुख निकी कर्ता एक
मुख्य तळ टीजी का अप को लॉजिकल पुरावा टाकतो.
कर्ण पडता है हे ते समजावून सांगू शकतात
तीच रणनीती तिथेही राबवली जाणार आहे.
तसेच एक
की जो
सजग मन तुम्ही एखादा प्रकल्प आराखडा तयार करा, युद्ध करा आणि
त्या योजना समजावून सांगा
निक ने युद्धासाठी निक टीमच्या हेअर करीला चावीवर ठेवले
४०,००० कालिया ते ४०,००० कही पर्यंत एक अतिशय टीम लीडर
कर्ण पडता है समजावून सांगा
मार्केटिंग केल्यावर एक डोअर टेलिकलर लिआ एक डो काऊन्सेलर लिआ
ने आपल्याला किंवा कासेला नेले
खर्च को आहे
कर रहे हैं तुम्हाला समजावून सांगायचे आहे का?
किंवा तार्किकदृष्ट्या पुराव्याला कार्पाटा ची आवश्यकता असते.
अहो, हे उच्च व्यवस्थापन आहे.
सह-स्वीकारकर्ता आहे
जी आणि कालिया फंड होता नेही किया जया ला शांत कासे करेनची
अनुभूती
तर ही एक रणनीती आहे मुख्य व्यवस्थापन की विपणन हे
अंतर्गतदृष्ट्या एक ठोस धोरण आहे
जो प्रमोशन के बॅक साइड मेजर चित्ता
काय
काका प्रमुख सामाजिक उपक्रम आयटी निकर्णी है
फक्त माझे घर आरडब्ल्यूएस सोसायट्या तेथे कॅरेनचे व्यवस्थापन
करू शकतात किंवा एक आनंदी कार्यक्रम व्यवस्थापित करू शकतात
निका पेपर नाहा पत्रकांची जाहिरात करू शकतो जेव्हा बाजार
करणला किकोस्टिन या पत्रकाचे वितरण करतो होय, वितरण ासाठी
एकतर किंमत मोजावी लागते
आजारी, होय, निकोलाय अल्लाह, मी अगदी उत्कृष्ट कर्ण पदयाग
देखील उभा करतो
आमचे डब्ल्यूएस करेनच्या क्रियाकलाप करू शकतात
किटणे सदस्य वापर होगी किंवा
काकांच्या घराला मागे पडण्यासाठी गोष्टींची आवश्यकता असू शकते
होर्डिंग्ज, बॅनर, कॅनोपी;
रिची आहे का?
जो, ठीक आहे केळी, पण मला मिळालं नाहीतर आपण आगर करू शकतो
आमच्या आधी असलेल्या एका टीमच्या सदस्यांसाठी लागटी टू अनकी
कॉस्ट किटना पाढी ही एक पॅनिक आहे आम्ही व्यापार मेळावे, एक
लग्राहा एज्युकेशन फेअर लग्राहा
वहाबला के कुछ छोटा आहे
सॉफ्ट सलिना चाटा किंवा
वहापी प्रति बहुतेक कर्ण चाटा तीन दिवस चार दिवस कालिया हा
पुढचा प्लॅन किकोस्टिन होता किकोस्टिन होता किया
काय, अकी येथे एका चावीसाठी सर्वात जास्त प्रेक्षक आहेत.
जो. उर्फ ग्राहक एक
तुम्ही जे काही बोलणार आहात ते काका कुछला एके म्हणून पगार
द्या.
अकी मॅनेजमेंट ला कामावर घेईल हीच गोष्ट एक पो-ओके ए केके
देना व्हॅलीन ए
केक्यू जस्ट पोझिशन आनंदी रहा एक हॉटेल होते.
आम्ही एक ऑपरेट करू
त्यामुळे त्यांना नेमके काय चुकीचे आणि काय बरोबर याची जाणीव
असते.
पण जे लवकरच देत आहेत कारण काळानुरूप काही बदल आधीच झालेले
आहेत
त्यांनाही या गोष्टीची जाणीव आहे.
ते विचार करतील
पण काही चिमण्या
किंवा खराब वेळ योजना कर्ण एक की अप कव्हर मोजणी क्रियाकलाप
कर्ण वाले किंवा समलैंगिक समलिंगी एक गरीब अहवाल करणी पार्टी
एक गुरुकिल्ली आहे
किर्बी खरंच हो, पण मी माझा निधी मंजूर केला, करेलिया
तर करीनला कार्पे तयार करण्यासाठी आमच्याकडे असलेला निकाल
मिळवा.
मी एक आहे
तर या सर्व गोष्टी हा भाग आहे की आमचे कलेक्शन वेगवेगळ्या
प्रकारे मी जाहिराती करतो
त्यामुळे या सर्व गोष्टी आपण अतिशय गांभीर्याने करायला हव्यात
मोठी चावी काय करायची? मी एक वाईट कराटा चावी आहे
एसजीएम किंवा मॅनेजरने एका पैशाच्या टीममध्ये करिनला संगनमत
केले
संघ म्हणतो आधीच किंवा एकूण ४० ५० सदस्य
जो, बांदा प्रमुख कऱ्हा एसजीएम म्हणून
जोकी जीएम को रिपोर्ट करेगा डीजीएम को जीएम को रिपोर्ट करेगा
एसजीएम म्हणून
केस स्ट्रॅटेजी 4050 सदस्य खर्च पॅरामाऊंट किंवा
कप्पा व्यवसाय उत्पादन करीन ए
उस्कोने कर्णाला योग्य ठरवले
ज्युरी किंवा तार्किकदृष्ट्या शाळा
करीनला समजावून सांगा करीनला एक घोट समजावून सांगा की मी चहा
कसा ठेवतो मुख्य नाणे म्हणजे सुनीला फक्त
कॅरेन होण्यासाठी किल्ली अप आहे आणि लोक फक्त तुमचे ऐकणार
आहेत.
नाही नाही
किंवा एक पेजाबत करीन प्रेझेंटेशन की माझ्या दोन्ही
सादरीकरणाचा महाल की बात किया एक सामान्य प्रेझेंटेशन टॉप ए
अप्को किसी बी टॉपिक निवडा कोणते लोक येथे आहेत
किसी बी टॉपिक पे प्रेझेंटेशन पे जर प्रेझेंटेशन पे असेल तर
कोणत्या लोकांवर लक्ष केंद्रित केले जाते
पण आपण इथे प्रोफेशनल प्रेझेंटेशन आहोत का? मी प्रश्न विचारत
आहे.
विपणन वैयक्तिक:
नाही म्हणून त्रास होत आहे का? उत्तम सादरीकरण कौशल्य आहे का?
तुमचे सादरीकरण कौशल्य तुमच्या करिअरच्या वाढीत अडथळा आणत आहे
का? हो! हो! हा प्रश्न स्वत:ला विचारा.
हा प्रश्न स्वत:ला विचारा.
तुमचे संवाद कौशल्य, सार्वजनिक बोलण्याचे कौशल्य, सादरीकरण
कौशल्य हे सकारात्मक दृष्टिकोन नसल्यामुळे तुमचा आत्मविश्वास
कमी आहे का?
या सर्व गोष्टींमध्ये अडथळा येत आहे.
या सर्व गोष्टी तुम्हाला तुमच्या करिअरमध्ये त्रास देत आहेत.
तुम्ही फक्त दु:ख भोगत आहात बाबा.
हा प्रश्न स्वत:ला विचारा.
5 वर्षांपूर्वी जेव्हा तुम्ही तुमच्या करिअरला सुरुवात केली
होती, किंवा तुम्ही त्या स्तरावर कुठेही असाल, तेव्हा तुम्ही
पुढच्या 5 वर्षांचे प्लॅनिंग केले होते.
मग, आपण ते लक्ष्य साध्य केले आहे की काही कमी आहे? आणि जर
काही चुकत असेल तर त्यात मी समजावून सांगितलेले मुद्दे,
प्रेझेंटेशन स्किल, पब्लिक स्पीकिंग, बॉडी लँग्वेज, पॉझिटिव्ह
अॅटिट्यूड, कॉन्फिडन्स हे ५ अतिशय प्रामाणिक मुद्दे आहेत.
मग, असा काही मुद्दा आहे का जो आपल्या करिअरच्या प्रमोशनमध्ये
अडथळा आणत आहे? काही अडथळा आहे का? या गोष्टी तुम्हाला त्रास
देत आहेत.
या गोष्टी तुम्हाला सुपर बनवणार नाहीत. सुपर असण्याच्या
ठिकाणी तुम्हाला त्रास होत असतो.
तुम्ही थोर बाबा नाही.
तू फक्त चांगला आहेस.
मग, चांगल्याकडून थोराकडे जाण्याचा तुमचा मानस आहे का?
तुम्ही सुपर बनू इच्छिता का? दु:खाच्या ठिकाणी सुपर यश
मिळवायचे आहे की नाही?
आणि त्यांचं महत्त्व, खरं सांगायचं तर तुम्ही स्वत:ला विचारत
असाल, प्रामाणिकपणे स्वत:ला विचारत असाल तर उत्तर तुमच्याकडे
आहे.
ही गोष्ट तुम्हाला चांगली ठाऊक आहे.
बघा, मी नेहमी म्हणतो की तुम्हाला तुमचा प्लस आणि माइनस,
पॉझिटिव्ह आणि निगेटिव्ह जितका चांगला माहित आहे, तेवढं
तुमच्यापेक्षा चांगलं कुणालाच माहित नाही.
जर तुम्ही प्रामाणिक असाल तर.
आणि जर तुम्ही स्वत:शी प्रामाणिक नसाल तर तुम्ही स्वत:ला फसवत
आहात.
जोपर्यंत तुम्ही स्वत:ला स्वीकारत नाही, तोपर्यंत तुम्ही पुढे
जाणार नाही.
तुम्ही काहीही असाल, कुठेही असाल, कार्यक्षमता असो वा कमतरता,
जोपर्यंत तुम्ही दोन्ही स्वीकारत नाही, तोपर्यंत तुम्ही
कार्यक्षमतेचा सकारात्मक वापर करू शकता, पण तुमच्याकडे जी
कार्यक्षमता आहे, ती आजच्या स्पर्धेत तुम्हाला वरच्या पातळीवर
नेण्यासाठी पुरेशी आहे का?
जग?
जेव्हा तुम्ही रोज काम करत असाल, शेतात जात असाल, लोकांना
भेटत असाल, तेव्हा तुम्हाला आत्तापर्यंत कळलं असेल की तुमची
इथे कमतरता आहे.
आणि ही कमतरता तुमच्यात काही गोष्टींमध्ये असते, ती गोष्ट
तुमच्या मार्गात अडथळा ठरते.
तुम्ही तुमच्या यशात अडथळा म्हणून काम करत आहात.
आणि मार्केटिंग पर्सन म्हणून प्रेझेंटेशन स्किल, तुम्ही काय
बोलत आहात, आम्ही शाळा किंवा कॉलेज लेव्हलबद्दल बोलत नाही,
तुम्ही कुठल्याही विषयावर काही बोलत आहात, एन्जॉय केला आणि
आलात.
तिथं त्याचं लक्ष फक्त एकाच ठिकाणी असतं.
जेव्हा तुम्ही बंदूक चालवण्याचा सराव करत असता, तेव्हा समोर
कोणीही मरणार नाही.
जेव्हा तुम्ही उद्यानात गाडी चालवायला शिकत असता, तेव्हा समोर
कोणीच नसतं आणि तुमच्या शेजारी एक ट्रेनर बसलेला असतो जो
तुमची काळजी घेईल. तर, दोन्ही परिस्थितीत, जेव्हा आपण कार
घेऊन रस्त्यावर उतरता आणि जेव्हा आपण गाडी चालवायला शिकत असता
गाडी, ड्रायव्हिंग सीटवर बसलो असलो तरी परिस्थिती पूर्णपणे
वेगळी असते.
पूर्णपणे वेगळं.
तर, तुम्ही आत्तापर्यंत जे प्रेझेंटेशन स्किल घेतले आहे, ते
तुम्ही अशा प्रकारे शिकता, तुम्ही ड्रायव्हिंग सीटवर बसलेले
आहात असे समजा, पण तुम्ही प्रत्यक्षात रस्त्यावर नाही, जिथे
पब्लिक आहे, तिथे ब्रेक लावण्याची गरज नाही, कुणाचा तरी जीव
जाऊ शकतो
कुणाचा तरी जीव. किंवा, जर तुम्ही जास्त ब्रेक लावला तर मागची
गाडी तुमच्यावर येईल.
तरीही एक समस्या आहे.
त्यामुळे यात जो समतोल साधायचा आहे, गाडी चालवायला शिकणं ही
वेगळी गोष्ट आहे, ती सार्वजनिक गुणवत्ता आहे. पण, गाडी
चालवताना जो बॅलन्स तयार होतो, की ब्रेक लावावा लागतो,
साधारणपणे ब्रेक लावायला सांगितला जातो, पण मिळेल तेव्हा.
रस्त्यावर उतरताना याला अनुभव म्हणतात, ब्रेक किती लावायचा,
याचे मूल्यमापन करावे लागते.
आणि ही गोष्ट अनुभवातून येते.
आणि प्रोफेशनल ट्रेनिंगमध्ये आम्ही त्या गोष्टीबद्दल बोलत
असतो.
आता मी ज्या प्रेझेंटेशनबद्दल बोलत आहे, ते प्रेझेंटेशन
टार्गेट ओरिएंटेड आहे.
तुमच्या शाळेच्या प्रेझेंटेशनमध्ये तुम्हाला गुण मिळाले,
मिळाले नाहीत, हरकत नाही.
पण, इथल्या प्रेझेंटेशनमध्ये योग्य प्रकारे दिल्यास प्रोजेक्ट
जाईल.
तुमची नोकरीही जाऊ शकते.
काहीही होऊ शकतं.
हे खूप गंभीर आहे.
तर, जेव्हा लक्ष्य गंभीर असते,
मग सूक्ष्म पातळीवरही गंभीर व्हायला हवं.
केवळ सादरीकरणाचे मुद्दे पाहण्याची गरज नाही.
समोरच्या व्यक्तीला तार्किकदृष्ट्या मुद्दे सिद्ध करावे
लागतात.
आणि ते तुमचेच लोक आहेत.
पण, तुम्ही स्वत:च्या लोकांसमोर सिद्ध केले तरच तुम्ही
सर्वसामान्यांसमोर स्वत:ला सिद्ध करू शकाल.
हो।
त्यामुळे आता जर मी प्रेझेंटेशनबद्दल बोलणार आहे, तर तसं नाही.
सैद्धांतिक विभागात आपण जे काही मुद्दे बोललो आहोत, त्या सर्व
गोष्टींची आता गरज आहे.
ते लागू करावे लागतात.
आम्ही फक्त डोळ्यांच्या संपर्काबद्दल बोललो.
आता येथे आपण जाणून घेणार आहोत की, डोळ्यांचा संपर्क असो वा
नसो, गुण कापले जाणार नाहीत.
समोरची व्यक्ती म्हणेल, की तो डोळे जोडून बोलत नाहीये.
याचा अर्थ त्याला आत्मविश्वास नाही.
ती कापली जाते.
तुमचा प्रोजेक्ट अजिबात नाही हे आम्हाला कळेल.
ते म्हणाले, ठीक आहे.
काम पूर्ण झाले आहे.
तर, आता तुम्ही इथे आहात.
उदाहरणार्थ, कबीर आणि तुळशी या दोन गोष्टी आपण शालेय स्तरावर
वाचतो.
आणि आम्ही कशावर विश्वास ठेवला?
होय, त्यांना २ गुण, ३ गुण मिळतील असा आमचा विश्वास होता.
आपल्या मनात त्याचे महत्त्व फक्त ३-४ गुणांपर्यंतच असते.
हो।
पण आध्यात्मिक जीवनात जेव्हा आपण त्या दोघांचे मोल समजून
घेतो, तेव्हा आपल्याला कळते की इथून जीवनाची व्याख्या केली
जात आहे.
या दोघांच्या माध्यमातून जीवनाचा संदेश दिला जात आहे.
समजत असेल तर त्यापलीकडे जा.
आणि समजत नसेल तर गोल-गोल फिरत राहा.
हो।
आशय तसाच आहे.
तिथे तू २-३ गुणांसाठी वाचत होतास.
पण इथे तोच मजकूर.
आता आत गेल्यावर खरा विषय समजतो.
आणि इथे जीवनाची रचना केली जात आहे.
ज्यात मी तुम्हाला सांगतो, दहावी, बारावीपर्यंत, ग्रॅज्युएशन
लेव्हलपर्यंत, इंग्लिश लेव्हल, कम्युनिकेशन लेव्हल किंवा
लेखीलेव्हल, ठीक आहे.
पण जेव्हा तुम्ही त्या विषयात प्रावीण्य मिळवण्यासाठी जाल,
तिथे बर् याच गोष्टी ठीक नाहीत कारण आपण त्या विषयाचे मास्टर
बनणार आहात
तर त्या विषयाचा अंतर्गत विषय
ज्याला एक्स भाग म्हणतात
हे समजून घेणे
आता तुमच्यासाठी आवश्यक बनते
त्याचप्रमाणे आता प्रेझेंटेशन
हे व्यावसायिकदृष्ट्या समजून घ्या
मी तुम्हाला एक उदाहरण देईन.
तुम्ही म्हणाल की दहावी, बारावी आणि पीजी लेव्हलचे इंग्रजी
सारखेच आहे
नाही, तसे नाही
आम्ही मुलांना म्हणतो की आम्ही सर्व काही समजावून सांगू शकत
नाही.
आम्ही म्हणतो, हो, ठीक आहे
पण जेव्हा वडीलधाऱ्यांनी म्हटलं की, नाही, हे बरोबर नाही,
तेव्हा तसं होणार नाही
आता मुलगा म्हणेल, तू मला ठीक म्हणालीस
तो म्हणेल, बेटा, तुझ्या पातळीपर्यंत ठीक होतं
तुमच्या पातळीपर्यंत ठीक होतं, पण आता ठीक नाही
मी एक वाक्य म्हणालो
ते इंग्रजीचे शिक्षक आहेत
आणि तो इंग्रजीचा शिक्षक आहे
मी म्हणतोय, तुम्ही बाहेर जा आणि 100% लोकांना विचाराल की
दोन्ही वाक्ये एकच आहेत
दोघांचाही अर्थ एकच आहे
ते इंग्रजीचे शिक्षक आहेत
आणि तो इंग्रजीचा शिक्षक आहे
लोक म्हणतील की दोघांचा अर्थ एकच आहे आणि दोन्ही वाक्ये एकच
आहेत
पण कुठल्या स्तरापर्यंत?
दहावीपर्यंत
बारावीपर्यंत
पीजी स्तरापर्यंत
जेव्हा तुम्ही इंग्रजीत मास्टरला जाता
आणि प्रत्येकजण प्रभुत्व मिळवणार नाही
इतर क्षेत्रांतील व्यावसायिक आहेत
त्यांना इंग्रजीतही प्रभुत्व येत नाही
ते ही योग्य रितीने करत आहेत
मी तुला का सांगतोय? मी तुला नंतर सांगेन.
त्यामुळे मास्टरकडे गेल्यावर कळेल की एक वाक्य चुकीचे आहे
दोन्ही बरोबर नाहीत
आता तुम्ही म्हणाल, हे कसं घडलं? दहावीपर्यंत ते बरोबर होते
बारावीपर्यंत ते बरोबर होते
पीजी स्तरापर्यंत ते योग्यही होते
सर्वसामान्यांसाठी सीए, डॉक्टर, इंजिनीअर, वकील
ते आजही त्या सर्वांसाठी योग्य आहे
पण जेव्हा एखादा उमेदवार इंग्रजीमध्ये प्रभुत्व मिळवणार होता
हे त्याच्यासाठी चुकीचे होते
तो एका विशिष्ट क्षेत्रातील तज्ज्ञ होणार आहे
आणि मी हे म्हणत आहे कारण
जेव्हा आपण विपणन व्यावसायिक आहात
आपल्यासाठी सादरीकरणाचा अर्थ
सामान्य सादरीकरणापेक्षा खूप वेगळे असणार आहे
कारण मार्केटिंग करणारे लोक
त्यांचे जाहीर भाषण आणि सादरीकरण
म्हणजे व्यवसाय
व्यवसाय म्हणाल तर
ते संस्थेचे प्रतिनिधी आहेत ते चेहरा आहेत
ते कंपनीचा चेहरा, संस्थेचा चेहरा आहेत
ते जे काही प्रचार करत आहेत
सर्वप्रथम जनतेकडे कोण जाते?
मार्केटिंग करणारे लोक जातात त्यामुळे त्यांचे प्रेझेंटेशन
फक्त त्यांचेच नसते
जसे तुम्ही एखाद्या राज्यातून काही बोलत असता तेव्हा तुम्ही
तुम्ही नाही, तुम्ही राज्याचे प्रतिनिधी आहात
त्याचप्रमाणे मार्केटिंग करणारी माणसे ही व्यवस्था, संस्था आहे
ते कंपनीचे प्रतिनिधी आहेत, चेहरा आहेत
ते जे काही करतात, चांगलं असो वा वाईट.
ते स्वत:च्या व्यवस्थेची प्रतिमा बनवत नाहीत
किंवा त्या संस्थेची बिघाड.
मध्यंतरी ते ते करत असतात
पण त्यांची प्रतिमा लहान आहे
ते प्रतिनिधी आहेत
मी त्या इंग्रज व्यक्तीकडे येईन जो म्हणत होता
बघा, सामान्यपणे काय होतं, मी तुला सांगितलं तर
तुम्ही १०० ग्रॅम सोने घेतले
आपण त्याचे 50 ग्रॅमचे दोन तुकडे केले
आता ते सोनं आहे
तुम्ही त्याचे २५ ग्रॅमचे चार तुकडे केले
आता ते सोनं आहे
आता तुम्ही त्याचे १० ग्रॅमचे १० तुकडे केलेत
आता ते सोनं आहे
तू त्याचे २०, ३० तुकडे केलेस
पण आताही सर्व भाग शुद्ध सोन्याचे आहेत
त्याचप्रमाणे, जेव्हा आपण वरच्या स्तरावर वाक्याचे मूल्यांकन
करता
त्यामुळे थीम नव्हे, तर रिअल सीन पाहायला मिळतो
काय होते ते
जेव्हा आपण वाक्य फॉरमॅट करत असता
तर प्रत्येक शब्दाबरोबर
वाक्य अर्थपूर्ण असावे
पहिला शब्द ते शेवटचा शब्द
वाक्य कुठेतरी निरर्थक झाले तर अर्थपूर्ण असावे
म्हणजे ते वाक्य बरोबर नाही
आता मी एक उदाहरण देईन.
मी पहिलं वाक्य घेत आहे
तो इंग्रज आहे
आता इथे वाक्य काय सांगतेय?
तो एक आहे
इथपर्यंत एक उत्साह संचारला होता
कुतूहल आहे
आता काय दिले जाते?
तो इंग्रज आहे
आता माणूस इंग्रजी कसा होऊ शकतो?
संभ्रम निर्माण झाला आहे
वाक्य निरर्थक वाटते
आता मी दुसरं वाक्य घेईन
हे वाक्य होते तो इंग्रजीचा शिक्षक आहे
जे इंग्रजीपर्यंत पोहोचताच निरर्थक झाले
दुसरे म्हणजे,
ते इंग्रजीचे शिक्षक आहेत
तू म्हणालीस
तो आहे
तो एक शिक्षक आहे
ते शिक्षक आहेत
आताही वाक्य अर्थपूर्ण आहे
आता प्रश्न निर्माण होतो
तो शिक्षक आहे पण कोणत्या विषयाचा आहे?
त्यामुळे इंग्रजीचे इंग्रजी वाक्य पूर्ण झाले
तो इंग्रजीचा शिक्षक आहे त्यामुळे सरासरी पातळीवर आपण पाहिलं
की तो इंग्रजीचा शिक्षक आहे
आम्ही म्हणालो ठीक आहे तो इंग्रजीचा शिक्षक आहे
आम्ही दोघांनाही एकाच श्रेणीत ठेवलं
त्याचप्रमाणे जर मी जनतेच्या बोलण्याबद्दल बोलणार आहे
किंवा जर मी सादरीकरण कौशल्याबद्दल बोलणार आहे
तर सामान्य वर्गात
जेव्हा आपण बोलतो तेव्हा विद्यार्थी कुठे बसले आहेत
गृहिणी बसल्या आहेत प्रोफेशनल्स बसले आहेत जनरल मिक्स
सामान्य वर्ग
तर त्यांच्यासाठी सादरीकरण
म्हणजे ते बाहेर जे काही बोलतात
ते टार्गेट ओरिएंटेड म्हणत नाहीत
पण कधी
व्यावसायिकांसाठी
मी प्रेझेंटेशनबद्दल बोलत आहे
त्यामुळे काहीतरी वेगळंच आहे
हे काहीतरी वेगळं आहे एक गोष्ट म्हणजे पोट भरण्यासाठी तुम्ही
अन्न खातो
काहीही आणि जेव्हा तुम्हाला भूक लागते
त्यामुळे भाज्यांमध्ये मीठ कमी असते
डाळीमध्ये जास्त असते
आम्हाला सुरवातीला माहित नाही
कारण आम्हाला भूक लागली आहे.
लक्ष केंद्रित केले जात नाही
आणि जिथे आमचे लक्ष आहे
आपणही तेच पाहतो
मी या खोलीत म्हणालो तर.
पाहा लाल रंग
तुम्ही 5 ठिकाणे पाहिली आहेत.
पण त्यानंतर मात्र
मी विचारलं
तू इथे म्हणालीस की हे आहे
पण मग मी विचारलं
तुला हिरवा दिसला का तो म्हणाला नाही तुला हिरवा दिसला नाही
कारण तुझे लक्ष लाल रंगावर होते
त्याचप्रमाणे भूक लागली की
आणि तुमचे लक्ष अन्नावर नाही.
तो उपासमारीवर आहे
अर्धे खाल्ल्यानंतर जेव्हा तुम्ही समाधानी असता
मग तू म्हणतोस मी तुला सांगतो.
हे सहसा प्रत्येक घरात घडते
मग तुम्ही म्हणता भाज्यांमध्ये मीठ कमी असतं
डाळीमध्ये जास्त असते
मग मॅडम म्हणाल्या तुम्ही अर्ध्यापेक्षा जास्त खाल्ले
मग तुम्हाला आठवतं की भाज्यांमध्ये मीठ कमी असतं त्यांना कोण
सांगणार?
त्यांना माहित आहे
की आत्तापर्यंत भुकेवर लक्ष केंद्रित केले होते
ते जे काही बोलतात त्यावर लक्ष केंद्रित केले होते
भूक कळत नाही आणि झोप कळत नाही
तुला भूक लागली होती तशीच मी आत्तापर्यंत म्हणत आहे.
भुकेवर लक्ष केंद्रित केले होते
आता तुमचे लक्ष प्रेझेंटेशनवर होते.
आता तुझं लक्ष,
जेव्हा पोट भरल्यानंतर तुम्ही जेवणाच्या गुणवत्तेबद्दल बोलू
लागलात,
आता नॉर्मल प्रेझेंटेशन शिकल्यानंतर,
जेव्हा तुम्ही व्यावसायिक क्षेत्रात येत असता,
आता प्रोफेशनल प्रेझेंटेशनचा विचार करावा लागेल.
तुम्ही ते कसे करू शकता?
बघा, तुम्ही असं म्हणू शकता की
आपण असे म्हणू शकता की
व्यावसायिक सादरीकरणावर आमच्यासाठी एक तासाचे व्याख्यान,
फक्त एका तासासाठी आहे.
हे शिकले तर संपूर्ण वर्ष वाचेल.
जे तू वर्षभर करू शकला नाहीस,
आज तुम्ही ते कराल.
आणि
तुम्हाला प्रतिसाद मिळणार आहे
जे गेल्या वर्षभरापासून प्रतीक्षेत होते.
तू जे स्वप्न साकार केलंआहेस,
तू वाट बघत होतीस, हिंमत होत नव्हतीस,
आणि तू धाडस करत होतीस,
तू ते करू शकला नाहीस,
तुम्ही इथे करू शकता.
जर आपण अधिवेशनात येथे असाल तर,
तू शिकण्याच्या वृत्तीने येतोस,
की इथे तुम्हाला काहीतरी नवीन शिकायचे आहे,
आणि तुम्ही तुमच्या समस्या सोबत घेऊन येता,
आणि जेव्हा जेव्हा आपण सत्रातून जात असाल,
तुम्ही त्याचे मूल्यमापन करा
तुम्ही इथे कोणती समस्या सोडवणार आहात,
जे तुम्हाला अधिवेशनात मिळत आहे,
तुम्ही या गोष्टी कुठे वापरणार आहात,
व्यावहारिकरित्या बाहेर.
हा सामान्य वर्ग नाही, हे सामान्य सत्र नाही,
हे व्यावसायिकांसाठी आहे.
तर तुम्हाला माहित असायला हवं
या सत्रातून तुम्ही कोणती समस्या सोडवणार आहात.
आपण प्रत्येक सत्राचे वर्गीकरण करता,
प्लॅनरमध्ये तुम्हाला सांगण्यात आलं होतं,
असे सांगितले जाईल,
अधिवेशन सक्रिय असतानाही.
आणि इथेही आम्ही प्लॅनिंग करत आहोत
त्यानुसार आमचे रेकॉर्डिंग, या रेकॉर्डिंगमध्ये, या
व्हिडिओमध्ये,
व्यावसायिकांना नेमक्या कोणत्या समस्या आहेत,
आणि आम्ही त्या गोष्टी सोडवण्याचा प्रयत्न करत आहोत.
तर तुम्ही त्या मानसिकतेतून जाता,
आणि एक व्हिडिओ पूर्ण केल्यानंतर,
तुम्ही फक्त जाऊन मूल्यमापन करा,
स्वत:ला प्रश्न विचारा,
तुम्हाला खरंच उपाय मिळत आहे की नाही? बघा, लक्ष केंद्रित
केलं नाही तर,
आणि नंतर नाही म्हणा,
काही उपाय नाही,
मग तो उपाय तुम्हाला कुठेही मिळणार नाही.
आपल्याला लक्ष केंद्रित करावे लागेल.
जोपर्यंत तुम्हाला तुमच्या समस्येची माहिती होत नाही,
उपाय विसरून जा.
तुम्हाला प्रॉब्लेम माहित आहे,
आणि जेव्हा आपण समाधानावर लक्ष केंद्रित करता,
पाहणे
जेव्हा मी एक वाक्य देतो,
भाषांतर करण्यासाठी,
किंवा जेव्हा मी एखादा विषय देतो,
की तुम्ही त्यावर म्हणता किंवा लिहिता,
आपल्या सत्रात, आपल्या वर्गात,
उमेदवार म्हणतात, मला माहित नाही,
मी ते करू शकलो नाही,
मला हे ऐकायचं नाहीये,
मला हे आवडत नाही, नाही.
आता तुम्ही म्हणाल,
ज्याला माहित नाही त्याला तू फासावर लटकवशील.
नाही, मला त्यांच्याकडून जाणून घ्यायचे आहे,
तुला काय माहित आहे,
आणि तुम्हाला काय माहित नाही.
जर तुम्ही म्हणत नसाल तर,
तेव्हा मला कळेल की तू शून्य आहेस.
जेव्हा तुम्ही शून्य नसता.
जेव्हा तुम्ही एखादे वाक्य बनवत असता,
तुमचे चार मुद्दे स्पष्ट आहेत,
एक मुद्दा गोंधळलेला आहे,
त्यामुळे मला त्या गोष्टीबद्दल विशेष जाणून घ्यायचे आहे.
त्यात सुधारणा केल्यास,
मग तू ठीक आहेस.
10% ची समस्या आहे.
तुम्ही १००% दाखवत आहात.
अशा लेखी विभागात,
किंवा सार्वजनिक भाषणात,
किंवा सादरीकरणात,
तुला माहित असायला हवं,
तुझी कमतरता कुठे आहे.
तुमचा नेमका प्रॉब्लेम कुठे आहे?
विद्यार्थ्यासारखा विचार करा,
पण १४-१२ वर्षांच्या विद्यार्थ्यासारखं नाही.
विद्यार्थी म्हणजे इच्छुक मी बोलत आहे,
एखादी गोष्ट शिकण्याची तयारी असणारी व्यक्ती.
त्या दृष्टिकोनातून विचार करा.
मी म्हटल्याप्रमाणे शिकण्याच्या वृत्तीने सत्रात या.
शिकण्याची वृत्ती आणि शिकण्याचा मूड.
ते मला शिकावं लागेल.
या समस्येने मला त्रास दिला आहे.
मला यावर तोडगा काढायचा आहे.
जर हे तुमचे समर्पण असेल तर,
तेव्हा तुम्हाला नक्कीच उपाय सापडेल.
तुम्ही एकाग्र राहाल.
तुम्हाला माहित आहे
जसे आपण अदृश्य परिच्छेद करतो,
टॉप लेव्हल,
एमबीए कॅट,
30 सेकंदात,
आम्हाला ६ ते ७०० चा मार्ग मिळतो,
एमबीए कॅट परीक्षा,
आणि त्यात,
तुमच्याकडे ५ मिनिटे आहेत,
६ ते ७०० शब्दांचा परिच्छेद समजून घ्यावा लागतो, शिवाय १०
प्रश्नांची उत्तरे द्यावी लागतात,
म्हणजे तुम्हाला प्रत्येक प्रश्नासाठी ३० सेकंद मिळाले आहेत,
ज्यामध्ये तुम्हाला परिच्छेद वाचावा लागेल.
आता आपण काय करायचं?
साधारणपणे शाळकरी मुले अभ्यास कसा करतात?
विचारांचा फरक मी तुम्हाला सांगत आहे.
तुमचे व्यक्तिमत्त्व तुमच्या विचारसरणीतून तयार होते.
तुमच्या विचारांची पातळी काय आहे?
अशा प्रकारे व्यक्तिमत्त्वाची रचना केली जाते.
तुमचे व्यक्तिमत्त्व डिझाईन केलेले आहे,
की तू वॉचमन बनशील,
किंवा इन्स्पेक्टर,
किंवा डीएसपी.
हे विचार करून केले जाते.
तुम्ही अकाउंटंट व्हाल,
आणि तू अकाउंटंट च राहणार आहेस,
नाहीतर तुम्ही सीए व्हाल.
अनेक B.Com.
उत्तीर्ण उमेदवार,
मला माहित आहे
दीड लाख पगारावर आहेत,
अकाऊंट क्षेत्रात काम करत आहेत.
आणि अनेकजण B.Com.
उत्तीर्ण विद्यार्थी १२ हजार पगारावर आहेत, खाते क्षेत्रात
कार्यरत आहेत.
बघा, टॅगची काळजी करू नका.
आपण आपली गुणवत्ता सुधारली पाहिजे.
जो B.Com घेत आहे.
दीड लाख पास करा,
त्याला सीए लेव्हलचे सर्व गुण माहित आहेत,
त्याला सगळं समजतं,
तो शिकला आहे,
त्याला पदवी मिळू शकली नाही.
पण तो मिळू शकला नाही तर हरकत नाही,
१५,०००, २०,००० लोकांच्या तुलनेत तो दीड लाखांच्या घरात
पोहोचला आहे.
त्यामुळे मला वाटतं, आधी त्याला वाटलं की तो ती पातळी गाठेल,
त्याने प्रयत्न केले,
कारवाई केली,
आणि तो त्या पातळीवर पोहोचला.
जे आश्चर्यकारक आहे.
सरासरी, जर आपण लोकांशी बोललो तर,
किती B.Com.
अकाऊंट क्षेत्रात पास होणार?
ते म्हणतील १५,०००, २०,०००.
सरासरी.
पण ती व्यक्ती दीड लाख घेत आहे.
होय, मला व्यावहारिकदृष्ट्या माहित आहे.
आणि जो देत आहे तो वेडा माणूस नाही.
त्या पातळीचे काम करून तो देत असतो.
म्हणून मी विचार करण्याबद्दल बोलत आहे,
की जेव्हा तुम्ही शालेय स्तरावर या गोष्टींचा विचार करता,
आणि आता तुम्ही ज्या पातळीवर विचार करत आहात,
जर दोन्ही स्तर समान असतील तर,
मग तुम्हाला एक प्रॉब्लेम आहे.
एक गंभीर समस्या.
तुम्ही तुमची विचारसरणी वरच्या पातळीवर घेऊन जाता,
ते अपडेट करा.
तू शालेय स्तराचा नाहीस.
हो
तुम्ही इच्छुक आहात.
तुम्ही शिकण्यासाठी आहात.
जरी, जेव्हा मुले शाळेत शिकतात,
त्यांचे ब्रीदवाक्य,
आम्ही अभ्यास कौशल्यांबद्दल बोलतो,
असे असावे की,
आज जो अध्याय शिकवला जाणार आहे,
शैक्षणिक नियोजकाला माहित आहे,
कोणता अभ्यास कोणत्या तारखेला केला जाणार आहे.
त्यामुळे क्लासला जाण्याआधी,
त्याने एकदा त्यातून जावे.
तो अध्याय एकदा वाचा.
निदान तुला तरी कळेल,
जिथे तुमची शंका आहे.
तुमचे लक्ष संपूर्ण अध्यायावर राहणार नाही.
त्या शंकांवर ते असेल.
आणि जेव्हा जेव्हा दुसरा ट्रेनर,
तुमचे शिक्षक, शिकवताना ते जेव्हा तिथे पोहोचतील,
मग तुम्ही तिथे पूर्ण लक्ष केंद्रित केले पाहिजे,
तुमची शंका दूर होत आहे की नाही.
जर ते मंजूर होत नसेल तर,
मग तुला माहित आहे की,
ही एक शंका आहे,
मग तुम्ही प्रश्न उपस्थित करू शकता.
पण प्रश्न तेव्हाच उपस्थित कराल जेव्हा,
जेव्हा तुम्ही पहिला अध्याय वाचला असेल.
तुम्हाला शंका माहित आहे.
तुला तुझी प्रॉब्लेम माहीत नाही, शंका कळत नाही,
मग प्रश्न कसा उपस्थित करणार?
आपण पूर्णपणे लक्ष केंद्रित करण्यास सक्षम नाही.
जेव्हा वाचशील,
तेव्हा तुम्हाला शंका कळेल.
जेव्हा तुम्हाला शंका कळेल,
मग फोकस डेव्हलप होईल.
आणि जेव्हा फोकस विकसित होईल,
मग त्यावर उपायही मिळेल.
कारण फोकस प्रॉब्लेम ओरिएंटेड नसावा.
समाधान उन्मुख
जेव्हा तुम्ही शंका घेऊन वर्गात गेलात तेव्हा मला हा
प्रॉब्लेम आहे, हा प्रॉब्लेम आहे असं रडायला तू तिथे गेला
नाहीस.
मी प्रेझेंटेशन देऊ शकत नाही, देऊ शकत नाही
मी देऊ शकत नाही
अरे, तुम्ही कोणत्या समस्यांमधून जाता आणि तुमचे मुद्दे
नोंदवता हे सांगता येत नाही आणि मग तिथे तुम्ही उपाय
शोधण्याचा प्रयत्न करता आणि जेव्हा मिळेल तेव्हा तुम्ही त्या
वेळी त्याची नोंद घ्याल
मी अदृश्य परिच्छेदाबद्दल बोलत होतो कारण शालेय स्तरावर असे
शिकवले जाते की प्रथम आपण एकदा, दोनदा, तीन वेळा परिच्छेद
वाचला आणि नंतर या प्रश्नाचे उत्तर द्या या प्रश्नाचे उत्तर
द्या की आपण एकदा परिच्छेद वाचला आहे त्यात काय होते,
दोनदा, तीन वेळा समजले, परीक्षेची वेळ संपेपर्यंत तुम्ही
उत्तर द्यायला तयार आहात, तुम्ही कोणत्याही प्रश्नाचे उत्तर
दिले की नाही, बेल वाजेपर्यंत आपण ज्या परिच्छेदाचे उत्तर
देणार आहात ते समजले आहे हे परीक्षकाला माहित नव्हते
मी टाइम प्लॅनिंगबद्दल बोलत आहे
आता मी एमबीएबद्दल बोलत आहे
कॅट पातळी, अदृश्य मार्ग
मी फक्त फोकस थिंकिंग वेगळे असावे याबद्दल बोलत आहे, इथे आपण
प्रशिक्षणात जे शिकवतो ते सांगितले जाते की आधी तुम्ही प्रश्न
वाचा, परिच्छेद वाचला नाही, प्रश्न वाचा आणि समजून घ्या आणि
मग तुमचा प्रश्न लक्षात घेऊन परिच्छेद वाचायला सुरुवात करा
पहिल्या किंवा दुसऱ्या ओळीत तुम्हाला उत्तर मिळेल जेव्हा
तुम्हाला प्रश्न कळेल जेव्हा तुम्ही गृहपाठ करून वर्गात जाणार
आहात तेव्हा तुम्हाला तुमची शंका कळेल जर तुम्हाला माहित असेल
की तुम्ही दखल घेतली आहे तर कदाचित पहिल्या पाच मिनिटांत
तुम्हाला उपाय मिळेल आणि आत
अशा प्रकारे तुम्हाला उत्तर मिळेल पण जेव्हा तुम्हाला तुमची
शंका कळेल तेव्हा तुम्हाला होमवर्क करावा लागेल म्हणून आता
मला एवढेच म्हणायचे आहे की जे अदृश्य पॅसेज शालेय
विद्यार्थ्यांनी केले होते आणि आता एमबीए कॅट व्यावसायिक
स्तरावर केले जात आहे
आधी ते परिच्छेद वाचत होते आता ते प्रश्न वाचत आहेत कारण वेळ
वाचतो विद्यार्थ्याने तीन वेळा परिच्छेद वाचला आहे आता समजा
त्याला दहा मिनिटे मिळाली आहेत त्याने परिच्छेद वाचण्यासाठी
पाच मिनिटे खर्च केली आहेत आणि त्याने दिली नाही
एका प्रश्नाचं उत्तर आता दुसरा फंडा लावला तर पाच मिनिटांत
अर्ध्या प्रश्नाचं उत्तर देऊ शकाल तर किमान दहा, पाचपैकी
तुमच्या उत्तरपत्रिकेत अर्ध्या प्रश्नाचं उत्तर देता येईल
प्रश्न विचारले जातील हो बघा ही शिकण्याची वृत्ती आहे ही
शिकण्याची प्रक्रिया आहे आणि येथे एक व्यावसायिक म्हणून
कृतीनुसार प्रतिक्रिया देण्यासाठी आपण कोणत्याही प्रकारच्या
व्यावसायिक परिणामाची अपेक्षा करू शकत नाही जेव्हा आपली
वृत्ती शाळकरी मुलांसारखी असते आपली शिकण्याची प्रक्रिया
शाळकरी मुलांसारखी असते तेव्हा परिणाम त्यांच्यासारखा असेल
आपल्याला अतिरिक्त काही अपेक्षा नसते
मी तुम्हाला अनेक उदाहरणांवरून सांगण्याचा प्रयत्न करत आहे की
आशय एकच आहे, तो फक्त दिसतो आहे पण खूप फरक आहे आणि समजून
घ्या की हा फरक तुम्ही स्वतःला वेगळा मानणार आहात मग जोपर्यंत
तुम्ही स्वीकारत नाही तोपर्यंत तुम्ही वेगळे व्हाल
मी जागतिक दर्जाचा व्यापारी लेखक होणार आहे किंवा होणार नाही
हे जर तुम्ही मान्य केले तर मी आहे हे तुम्ही मान्य करता आणि
अशा प्रकारची वृत्ती निर्माण होते, पण अशा प्रकारची माणसे काय
करतात, त्या गोष्टी तुम्ही स्वत: आत्मपरीक्षण करा, शिका.
तुम्ही म्हणताय
मला एक यशस्वी मार्केटिंग प्रोफेशनल व्हायचे आहे, म्हणून
बाजारातील जादूगार म्हणतात की तुम्ही त्यांना आपला आदर्श
मानता, ते प्रेझेंटेशन कसे देतात, त्यांच्यात काय विशेष आहे
जे आता आपल्याकडे नाही ही गोष्ट आपण लक्षात घेतली पाहिजे आणि
शिकली पाहिजे जेव्हा आपण आत असता तेव्हा आपण त्यांच्याकडून
शिकले पाहिजे
प्रशिक्षण सत्र मग ही गोष्ट सांगा की आपण एक यशस्वी
व्यावसायिक बनू शकता आपण स्वत: ला अधिक चांगल्या प्रकारे सादर
करू शकता जे आपण पाहतो ते आपण काय विकता ही एक मूलभूत गोष्ट
आहे आणि आपण जे दाखवता ते प्रेझेंटेशनद्वारे आहे जेणेकरून
प्रेझेंटेशन म्हणून कोण देणार आहे
सर्वप्रथम जर एखादा उमेदवार सिस्टीममधून बाहेर आला तर तुम्ही
मार्केटिंग प्रोफेशनल्स म्हणजे तुम्ही मार्केटिंग प्रोफेशनल्स
हा संस्थेचा चेहरा आहात, कंपन्या कुठलाही प्रोजेक्ट तुम्ही
कुठल्याही प्रॉडक्टचा चेहरा असाल तर तुम्ही ब्रँड अॅम्बेसेडर
आहात
आपण जे काही देत आहात त्याबद्दल सार्वजनिकरित्या प्रेझेंटेशन
देणे हे ब्रँड अॅम्बेसेडर आहेत लोक म्हणतात अमिताभ बच्चन
जेव्हा बोलत असता तेव्हा ते कुठेही असतात म्हणून आपण त्या
उत्पादनाचे ब्रँड अॅम्बेसेडर आहात, त्या अॅप, त्या कंपनीचे
ब्रँड अॅम्बेसेडर आहात;
तर तुम्ही स्वत:ला अशा प्रकारे सादर करा की तुम्ही प्रतिनिधी
आहात आणि तुमच्या सादरीकरणाचा अर्थ प्रतिक्रियेच्या स्वरूपात
आहे लोक सकारात्मक किंवा नकारात्मक प्रतिसाद देतील म्हणून
तुम्ही माझ्या आधीच्या कडे गेलात तर प्रेझेंटेशन स्किल्सबद्दल
मी आधीच चर्चा केली आहे
व्हिडिओ मग त्या सर्व गोष्टी साफ करण्यासाठी आपल्याकडे कोणते
मुद्दे आहेत
मी आधीच तिथे दिले आहे पण ज्या गोष्टी तुम्हाला लहान
मुलांप्रमाणे वापरण्याची गरज नाही त्यांना आता मोठ्यांप्रमाणे
वापरावे लागेल तुम्हाला त्या गोष्टी ंचा वापर व्यावसायिक
म्हणून करावा लागेल, आपले ध्येय साध्य करण्यासाठी, आपले ध्येय
गाठण्यासाठी, आपले वाढीचे ध्येय गाठण्यासाठी, म्हणून आपली
विचारसरणी वाढवा, ती मजबूत करा
समर्पण आणा आपण करू शकता आपण करू शकता आपण मुले नाही आपण
प्रौढ आहात आपण व्यावसायिक आहात परंतु जीवन ही एक शिकण्याची
प्रक्रिया आहे जी आपण 50 वर्षात शिकण्याचा विचार करू शकता
कोणतेही जीवन शिकण्यासाठी नाही जीवन ही एक संपूर्ण शिकण्याची
प्रक्रिया आहे म्हणून जर आपण आज काही शिकत असाल तर
तुम्ही स्वत:ला आनंदी करत आहात जी गोष्ट तुम्हाला
वर्षानुवर्षे त्रास देत आहे ती आज शिका आणि बघा तुम्हाला किती
आनंद मिळेल इतरांसाठी विचार करू नका संस्थेसाठी विचार करू नका
स्वत: विचार करा मी काय सांगतो आहे ते पहा
माझ्याकडे 5 प्रोफेशनल्स आहेत, सुमारे 55 वर्षे जुने
इन्स्टिट्यूटबद्दल बोलतात ते 55 वर्षांचे आहेत म्हणजे 2-4
वर्षे निवृत्ती ठीक आहे, आता मी विचारले की आपण आपले सादरीकरण
आणि संप्रेषण का सुधारत आहात, आपण हे का करीत आहात?
तुम्ही त्यांची व्यथा ऐकून घ्या
तो म्हणतो, सर, आम्ही आमच्या क्षेत्राचे मालक आहोत.
मी पाच वर्षांत निवृत्त झालो आहे, आपण कोणत्या स्तरावर आहोत
आम्हाला आमच्या क्षेत्रात चांगले ज्ञान आहे
पण मी एक छोटीशी गोष्ट सांगतो जेव्हा जेव्हा आपण कुठेतरी
भेटायला जातो
त्यामुळे फोनवर बोललो तरी चालेल
आणि तुम्ही शारीरिकरित्या गेलात तरी रिसेप्शनवर भेटणारी मुलगी
किंवा जेव्हा मुलगी फोन उचलते
तर जेव्हा ती इंग्रजीत चार ओळी बोलते
त्यामुळे आपण सगळेच आपला अजेंडा विसरतो
आपण आपला अजेंडा विसरतो
आम्ही तिच्या बोलण्यात हरवून जातो.
आम्ही तिच्या बॉसला वेड लावतो कारण आम्हाला खूप ज्ञान आहे
पण ती आपल्याला वेड लावते, ती आपल्याला चिंतेत टाकते.
तिच्या चेहऱ्यावरून मला काळजी वाटते.
अरे यार, मी या मुलीला पुन्हा भेटेन.
आणि ते काय म्हणत आहेत?
सर, तुम्ही आमच्यासाठी एवढंच करा.
ज्याचे उत्तर आम्ही आजपर्यंत देऊ शकलो नाही, त्याचे उत्तर
आम्हाला द्यायचे आहे.
याचे उत्तर द्यायला आम्हाला शिकवा
बघा, ती एक कडक मुलगी आहे.
वर्षानुवर्षे ती त्यांच्या हृदयात बसली आहे
ती कठोर मुलगी आहे.
आम्ही म्हणालो, आमच्यासाठी दोन दिवसांची नोकरी आहे.
सर, तुम्ही कशाबद्दल बोलत आहात? हे इतक्या हलक्यात घेऊ नका
मी म्हणालो, नाही, नाही, मी ते हलक्यात घेत नाहीये
आपल्या क्षेत्रात ज्या प्रकारचे ज्ञान आहे
मी तुला त्याबद्दल विचारलं तर तू मला नक्कीच काही गोष्टी
शिकवशील.
तुमच्यासाठी ते दोन दिवस असेल, माझ्यासाठी ते आयुष्यभर असेल
पण माझ्या क्षेत्रातही तेच आहे
पहिल्या भेटीत काय होते हे मला माहित आहे
दुसर् या मीटिंगमध्ये कशा प्रकारच्या गोष्टी घडतात, तिसऱ्या
मीटिंगमध्ये कोणत्या प्रकारच्या गोष्टी घडतात, आम्ही पहिल्या
मीटिंगमध्ये ही सामग्री विकसित करतो, आपण आपला कंटेंट ठेवाल,
आपल्याला उत्पादनाचे नाव माहित आहे, आपण ते ठेवाल.
दुसरी गोष्ट, संवाद, मग तो दूरध्वनी असो वा मॅन्युअल, पण इथे
आम्ही दोन सत्रांबद्दल बोलत आहोत, पण ते वर्षानुवर्षे ही
गोष्ट घेऊन जात आहेत.
तुमच्यासोबत अशा काही गोष्टी असतील ज्या तुम्ही वर्षानुवर्षे
बाळगत आहात, पण त्यावर उपाय मिळत नाहीये.
अनेक जण केबिनमध्ये येतात, प्रोफेशनल्स बसतात तेव्हा म्हणतात,
सर, आम्ही एमएनसीमध्ये काम करतो, आम्हाला अनेकदा बाहेर
जाण्याची संधी मिळाली, कधी कौटुंबिक समस्या, कधी आजारपण, कधी
हे, कधी बहाणे बाजी करतात.
खरी गोष्ट म्हणजे संवाद कौशल्यावर नियंत्रण नाही.
मी इंग्रजीबद्दल बोलत नाही, ते कोणत्याही भाषेत असू शकते.
ती हिंदी, पंजाबी, हरियाणवी, इंग्रजी असू शकते.
हिंदी, पंजाबी, हरियाणवी, इंग्रजी, कन्नड, तेलुगू, चायनीज,
जपानी, हिंदी, हिंदी, हिंदी
हिंदी, हिंदी, हिंदी, हिंदी, हिंदी, हिंदी, हिंदी,
हिंदी, हिंदी, हिंदी, हिंदी, हिंदी, हिंदी
हिंदी, हिंदी, हिंदी, हिंदी
हिंदी, हिंदी, हिंदी
हिंदी, हिंदी, हिंदी, हिंदी
हिंदी, हिंदी
हिंदी, हिंदी, हिंदी, हिंदी
हिंदी, हिंदी
हिंदी, हिंदी, हिंदी, हिंदी
हिंदी, हिंदी
हिंदी, हिंदी, हिंदी, हिंदी
हिंदी, हिंदी
हिंदी, हिंदी, हिंदी, हिंदी
हिंदी, हिंदी
हिंदी, हिंदी, हिंदी, हिंदी
हिंदी, हिंदी
हिंदी, हिंदी, हिंदी, हिंदी
हिंदी, हिंदी
हिंदी, हिंदी, हिंदी, हिंदी
हिंदी, हिंदी, हिंदी, हिंदी, हिंदी,
हिंदी, हिंदी, हिंदी, हिंदी
स्वत:साठी ची वृत्ती
कोणत्याही व्यक्तीच्या यशात वृत्ती ८०-८५% महत्वाची असते
पदवी, प्रमाणपत्रे ही केवळ १५-२० टक्के महत्त्वाची बाब आहे
पण तुमची वृत्ती अशी आहे
80-85% महत्वाचे
तुम्ही मुलाखतीला गेलात.
निवड झाल्याबद्दल, निवड झाल्यानंतर तुमच्याप्रमाणे बसतो
तर, जे तिथे गेले,
10 जागा रिक्त होत्या, त्यामुळे 100 लोक तिथे पोहोचले.
आणि प्रत्येकाकडे त्या पदवी, पात्रता, पात्रता असतात, ज्यांची
मागणी तिथे झाली असावी.
तुम्ही, मुलाखतकार म्हणून,
समजा तुम्ही मुलाखत देणार नाही, पण मुलाखत घेऊन त्यांना
सांगणार आहात की १०० पैकी १० कसे निवडायचे आणि ९० कसे
नाकारायचे तर प्रत्येकाकडे पदवी, पात्रता आणि प्रमाणपत्रे आहेत
निवड प्रमाणपत्रे आणि पदवीवर आधारित नसते
त्या मुलाखतीसाठी आपल्याला प्रवेश मिळवून देण्यासाठी
प्रमाणपत्रे आणि पदवी आहेत कारण आपली पात्रता त्या गरजेनुसार
निश्चित केली जाते परंतु तेथे आपल्याला मिळणारे प्रोफाइल,
पॅकेज आणि नोकरी आपल्या प्रमाणपत्रांवर आधारित नसते
हे आपल्या वृत्तीवर आधारित असेल वृत्ती अभिमानाशिवाय बनत नाही
मी तार्किक ज्ञानावर आधारित बोलत आहे
ज्ञान, अनुभव, आत्मविश्वास, आत्मविश्वास, आत्मविश्वास यातून
मनोवृत्ती तयार होते आणि मग तुमच्या चेहऱ्यावरून चमकणारी
वृत्ती मिळते जी तुमच्या चालण्याच्या शैलीत चमकते, बसण्याच्या
शैलीत चमकते
आपल्या डोळ्याच्या संपर्कात चमकणारी आपल्या दुसर्या हाताची
स्थिती जी आपल्या ड्रेस सेन्समध्ये चमकते
कपड्यांना किंमत नसते
ते परिधान करणारे लोक मूल्य वाढवतात आणि कमी करतात
आत्मविश्वास असेल तर कपड्यांची किंमत जास्त असते आणि नसेल तर
काहीच नाही
त्याचप्रमाणे जर तुमच्याकडे वृत्ती असेल पण मी म्हणालो की
वृत्ती अभिमानावर आधारित नसते
ज्ञान, अनुभव, आत्मविश्वास, आत्मविश्वास आणि मग वृत्ती यातून
मनोवृत्ती तयार होते
ही एक प्रक्रिया असून या प्रक्रियेत झाडावर फळे लावली जातात
या अवस्थेत फळ कधीच सरळ उभे राहत नाही
फळे लावल्यानंतर ती नतमस्तक होते
तर, आपल्याला मिळणारी ही वृत्ती, फळांची वृत्ती
त्यामुळे तुम्ही सरळ उभे राहणार नाही
तुम्ही नतमस्तक व्हाल.
तुमची छाती रुंद असेल, आत्मविश्वास असेल पण डोकं नतमस्तक राहिल
आपल्याकडे फळे आहेत हे फळलावलेल्या झाडाचे लक्षण आहे
तेच झाड पहा
फळे लागेपर्यंत ती सरळ उभी असते
पण फळे लावताच ती नतमस्तक होते त्याचप्रमाणे ही वृत्ती असे फळ
आहे ज्यासाठी खूप कष्ट घ्यावे लागतात लागवड करण्यासाठी खूप
कष्ट घ्यावे लागतात
हे खरे आहे तुम्हाला वाटत असेल की ही वृत्ती लगेच येईल
नाही माळी वर्षभर झाडाला पाणी देत राहतो पण फळे वेळेवर येतात
वेळ लागतो म्हणून, प्रक्रियेत हे मिळविण्याचा प्रयत्न करा
परंतु एकदा फळ आले की ते आपल्याला केवळ व्यावसायिक होण्यासाठी
मदत करणार नाही हे आपल्याला सामाजिकदृष्ट्या मदत करणार आहे हे
आपल्याला वैयक्तिकरित्या मदत करणार आहे आणि आपण आपल्या सीमा
कधी ओलांडणार आहात?
तुम्ही लोकांचे स्वागत करत राहाल
तुला कळणार नाही.
एकदा आपण त्या वृत्तीने सुरुवात केली की
होय ती वृत्ती मिळवण्यासाठी तुम्हाला कठोर परिश्रम करावे
लागतील असे म्हणतात की कार्बन खूप पिळला जातो
खूप, खूप, खूप, बरंच
मग तो हिरा बनतो
तसे होत नाही
त्याच्यासारखे नाही
वाढणारे बियाणे दीर्घकाळ जमिनीत गाडून ठेवावे लागते
तरच त्यातून काहीतरी नवीन निघते
जेव्हा मूल जन्माला येते
नवजात अर्भक
9 महिने अंधारात उलटे लटकून राहावे लागते
उलटा
कोणाच्या जन्माचा उत्सव आपण साजरा करतो
9 महिने अंधारात उलटे लटकून राहावे लागते
तरच त्यातून नवा जन्म निघतो
मग तुम्ही प्रवासात असाल की नाही
तुम्हाला काहीतरी नवीन करायचे आहे.
तुम्हाला एका नव्या युगात प्रवेश करायचा आहे
तुला नवीन जन्म घ्यायचा आहे.
एक यशस्वी
तुम्हाला ते असंच मिळेल का?
तुम्हाला ते तसं मिळणार नाही
त्यासाठीही मेहनत घ्यावी लागते
तुम्हाला तुमचे मन आणि आत्मा लावावा लागेल
इतरांसारखा विचार करत राहिलात तर तुम्ही इतरांसारखे व्हाल
आपली विचारसरणी वेगळी करा
कारण विचार समाजाला भेटतात
आणि विचार करून कृती केली जाते
आणि जर तुम्ही नवीन कारवाई करणार असाल तर
मग तुम्ही तुमच्या यशस्वी मार्गावर पुढे गेलात. विचार करत
राहिलात तरच तुम्ही यशस्वी होऊ शकणार नाही
नुसता विचार करणे पुरेसे नाही
तुम्हालाही कारवाई करावी लागेल अंमलबजावणी ही अंमलबजावणीची
वेळ आहे
तुम्हाला भरपूर ज्ञान मिळत आहे तुम्ही माझे ज्ञान घ्या
बाहेर जा आणि मला शिवीगाळ कर.
मला लेक्चर देत राहा मी काय गमावणार?
आपण गमावाल आपण जिथे आहात तिथेच रहा
पण आपल्या समस्येवर काही तरी उपाय आहे असे तुम्हाला वाटते
जे आहे तिथे
जर तुम्हाला ते घ्यायचे असेल तर
मग तुमची समस्या सोडवा
आणि आपल्या यशाच्या दिशेने पुढे जा
तुम्ही हे करू शकता
होय, आपण करू शकता
आपण एक यशस्वी विपणन व्यावसायिक बनू शकता पहा, मार्केटिंग
व्यावसायिक हे फक्त एक सादरीकरण आहे
मी तुला म्हणालो, सगळं तसंच आहे. पण शाळेचा दृष्टिकोन चालणार
नाही
तुम्हाला एका मोठ्या व्यावसायिकाची गरज आहे
होय प्लॅनमध्ये काहीतरी असायला हवं जर तुम्ही लहान मुलासारखं
वागलात तर तुमचं कोणी मनोरंजन करणार नाही
मी तुम्हाला सांगतो, आमच्या सत्रात एक १९-२० वर्षांची मुलगी
होती
ती बारावी उत्तीर्ण असून पदविकाधारकही आहे
आम्ही तिला प्रशिक्षणासाठी ६ महिन्यांचा कोर्स दिला तिचा
संवादही सुधारला
पण मला माहित होतं की तिच्यात काही प्रॉब्लेम आहे
पण मी तिला सांगत नव्हतो.
कारण जेव्हा आपण लोकांना सांगतो तेव्हा ते ते गांभीर्याने घेत
नाहीत
मग त्यांची समस्या कधीच सुटत नाही
काय प्रॉब्लेम होता?
मी तिला मुलाखतीला जायला सांगितलं.
ती इंटरव्ह्यूला गेली आणि खूप रडली ती रडत म्हणतेय की आम्हाला
काय झालं?
आमची निवड झाली नाही, तू का रडत आहेस? ते केले जाईल.
आमची निवड झाली नाही
प्रत्येकजण म्हणतो तू १९-२० वर्षांचा दिसत नाहीस.
तू १५-१६ वर्षांची दिसतेस
तू परिपक्व दिसत नाहीस.
आम्ही तुला ठेवत नाही.
मुली म्हणतात की आपण तरुण दिसतो
हे तुम्ही ऐकलं असेलच
ते खरे बोलत नाहीत, तरुण दिसतात
पण ती लहान आहे असं ते म्हणत आहेत
ही तिच्यासाठी एक समस्या आहे
ती रडत आहे
ते म्हणतात की मी २० वर्षांचा आहे आणि ते मला १५-१६ वर्षे
म्हणतात
ते म्हणतात की आम्ही तुला ठेवत नाही, ऑफिसला जा आता प्रश्न
असा आहे की, जर तुम्ही २० वर्षांचे असाल तर तुम्ही १५-१६
वर्षांचे का दिसता?
मी तुला सांगितलं होतं की जर तू लहान मुलासारखा विचार करत
असेलस तर
जर तुम्ही लहान मुलासारखे वागलात तर
मग तुम्ही लहान मुलासारखे दिसाल जेव्हा तुम्ही मोठे व्हाल
तेव्हा तुमची विचारसरणी वाढवा
तुमचा ड्रेस सेन्स वाढवा
आपली चालण्याची शैली वाढवा
पाय खाली ठेवल्यावर आपण २० वर्षांची मुलगी आहात असे वाटले
पाहिजे एक परिपक्व उमेदवार येत आहे
जेव्हा आपण व्यावसायिकरित्या पुढे जात असता
आपल्या मोठ्या जिभेत आवाज असावा
पाय खाली ठेवताना तुमच्या शूजचा आवाज ऐकू यायला हवा ज्यांना
बघायचं नाही, त्यांनी पाहावं हा कोण आहे? कोणीतरी येत आहे हे
आम्हाला माहित नाही कोण आहे
पण काहीतरी आहे
हा आवाज जर जनतेकडून येत असेल तर काहीतरी आहे
आणि ही गोष्ट एका दिवसात विकसित होत नाही
त्यासाठी खूप संघर्ष करावा लागतो
खूप संघर्ष करावा लागतो
यामध्ये चढ-उतार येत असतात
कधी कधी वाटतं की ही एक निरुपयोगी समस्या आहे
ते सोडा
होय, असे घडते
कोणाला मरायचे आहे?
मिल्खा सिंग असे होत नाहीत
जग झोपलेले असताना रात्री २ वाजता धावावे लागते
प्रत्येकाला हा आजार नसतो
झोप कोणाला आवडत नाही?
पण त्याच्या मनात एक टार्गेट आहे
की मला एक भारतीय बंदी हवी आहे ज्यावर भारत लिहिलेला आहे.
मला एक भारतीय ब्लेझर हवा आहे
मी म्हणतो खेळाडू बनणे
टार्गेट नाही, याला पब्लिक टार्गेट म्हणतात तुम्हाला खेळाडू
का व्हायचे आहे हे तुमचे वैयक्तिक लक्ष्य आहे जसे त्याने
सांगितले की त्याला भारतीय ब्लेझर हवा आहे
आणि त्या ब्लेझरमध्ये एवढी पॅशन असते की तो रात्री २ वाजता
धावत असतो त्याला झोप येत नाही असे म्हणतात की स्वप्ने पूर्ण
होतात जी
तुला झोपू देऊ नकोस.
झोपताना जी स्वप्ने दिसतात ती पूर्ण होत नाहीत
जी स्वप्ने तुम्हाला झोपू देत नाहीत
पूर्ण होतात
तो रात्री २ वाजता धावत असतो ज्यामुळे त्याला झोप येत नाही
आणि एक सामान्य माणूस त्याला पाकिस्तानातून कसे हाकलले जात
आहे याची कहाणी आपण पाहतो
मरम किट्टम कुटुंब, सर्व काही संपले पण आज इतिहासात मिल्खा
सिंग हे आपल्यासाठी एक मोठे नाव आहे ते व्यक्तिमत्त्व असलेले
व्यक्तिमत्व आहे
पण अशा लोकांना सामान्य बनवले जात नाही तुम्ही ही बनू शकता
पण तुमच्यात हिंमत आहे का?
रात्री झोपण्यासाठी
आपल्या व्यवसायासाठी, आपल्या ध्येयासाठी आपल्याकडे ती आवड आहे
का?
जर होय तर
मग तुम्हीही करू शकता
तर तुम्ही तयार आहात का?
जर आपण असाल तर आपल्या व्यवसायाच्या शीर्षस्थानी राहण्यासाठी
आपण फक्त तयार होऊ शकता, पुढे जाऊ शकता आपण साध्य करू शकता
आपल्याला आपल्यापैकी सर्वोत्तम मिळविण्यात स्वारस्य आहे का
आम्ही आपल्याला सर्वोत्तम आवृत्ती बनविण्यात मदत करण्यासाठी
येथे आहोत.
अहो, आपण शुद्ध व्यावसायिक नाही वर संदर्भ आणि कमाई
कार्यक्रमाबद्दल ऐकले आहे का, मी नाही, जर आपण फाउंडेशन
कोर्समधील चार्ट केलेले खाते आपल्या मित्रांना संदर्भित केले
आणि त्यांनी आपल्या रेफरल कोडचा वापर करून साइन अप केले तर
आपल्याला काही आश्चर्यकारक बक्षिसे मिळतील
आपण संदर्भित केलेल्या प्रत्येक मित्रासाठी मनोरंजक वाटते,
आपण असे गुण मिळवता जे आपण सूट किंवा रोख बक्षिसांसाठी रिडीम
करू शकता, मी माझ्या सर्व वर्गमित्रांपर्यंत हा शब्द
पोहोचविण्याची खात्री करीन