ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਹੈਲੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਾਮ।
ਇਹ ਵਿਨੀਤ ਗੌਤਮ ਤੁਹਾਡਾ ਕੋਚ ਤੁਹਾਡਾ ਟ੍ਰੇਨਰ ਹੈ
ਪ੍ਰੇਰਣਾਦਾਇਕ ਸਪੀਕਰ
ਕਾਰਪੋਰੇਟ ਟ੍ਰੇਨਰ
ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਮਨ ਕੋਚ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਕੋਚ ਅਤੇ ਅੱਜ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ
ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ
ਸਫਲਤਾ ਬਲੂਪ੍ਰਿੰਟ ਸਫਲਤਾ ਬਲੂਪ੍ਰਿੰਟ ਲੜੀ ਇਹ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ
ਸਾਡੇ 'ਤੇ ਭੌਂਕਣਾ ਪੈ ਸਕਦਾ ਹੈ
ਵਧਣਾ ਸਿੱਖੋ
ਅੱਪ ਸਾਰੇ ਸਫਲ ਹੋਨੇ ਕੀ ਲਿਏ 'ਤੇ ਕੇ ਬੇਸਿਕ ਚੀਜੋ ਕੀ ਬਾਤ ਕਰਾ ਦੇਖ
ਸਕਦਾ ਸੀ
ਸਫਲਤਾ ਮੰਤਰ ਕਿਆ ਹੈ
ਜਿਸਮੇ ਸਿਰਫ ਮਈ
ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਕੀ ਬਾਤ ਨਹੀਂ ਕਰਾ।
ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਬਾਤ ਕਰਾ ਹੂ
ਉਸਦਾ ਲੇਬਲ ਕੀ
ਚਾਹ, ਓਹ ਨਿੱਜੀ ਪੱਧਰ ਪੇ ਹੋ
ਚਾਹ, ਸਮਾਜਿਕ ਪੱਧਰ ਪੇ ਹੋ
ਚਾਹ, ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਪੱਧਰ ਪੇ ਹੋ
ਪੇਸ਼ਾ ਸਿਰਫ ਪੱਧਰ ਪੇ ਵੀ ਹੋ ਜੂਨੀਅਰ ਹੋ ਤੱਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ
ਸੀਏ ਹੋ, ਡਾਕਟਰ ਹੋ, ਵਕੀਲ ਹੋ, ਇੰਜੀਨੀਅਰਹੋ, ਮੈਨੇਜਰ ਹੋ, ਸੀਐਫਓ ਹੋ,
ਸੀਈਓ ਹੋ
ਕੁਛ ਵੀ ਯੇ ਜੋ ਮੰਤਰ ਹੈ
ਸਫਲਤਾ ਬਲੂਪ੍ਰਿੰਟ ਕੀ ਬਾਤੇਂ ਜੋ ਮੈਂ ਕਰ ਰਹਾ ਹੂ
ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ
ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀ ਬਾਤ ਕਰ ਰਹਾ ਥਾ ਮੈਂ
ਇੱਕ ਸਰਪ੍ਰਸਤ ਵਜੋਂ
ਆਪ ਅਪਨੇ ਬਚੋਂ ਕੋ
ਕੇਅਰ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰੋ
Pressure na banye unhe
ਬੱਸ ਸਟਾਪ ਕੀ ਜਰੂਰਤ ਹੈ
ਆਪ ਯਾਕੀਨ ਮਾਨੇ ਇੱਕ ਅਧਿਆਪਕ ਟ੍ਰੇਨਰ ਵਜੋਂ ਇੱਕ ਮੈਨੇਜਰ ਵਜੋਂ ਇੱਕ
ਨੇਤਾ ਵਜੋਂ
ਜਬ ਆਪ ਅਪਨੇ ਟੀਮ ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਕੇ.ਈ.
ਕੀ ਤਾਰਿਕਾ ਸੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹੈ ਇੱਕ ਅਧਿਆਪਕ ਵਜੋਂ ਜਬ ਆਪ ਅਪਨੇ
ਬਚੋਂ ਕੋ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹੈ
ਏਕ ਸਟਾਰ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਛੋਟੀ ਸੀ ਬਾਤ ਹੋਤੀ ਹੈ
ਵੋ ਬਚੇ ਖੁਸ ਹੋ ਕੇ ਘਰ ਜਲਦੀ ਜਲਦੀ ਆਟੇ ਹਨ, ਬੈਗ ਏਸੇ ਫੇਕ ਕੇ ਕਾਪੀ
ਨਿਕਲਤੇ ਹਨ
ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾਨੇ ਕੇ ਲਈ
ਦਿਖੇ ਕੈ ਮਾਪੇ ਵੀ ਇਸ ਚੀਜ਼ ਕੋ ਸਨਮਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਹਨ
ਖੈਤੇਂ ਥੀਕ ਹੈ ਥੀਕ ਹੈ ਰੱਖੋ ਇਸਕੋ
ਚਲੋ ਦਿਨ ਬਦਲੋ ਖਾਨਾ ਖਾਓ ਯੇ ਕਰੋ ਵੋ ਕਰੋ ਬੱਚਾ ਸਕੂਲ ਤੋਂ ਜਬ ਨਿਕਲਾ
ਹੈ
ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਕਿਤਨੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਹੈ ਆਦਮੀ ਜਬ ਵੀ ਜਬ ਵੀ ਆਦਮੀ
ਕੁਛ ਵੀ ਪ੍ਰਪਤ ਕਰਤਾ ਹੈ
ਪ੍ਰਪਤ ਕਰਨੇ ਕੇ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਮੈਂ ਜੋ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਕਰਤਾ ਹੈ
ਜਿਸਮੇ ਉਸਤੋਂ ਗਿਰਨਾ ਵੀ ਹੋਤਾ ਹੈ ਗਿਰ ਕੇ ਉਥਨਾ ਵੀ ਹੋਤਾ ਹੈ ਤਬ ਹੀ
ਜਾਕੇ ਵੋ
ਅਪਨੇ ਟੀਚਾ ਕੋ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਪਾਤਾ ਹੈ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਮੁੱਖ ਹੈ
ਜਬ ਵੋ ਗਿਰਤਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਥਨੇ ਕੀ ਹਿੰਮਤ
ਕਹਾ ਸੇ ਆਤੀ ਹੈ ਜਬ ਉਸਤੋਂ ਯਾਦ ਆਤਾ ਹੈ
ਕੀ ਮੇਰੇ ਮਾਂ ਬਾਪ ਕੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਵੋ ਕਿਤਨੇ ਖੁਸ ਹੋ ਜਾਏਂਗੇ
ਗਲਟ ਮੈਂ ਦੇਖ ਰਹਾ ਥਾ ਟੀਵੀ ਸੀਰੀਅਲ ਉਸਮੇ ਬਚੇ ੧੦ ਵੀਂ ਜਮਾਤ ਦੇ ਬਚੇ
ਸਕੂਲ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਪੇਪਰ ਕੋ ਲੀਕ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ
Usme ek ladki
ਇਸਲੀਏ ਪੇਪਰ ਲੀਕ ਕੋ
ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦੇ ਹੈ ਅਤੇ ਪੇਪਰ ਲੇਟੀ ਹੈ ਕਿਉਕੀ ਉਸਦੇ ਅਧਿਐਨ ਸਹੀ ਨਹੀਂ
ਹੋਈ ਹੈ ਅਤੇ ਮਾਂ ਨੇ ਧਮਕੀ ਦਿੱਤੀ ਕੀਆ ਹੈ
ਕੀ ਇਸ ਬਾਰ ਤੇਰੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਅਗਰ ਅੱਚੇ ਨਹੀਂ ਆਏ
ਤੁਮਹੇ ਤੇਰੀ ਸਮਝੌਤਾ ਹੈ ਨਾ ਕੈ ਤਾਰਾ ਕੇ ਬਾਟੇ ਆਏ ਮਾਪੇ ਕਰਦੇ ਹਨ
ਏਸੇ ਧਮਕੀ ਬੱਚੋਂ ਕੋ ਕੈ ਬਾਰ ਗ਼ਲਤਤ ਰਸਤੇ ਦਾਲ ਦੇਤੀ ਹੈ ਜੋ ਕੀ ਅਚੀ
ਬਾਤ
ਨਹੀਂ ਹੈ ਤਾਂ ਅਚੀ ਬਾਤ ਕਿਆ ਹੈ ਕੀ ਆਪ ਅਪਨੇ ਬਚੋਂ ਕੋ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰੀਂ
ਮੇਨੇ ਕਹਾ ਨਾ ਕੀ ਬਚੇ ਕੋ ਸਟਾਰ ਮਿਲਾ ਹੈ
ਔਰ ਵੋ ਦੌਦਾ ਦੌਦਾ ਆਇਆ ਬਾਗ ਫੇਕੇ ਕਾਪੀ ਨਿਕਲਕੇ ਮੇਰੀ ਬਿਟੀਆ ਕਰਤੇ ਹੈ
ਬਾਬਾ
ਦਾਦੂ ਦਾਦੂ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਕੋ ਸਟਾਰ ਮਿਲਾ ਹੈ
10 ਮੇ ਤੋਂ 10 ਅੰਕ ਮਿਲਾ ਹੈ
ਕਾਈ ਬਾਰ 9 ਮੇ ਸੇ 10 ਮੇ ਸੇ 9 8 ਮਿਲਾ ਹੈ ਬੱਚਾ ਬੁਝਾ ਹੁਆ ਹੈ
10 ਮੀ ਸੇ 10 ਅੰਕ ਕੈ ਬਾਰ ਮਿਲ ਗਏ
ਲੇਕਿਨ ਲਿਖਣਾ ਅਚੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਤਾਂ ਕੀ ਬੰਤਾ ਹੈ ਮਾਪਿਆਂ ਵਜੋਂ ਮੈਂ
ਬਟਾਰਾ ਹੂ ਆਪ ੧੦ ਮੇ ਸੇ ੧੦ ਕੋ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰੋ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਬੇਟਾ ਬਹੁਤ
ਵਧੀਆ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ
ਖੁਸ ਹੋ ਗਿਆ ਥੋੜਾ ਜਪਿਆ ਪਾਲੋ ਯਾਰ
ਤੁਮਹਾਰਾ ਜਿਗਰ ਕਾ ਤੁਕਰਾ ਹੈ ਤੁਮ ਸੇ ਨਹੀਂ ਲਿਪਤੇਗਾ ਤਾ ਕਿਸ ਸੇ
ਲਿਪਤੇਗਾ
ਧਿਆਨ ਰੱਖੇ ਅਗਰ ਤੁਮ ਨਹੀਂ ਕਰੋਗੇ ਲਿਪਤਾਓਗੇ ਤੋ ਕਹੀਂ ਔਰ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ
ਕਰੋ
ਜਗਾ ਧੁੰਦਨੇ ਲਗ ਜਾਏਗਾ ਯਾ ਧੁੰਦਨੇ ਲਗ ਜਾਏਗੀ ਡੋਸ ਉਸਪੇ ਮਤ ਦੇਨਾ
ਕਰਨੇ ਤੁਹਾਰੀ ਹੋਗੀ ਇੱਕ ਮਾਪੇ ਵਜੋਂ
ਮੈਂ ਵੀ ਹੂ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਕੋਚ ਤੁਹਾਡੇ ਬਟਾਰਾ ਹੂ ਵਜੋਂ
ਆਪ ਸਾਥ ਵਿਚ ਏਕ ਬਾਤ ਅਤੇ ਵੀ ਜੋੜ ਦੋ ਭਾਈ ਮੇਰੇ ਬੇਟੇ ਨੇ ਤੋ ਬਹੋਤ
ਅੱਛਾ ਕਾਮ ਕੀਆ
10 ਵਿੱਚੋਂ 10 ਮਿਲਾ
ਲੇਕਿਨ ਮੇਰੇ ਬੇਟਾ ਤੋ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਅਦਿਕ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ ਬੱਚਾ ਕਾ ਤੇਹ ਅਸਲੀ
ਦੇਦੂ
ਔਰ ਵੀ ਅੱਛਾ ਕਰ ਸਕਤਾ ਹੈ ਕਿਆ
ਲਿਖਣਾ ਅਤੇ ਅੱਛੀ ਬਨਾ ਸਕਤਾ ਹੈ ਤੁਮ ਨੇ ਹੈ ਥੋਡੀ ਕਮੀ ਕਰ ਦੀ ਲਿਖਣ
ਅਤੇ ਅੱਛੀ ਬਾ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਮ ਕਰ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋ ਆਪ ਵੇਖਣਾ ਅਜੀਬ ਬਾਰ
ਵੋ ਬੱਚਾ ਅਪਨੇ ਪੇਪਰ ਕੋ ਅੱਛੀ ਲਿਖਣ ਵਿੱਚ ਲਿਖੇਗਾ ਅੱਛੀ ਲਿਖਣ ਵਿੱਚ
ਮੈਨੂੰ ਧਿਆਨ ਆਤਾ ਹੈ ਅਪਨਾ ਵਾਕਿਆ
ਮੈਂ ਦੋ ਚੀਜੇ ਕਹੀ ਏਕ ਤੋ ਅਧਿਆਪਕ ਸਟਾਰ ਦੇਖੇ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰੋ ਕਰਨਾ
ਬਿਲਕੁਲ ਨਾ ਭੋਲੇ
ਅਪਨੇ ਬਚ ਸੇ ਕਭੀ ਗਲਟ ਬਾਟੇ ਏਸੀ ਨਾ ਕਰੇ
ਕਿਉਕੀ ਤੁਹਾਡੀ ਬਾਟੇ ਉਨਕੇ ਦਿਲ ਅਤੇ ਦਿਮਾਗ ਪੇ ਬਹੋਤ ਅਸਰ ਕਾਰਤੀ ਹੈ
ਕੈ ਬਾਰ ਅਪਨੇ ਮਾਂ ਬਾਪ ਸੇ ਵੀ ਆਦਿਕ
ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਬਾਤੋਂ ਕਾ ਅਸਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਬਚੋਂ ਕੇ ਦਿਮਾਗ ਪੇ ਤੋ ਆਪ
ਅਪਣੇ ਇਸ ਜਿਮਦਾਰੀ ਕੋ
ਸਾਂਝਾ ਮੈਂ ਇੱਕ ਲੀਡਰ ਵਜੋਂ ਇੱਕ ਮੈਨੇਜਰ ਵਜੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਵੀ ਕਹਿਣਾ
ਚਾਹਤਾ ਹਾਂ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਫੀਲਡ ਵਿੱਚ
ਤੁਹਾਡੇ ਟੀਮ ਦੇ ਜੂਨੀਅਰ ਤੁਹਾਡੇ ਸਭ ਕੁਛ ਮਾਂਤੇ ਹਨ
ਯੇ ਜੋ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲ ਰਹਾ ਨਾ ਉਸਕੇ ਏਕ ਜਿਮਦਾਰੀ ਵੀ ਹੋਤੀ ਹੈ
ਆਪ ਉਸ ਜਿਮਦਾਰੀ ਕੋ ਜਾਨੇ ਸਾਂਝੇ ਬੱਚਾ ਕਰੇਗਾ
ਜੁਰੂਰ ਕਰੇਗਾ ਮੈਂ ਏਕ ਬਾਤ ਕਹੇ ਰਹਾ ਥਾ
ਠੀਕ ਹੈ, ਮੈਂ ਮਾਰਕਰ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਸੀ
ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿਚ ਕੁਝ ਨੁਕਤੇ ਸਨ, ਮੈਨੂੰ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੋਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ
ਮੈਂ ਲਿਖਣ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ
ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦੀ ਕਦਰ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ? ਮੈਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਯਾਦ ਹੈ ਜਦੋਂ
ਮੈਂ ੯ ਵੀਂ ਜਮਾਤ ਵਿੱਚ ਸੀ
20-25 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਬਿਮਲਾ ਮੈਡਮ ਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਹਿੰਦੀ ਅਧਿਆਪਕਾ ਸੀ
ਮੈਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇਹ ਯਾਦ ਹੈ
ਉਸ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਕੀ ਸੀ?
ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ
ਸਤੰਬਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਟੈਸਟ ਹੋਇਆ ਸੀ
ਉਸ ਟੈਸਟ ਵਿੱਚ
ਹਿੰਦੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਲਿਖੇ
ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ ਅੰਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ।
ਮੈਨੂੰ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਦਸੰਬਰ ਦਾ ਟੈਸਟ ਹੈ
ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਸ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਅਕਤੂਬਰ
ਵਿੱਚ ਪਾਸ ਕੀਤਾ ਸੀ
ਪਰ ਜਿਸ ਦਿਨ ਮੈਂ ਹਿੰਦੀ ਦਾ ਪੇਪਰ ਦਿਖਾਇਆ
ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ 9ਵੀਂ ਜਮਾਤ ਦਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਟੈਸਟ ਸੀ
ਉਸ ਦਿਨ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਸਕੂਲ ਨਹੀਂ ਗਿਆ
ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸਕੂਲ ਗਿਆ
ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਗੇਟ 'ਤੇ ਮੇਰਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ
ਕਿਉਂਕਿ ਹਿੰਦੀ ਦੇ ਪੇਪਰ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਅੰਕ ਮਿਲੇ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਕਰਨ
ਵਾਲੇ ਸਨ
ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ, ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ 90-95٪ ਅੰਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ
ਮੈਨੂੰ ਗਣਿਤ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ੨ ਅੰਕ ਮਿਲੇ
ਪਰ ਹਿੰਦੀ ਵਿੱਚ
ਮੈਨੂੰ ੧੦੦ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿਰਫ ੪੦ ਅੰਕ ਮਿਲੇ।
ਇਹ ਹਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੀ
ਮੈਂ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਸੀ
ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਸੀ
ਜਦੋਂ ਹਿੰਦੀ ਕਾਲ ਆਇਆ ਤਾਂ ਮੈਂ ਅਖ਼ਬਾਰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖ ਲਿਆ
ਉੱਤਰ ਸ਼ੀਟ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ.
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕੀਤੀ
ਦੇਖੋ, ਨੁਕਤੇ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ.
ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਕਦਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ
ਤੁਸੀਂ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਸ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ ਨੇ ੧੦ ਵਿੱਚੋਂ ੧੦ ਅੰਕ
ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ
ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਲਿਖਤ ਮਾੜੀ ਹੈ
ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਇਆ।
ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਟਿੱਪਣੀ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ
ਲਿਖਤ ਕਿੰਨੀ ਮਾੜੀ ਹੈ।
ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ
ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਰਾਕ ਵਿੱਚ 4 ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦੀ ਕਦਰ
ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ
ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਮਾੜੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਮਾਰਦੇ ਹੋ
ਦੂਜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਬਹੁਤ ਮਿਹਨਤ ਕੀਤੀ ਹੈ
ਗਰੀਬ ਕੁੜੀ ਨੇ ਉਡੀਕ ਕੀਤੀ ਹੈ
ਇਹ ਕਈ ਵਾਰ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ
ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਆਸਾਨ ਹੈ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਨਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਨਾ ਓਨਾ ਹੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ
ਪਰ ਉਹ ਜੋ ਲਾਗੂ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਲਾਗੂ ਕਰਦੇ ਹਨ
ਉਹ ਫਰਕ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਫਰਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਫਰਕ ਪਾਉਣ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਹੋ
ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ
ਫਿਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਨਤੀਜਾ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲੇਗਾ?
ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਹਿੰਦੀ ਅਧਿਆਪਕ ਯਾਦ ਹੈ
ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜਵਾਬ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਲਿਖਣ ਲਈ ਕਿਹਾ
ਪਰ ਮੇਰੀ ਸਮੱਸਿਆ ਕੀ ਸੀ?
ਲਿਖਤ ਬਹੁਤ ਮਾੜੀ ਸੀ
ਮੈਂ ਇਹ ਇਸ ਲਈ ਲਿਖਿਆ ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ
ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਜੇ ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਲਿਖਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ
ਲਿਖਤ ਚੰਗੀ ਹੈ
ਮੈਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨਾਲ ਕੋਈ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋ
ਨਤੀਜਾ ਚੰਗਾ ਹੈ
ਇਹ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਕੰਮ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਸਹੀ
ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹੋ
ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ
ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਤਮ ਕਰਦੇ ਹੋ
ਇਸ ਲਈ ਕੰਮ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਵੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦੇਵੇਗਾ
ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ
ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਲਿਖਣਾ ਹੈ
ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵਿੱਚ ਅੰਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਸਨ
ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਇਸ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਇਸ
ਲਈ
ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ
ਇਹ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜਿਸ 'ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ
ਚੀਜ਼ਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਹੀਂ ਵਾਪਰਨਗੀਆਂ
ਤੁਹਾਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ
ਇਸ ਲਈ
ਇਹ ਚੀਜ਼
ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਣੀ ਸੀ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਕੰਮ ਕੀਤਾ
ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ
ਤੁਸੀਂ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੇ
ਉਸ ਦਿਨ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ
ਕਿਵੇਂ ਕਰਨਾ ਹੈ
ਸਵਾਲ ਨੂੰ ਰੰਗੀਨ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰੱਖੋ
ਇਸ ਨੂੰ ਵੱਖਰੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਰੱਖੋ
ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਨੰਬਰ
ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਵਾਲ ਨੂੰ ਨੋਟ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ
ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਦਾ ਜਵਾਬ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਨੰਬਰ ਲਿਖਣਾ ਪਵੇਗਾ
ਜਵਾਬ
ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਇਹ ਜਵਾਬ
ਸਕੈਚ ਪੈੱਨ ਤੋਂ
ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਨੰਬਰ 4 ਜਵਾਬ ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਨੀਲੇ ਪੈੱਨ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਲਿਖਿਆ
ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਦੂਜਾ ਸਵਾਲ ਤੁਸੀਂ ਲਿਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ
ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਦੋ ਲਾਈਨਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਨੰਬਰ 5 ਜਵਾਬ ਲਿਖਿਆ ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਜਵਾਬ ਲਿਖਿਆ
ਇੱਕ ਤੁਸੀਂ
ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਇਆ
ਵੇਖਣ ਯੋਗ ਜਵਾਬ ਵੀ ਸਹੀ ਹੈ
ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਲੇਖ ਲਿਖਦੇ ਹੋ
ਦਰਸ਼ਕ
ਇਸਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ
ਉਹ ਖਰਾਬ ਮੂਡ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੈ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਗੱਲ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ
ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਪੇਪਰ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਦਾ ਹੈ
ਉਹ ਵੀ ਇੱਕ ਇਨਸਾਨ ਹੈ
ਮੰਨ ਲਓ ਕਿ ਤੁਸੀਂ 50 ਕਾਪੀਆਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ
ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ 40 ਦੀ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ
ਇਸ ਲਈ ਹੁਣ ਤੱਕ ਉਹ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇਗਾ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਚਿੜਚਿੜਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ
ਇਹ ਵਾਪਰੇਗਾ ਅਤੇ ਫਿਰ
ਤੁਹਾਡਾ ਚੰਗਾ ਜਵਾਬ ਪਰ ਇੱਕ ਮਾੜੀ ਕਾਪੀ
ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋ
ਕੀ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨਾ ਪਸੰਦ ਕਰਨਗੇ?
ਕਈ ਵਾਰ ਸਹੀ ਜਵਾਬ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ.
ਇਕ ਹੋਰ ਗੱਲ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੇ ਅਤੇ ਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਲਈ 5 ਅੰਕ
ਨਹੀਂ ਮਿਲਣਗੇ।
ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ 1.5 ਅੰਕ ਦੇਣੇ ਸਨ, ਤੁਸੀਂ 1 ਅੰਕ
ਦਿੱਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ 5 ਸਥਾਨ ਕੱਟੇ, ਇਸ ਲਈ 5 ਅੰਕ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ
ਗਏ।
ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਤਰੀਕਾ ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਨੰਬਰ 1
ਇੱਕ ਸਕੈਚ ਪੈੱਨ ਨਾਲ ਲਿਖਿਆ, ਜਵਾਬ ਦਿਓ, ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ.
ਫਿਰ ਦੂਜਾ ਸਵਾਲ ਆਇਆ, ਤੁਸੀਂ ਦੋ ਲਾਈਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਅੰਤਰ ਛੱਡ
ਦਿੱਤਾ, ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਨੰਬਰ 2, ਜਵਾਬ
ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਚੰਗੇ ਮੂਡ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ,
ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਚੰਗੇ ਮੂਡ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਚੰਗਾ ਦਿਖਾਈ
ਦੇਵੇਗਾ, ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੋ,
ਜੇ ਕੋਈ ਔਰਤ ਬੁਲਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਕੁੜੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਚੰਗੇ ਮੂਡ ਵਿੱਚ
ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੱਲਬਾਤ ਸੁਣੇਗਾ.
ਜੇ ਉਹ ਚੰਗੇ ਮੂਡ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਗੱਲਬਾਤ ਸੁਣੇਗਾ.
ਦੇਖੋ, ਇਸ ਨੂੰ ਹਲਕੇ ਨੋਟ 'ਤੇ ਲਓ, ਪਰ ਇਹ ਤੱਥ ਹੈ.
ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੋ, ਹਿੰਦੀ ਮੈਡਮ, ਵਿਮਲਾ ਮੈਡਮ, ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ,
ਮੈਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਬੇਟਾ, ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ
ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰੋ.
ਅਗਲੀ ਵਾਰ, 9 ਵੀਂ ਜਮਾਤ ਦੀ ਅੰਤਮ ਪ੍ਰੀਖਿਆ,
ਇਸ ਵਿੱਚ,
ਉਹ ਹਿੰਦੀ ਕਾਪੀ ਜੋ ਮੈਂ ਬਣਾਈ ਸੀ,
ਜਿਸ ਵਿਚ ਮੈਂ ਪੂਰੇ ਸਕੂਲ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਕਲਾਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਰਗਾਂ ਵਿਚੋਂ
ਚੋਟੀ ਦੇ ਅੰਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ, ਮੈਨੂੰ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲਗਭਗ 85-90 ਅੰਕ,
ਸਾਹਿਤ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਹੈ.
ਅਤੇ ਮੈਂ 25 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਅੱਜ ਨਹੀਂ,
ਅਤੇ ਸੀਬੀਸੀ ਨਹੀਂ,
ਕਿ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਸਕੂਲ ਦੁਆਰਾ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਅੰਕ ਦਿੱਤੇ
ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਉਹ ਕਾਪੀ,
ਮੈਡਮ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਸੀ,
ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ, ਬਹੁਤ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ,
ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਦੂਜੇ ਸੈਕਸ਼ਨ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਕਾਪੀ ਦਿਖਾਈ,
ਉਸਨੇ ਕਾਪੀ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ,
ਉਸਨੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਕਾਪੀ ਦਿਖਾਈ,
ਪਹਿਲਾ ਅਤੇ ਦੂਜਾ, ਕਿ ਇਹ ਤਬਦੀਲੀ ਹੈ,
ਇੱਥੇ ਤੋਂ ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਯਾਤਰਾ, ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਦੋ
ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ,
ਇਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ,
ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹੋ,
ਪਰ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹੋ,
ਫਿਰ ਨਤੀਜਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਮੇਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੋ.
ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਇੱਥੇ ਵਾਪਰਿਆ,
ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ ਗਿਆ ਸੀ,
ਫਿਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਤੀਜਾ 40 ਅੰਕਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਮਾੜਾ ਮਿਲਿਆ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ
ਹਿੰਦੀ ਵਿਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇਗੀ.
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ,
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨੂੰ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਨਿਭਾਉਂਦੇ,
ਅੱਜ, ਉਹ ਬੱਚੇ ਜੋ ਆਈਆਈਟੀ ਨੀਟ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ,
ਮੈਂ ਭਾਰਤ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਕੋਟੇ 'ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ
ਸੈਂਕੜੇ ਖੁਦਕੁਸ਼ੀਆਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਇਮਤਿਹਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਅੰਕ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ, ਬੱਚੇ ਇਮਾਰਤ
ਤੋਂ ਛਾਲ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੱਖੇ ਨਾਲ ਲਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੱਦ ਤੱਕ ਸਕੂਲ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ, ਮਾਪਿਆਂ, ਸੰਸਥਾ ਦੇ
ਅਧਿਆਪਕਾਂ, ਕੋਚਿੰਗ ਇੰਡਸਟਰੀ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਗਲਤੀ ਹੈ।
ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਸਿੱਧਾ ਦਬਾਅ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਸਾਡਾ ਆਪਣੀ ਜ਼ੁਬਾਨ 'ਤੇ
ਕੰਟਰੋਲ ਨਹੀਂ ਹੈ,
ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ।
ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਉਹ ਮਾਪੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਾਲਗ ਹਨ, ਉਹ ਬੱਚੇ ਹਨ, ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ. ਉਹ
ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੀ ਕਦਰ ਜਾਂ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਸਕੂਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਸਫਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਕੂਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ
ਨੇ ਸਫਲਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਹੈ.
ਮਾਪੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਕੋਚਿੰਗ ਇੰਸਟੀਚਿਊਟ ਕਹਿੰਦਾ
ਹੈ, ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਬੱਚਾ ਖੁਦਕੁਸ਼ੀ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਕੋਈ ਸਕੂਲ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦਾ, ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ ਨੇ ਖੁਦਕੁਸ਼ੀ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਕੋਈ ਮਾਪੇ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦੇ, ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ ਨੇ ਖੁਦਕੁਸ਼ੀ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਕੋਈ ਵੀ ਕੋਚਿੰਗ ਇੰਸਟੀਚਿਊਟ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ ਨੇ ਮੇਰੀ
ਗਲਤੀ ਕਾਰਨ ਖੁਦਕੁਸ਼ੀ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਕੀ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ?
ਫਿਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬੱਚੇ ਨੇ ਖੁਦਕੁਸ਼ੀ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਬੱਚੇ 'ਤੇ ਪਾ ਦਿੱਤੀ
ਜਾਂਦੀ ਹੈ.
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਹੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਫਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ
ਖੁਦਕੁਸ਼ੀ ਦੀ ਕਾਰਵਾਈ
ਕਾਰਵਾਈ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ,
ਬੱਚਾ ਤੁਹਾਡੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੀ ਗਤੀਵਿਧੀ ਨੂੰ
ਯਾਦ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਮੇਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੋ, ਮਾਪੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦੇ ਹਨ.
ਇੱਕ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਕੋਚ ਵਜੋਂ,
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਬੱਚਾ ਕੁਝ ਗਲਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ,
ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾਓ. ਉਸ ਦੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰੋ।
ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾਓ।
ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਖੁਦ ਕੁਝ ਗਲਤ ਕਰਕੇ ਪਛਤਾਵਾ
ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਦੇਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।
ਜੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ 'ਤੇ ਅਜਿਹਾ ਭਰੋਸਾ ਹੈ,
ਅਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਮਾਪੇ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝਣਗੇ।
ਮੈਂ ਗਲਤੀ ਕੀਤੀ।
ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਅਜਿਹੀ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ।
ਇਸ ਲਈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਹੋਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਕਰਾਂਗਾ.
ਉਸ ਨੂੰ ਤਾਨੇ ਨਹੀਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ।
ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਮਿਲੇਗਾ।
ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਮਿਲੇਗੀ।
ਉਸ ਨੂੰ ਹੁਣ ਤੱਕ ਜੋ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ,
ਉਹ ਖੁਦਕੁਸ਼ੀ ਕਰਨ ਵਰਗੀ ਕਾਰਵਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ।
ਉਹ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ।
ਉਹ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਚਿਹਰਾ,
ਤੁਹਾਡਾ ਚਿਹਰਾ, ਤੁਹਾਡੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਸ
ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖੇਗਾ.
ਫਿਰ, ਉਹ ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗਾ.
ਮੇਰੇ 'ਤੇ ਯਕੀਨ ਕਰੋ।
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲਿਖਤੀ ਗਰੰਟੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਨ ਬਦਲ ਲਵੇਗਾ।
ਉਹ ਖੁਦਕੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ।
ਪਰ ਅਸੀਂ ਤਾਨਾਸ਼ਾਹ ਬਣ ਗਏ ਹਾਂ।
ਉਹ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਹੈ।
ਮੈਂ ਉਸ 'ਤੇ ਖਰਚ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਪਾਲ
ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਉਹ ਮੇਰਾ ਗੁਲਾਮ ਹੈ।
ਉਹ ਜੋ ਵੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ।
ਮੇਰੇ ਮਾਲਕ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਉਸ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ 'ਤੇ ਕੀ ਅਸਰ ਪੈਂਦਾ
ਹੈ?
ਇਹ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ?
ਉਹ ਸੋਚ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ।
ਮੈਂ ਇਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਸ਼ੀਨ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਇੱਕ ਲੀਡਰ ਵਜੋਂ, ਇੱਕ ਮੈਨੇਜਰ ਵਜੋਂ,
ਜੇ ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਟੀਮ ਨਾਲ ਅਜਿਹਾ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਈ ਵਾਰ ਹੁੰਦਾ
ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋ ਕਿ ਜੇ ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਜੂਨੀਅਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ
ਕੁਝ ਵੀ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਉਸ ਨੂੰ ਡਾਂਟ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੁੱਟ ਸਕਦੇ
ਹੋ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਾਲ੍ਹਾਂ ਕੱਢ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਇਹ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ.
ਅੱਜ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਬਹੁਤ ਊਰਜਾਵਾਨ, ਸਮਾਰਟ, ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਹੈ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰੋ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰੋ।
ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਜਾਣਗੇ।
ਹੁਣ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?
ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਾਪੇ ਸੋਚਦੇ ਹਨ,
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਦੀਆਂ ਕਦਰਾਂ ਕੀਮਤਾਂ ਦਾ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ
ਹੋ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਨੱਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ।
ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਲੇ ਅੰਤਰ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ, ਸਮਾਂ
ਲੱਗਦਾ ਹੈ.
ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਸਮਾਂ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸੂਖਮਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੇ
ਯੋਗ ਹੋਵੋਗੇ.
ਨਹੀਂ।
ਤਾਂ ਫਿਰ ਨੇਤਾਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਕਿਉਂ ਹੈ?
ਰਾਖਵਾਂਕਰਨ ਅਜੇ ਵੀ ਕਿਉਂ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ?
ਰਾਖਵਾਂਕਰਨ ਅਜੇ ਵੀ ਜਾਰੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਕੋਲ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ
ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ
ਹੈ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਰਿਜ਼ਰਵੇਸ਼ਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਕਵਰ ਹਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਗੰਗਾ ਅਸਨਯਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਾਓ।
ਅਸੀਂ 5 ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਦੁਬਾਰਾ ਮਿਲਾਂਗੇ।
ਇਹ ਰਾਖਵਾਂਕਰਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੇਕਾਰ ਬਣਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੇਕਾਰ ਬਣਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੇਕਾਰ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੇ ਸਿਸਟਮ ਵਿੱਚ ਅਫਸਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਸਰਕਾਰੀ ਦਫਤਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਡਾਕਟਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੇਕਾਰ
ਡਾਕਟਰ, ਬੇਕਾਰ ਡਾਕਟਰ, ਬੇਕਾਰ ਆਈਏਐਸ, ਆਈਪੀਐਸ ਅਧਿਕਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਇਹ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸਿਸਟਮ ਵਿੱਚ ਬੈਠਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦੇਣਗੇ, ਤਾਂ ਬੇਕਾਰ
ਸਿਸਟਮ, ਬੇਕਾਰ ਸਰਕਾਰੀ, ਬੇਕਾਰ ਡਾਕਟਰ, ਬੇਕਾਰ ਡਾਕਟਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ
ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਸਿਸਟਮ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਦੁੱਖ ਝੱਲਦੇ ਹਨ।
ਮਰ ਜਾਓ।
ਇਸ ਲਈ ਅਜਿਹੇ ਡਾਕਟਰ ਹਨ ਜੋ ਆਪਰੇਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਬੰਦੂਕ ਅੰਦਰ
ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕੋਈ ਰਾਖਵਾਂਕਰਨ ਨਹੀਂ।
ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਾਪੇ ਹਨ.
ਉਹ ਪੈਸੇ ਕਮਾਉਣ ਵਿੱਚ ਇੰਨੇ ਰੁੱਝੇ ਹੋਏ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਵੀ
ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਬੱਚਾ ਕਿਸ ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਮੈਂ ਸੀਏ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਕਰਵਾਇਆ।
ਪਰ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ
ਦਾਖਲ ਕਰਵਾਉਣ ਵੀ ਨਹੀਂ ਗਏ, ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ
ਬੱਚਾ ਕਿਸ ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਮਹਾਰਾਜ ਜੀ ਸੀਏ ਹਨ।
ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਕਿ ਹਰਸ਼ ਅਜਿਹਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਪਰ ਇੱਕ ਉਦਾਹਰਣ ਹੈ.
ਇਸ ਲਈ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਹਦਾਇਤਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।
ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਪਰ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਵੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ।
ਇਹ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ।
ਕਿਉਂਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਦਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ,
ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਸਨੇਹ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ, ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ.
ਪੌਦੇ ਵੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।
ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਪੌਦੇ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋ,
ਸੰਗੀਤ ਵਜਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਉਸ ਦਾ ਵਿਕਾਸ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਹਰਿਆ-ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਨ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਸਿਖਾਈ ਗਈ ਸੀ, ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ
ਲਗਾਓ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰੋ, ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਕਾਰਨ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਜੀਵਨ ਹੈ.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ।
ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਗਲੇ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹੋ, 2 ਮਿੰਟ, 5
ਮਿੰਟ ਲਈ.
ਅਤੇ ਉਸ ਰੁੱਖ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਕਦਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ
ਬੰਦ ਕਰੋ.
ਤੁਸੀਂ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਖੂਬਸੂਰਤ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਵੇਖੋਗੇ।
ਜਿਸ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਛਾਂ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਮੈਂ, ਇੱਕ ਨੇਤਾ ਵਜੋਂ, ਇੱਕ ਮਾਪੇ ਵਜੋਂ, ਇੱਕ ਅਧਿਆਪਕ ਵਜੋਂ, ਮੈਂ
ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿ ਜੇ ਤੁਹਾਡਾ ਬੱਚਾ, ਤੁਹਾਡਾ
ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਜੂਨੀਅਰ ਕਰਮਚਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਗਲੇ
ਲਗਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ
ਵਿੱਚੋਂ ਹੰਝੂ ਨਿਕਲ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਅਜਿਹੀ
ਤਸਵੀਰ ਹੈ, ਕਿ ਉਹ
ਤੁਹਾਡੀ ਤਸਵੀਰ ਦੇਖਦੇ ਹੋ?
ਤੁਹਾਡੀ ਤਸਵੀਰ।
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਹ ਸੈਸ਼ਨ ਕੀਤਾ,
ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਦੋਸਤ, ਕਲਾਸ ਫੈਲੋ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਰਤਨ।
ਵਿਸ਼ਾਲ ਰਤਨ,
ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਯਾਦ ਹੈ।
ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ।
ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਕਿਉਂ? ਪਰ ਅਸਲੀਅਤ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ
ਵਿਚ, ਹਰ ਚੰਗੇ ਅਤੇ ਮਾੜੇ ਫੈਸਲੇ 'ਤੇ, ਉਤਰਾਅ-ਚੜ੍ਹਾਅ 'ਤੇ, ਹਰ
ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਅੱਜ ਤੱਕ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਉਸਨੇ ਇਹ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਨਿਸ਼ਕਾਮਤਾ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੀ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ,
ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਬੱਚਾ, ਤੁਹਾਡਾ ਜੂਨੀਅਰ ਕਰਮਚਾਰੀ,
ਤੁਹਾਡੀ ਤਸਵੀਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪ੍ਰੇਰਕ ਵਜੋਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ
ਤੁਹਾਡਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਗਲਤੀ ਨਾਲ, ਗਲਤੀ ਨਾਲ,
ਮੈਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗਾ।
ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲੇਗੀ।
ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਮੋਢਾ ਮਿਲੇਗਾ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਦਰਦ ਜ਼ਾਹਰ ਕਰ ਸਕਾਂਗਾ।
ਉੱਥੋਂ,
ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਮਿਲੇਗੀ,
ਮੈਨੂੰ ਮਦਦ ਮਿਲੇਗੀ।
ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਦੁਰਵਿਵਹਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ।
ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਅਜਿਹਾ ਚਿੱਤਰ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਿੱਚ,
ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਮਾਪੇ ਵਜੋਂ?
ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਅਧਿਆਪਕ ਵਜੋਂ, ਅਜਿਹੀ
ਤਸਵੀਰ ਹੈ?
ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਜੂਨੀਅਰ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੈਨੇਜਰ ਵਜੋਂ,
ਇੱਕ ਨੇਤਾ ਵਜੋਂ, ਅਜਿਹੀ ਤਸਵੀਰ ਹੈ? ਇਹ ਸੌਖਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਪਰ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਅਜਿਹਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਹੈ.
ਤੁਸੀਂ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਜਿਹਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਦਿਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਲਈ ਅਜਿਹੀ
ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ?
ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ?
ਇੱਕ ਅਧਿਆਪਕ ਵਜੋਂ, ਤੁਸੀਂ ਕਹੋਗੇ ਕਿ ਸਾਡੀ ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ
ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।
ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਫੌਜ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਚੁਣੀ ਹੈ, ਪੈਸਾ
ਕਮਾਉਣ ਲਈ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਦੇਸ਼ ਭਗਤੀ ਲਈ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ
ਆਪਣੀ ਨੌਕਰੀ ਨਾਲ ਬੇਇਨਸਾਫੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।
ਇਹ ਕੋਈ ਕਾਰੋਬਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਹ ਨੌਕਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਹ ਕੋਈ ਪੇਸ਼ਾ ਨਹੀਂ
ਹੈ।
ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਦੇਸ਼ ਭਗਤੀ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸ
ਭੂਮਿਕਾ ਨੂੰ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਪੇਸ਼ਾ ਅਪਣਾਇਆ ਹੈ ਅਤੇ
ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਅਚਾਨਕ
ਅਧਿਆਪਕ ਬਣ ਗਏ ਹੋ, ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਰਨ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ
ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ, ਮੈਂ ਇਹ ਕਰਾਂਗਾ।
ਫਿਰ ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ
ਇਸ ਕਿਸਮ ਦੀ ਸੋਚ, ਇਸ ਕਿਸਮ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਹੋਵੇਗੀ।
ਪਰ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਯੋਜਨਾਬੱਧ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੋਚਣ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਧਿਆਪਕ ਬਣ
ਗਏ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਬਰ ਦੀ
ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੱਚਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਕਈ ਵਾਰ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾ
ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਚਿੜਚਿੜੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕੋ ਸਵਾਲ ਦਾ
ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਵਾਬ ਦੇਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਸਬਰ ਦੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਹੈ? ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕੋ ਸਵਾਲ ਦਾ
ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਵਾਬ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ, ਪਰ ਜੋ ਬੱਚੇ ਪੁੱਛਣ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਇਹ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ.
ਤੁਸੀਂ ਆਮ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ
ਕੋਈ ਸਮੱਸਿਆ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ,
ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਾਸੂਮ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦਾ ਕੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਤੁਸੀਂ
ਜਾ ਕੇ ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਕੱਢਦੇ ਹੋ।
ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਪੇਸ਼ੇ ਲਈ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਅਕਸ ਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ
ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੱਡੀਆਂ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਕਰਨੀਆਂ
ਪੈਣਗੀਆਂ.
ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ, ਆਪਣੇ ਦਰਦ ਨੂੰ ਲੁਕਾਉਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ,
ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਦਰਦ ਦਾ ਕੋਈ ਚਰਿੱਤਰ ਨਹੀਂ
ਹੈ, ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਨਿੱਜੀ ਹੈ.
ਇਸ ਲਈ, ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨੇਤਾ, ਮੈਨੇਜਰ, ਅਧਿਆਪਕ ਜਾਂ
ਮਾਪਿਆਂ ਵਜੋਂ, ਮੈਂ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹਾਂਗਾ ਕਿ ਟੀਮ ਦਾ
ਨਤੀਜਾ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ
ਬੂਸਟਰ ਬਣਾਉਣਾ ਪਏਗਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਰੱਖਣਾ ਪਏਗਾ।
ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਕ ਨੇਤਾ ਵਜੋਂ, ਇੱਕ ਅਧਿਆਪਕ ਵਜੋਂ, ਇੱਕ ਮਾਪੇ ਵਜੋਂ,
ਤੁਹਾਡਾ ਉਤਸ਼ਾਹ, ਤੁਹਾਡਾ ਗੁੱਸਾ, ਟੀਮ ਦਾ ਮਨੋਬਲ ਤੋੜ ਦੇਵੇਗਾ,
ਤੁਹਾਡੇ ਬੱਚੇ ਦਾ ਮਨੋਬਲ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਗੁੱਸਾ, ਤੁਹਾਡਾ ਗੁੱਸਾ ਤੁਹਾਡੇ
ਤੋਂ ਉਸਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਖੋਹ ਲਵੇਗਾ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ
ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇਗਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਕੋਈ ਉਸਦਾ
ਮਸੀਹਾ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ, ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਕਰੇਗਾ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਫਾਇਦਾ
ਉਠਾਏਗਾ.
ਅਜਿਹੇ ਮੁੰਡੇ ਗੁੰਮਰਾਹ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਜਿਹੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਗੁੰਮਰਾਹ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਫਿਸਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣਾ
ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਮਾਪੇ ਵਜੋਂ ਇਸ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰੋਗੇ?
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਅਧਿਆਪਕ ਵਜੋਂ ਇਸ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰੋਗੇ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ
ਇੱਕ ਲੀਡਰ, ਇੱਕ ਮੈਨੇਜਰ ਵਜੋਂ ਪਸੰਦ ਕਰੋਗੇ?
ਕੀ ਤੁਹਾਡਾ ਜੂਨੀਅਰ ਕਰਮਚਾਰੀ ਅਜਿਹਾ ਕਰੇਗਾ?
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰੋਗੇ?
ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚੋ।
ਇਹ ਆਸਾਨ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ.
ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੋਚਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਸੋਚੋ.
ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੋਚਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵਾਂਗ ਡਾਂਟਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ,
ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਦੇਖਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉੱਪਰੋਂ ਮਾਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਭਾਂਡੇ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਕਰਨ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਜੂਨੀਅਰ, ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਡਾਂਟ ਸਕਦੇ ਹੋ,
ਪਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖਣੇ
ਪੈਣਗੇ.
ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਜੇ ਕੋਈ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਹੇਠਾਂ ਹਿਲਾ ਕੇ ਉੱਪਰੋਂ
ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਭਾਂਡਾ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇਗਾ.
ਇਹ ਟੇਢਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਇਕ ਪਾਸੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਇਹ ਟੇਢਾ ਹੋ
ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ
ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉੱਪਰੋਂ ਨਹੀਂ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ,
ਪਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ. ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ
ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿੱਥੇ ਮਾਪੇ ਉੱਪਰੋਂ ਮਾਰਦੇ ਹਨ,
ਪਰ ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਮਾਰਨਾ ਭੁੱਲ ਗਏ।
ਨਤੀਜਾ ਕੀ ਸੀ?
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ
ਹੇਠਾਂ ਰੱਖੇ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਪਰੋਂ ਮਾਰਿਆ।
ਨਤੀਜਾ ਕੀ ਸੀ?
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ
ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਹਮਲਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਬੋਰਡ ਦੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੁਸ਼ਿਆਰ ਬੱਚਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਕੂਲ ਦਾ ਟਾਪਰ ਹੈ।
ਦਰਅਸਲ, ਉਸਨੇ ਪੂਰੇ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਟਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਉਹ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਟਾਪਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
ਉਹ ਨਤੀਜਾ ਲੈ ਕੇ ਘਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਇਕਲੌਤਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।
ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦੇ ਮਾਪੇ ਉਸਦਾ ਨਤੀਜਾ ਦੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਣਗੇ। ਉਹ
ਉਸ ਨੂੰ ਪੁਰਸਕਾਰ ਦੇਣਗੇ।
ਉਹ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਉਣਗੇ।
ਦੇਖੋ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਫਲਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ.
ਇਸ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਉਲਝਣ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਅਜੇ ਵੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਉਹ
ਚੰਗੇ ਨਤੀਜੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੇ ਦਰਦ ਨੂੰ
ਸਹਿਣ ਕਰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ.
ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚੋ।
ਇੱਕ ਮਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ 9 ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨੀ
ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਦਰਦ ਸਹਿਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ? ਉਸ ਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਦਰਦ
ਸਹਿਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ? ਤੁਰਨਾ, ਤੁਰਨਾ, ਉੱਠਣਾ, ਬੈਠਣਾ, ਸੌਣਾ, ਉਸ ਨੂੰ
ਕਿੰਨਾ ਦਰਦ ਸਹਿਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ? ਜੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ 6-7 ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ,
ਅਧਿਆਪਕ
ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਲਾਤ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ
9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ
9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ
9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ
9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ
9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ
9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ
9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ
9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ
9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ
9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ
9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ
9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ
9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ
9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ
9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ
9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ
9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ
9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ
9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ
9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ
9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ
9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ
9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ
9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ
9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ 9 ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਰਦ
9 ਮਹੀਨਿਆਂ ਦਾ ਦਰਦ ਉਹ 11 ਵੀਂ ਜਮਾਤ ਦੀ ਅੰਤਮ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ
ਰਿਹਾ।
ਕੀ ਇਹ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ?
ਕੀ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਬੱਚਾ ਅਸਫਲ ਹੋਵੇ?
ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ।
ਪਰ ਅਜਿਹਾ ਹੋਇਆ।
ਅਜਿਹਾ ਕਿਉਂ ਹੋਇਆ?
ਸਮੱਸਿਆ ਕੀ ਸੀ?
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਸਲ ਕਹਾਣੀ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਜਦੋਂ ਬੱਚਾ 11 ਵੀਂ ਜਮਾਤ ਦੀ ਅੰਤਮ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਵਿੱਚ ਫੇਲ੍ਹ ਹੋ ਗਿਆ,
ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਦੁਆਰਾ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਅਸੀਂ ਇਹ ਇੱਕ ਸਲਾਹਕਾਰ ਵਜੋਂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਜਦੋਂ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ ਨੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਪੁੱਛੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ
ਹਿਪਨੋਟਾਈਜ਼ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇਕ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਕੂਲ ਲੈ ਗਿਆ।
ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਉਹ ਦਿਨ ਯਾਦ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ,
ਅੱਜ ਨਤੀਜੇ ਦਾ ਦਿਨ ਹੈ।
ਮੈਂ ਸਕੂਲ ਟਾਪਰ ਅਤੇ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਟਾਪਰ ਬਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ।
ਮੈਂ ਇਹ ਦੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹਾਂ ਕਿ ਮੇਰੇ ਮਾਪੇ ਕਿੰਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਣਗੇ।
ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਨੂੰ ਮਿਲੇਗਾ।
ਮੈਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਾਂਗਾ ਅਤੇ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਵਾਂਗਾ।
ਮੈਂ ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਸੀ।
ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸੀ।
ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਘਰ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਵਿਵਹਾਰ ਕੀ ਸੀ?
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਸ ਇੰਨਾ ਹੀ ਕਿਹਾ,
ਠੀਕ ਹੈ, ਨਤੀਜਾ ਰੱਖੋ ਅਤੇ ਅਗਲੀ ਕਲਾਸ ਲਈ ਪੜ੍ਹਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ.
ਮੈਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੇਰੀ ਸਫਲਤਾ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲੈਣਾ ਦੇਣਾ
ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸਿਰਫ ਇੰਨਾ ਹੀ ਹੈ।
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੇਰੀ ਸਫਲਤਾ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ,
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਹਿ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਸਮਰਪਣ ਨਾਲ ਸਖਤ
ਮਿਹਨਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਨਾਲ ਨਤੀਜੇ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾ
ਸਕੇ।
ਹੁਣ ਬੱਚਾ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਉਹ ਜਸ਼ਨ ਨਹੀਂ
ਮਨਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਖਤ ਮਿਹਨਤ ਕਿਉਂ ਕਰਾਂ, ਮੈਂ ਸਾਰਾ ਸਾਲ
ਕਿਉਂ ਮਰਾਂ? ਕਿਸ ਲਈ?
ਇਸ ਸੋਚ ਦੇ ਕਾਰਨ,
ਉਸਨੇ ਅਗਲੀ ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ ਸਖਤ ਮਿਹਨਤ ਕਰਨੀ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ ਨੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਅਜਿਹਾ ਕੀਤਾ ਸੀ?
ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਕੀਤਾ.
ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੁਸੀਂ ਅਜਿਹਾ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ?
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ?
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ? ਤੁਹਾਡਾ ਬੱਚਾ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਟਾਪਰ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ।
ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਸੀ.
ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਕਿਹਾ, ਠੀਕ ਹੈ, ਨਤੀਜਾ ਰੱਖੋ ਅਤੇ ਅਗਲੀ ਕਲਾਸ ਲਈ
ਪੜ੍ਹਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ.
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਜ਼ਾਹਰ ਕੀਤੀ?
ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੋਹਫ਼ਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਜਸ਼ਨ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ
ਮਨਾਇਆ?
ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਕਦਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਾਰੀਫ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ
ਕੀਤੀ?
ਫਿਰ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਵਿਚਾਰ ਦੱਸੇ, ਕਿ ਅਸੀਂ, ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਨੇ ਆਪਸ
ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ ਸੀ, ਕਿ ਇਹ ਤੀਜੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਹੈ, ਉਸਨੇ ਇਸ ਵਿੱਚ
ਵਧੀਆ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਉਸਦੀ ਕਦਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ
ਉਸਦਾ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ.
ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਅਗਲੀ ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਨਾ ਬੰਦ ਨਾ ਕਰੇ।
ਉਸ ਦੇ ਕੈਰੀਅਰ ਲਈ 11 ਵੀਂ ਅਤੇ 12 ਵੀਂ ਦੀਆਂ ਲੋੜੀਂਦੀਆਂ ਕਲਾਸਾਂ ਹਨ।
ਉਸ ਦਾ ਕਰੀਅਰ 11ਵੀਂ ਅਤੇ 12ਵੀਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪੂਰਾ ਹੋਣਾ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਅਜਿਹਾ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸਖਤ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦਾ ਰਹੇ ਅਤੇ
11ਵੀਂ ਅਤੇ 12ਵੀਂ 'ਚ ਬਿਹਤਰ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰੇ।
ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਅਗਲੀ ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਨਾ ਬੰਦ ਨਾ ਕਰੇ।
ਪਰ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ
ਵਿਵਹਾਰ ਕੀਤਾ, ਨਤੀਜਾ ਉਲਟ ਸੀ.
ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਵਹਾਰ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਹੰਕਾਰੀ ਨਾ ਹੋਵੇ,
ਅਤੇ ਉਹ 11 ਵੀਂ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਨਾ ਬੰਦ ਨਾ ਕਰੇ।
ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਦਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਹਦਾਇਤਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਮੈਂ ਕੀ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ? ਉੱਪਰੋਂ ਹਦਾਇਤਾਂ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ
ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਹੱਥ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਹੱਥ
ਖੁੰਝ ਗਿਆ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਹਦਾਇਤਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਹੱਥ ਜੋ ਹੇਠਾਂ
ਰੱਖਿਆ ਜਾਣਾ ਸੀ, ਖੁੰਝ ਗਿਆ।
ਸੁਨੇਹਾ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਜਿਹਾ ਕੀਤਾ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦੀ
ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ
ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਇਕ
ਸਾਲ ਲਈ ਸਖਤ ਮਿਹਨਤ ਕੀਤੀ ਸੀ.
ਫਿਰ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਦਾ ਹੱਥ ਵਾਪਸ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ
ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਲਿਆ.
ਅਤੇ ਫਿਰ, ਅਗਲੇ ਸਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਬਾਰੇ, ਉਸਦੇ
ਭਵਿੱਖ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਹੋਵੇਗਾ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇਗੀ ਕਿ ਜੇ ਉਹ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਟਾਪਰ ਬਣ
ਜਾਂਦਾ ਤਾਂ ਉਸ ਵਿਚ ਸਮਰੱਥਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਟੇਟ ਟਾਪਰ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ
ਨੈਸ਼ਨਲ ਟਾਪਰ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਗਲੇ ਸਾਲ, ਹੋਰ ਸਖਤ ਮਿਹਨਤ ਕਰੋ, ਬੇਟਾ. ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹਾਂ।
ਤੁਸੀਂ 11ਵੀਂ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਹੋਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤੀ? ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ
ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਲਈ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਜੇ ਉਹ ੧੧ ਵੀਂ ਜਾਂ ੧੨ ਵੀਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਟਾਪਰ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ।
ਪਰ ਕਦੋਂ?
ਤੁਹਾਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।
ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਮਾਪੇ ਗਲਤ ਸਨ ਜਾਂ ਸਹੀ ਸਨ।
ਪਰ ਨਤੀਜਾ ਕੀ ਸੀ?
ਇਹ ਗਲਤ ਸੀ, ਠੀਕ ਹੈ?
ਇਸ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।
ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।
ਅਤੇ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ?
ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਬਜਾਏ ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ
ਹੁੰਦਾ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਬਾਰੇ ਨਜ਼ਰੀਆ ਬਣਾਉਣ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ
ਕਿਸੇ ਬਾਰੇ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਬਣਾਉਣ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਬਾਰੇ ਆਪਣੀ
ਸੋਚ ਬਣਾਉਣ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ,
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਇਕ ਵਾਰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚੋ।
ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ, ਉਸ ਦੀ ਕਾਰਵਾਈ, ਉਸ ਦੀ
ਉਮੀਦ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਵੋਗੇ.
ਫਿਰ ਫੈਸਲਾ ਕਰੋ।
ਮੈਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਫੈਸਲਾ 99٪ ਸਹੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਨਾ ਕਰੋ।
ਕਿਸੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਦਾ, ਕਿਸੇ ਬਾਰੇ ਫੈਸਲਾ ਲੈਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਕੋਈ ਛੋਟਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ 2-4 ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਦਿਓ।
ਜੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਟਾ ਲਿਆ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ
ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ
ਜੋ ਸਾਰਾ ਸਾਲ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਤੀਜੇ
ਵਾਲੇ ਦਿਨ, ਜੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸਦੀ ਸੋਚ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦੀ
ਹੈ, ਉਸਦਾ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ
ਉਮੀਦ, ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਰੱਖ ਕੇ ਇਸ ਬਾਰੇ
ਸੋਚਿਆ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੰਨਾ ਬੇਰਹਿਮੀ ਨਾਲ ਵਿਵਹਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ.
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਇਹ ਕਰੋ.
ਨਿਰਦੇਸ਼ਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਕਰੋ।
ਪਰ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹੀ ਕਰੋ ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ,
ਜਸ਼ਨ.
ਫਿਰ ਉਸ ਦੂਜੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਰੱਖੋ।
ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ
ਨਾ ਨਿਕਲਣ।
ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਕਦੋਂ ਸਮਝੋਗੇ?
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਦੇਖੋਂਗੇ।
ਇਸ ਲਈ, ਇੱਕ ਨੇਤਾ ਵਜੋਂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਨੇਤਾ ਹੋ, ਆਪਣੀ ਕੰਪਨੀ ਵਿੱਚ
ਇੱਕ ਮੈਨੇਜਰ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਮਾਪੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਅਧਿਆਪਕ ਹੋ,
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਮਾਜ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਨੇਤਾ ਹੋ, ਜੋ ਵੀ
ਹੋਵੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੂਨੀਅਰਾਂ, ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ
ਸਮਝਣਾ ਪਏਗਾ,
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਸਤਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਪਰਿਵਾਰ, ਤੁਹਾਡੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ
ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਬੱਚੇ ਵੱਡੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ
ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਭਰਾ ਦੀ
ਭੈਣ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਕਿਸੇ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਵੀ ਰਾਏ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਕੁਝ
ਵੀ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਕੋਈ ਵੀ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ
ਫੈਸਲਾ, ਕੱਲ੍ਹ ਤੱਕ ਤੁਹਾਡਾ ਭਰਾ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਸੀ, ਅੱਜ ਉਹ ਵੀ ਵਿਆਹਿਆ
ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਵਿਆਹੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਇੱਕ ਭੈਣ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ,
ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਣ ਲੱਗਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਭਰਾ ਹੁਣ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ
ਰਿਹਾ, ਉਹ ਬਦਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸੋਚ ਅਜਿਹੀ ਹੋਣ ਲੱਗੀ ਹੈ, ਤਾਂ
ਪਹਿਲਾਂ
ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਜਾਂ ਭੈਣ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਰਾਏ ਬਣਾਓ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ
ਦੇਖੋ, ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਵਿਆਹੇ ਹੋਏ ਹੋ,
ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਕੋਈ ਕੁੜੀ ਆਈ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਅਨੁਕੂਲ
ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਹੋ
ਇਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣਾ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਫੈਸਲਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਰਾਏ
ਬਣਾਈ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਅਨੁਕੂਲ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ,
ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ
ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਰੋਕਦੇ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਭਰਾ ਬਦਲ ਗਿਆ ਹੈ,
ਤੁਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਰੋਕਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਬਾਰੇ ਅਜਿਹੀ ਰਾਏ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ,
ਕਿ ਅਜਿਹੀ ਰਾਏ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦੇਖੋ
ਜਿੱਥੇ ਤੁਹਾਡੀ ਭੈਣ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਹ
ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕਿਵੇਂ ਜੀ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਸਥਿਤੀ ਕੀ ਹੈ, ਕੋਈ ਵੀ
ਫੈਸਲਾ ਲੈਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ,
ਇਕ ਵਾਰ ਸੋਚੋ, ਉਸ ਨਾਲ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ,
ਮੈਂ ਅਜਿਹਾ ਇਸ ਲਈ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਵੀ ਨਤੀਜਾ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ
ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਪੱਧਰ
ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤੇ ਚੱਲ ਰਹੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ
ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਮਾਪਿਆਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿਚਾਲੇ ਹੋਵੇ,
ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਭਰਾ ਅਤੇ ਭੈਣ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਭਰਾ ਅਤੇ
ਭੈਣ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਦੋਸਤ ਅਤੇ ਦੋਸਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਗੁਆਂਢੀ ਅਤੇ ਗੁਆਂਢੀ
ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੀ
ਸੋਚ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ.
ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਇਹ
ਉਸ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ।
ਕਦੇ ਨਾ ਸੋਚੋ ਕਿ ਇਹ ਰਿਸ਼ਤਾ ਜੋ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਹ ਉਸ
ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਹੈ।
ਨਹੀਂ।
ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਅਤੇ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੱਲ, ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇੱਕ ਭਰਾ
ਦੋਸ਼ੀ ਹੈ,
ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕੋਈ ਦੋਸਤ ਦੋਸ਼ੀ ਹੈ,
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਅੱਜ ਤੁਹਾਡੇ ਭਰਾ ਦਾ
ਰਵੱਈਆ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਕਹੋਗੇ, ਹੁਣੇ-ਹੁਣੇ ਤੁਸੀਂ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਸੇ
ਹੋਰ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖੋ ਅਤੇ ਫਿਰ ਕੋਈ ਰਾਏ ਬਣਾਓ, ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਕਹਿ ਰਹੇ
ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਹੋ.
ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਦੋਵੇਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਰਾਏ ਬਣਾ ਰਹੇ
ਹੋਣ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਸਥਿਤੀ ਛੱਡ ਦਿਓ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਜੇ ਕੋਈ
ਭਰਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਭੈਣ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਿਚਾਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ
ਇਹ ਹੁਣ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਿਸ਼ਤਾ ਉਸ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣੇਗਾ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ
ਕਾਰਨ ਹੈ। ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਬੁੱਧੀ ਹੈ.
ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਭਾਵਨਾਵਾਂ 'ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਹੈ।
ਇੱਕ ਨੇਤਾ ਵਜੋਂ, ਇੱਕ ਮੈਨੇਜਰ ਵਜੋਂ, ਚਾਹੇ ਇਹ ਇੱਕ ਅਧਿਕਾਰਤ ਫੈਸਲਾ
ਹੋਵੇ, ਇੱਕ ਅਧਿਕਾਰਤ ਰਿਸ਼ਤਾ ਹੋਵੇ, ਸਮਾਜਿਕ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਵਿਦਿਆਰਥੀ
ਸੰਬੰਧ ਹੋਵੇ, ਮਾਪਿਆਂ ਜਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਤੋਂ,
ਭੈਣਾਂ-ਭਰਾਵਾਂ ਤੋਂ,
ਹਰ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝੋ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸੱਸ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਿੰਨੀ ਵੀ
ਚੰਗੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਝਿਜਕਦੀ, ਇਹ ਬੁਰਾ ਹੈ, ਇਹ
ਬੁਰਾ ਹੈ।
ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਲੇਬਲ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਢੁਕਵਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ.
ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ
ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਕਹੋ, ਇਹ ਦੋਵਾਂ ਧਿਰਾਂ' ਤੇ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਲੜਕੀ ਦੇ
ਮਾਪਿਆਂ ਅਤੇ ਮੁੰਡੇ ਦੇ ਮਾਪਿਆਂ, ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਕਹੋ,
ਆਪਣੀ ਸਥਿਤੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਜਾਓ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੁੱਤੀਆਂ
ਵਿੱਚ ਪਾਓ, ਫਿਰ ਫੈਸਲਾ ਕਰੋ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਫੈਸਲਾ ਕਰੋ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਆਪਣੀ ਰਾਏ ਬਣਾਓ, ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਬਣਾਓ, ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੋ
ਕੀਤਾ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ
ਪਤਾ ਲਗਾਓਗੇ.
ਇਸ ਲਈ ਸਫਲਤਾ ਬਲੂਪ੍ਰਿੰਟ ਸੀਰੀਜ਼ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਲਰਨ ਟੂ ਗ੍ਰੋ ਵਿਸ਼ੇ
ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਨਿੱਜੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੋਵੇ, ਸਮਾਜਿਕ
ਜੀਵਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਫਲ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ
ਹੋ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਫੈਸਲਾ ਲੈਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਕਿਸੇ ਬਾਰੇ ਫੈਸਲਾ ਲੈਣ
ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਅੱਗੇ ਵਧੋ
ਆਪਣੀ ਸਥਿਤੀ ਤੋਂ ਦੂਰ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਤੁਸੀਂ ਫੈਸਲਾ ਲੈਣ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਜਿਸ
ਬਾਰੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਕਰਨ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹਣ ਤੋਂ
ਪਹਿਲਾਂ, ਕੋਈ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ
ਜੁੱਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਓ.
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੁੱਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਓ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਸਲ ਸਥਿਤੀ
ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਲੱਗੇਗਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਜੋ ਫੈਸਲਾ ਤੁਸੀਂ ਕਰੋਗੇ, ਮੇਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ
ਕਰੋ, ਉਹ ਫੈਸਲਾ, ਇਸਦਾ ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਸਹੀ ਹੋਣ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤਤਾ, ਪਹਿਲਾਂ
ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਜੁੱਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਰਹੇ ਸੀ,
ਤਾਂ ਇਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੋਵੇਗਾ
ਬਿਹਤਰ,
ਅਤੇ ਸਹੀ ਹੋਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ 99٪ ਹੈ.
ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਫੈਸਲਾ ਲੈਣ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ, ਹੁਣ ਮੈਂ
ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂਗਾ,
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ, ਕਿ ਇੱਕ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ
ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਤਾਂ ਨਤੀਜਾ ਕੀ ਸੀ, ਬੱਚਾ ਫੇਲ੍ਹ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ, ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ
ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੂਜਾ ਨਤੀਜਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ
ਹੈ, 9 ਵੀਂ, 10 ਵੀਂ ਵਿੱਚ,
ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਕੋਚਿੰਗ ਲੈਣ ਲਈ,
ਮੈਂ ਇੱਕ ਅਧਿਆਪਕ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਸਾਡਾ ਅਧਿਆਪਕ ਸਰ ਸੀ, ਉਹ ਬਹੁਤ
ਵਧੀਆ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਅਧਿਆਪਕ ਸੀ, ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਚੰਗਾ ਨਾਮ ਸੀ, ਉਸਦਾ
ਚੰਗਾ ਸਤਿਕਾਰ ਸੀ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਇਹ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ
ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਕਈ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸਦਾ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਸਦਾ ਆਪਣਾ
ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਉਹ 7-8 ਸਾਲ ਦਾ ਸੀ
ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਸੀਨੀਅਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਮੈਂ 9ਵੀਂ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ
ਐਮ.ਬੀ.ਬੀ.ਐਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਸੀਨੀਅਰ ਹੋ ਗਿਆ, 5-6 ਸਾਲ,
ਹੁਣ ਉਸਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ
ਸੀਵਾਨ,
ਮੈਂ ਬਿਹਾਰ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹਾਂ, ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਆਈਆਈਟੀ,
ਆਈਐਸਆਈਪੀਐਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਟ੍ਰੇਨਰ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ
ਬਿਹਾਰ ਤੋਂ ਇਹ ਬਹੁਤ ਸਫਲ ਨੰਬਰ ਹੈ,
ਮੈਂ ਵੀ ਪਟਨਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਉੱਥੋਂ ਦਾ ਹਾਂ।
ਸੀਵਾਨ ਸਿੱਖਿਆ ਅਤੇ ਮੁਦਰਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦੂਜੇ ਨੰਬਰ 'ਤੇ ਹੈ,
ਡਾ. ਓ.ਪੀ.
ਸਿੰਘ, ਡਾ.
ਓ.ਪੀ. ਸਿੰਘ, ਸੀਵਾਨ ਵਿੱਚ ਅੱਜ ਇੱਕ ਹਸਪਤਾਲ ਹੈ,
ਡਾ. ਓ.ਪੀ.
ਸਿੰਘ, ਓ.ਪੀ. ਕਹਿ ਕੇ.
ਸਿੰਘ, ਪੂਰਾ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਨਹੀਂ,
ਗੋਪਾਲਗੰਜ, ਛਪਰਾ, ਸੀਵਾਨ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਜਾਣਦੇ ਹਨ,
ਐਮ.ਬੀ.ਬੀ.ਐਸ., ਐਮ.ਡੀ. ਇੰਨੇ ਵੱਡੇ ਡਾਕਟਰ, ਜੇ ਮੈਂ ਕਹਾਂ, ਤਾਂ ਕੀ
ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੋਗੇ, ਕਿ ਤੀਜੀ ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰੀ-ਬੋਰਡ,
ਇਸ ਵਿੱਚ,
ਡਾ. ਓ.ਪੀ.
ਸਿੰਘ, ਅਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਹਾਂ, ਹੁਣੇ-ਹੁਣੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ
12ਵੀਂ ਫੇਲ੍ਹ ਹੋ ਗਈ, ਆਈਪੀਐਸ ਬਣ ਗਈ, ਇਹ ਫਿਲਮ ਅੱਜ ਬਣ ਰਹੀ ਹੈ, ਇਹ
ਇੱਕ ਫਿਲਮ ਸੀ,
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਅਸਲ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ,
ਡਾ. ਓ.ਪੀ.
ਸਿੰਘ, ਜੋ ਐਮ.ਬੀ.ਬੀ.ਐਸ. ਹੈ, ਐਮ.ਡੀ. ਹੈ, ਇੱਕ ਸਫਲ ਡਾਕਟਰ ਹੈ, ਉਸਦਾ
ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਨਾਮ ਹੈ,
ਕਿ 2-4 ਜ਼ਿਲ੍ਹਿਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਅੱਜ ਦੀ ਤਾਰੀਖ ਵਿੱਚ, ਉਹ, 10 ਵੀਂ
ਪ੍ਰੀ-ਬੋਰਡ ਵਿੱਚ,
ਬੋਰਡ ਵਿੱਚ ਫੇਲ੍ਹ ਹੋਣਾ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਭਾਵ, ਤੁਲਨਾਤਮਕ ਤੌਰ
'ਤੇ, ਜਦੋਂ ਕਿ, ਸਕੂਲ ਟੈਸਟ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਹੋਣਾ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਹੈ,
ਬੋਰਡ ਸਖਤ ਹੈ, ਪਰ ਪ੍ਰੀ-ਬੋਰਡ, ਇਸ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਅਸਫਲ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਹ
ਵਿਅਕਤੀ, ਅੱਜ ਦੀ ਤਾਰੀਖ ਵਿੱਚ, ਐਮਬੀਬੀਐਸ, ਐਮਡੀ,
ਅਤੇ ਸਿਰਫ ਐਮਡੀ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਫਲ, ਕਿਵੇਂ, ਚਮਤਕਾਰ ਕਿਵੇਂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ,
ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਵ ਹੈ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ
ਕਰਨ ਆਉਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਉੱਠਦੇ ਹੋ,
ਤਾਂ ਹੀ ਸਵੇਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਕੀ ਹੋਇਆ, ਸਾਡੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਅਧਿਆਪਕ, ਇੱਕ
ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਸਨ,
ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ, ਸਰਪ੍ਰਸਤ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਕੀ ਹੈ,
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੀ, ਕਿਵੇਂ ਇੱਕ ਬੱਚਾ, 10 ਵੀਂ, 11 ਵੀਂ
ਵਿੱਚ, ਫੇਲ ੍ਹ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ,
ਕਿਵੇਂ 10 ਵੀਂ ਪ੍ਰੀ-ਬੋਰਡ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਅਸਫਲ ਬੱਚਾ, ਸਰਪ੍ਰਸਤ ਦੀ ਸਹੀ
ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਾਰਨ, ਐਮਬੀਬੀਐਸ, ਐਮਡੀ, ਡਾਕਟਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਾਮ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਅੱਜ ਵੀ ਗੂਗਲ 'ਤੇ ਜਾਓ,
ਡਾ. ਓ.ਪੀ.
ਸਿੰਘ, ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਸਿਵਾਨ, ਬਿਹਾਰ, ਇਸ ਨੂੰ ਟਾਈਪ ਕਰੋ, ਹਸਪਤਾਲ ਦੇ
ਵੇਰਵੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣਗੇ।
ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਵ ਹੈ।
10ਵੀਂ ਜਮਾਤ ਵਿੱਚ ਫੇਲ੍ਹ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ
ਕਿਹਾ,
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਉਹ ਅਜੇ ਜਵਾਨ ਸੀ ਅਤੇ ਮਜ਼ੇ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ।
ਤੁਸੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਕੁਝ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਡਾਂਟਦਿਓ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰੋ।
ਫ਼ੇਰ ਉਸ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰੋ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਡਾਂਟਦਿਓ।
ਜੋ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਕਰੋ।
ਪਰ ਇਹ ਕਰੋ.
ਸੰਤੁਲਨ ਬਣਾਓ।
ਸੰਤੁਲਨ ਬਣਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੰਤੁਲਨ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋਵੇਗਾ.
ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝਾਇਆ।
ਉਹ ਸਕੂਲ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਪੜ੍ਹ ਰਹੇ ਹੋ,
ਮੈਂ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਿਯੋਨ ਅਧਿਆਪਕ ਹਾਂ।
ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਵੀ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਵੀ ਹੋ।
ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਸਮਰੱਥਾ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।
ਹੁਣ ਕੋਈ ਸਿੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਹੁਣ ਬੋਰਡ ਦੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਹੈ।
ਤੁਹਾਡਾ ਕੈਰੀਅਰ ਇਸ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਬਿਤਾਉਣੀ ਪਵੇਗੀ।
ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ, ਡਾਂਟਣ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਗਾਲ੍ਹਾਂ ਕੱਢਣ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ,
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਬਾਰੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝਾਇਆ.
ਇਸ ਨੂੰ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਸੈਸ਼ਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨਾਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਸਲਾਹਕਾਰ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰੇਗਾ।
ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰੇਗਾ।
ਤੁਸੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਇਸਨੂੰ ਕਰੋ।
ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ।
ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ।
ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਕੀ ਕਲਿੱਕ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰੀ-ਬੋਰਡ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੁੱਖ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਸਮਾਂ
ਹੁੰਦਾ ਹੈ.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਅਸਫਲ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੇ ਇੰਨੀ ਮਿਹਨਤ ਕੀਤੀ
ਕਿ ਉਸਨੇ ਪਹਿਲੀ ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਸਮਰੱਥਾ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਹੁਣ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ.
ਇਸਨੂੰ ਕਰੋ।
ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਕੈਰੀਅਰ ਦਾ ਸਵਾਲ ਹੈ.
ਇੱਕ ਮਾਪੇ ਵਜੋਂ, ਤਾਨਾਸ਼ਾਹੀ ਚਲਾਉਣਾ ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਹਾਲਾਤ ਹੋਰ ਵੀ ਬਦਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਿੰਨ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
11ਵੀਂ 'ਚ ਉਸ ਦਾ ਮੈਡੀਕਲ ਹੋਇਆ।
12ਵੀਂ 'ਚ ਉਸ ਨੇ ਡਿਸਟੀਕਸ਼ਨ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ।
ਉਸ ਨੂੰ ਯੋਗਤਾ ਮਿਲੀ।
ਉਸ ਨੂੰ ਐਨ.ਆਈ.ਟੀ.
ਬਨਾਰਸ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਤੋਂ ਬੀ.ਐਚ.ਯੂ.
ਉਸ ਨੂੰ ਐਮ.ਬੀ.ਬੀ.ਐਸ. ਐਮ.ਡੀ.
10ਵੀਂ 'ਚ ਪ੍ਰੀ-ਬੋਰਡ 'ਚ ਫੇਲ੍ਹ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਅੱਜ
ਐਮ.ਬੀ.ਬੀ.ਐਸ ਦਾ ਐਮ.ਡੀ.
ਯਾਦ ਰੱਖੋ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਸਵੇਰੇ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਸੀ, ਤਾਂ
ਉਹ ਵਿਚਕਾਰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਸਾਰਾ ਪਿੰਡ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਮੁਫਤ ਜਾਂਚ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਕੁਝ ਬੁਨਿਆਦੀ
ਦਵਾਈਆਂ ਲਿਆਉਂਦਾ ਸੀ।
ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਵੰਡਦਾ ਸੀ।
ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਸੀ।
ਡਾਕਟਰ, ਡਾਕਟਰ, ਡਾਕਟਰ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਸੀ।
ਉਹ 6-7 ਸਾਲ ਦਾ ਸੀ।
ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਉਹ ਉੱਥੇ ਬੈਠ ਕੇ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਸੀ।
ਉਸ ਦਾ ਬੌਸ ਵੀ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਸੀ।
ਅੰਤਰ ਕੀ ਹੈ?
ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਖੁਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਿਛਲੀ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਕੀ ਕਮੀ ਸੀ?
10ਵੀਂ 'ਚ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਟਾਪਰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ 11ਵੀਂ 'ਚ ਫੇਲ੍ਹ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਤੇ, 10 ਵੀਂ ਵਿੱਚ, ਬੋਰਡ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲੀ ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਵਿੱਚ, 12 ਵੀਂ
ਵਿੱਚ, ਡਿਸਟੀਕਸ਼ਨ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਐਮਬੀਬੀਐਸ ਐਮਡੀ ਵਿੱਚ, ਦੋਵਾਂ ਮਾਪਿਆਂ
ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਵਿੱਚ ਕੀ ਅੰਤਰ ਸੀ?
ਇਹ ਸੋਚਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਅਤੇ ਇਹ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ।
ਮੈਂ ਇਸ ਵੀਡੀਓ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਬੰਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ
ਹਾਂ।
ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਮਝ ਗਏ ਹੋਵੋਗੇ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਕਿਹਾ ਸੀ।
ਜੇ ਇਸ ਵੀਡੀਓ ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ
ਇਸ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੇ ਕਿਸੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ
ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਕਿਸੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ,
ਜੇ ਕਿਸੇ ਕਰਮਚਾਰੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਕੋਈ
ਮੈਨੇਜਰ, ਅਧਿਆਪਕ, ਜਾਂ ਮਾਪੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਵਹਾਰ ਵਿਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਤਬਦੀਲੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ,
ਤਾਂ ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਹੋਵੇਗੀ.
ਮੇਰਾ ਵੀਡੀਓ ਸਫਲ ਹੋਵੇਗਾ।
ਮੈਂ ਇਹ ਕਹਾਂਗਾ।
ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕਰੋਗੇ।
ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰੋਗੇ।
ਅਤੇ, ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਬਿਹਤਰ ਕਰੋਗੇ.
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਲਈ ਬਿਹਤਰ ਕਰੋਗੇ।
ਇਹ ਦਿਲਚਸਪ ਲੱਗਦਾ ਹੈ.
ਹਰ ਦੋਸਤ ਲਈ ਜਿਸਦਾ ਤੁਸੀਂ ਹਵਾਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਅੰਕ ਕਮਾਉਂਦੇ
ਹੋ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਛੋਟਾਂ ਜਾਂ ਨਕਦ ਇਨਾਮਾਂ ਲਈ ਵੀ ਰੀਡੀਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ.
ਮੈਨੂੰ ਅੰਦਰ ਗਿਣੋ।
ਮੈਂ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਹਿਪਾਠੀਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ ਯਕੀਨੀ
ਬਣਾਵਾਂਗਾ।