ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਹੈਲੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਾਮ।
ਇਹ ਹੈ ਵਿਨੀਤ ਗੌਤਮ
ਤੁਹਾਡਾ ਕੋਚ, ਤੁਹਾਡਾ ਟ੍ਰੇਨਰ ਅਤੇ ਅੱਜ
ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿਉਂਕਿ
ਸਫਲਤਾ ਦੇ ਬਲੂਪ੍ਰਿੰਟ ਦੀ ਲੜੀ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ.
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੋ ਭਾਗ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਹਨ
ਸਫਲਤਾ ਬਲੂਪ੍ਰਿੰਟ ਲੜੀ ਵਿੱਚ.
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਵਧਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਇਹ ਭਾਗ ਤੀਜਾ ਹੈ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਫਲ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿੱਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ
ਤੁਸੀਂ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹੋ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹੋ।
ਸਫਲਤਾ ਬਲੂਪ੍ਰਿੰਟ ਭਾਗ 3
ਵਧਣਾ ਸਿੱਖੋ
ਵਧਣਾ ਅਤੇ ਸਿੱਖਣ ਲਈ ਸਿੱਖੋ
ਲੋੜੀਂਦਾ ਸਿੱਖਣ ਦਾ ਰਵੱਈਆ ਹੈ
ਹਾਂ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਇਸ ਚੀਜ਼ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਜਾ ਰਿਹਾ
ਹਾਂ
ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹਰ ਕੋਈ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਸਫਲ ਹੋਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖਦਾ
ਹੈ
ਤੁਸੀਂ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹੋ, ਜੋ ਵੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ
ਪਰ ਜਿੱਥੋਂ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਹੋ ਤੁਸੀਂ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਇਸ ਲਈ
ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ
ਵੱਖਰਾ ਅਤੇ ਉਹ ਵੱਖਰਾ ਕੀ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਆਪਣੀ
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਈ
ਤੁਹਾਡੇ ਸਮਾਜਿਕ ਜੀਵਨ ਵਾਸਤੇ ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਨਿੱਜੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਾਸਤੇ।
ਇਹ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਅੱਜ ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ
ਵਿਚਾਰ-ਵਟਾਂਦਰਾ ਕਰਨ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ
ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵੀਡੀਓ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਉਸੇ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਲਈ
ਜਾਣਾ ਚਾਹਾਂਗਾ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕਰਦਾ ਹਾਂ
ਪਹਿਲੀ ਚੀਜ਼ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਡੂੰਘੇ ਸਾਹ ਲੈਣ ਲਈ ਜਾਣੀ ਹੈ ਅਤੇ
ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰੋ ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਤੋਂ
ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਹੋਵੋਗੇ
ਜੋ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਕਰਨਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹੋ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਸਰਬੋਤਮ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ
ਹੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਦੀ
ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ
ਅਤੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਯਕੀਨ ਰੱਖੋ.
ਇਹ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਹੈ
ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਤੀਜਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ
ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ
ਨਤੀਜਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ
ਅਗਰ ਕਿਸੀ ਕਾਮ ਕੋ ਸਟਾਰਟ ਕਰਨੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲੇ ਆਪ ਡੂੰਘੇ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ
ਮੈਂ ਫਿਰ ਤੋਂ ਬਟਾਰਾ ਚਾਹੁਂ
ਡੂੰਘੇ ਸਾਹ ਲੈਣਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਹੈ
ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਨ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ
ਆਪ ਅਪਨੇ ਆਪ ਕੋ ਕੰਸੈਂਟ੍ਰੇਟ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਫੋਕਸ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ
ਔਰ ਔਰ ਵਾਹਾ ਤੋਂ ਸਟਾਰਟ ਕਰ ਸਕਤੇ ਹੈ ਆਪ ਅਪਨੇ ਆਪ ਕੋ ਇਸ ਲਈ ਕਰਨਾ
ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ
ਤੁਸੀਂ
ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਰੋ ਜੋ ਮਨ ਬਦਲ
ਸਕਦਾ ਹੈ ਹੋਤਾ ਹੈ
ਕਹੀ ਬਾਰ ਆਪ ਕਾਮ ਤੋ ਕੁਛ ਅਤੇ ਕਰਨੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ ਲੇਕਿਨ ਦਿਮਾਗ ਵਿਚ
ਕੁਛ ਅਤੇ ਚਲ ਰਹਾ ਹੋਤਾ ਹੈ
ਤਾਂ ਇਹ ਤਾਰੀਕਾ
ਆਪ ਕੋ ਤੁਹਾਡੀ ਜਗਾਹ ਪੇ
ਤੁਹਾਡੇ ਫੋਕਸ ਕੋ ਵਾਹਾ ਲੇਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰੇਗਾ ਜਹਾ ਹੋਨਾ ਚਾਹੀਏ
ਬਿਲਕੁਲ ਯੇ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜੋ ਮਾਈ ਹਰ ਵੀਡੀਓ ਵਿਚ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਬਟਾਟਾ ਹੂ
Srf islia
ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਵੀਡੀਓ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਵੀਡੀਓ ਹੈ, ਹਰ ਸਬਕ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਸਬਕ ਹੈ
ਔਰ ਅਪਨਾ ਮੋਟੋ ਇਹ ਹੈ ਕੀ ਆਪ ਬਾਤ ਕੋ ਸਾਂਝੇ
usse kare execute kare
ਕਿਉਕੀ ਜਬ ਤਕ ਆਪ ਐਗਜ਼ੀਕਿਊਟ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਹਨ
ਤਤ ਤਕ ਸੁੰਨੇ ਸਮਝਨੇ ਕਾ ਕੋਈ ਫੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੈ
ਮੈਂ ਸੁੰਤੇ ਰਹੋ ਕਹਾਣੀ ਕੀ ਤਾਰਾ ਸਮਾਜ ਤੇ ਰਹੋ ਏਸੇ ਵੀਡੀਓ ਤੁਹਾਡੇ
ਬਹੁਤ ਮਿਲ ਜਾਏਂਗੇ
ਜਬ ਅਪਨੇ ਉਸਨੂੰ ਐਗਜ਼ੀਕਿਊਟ ਕਰਨਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ
ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਮਿਲ ਜਾਏਂਗੇ
Lekin ਅਗਰ ਅਪਨੇ execute ਕਰਨਾ ਹੈ
ਤਾਂ ਯੇ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੋਤਾ ਹੈ ਅਗਰ ਨਿਯਤੀ ਨੇ ਤੁਹਾਡਾ
ਆਪ ਕੋਹਾਗੇ ਕੀ ਵੀਡੀਓ ਤੋ ਮੈਨੇ ਖੁਲਾ ਨਿਯਤੀ ਨੇ ਕਿਸੇ ਖੁਲਵਾ ਦੀਆ
ਜੋ ਕੁਛ ਵੀ ਹੋਤਾ ਹੈ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪਹਿਲੇ ਤੋਂ ਫੈਸਲਾ ਹੈ ਵਾਹੀ ਕੁਛ
ਹੋ ਰਹਾ ਹੈ ਅਗਰ ਆਜ ਵਿਨੀਤ ਗੌਤਮ
ਕਾ ਵੀਡੀਓ ਆਪ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹੈ ਤਾਂ ਯੇ ਵੀ ਯੋਜਨਾਬੱਧ ਥਾ ਵਾਹੀ ਆਪ ਕਰ ਰਹੇ
ਹੈ
ਆਪ ਆਪ ਕਹਿ ਸਕਤੇ ਹੈ ਕੀ ਅਗਰ ਯੋਜਨਾਬੱਧ ਥਾ ਤੋ ਜੋ ਹੋਨਾ ਹੋਗਾ ਹੋਗਾ ਹੀ
ਵਾਹੀ ਮੈਂ ਕੇਹ ਰਹੋ
ਹੋਨਾ ਤੋ ਹੈ ਯਾਹੀ
ਲੇਕਿਨ ਆਪ ਕਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇ ਹੋ
ਕਿਉਕੀ ਕੁਛ ਕਰਮ ਤੋ ਤੁਹਾਡਾ ਹੀ ਕਰਨੇ ਪਦੇਗੇ
ਉਸਮੇ ਕੋਈ ਅਤੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਪਾਵੇਗਾ
ਤਾਂ ਇਹ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਤੁਹਾਡਾ ਹੈ।
Dusra ਆਪ ਕਰਨਗੇ ਜੋ
ਡੂੰਘੇ ਸਾਹ ਲੈਣ ਦੇ ਬਾਦ ਮੇਂ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਕਰਨਾ
ਭਾਈ ਠੰਡ ਮੈਂ ਗੜੀ ਆਪ ਸਟਾਰਟ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਤੇਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਨਾ
ਹਾਂ, ਹਾਂ, ਹਾਂ, ਹਾਂ
ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ
ਇਸ ਲਈ ਦੋਸਤ, ਖੁਦਾਈ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ
ਸਕਦੇ ਹੋ
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਲੋੜੀਂਦਾ ਨਤੀਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ
1. ਕਿੱਥੇ ਜਾਣਾ ਹੈ?
2. ਕਿੱਥੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਹੈ?
3. ਕਿੱਥੇ ਜਾਣਾ ਹੈ?
4. ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵੀ ਹੋ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ.
5. ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵਧਰਹੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ
ਆਪਣੀ ਮੌਜੂਦਾ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ.
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਰੱਖਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਤੋਹਫ਼ੇ ਨੂੰ
ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵਧਰਹੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਰੱਖਦੇ ਹੋ
ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਵਰਤਮਾਨ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਰੱਖਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਤੋਹਫ਼ੇ ਨੂੰ
ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵਧਰਹੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਰੱਖਦੇ ਹੋ
ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਵਰਤਮਾਨ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵਧਰਹੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਰੱਖਦੇ ਹੋ
ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਵਰਤਮਾਨ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ। ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ
ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਾ ਹੋਣ ਦਾ ਕੀ ਕਾਰਨ ਹੈ?
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕਰੋਗੇ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਨਿਰੀਖਣ ਕਰੋਗੇ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ
ਪਤਾ ਲੱਗੇਗਾ ਕਿ ਕੁਝ ਗੁੰਮ ਹੈ.
ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲਗਾ ਲੈਂਦੇ ਕਿ ਕੀ ਗੁੰਮ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ
ਕੋਈ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਦੇ.
ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲਗਾ ਲੈਂਦੇ ਕਿ ਕੀ ਗੁੰਮ ਹੈ, ਕੀ ਇਸਦਾ
ਇਲਾਜ ਕਰਨਾ ਸੰਭਵ ਹੈ?
ਇਸਦਾ ਇਲਾਜ ਕਰਨਾ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਪਤਾ
ਨਹੀਂ ਲਗਾ ਲੈਂਦੇ ਕਿ ਕੀ ਗੁੰਮ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ, ਬਿਮਾਰੀ ਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ. ਇਹ ਬਹੁਤ
ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ।
ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣਾ ਪਵੇਗਾ।
1. ਆਪਣੀ ਵਰਤਮਾਨ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।
ਦਰਅਸਲ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ
ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਜਾਂ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲੈਂਦੇ ਹੋ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।
ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਲੈਂਦੇ ਹੋ?
ਤੁਸੀਂ ਕਾਰ, ਸਕੂਟਰ ਜਾਂ ਬਾਈਕ ਰਾਹੀਂ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ।
ਕੋਈ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਹਾਦਸਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਰਵੱਈਏ ਵਜੋਂ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਇਸ ਲਈ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਰਵੱਈਆ ਰੱਖਣਾ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਅਕਬਰ ਬੀਰਬਲ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਜ਼ਰੂਰ ਸੁਣੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚਾਰਾਂ
ਨੂੰ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਇਕ ਵਾਰ ਬੀਰਬਲ ਨੇ ਅਕਬਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ,
ਅਕਬਰ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬੋਲਿਆ,
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਬੀਰਬਲ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਚੰਗਾ ਹੈ. ਉਸ ਨੂੰ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿਓ।
ਅਕਬਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਹੈ। ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਕਬਰ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਜੰਗਲ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਉਹ ਆਪਣੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਦੀ ਬਲੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।
ਪਰ ਇੱਕ ਪਰੰਪਰਾ ਸੀ ਕਿ ਕੁਰਬਾਨੀ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ ਜਿਸ
ਕੋਲ ਕੋਈ ਅੰਗ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ, ਕੁਰਬਾਨੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇੱਕ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਉਂਗਲ ਕੱਟੀ ਗਈ ਸੀ।
ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ।
ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਬੀਰਬਲ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਆਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ।
ਬੀਰਬਲ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੁਸੀਂ ਠੀਕ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸੀ।
ਹਰ ਚੀਜ਼ ਇੱਕ ਚੰਗੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਵਾਪਰਦੀ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ
ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ।
ਪਰ ਅੱਜ, ਮੇਰੀ ਉਂਗਲ ਕੱਟਣ ਕਾਰਨ, ਮੇਰੀ ਗਰਦਨ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ.
ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ।
ਇਹ ਮੇਰੀ ਗਲਤੀ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਬੀਰਬਲ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਨਹੀਂ, ਇਹ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਸੀ।
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਗਲਤੀ ਦੇ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ
ਕਿਉਂ ਪਾ ਦਿੱਤਾ? ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਨਾ ਰੱਖਿਆ ਹੁੰਦਾ,
ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ।
ਤੁਹਾਡੀ ਉਂਗਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਬਚ ਗਏ ਸੀ।
ਪਰ ਮੈਂ ਕੁਰਬਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਅਕਬਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੁਸੀਂ ਠੀਕ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ।
ਮੇਰੇ ਕਹਿਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ
ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਦਾ ਕੋਈ ਰਸਤਾ ਲੱਭੋ।
ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਸੀਹੇ ਦਿੰਦੇ ਹੋ.
ਇਹ ਬਿਹਤਰ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੌਜੂਦਾ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਸੀਹੇ ਦੇ ਕੇ ਕੁਝ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨ ਜਾ ਰਹੇ
ਹੋ।
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਸੀਹੇ ਦੇ ਕੇ ਕੁਝ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨ ਜਾ ਰਹੇ
ਹੋ।
ਹਾਂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੌਜੂਦਾ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ,
ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਠੰਡਾ ਦਿਮਾਗ ਮਿਲੇਗਾ.
ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਭਰਮ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ
ਬਿੱਲੀ ਸੜਕ ਪਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ.
ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਜਾਨਵਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਬੁਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇਖ ਸਕਦੇ
ਹਨ.
ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੀ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਕਿ ਕੁਝ ਬੁਰਾ ਹੋਣ
ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਡੀਕ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ.
ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਇਕ ਵਿਗਿਆਨਕ ਕਾਰਨ ਇਹ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਬਿੱਲੀ ਸੜਕ ਪਾਰ
ਕਰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਉੱਡਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਬਿੱਲੀ ਦੇ ਵਾਲ ਸਾਡੇ ਨੱਕ ਰਾਹੀਂ ਉੱਡਦੇ ਹਨ,
ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਇੱਕ ਮੌਕਾ ਵੇਖਾਂਗੇ।
ਇੱਥੇ ਦੋ ਸੈੱਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਇਹ ਬਰਸਾਤ ਦਾ ਮੌਸਮ ਹੈ।
ਉਸ ਦਿਨ ਬਹੁਤ ਮੀਂਹ ਪਿਆ।
ਇੱਕ ਸੈੱਲ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਮੀਂਹ ਪੈ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਦੋਵਾਂ ਸੈੱਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮੌਸਮ ਬਹੁਤ ਖਰਾਬ ਹੈ।
ਅੱਜ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਬਾਹਰ ਜਾਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਅੱਜ ਛੁੱਟੀ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਅਸੀਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਫਰਿਟਰ ਖਾਂਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਅਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ।
ਉਸੇ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਸਥਿਤੀ ਵੱਖਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ.
ਇਹ ਬਰਸਾਤ ਦਾ ਮੌਸਮ ਹੈ।
ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਪਾਣੀ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪਿਛਲੇ ਦੋ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਮੀਂਹ ਪੈ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਮੀਂਹ ਅਜੇ ਵੀ ਜਾਰੀ ਹੈ।
ਦੂਜੇ ਸੈੱਲ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਬਰਸਾਤ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਬਾਹਰ ਜਾਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ
ਹੈ।
ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਗਾਹਕ ਅੱਜ ਘਰ 'ਤੇ ਮਿਲਣਗੇ।
ਉਹ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋਣਗੇ।
ਕੋਈ ਵੀ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਸਕੇਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਰੁੱਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ ਅਤੇ ਗੱਲ
ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਅੱਜ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਮੈਂ ਪੂਰੇ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਆਪਣਾ ਟੀਚਾ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸਥਿਤੀ ਵੀ ਉਹੀ ਹੈ।
ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਮੱਸਿਆ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਉਸ ਦਿਨ, ਉਸਨੇ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।
ਦੂਜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ।
ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਇੱਕ ਮੌਕਾ ਸਮਝਦਾ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮੌਕੇ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ।
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਿਨ ਪੂਰਾ ਮਹੀਨਾ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ।
ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਨਾ ਤਾਂ ਸਮਾਂ ਚੰਗਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ
ਬੁਰਾ।
ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਸੋਚ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਲੈਂਦੇ ਹੋ?
ਇਹ ਕੋਰੋਨਾ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੀ।
ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆ ਲਈ ਸੰਕਟ ਸੀ।
ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਖਤਮ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ.
ਲੋਕ ਚਿੰਤਤ ਸਨ।
ਪਰ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਇੱਕ ਮੌਕੇ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਵੇਂ ਸਟਾਰਟ-ਅੱਪ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੇ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਆਨਲਾਈਨ ਕਾਰੋਬਾਰ, ਇੱਕ ਆਨਲਾਈਨ ਉਦਯੋਗ ਬਣਾਇਆ.
ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਬਣਾਇਆ।
ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਥਿਤੀ
ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਲੈਂਦੇ ਹੋ।
ਇੱਕ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ।
ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਸੋਚ ਹੈ।
ਇਹ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਪਰੇਗਾ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋ।
ਚਾਹੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਪੇਸ਼ੇਵਰ, ਇੱਕ ਇੰਜੀਨੀਅਰ, ਇੱਕ ਮੈਨੇਜਰ, ਇੱਕ
ਡਾਕਟਰ, ਇੱਕ ਵਕੀਲ, ਇੱਕ ਸੀਏ, ਇੱਕ ਅਧਿਆਪਕ, ਇੱਕ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ, ਇੱਕ
ਟ੍ਰੇਨਰ, ਇੱਕ ਘਰੇਲੂ ਔਰਤ, ਇੱਕ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਵਿਅਕਤੀ ਹੋ।
ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵੀ ਹੋ, ਇੱਕ ਇਨਸਾਨ ਵਜੋਂ,
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਬੁਰਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਬੁਰਾ ਸੋਚਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ
ਮੇਰੇ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੋ, ਜਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਦਾ ਖਰੜਾ
ਤਿਆਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ,
ਇਸ ਦਾ ਕੰਪਨ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇਗਾ।
ਅਤੇ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਉਹੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰੇਗਾ.
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋ ਕਿ ਮੈਂ ਅਸਫਲ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਦਾਸ ਹਾਂ, ਮੈਂ
ਨਿਰਾਸ਼ ਹਾਂ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋ ਕਿ ਅਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਮਾਗ 'ਤੇ ਲਿਖੀਆਂ
ਗਈਆਂ ਹਨ,
ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਦੇ ਕੰਪਨ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਿੱਚ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਹੈ।
ਤੁਹਾਡਾ ਅਵਚੇਤਨ ਮਨ ਕਰਤਾ ਹੈ।
ਤੁਹਾਡਾ ਚੇਤੰਨ ਮਨ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ।
ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਵਚੇਤਨ ਮਨ ਕੰਮ
ਕਰੇਗਾ.
ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਅਸਫਲ ਹੋ।
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਮਾਲਕ.
ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਅਸਫਲ ਹੋ।
ਇਸ ਦਾ ਸਬੂਤ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਅਵਚੇਤਨ ਮਨ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਅਸਫਲ ਰਹਿਣ ਲਈ
ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰੇਗਾ।
ਲੋਕ ਅਸਫਲ ਕਿਵੇਂ ਬਣਦੇ ਹਨ?
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਅਸਫਲ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ
ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋਗੇ ਜੋ ਅਸਫਲ ਹਨ।
ਅਤੇ ਅਸਫਲਤਾਵਾਂ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਰੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਉਂਦੇ
ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਹਰ ਕੋਈ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਦਰਦ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਤੇ ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਕੋਈ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਸੋਚਦਾ ਹੈ,
ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ।
ਹਰ ਕੋਈ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਦਰਦ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਸਮੱਸਿਆ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ,
ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਚਾਹੇ ਉਹ ਨਿੱਜੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਮਾਜਿਕ ਜੀਵਨ।
ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋ.
ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਸਮੱਸਿਆ ਜਾਂ ਇਸਦੇ ਹੱਲ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ-ਵਟਾਂਦਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਮੱਸਿਆ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਵਟਾਂਦਰੇ
ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸਮੱਸਿਆ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੋਵੋਗੇ।
ਸਮੱਸਿਆ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਜਾਰੀ ਰਹੇਗੀ।
ਮੇਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੋ, ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ
ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਹ ਜ਼ਰੂਰ ਹੋਵੇਗਾ।
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸਮਝਦੇ ਹੋ?
ਹੁਣ ਦੂਜੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ...
ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਝੂਠੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋ।
ਤੁਸੀਂ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਬੁਰੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵੀ
ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਬੁਰੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ
ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਾਪਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਕਦੇ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ.
ਹੁਣ ਇੱਕ ਮਾਇੰਡ ਟ੍ਰੇਨਰ ਵਜੋਂ, ਇੱਕ ਮਨ ਕੋਚ ਵਜੋਂ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ
ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।
ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਸਿਖਲਾਈ ਅਤੇ ਅਵਚੇਤਨ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ,
ਜਿਵੇਂ ਪੜ੍ਹਨਾ, ਸੁਣਨਾ, ਗਿਆਨ ਦੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ, ਅਜਿਹੇ
ਸਿਖਲਾਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ, ਇਹ ਸਭ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਨੂੰ
ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ
ਸਾਂਝਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਦੇਖੋ, ਤੁਸੀਂ ਬੁਰੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਹੋ,
ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਦਰਦ ਲੁਕਾ ਰਹੇ ਹੋ ਅਤੇ ਚੰਗਾ ਦਿਖਾ ਰਹੇ ਹੋ।
ਸੰਦੇਸ਼ ਕੀ ਹੈ?
ਚੰਗਾ.
ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਪੜ੍ਹੇ-ਲਿਖੇ ਅਤੇ ਸਿਆਣੇ ਲੋਕ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਸਫਲ ਨਹੀਂ
ਹੁੰਦੇ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਦਰਦ ਅਤੇ
ਦੁੱਖ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦਰਦ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ
ਤੁਹਾਡੀ ਸੋਚ ਅਜਿਹੀ ਹੀ ਹੋਵੇਗੀ.
ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਰੜਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖਰੜਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ
ਅਜਿਹੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲਿਖੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ
ਸੀ।
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਅਵਚੇਤਨ ਮਨ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਜੀਨੀ ਨੇ ਕੀ ਕਿਹਾ?
ਇਸ ਨੂੰ ਅਵਚੇਤਨ ਮਨ ਕਹੋ, ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਪਰ ਪਾਵਰ ਕਹੋ, ਇਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ
ਕਹੋ, ਇਸ ਨੂੰ ਜੀਨੀ ਕਹੋ।
ਜੀਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਉਦਾਸ ਹਾਂ.
ਜੀਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਮਾਲਕ.
ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਦਾਸ ਕਰਨ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਕਰੇਗਾ।
ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਮੈਂ ਉਦਾਸ
ਹਾਂ, ਅਜਿਹੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰੋ, ਅਜਿਹਾ ਉਦਾਸ ਸੰਗੀਤ ਵਜਾਓ, ਕੋਈ
ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਹੱਸਦਾ, ਅਜਿਹਾ ਮਾਹੌਲ ਬਣਾਓ, ਹੁਣ, ਤੁਸੀਂ
ਸੋਚ ਰਹੇ ਹੋ, ਰਾਜਾ, ਚੇਤੰਨ ਮਨ, ਮਾਲਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਲੋਕ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਜਿਨ ਹਨ।
ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ
ਅਵਚੇਤਨ ਮਨ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰ
ਰਹੇ ਹਨ.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਕਿਹਾ,
ਮੈਂ ਅੱਜ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ।
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਉਣ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ, ਫੁੱਲ ਪਾਏ,
ਮਾਹੌਲ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੰਗੀਤ, ਨਾਚ, ਜਸ਼ਨ।
ਦੇਖੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋ ਸਥਿਤੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜੋ ਹਰੇਕ ਬਿਆਨ ਤੋਂ
ਨਿਕਲੀਆਂ.
ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਉਦਾਸ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਮਾਲਕ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਰਾਜਾ ਹੋ,
ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰੋਕਾਰ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਦਰਬਾਰੀ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਉਦਾਸ
ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਦਾਸ ਮਾਹੌਲ ਬਣਾਇਆ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਘਟਾ ਦਿੱਤੀ, ਹਰ ਕੋਈ
ਉਦਾਸ ਹੈ, ਸੰਗੀਤ ਉਦਾਸ ਹੈ, ਅਜਿਹਾ ਮਾਹੌਲ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਉਦਾਸ ਹੈ, ਕੋਈ
ਵੀ ਹੱਸ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਵੀ
ਨੂੰ।
ਕਿਉਂਕਿ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨੰਗੀਆਂ ਹਨ.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਹਨ, ਇਹ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ, ਤੁਹਾਡੇ
ਨਾਲ ਵੀ ਉਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ.
ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ,
ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋ, ਕੱਲ੍ਹ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ
ਸੋਚਿਆ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਸੋਚ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੋ।
ਤੁਸੀਂ ਮਿੱਟੀ ਹੋ, ਇਸ ਵਿਚ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚ ਦਾ ਬੀਜ ਬੀਜਦੇ
ਹੋ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੁੱਖ ਵਧਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤੁਹਾਡਾ ਜੀਵਨ, ਤੁਹਾਡੀ ਸੋਚ ਦੇ ਬੀਜ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਦਾ ਬੀਜ ਬੀਜਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅੰਬ ਦਾ ਫਲ
ਕਿਵੇਂ ਮਿਲੇਗਾ, ਬਾਬਾ?
ਇਸ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾਂ, ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੌਦਿਆਂ ਦਾ
ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ.
ਦੂਜਾ, ਕਈ ਵਾਰ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਵਿਚਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ
ਨਤੀਜੇ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਵਿਚਾਰ ਹੈ.
ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਸੋਚ, ਅਤੇ ਪੈਰ ਵਿੱਚ ਮੋਚ,
ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਵੱਡਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਲੱਗੇਗਾ.
ਨਿਵੇਸ਼, ਸਬਰ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਠੀਕ ਹੈ? ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ,
ਤੁਸੀਂ ਸਾਹੀ ਬਿਰਯਾਨੀ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਹਾਡਾ ਸਬਰ ਮੈਗੀ ਵਰਗਾ
ਹੈ। ਤਾਂ ਕੀ ਮੈਗੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸਾਹੀ ਬਿਰਯਾਨੀ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇਗੀ?
ਨਹੀਂ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ.
ਇਸ ਲਈ, ਭਾਵੇਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਮੁੱਢਲੀ ਬਿਰਯਾਨੀ ਹੈ, ਪਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ
ਖਾਣਾ ਪਵੇਗਾ? ਮੈਗੀ।
ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ।
ਕਿਉਂ? ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਬਿਰਯਾਨੀ ਬਣਨ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ।
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਕਈ ਵਾਰ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬੀਰਵਾਨ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਚਪਨ
ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਖੋ, ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ, ਕਿਉਂਕਿ
ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਰ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਅਜਿਹਾ
ਨਹੀਂ ਹੈ.
ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਨਿਯਮ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿਸਮਤ।
ਕਿਸਮਤ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਹੈ।
ਪਰ ਮਿਹਨਤ, ਮਿਹਨਤ, ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਰਗੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਰ ਸਕਦਾ
ਹੈ।
ਮੈਂ ਇੱਕ ਫਿਲਮ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, 12 ਵੀਂ ਫੇਲ੍ਹ, ਮੁੰਡਾ ਆਈਪੀਐਸ ਬਣ ਗਿਆ।
ਇੱਥੇ, ਲੋਕ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ 12 ਵੀਂ ਪਾਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੁੰਡਾ ਸਿਰਫ
ਝੁਲਸ ਰਿਹਾ ਹੈ.
ਅਤੇ ਉਹ 12 ਵਾਂ ਅਸਫਲ ਆਦਮੀ, ਇਹ ਕਿਸਮਤ ਹੈ. ਕਈ ਵਾਰ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਕੁਝ
ਬੁਰਾ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ।
ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।
ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਹ ਸਥਿਤੀ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇੱਕ
ਵੱਡੀ ਯੋਜਨਾ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਹੈ.
ਦੇਖੋ, ਪਿੰਡ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਕ੍ਰਿਕਟ ਮੈਚ ਹੋਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਐਂਟਰੀ
ਫੀਸ 100 ਰੁਪਏ ਹੈ। ਅਤੇ ਕੋਈ ਬੱਲਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਮੈਂ ਹੱਸ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ
ਹਾਂ।
ਇਹ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ।
ਬੱਲਾ ਹੈ, ਪਰ ਗੇਂਦ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ 10 ਰੁਪਏ ਦੀ ਗੇਂਦ
ਪਾਉਣੀ ਪਵੇਗੀ।
11 ਖਿਡਾਰੀ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਇਹ 110 ਰੁਪਏ ਹੋਵੇਗਾ, ਠੀਕ ਹੈ?
ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ 10 ਰੁਪਏ ਮਿਲੇ।
ਪਰ 12ਵੇਂ ਫੇਲ੍ਹ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਮੁੰਡੇ ਕੋਲ 10 ਰੁਪਏ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ 10 ਰੁਪਏ ਭਰ ਕੇ ਖਿਡਾਰੀ ਵਜੋਂ ਦਾਖਲ ਹੋ ਸਕੇ।
ਹੁਣ ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਰੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਕੋਲ 10 ਰੁਪਏ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਪਰ, ਇੱਕ ਟਿੱਪਣੀ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਮੁਫਤ ਵਿੱਚ ਟਿੱਪਣੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ.
ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਖਿਡਾਰੀ ਦੀ ਬਜਾਏ ਕੁਮੈਂਟੇਟਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਸ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਸਸਤੇ ਮਹਿਮਾਨ ਵਜੋਂ, ਐਸਟੀਐਮ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ
ਆਦਮੀ ਦੀ ਟਿੱਪਣੀ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ,
ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰੋ।
ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਇਕ
ਪੁਰਾਣਾ ਆਟੋ ਖਰੀਦਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਤੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਆਟੋ, ਕੋਈ ਕਾਗਜ਼ਾਤ ਜਾਂ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਪੂਰਾ
ਨਾ ਕਰ ਸਕਣ ਕਾਰਨ, ਪੁਲਿਸ ਅਧਿਕਾਰੀ ਨੇ ਆਟੋ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਥਾਣੇ
ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਇਸ ਲਈ ਉਸਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਰਾਤ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਜਿਹੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਸੁਣ
ਕੇ,
ਦੇਖੋ, ਦ੍ਰਿਸ਼ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ.
ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਉਸ ਸੋਚਣ
ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਦਾ ਬੀਜ, ਕਿ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਧਰਤੀ ਹੋ,
ਤੁਸੀਂ ਮਿੱਟੀ ਹੋ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰਾਂ
ਦਾ ਬੀਜ ਬੀਜਦੇ ਹੋ, ਉਹੀ ਪੌਦਾ, ਉਹੀ ਰੁੱਖ ਉੱਗਦਾ ਹੈ.
ਐਸਟੀਐਮ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਟਿੱਪਣੀ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ
ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੈ.
ਪਰ ਉਸਨੇ ਕੀ ਵੇਖਿਆ?
ਉਸਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ, ਜਿਸ ਪੁਲਿਸ ਅਧਿਕਾਰੀ ਨੇ ਕੱਲ੍ਹ ਮੈਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ ਸੀ,
ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਆਟੋ ਫੜ ਕੇ ਥਾਣੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਐਸਟੀਐਮ
ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਥ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ।
ਐਸਟੀਐਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੁਲਿਸ ਅਧਿਕਾਰੀ ਦਾ ਕੋਈ ਪੱਧਰ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਐਸਟੀਐਮ ਦਾ ਕੋਈ ਪੱਧਰ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਕ ਵਿਚਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਭਰਾ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਕੁਝ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੋ.
ਦੇਖੋ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਰਗੀ ਮਿੱਟੀ ਵਿਚ, ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਉੱਗ ਰਹੀ ਹੈ.
ਕੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂ?
ਅਜਿਹਾ ਵਿਚਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ,
ਇਹ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਜੇ ਰੱਬ ਅਜਿਹਾ ਵਿਚਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵੀ ਹੈ.
ਤੁਸੀਂ ਕਹੋਗੇ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਤਾਂ
ਕਿਉਂ ਸੋਚਿਆ ਅਤੇ ਆਕਰਸ਼ਣ ਦਾ ਨਿਯਮ ਕਿਉਂ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ
ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੈ?
ਨਹੀਂ, ਠੀਕ ਹੈ?
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ
ਸਪਲਾਈ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ.
ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹੈ,
ਅਤੇ ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਪੈਸੇ
ਉਧਾਰ ਲਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ 40,000 ਰੁਪਏ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਆਟੋ ਖਰੀਦਿਆ ਸੀ।
ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਪੈਸਾ ਵੀ ਦੇਣਾ ਪਿਆ।
ਅਤੇ ਆਟੋ ਨੂੰ ਜ਼ਬਤ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਆਟੋ ਨੂੰ ਜ਼ਬਤ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇਸ ਸਮੱਸਿਆ ਵਿੱਚ, ਦੋਵੇਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੌਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਇਸ ਲਈ
ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਐਸਟੀਐਮ,
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰ ਰਹੇ
ਸਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲੈਣਗੇ।
ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਛਾਣਨਗੇ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।
ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਚਲੋ ਕੱਲ੍ਹ ਚੱਲੀਏ।
ਚਲੋ ਕੱਲ੍ਹ ਚੱਲੀਏ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਟੋ ਛੱਡਣ ਲਈ ਕਹੋ।
ਜੇ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਪੁਲਿਸ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗੀ।
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਪੁਲਿਸ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜ੍ਹੀ
ਸੀ?
ਪਰ ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸੋਚੋ।
ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੈਂ ਪੜ੍ਹਿਆ-ਲਿਖਿਆ ਹਾਂ, ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੈਂ
ਪ੍ਰਤਿਭਾਸ਼ਾਲੀ ਹਾਂ।
ਮੈਂ ਜਾਵਾਂਗਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਆਟੋ ਹੈ,
ਇਸ ਲਈ ਲੇਬਲ ਮੇਰੇ 'ਤੇ ਪਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਪਰ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਮੈਨੂੰ ਜਾਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਮੇਰਾ ਆਟੋ ਫਸ ਗਿਆ ਹੈ,
ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਚਲੋ ਚਲੋ, ਐਸਟੀਐਮ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਵੇਗਾ.
ਹਾਂ, ਮਨੋਜ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਹੋ?
ਸਰ, ਮੈਂ ਠੀਕ ਹਾਂ।
ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਐਸਟੀਐਮ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਹੈ, ਆਟੋ ਬਾਰੇ
ਗੱਲ ਕਰੋ.
ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਆਟੋ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ
ਉਹੀ ਚੀਜ਼ ਹੋਵੇਗੀ।
ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਐਸਟੀਐਮ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਆਏ?
ਸਰ, ਬਿਲਕੁਲ ਇਹੋ ਜਿਹਾ।
ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ?
ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜੇ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤੇ ਹਨ? 12ਵੀਂ ਅਸਫਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਉੱਥੇ ਕੀ
ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ?
ਮੈਂ 12ਵੀਂ ਪਾਸ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਕਈ ਵਾਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ.
ਇੱਥੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਵੀ ਕਹਾਂਗਾ,
ਆਕਰਸ਼ਣ ਜਾਂ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਦਾ ਨਿਯਮ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਅਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਜੇ
ਤੁਸੀਂ ਰੋ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਅਸਫਲ ਹੋਵੋਗੇ,
ਤੁਸੀਂ ਅਸਫਲ ਹੁੰਦੇ ਰਹੋਗੇ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਅਸਫਲ ਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪਾਸ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ
ਤੁਸੀਂ ਕੱਲ੍ਹ ਪਾਸ ਹੋਵੋਗੇ, ਤੁਸੀਂ ਪਾਸ ਹੁੰਦੇ ਰਹੋਗੇ.
ਇਹ ਵਧਣਾ ਸਿੱਖੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਿਉਂ ਦੱਸ
ਰਿਹਾ ਹਾਂ?
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਬਕ,
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿੱਖ ਣ ਲਈ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਬਕ ਲਓ,
ਕਾਨੂੰਨ ਤੋਂ ਇਹ ਸਬਕ ਲਓ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਵਧਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ
ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਏ ਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ।
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀ ਹੈ?
ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਰ, ਮੈਂ ਹਾਲੇ 12ਵੀਂ ਜਮਾਤ ਪਾਸ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਮੈਂ ਅੱਗੇ ਪੜ੍ਹਾਂਗਾ।
ਕੀ ਬਣਨ ਲਈ ਹੈ?
ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਾ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਵਿਚਾਰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਐਸਡੀਐਮ ਸਰ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਉਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੁੰਡਾ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਹੈ।
ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਐਸਡੀਐਮ ਸਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ
ਹੈ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਜੋ ਮਾਮਲਾ ਆਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਭਾਈ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਸੀ।
ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਆਟੋ ਛੱਡਣ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਆਟੋ ਛੱਡ ਦਿਓ।
ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ,
ਤਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਇਸ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹੈ।
ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰਨਾ ਹੈ।
ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਵਰਗਾ ਬਣਨਾ ਪਵੇਗਾ।
ਦੇਵ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ।
ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਐਸਡੀਐਮ ਬਣਨਾ ਪਵੇਗਾ।
12ਵਾਂ ਅਸਫਲ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਜੇ ਇਹ ਕਿਸੇ ਆਮ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਫ਼ੇਰ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਮੂਰਖ ਕਹਿਣਗੇ।
ਉਹ 12ਵੀਂ ਜਮਾਤ ਪਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਭੌਤਿਕ ਵਿਗਿਆਨ, ਰਸਾਇਣ ਵਿਗਿਆਨ, ਗਣਿਤ ਅਤੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ,
ਉਸ ਨੂੰ 10 ਅੰਕ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਅਤੇ ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਐਸਡੀਐਮ ਬਣਾਂਗਾ।
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ,
ਫਿਰ ਦੁਨੀਆਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੂਰਖ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪਰ ਮੇਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੋ, ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ.
ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਫੈਸਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਫਿਰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਦਲਦਾ ਹੈ.
ਤਬਦੀਲੀ ਓਥੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ
ਹੈ।
ਤੁਹਾਡਾ ਇੱਕ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਵਿਚਾਰ
ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਤਬਦੀਲੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹੈ.
ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਤੱਕ ਦੀ ਵੀਡੀਓ ਵਿੱਚ,
ਤੁਸੀਂ ਦੇਖਿਆ ਹੈ
ਅਤੇ ਜੇ ਮੈਂ ਇਸ ਵੀਡੀਓ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਸਮਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ,
ਫਿਰ ਮੈਂ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹਾਂਗਾ ਕਿ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਫਲ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ,
ਫਿਰ ਸਿੱਖਣ ਦਾ ਰਵੱਈਆ ਬਣਾਓ।
ਸਿੱਖਣ ਵਾਲੇ ਬਣੋ।
ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਵੇਖਣਾ ਸਿੱਖੋ।
ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜੀਆਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਵੇਖੋ।
ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਸ ਕਿਸਮ ਦੀ ਸੋਚ ਦਾ ਬੀਜ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ
ਬੀਜਦੇ ਹੋ,
ਉਹੀ ਪੌਦਾ, ਉਹੀ ਰੁੱਖ
ਵਧਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤੁਹਾਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹੀ ਨਤੀਜਾ ਮਿਲਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹੋਣਗੀਆਂ
ਇਹ ਵਾਪਰੇਗਾ
ਬਹੁਤ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਇਹ ਜ਼ਰੂਰ ਵਾਪਰੇਗਾ।
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮੌਜੂਦਾ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ,
ਚਾਹੇ ਇਹ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ,
ਜੋ ਵੀ ਹੋਵੇ।
ਪਰ,
ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਬੀਜ,
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਰੱਖਦੇ ਹੋ,
ਫਿਰ ਉੱਥੋਂ ਇੱਕ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਪੌਦਾ ਉੱਗਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਅੰਬ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਦੇ ਬੀਜ ਨੂੰ ਮਾੜੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹੋ,
ਫਿਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅੰਬ ਦਾ ਪੌਦਾ ਮਿਲੇਗਾ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਖੀਰੇ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਦਾ ਬੀਜ ਰੱਖਦੇ ਹੋ,
ਫਿਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖੀਰੇ ਦਾ ਪੌਦਾ ਮਿਲੇਗਾ।
ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਵਿਚਾਰ ਖੀਰੇ ਦਾ ਹੈ,
ਫਿਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅੰਬ ਦਾ ਪੌਦਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ।
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਸ ਵੀਡੀਓ ਵਿਚ ਵਿਚਾਰਾਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ.
ਮੈਨੂੰ ਉਮੀਦ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਮਝ ਗਏ ਹੋ.
ਮੈਨੂੰ ਲਗਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਬਣਾਓ.
ਮੈਂ ਅੱਗੇ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗਾ।
ਮੁੰਡਾ ਐਸਡੀਐਮ ਦੀ ਗੱਲ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੈ।
ਦੇਖੋ, ਇਹ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ.
ਕਦੋਂ ਅਤੇ ਕਿਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਹੈ।
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਖਿਡਾਰੀ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ ਖੇਡ ਸਕਦੇ,
ਫਿਰ ਜਾਂ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸ 'ਤੇ ਰੋਏ ਹੁੰਦੇ।
ਕਿਉਂਕਿ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 10 ਰੁਪਏ ਭਰੇ, ਉਹ ਇੱਕ ਖਿਡਾਰੀ ਵਜੋਂ ਖੇਡਦੇ ਸਨ
ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਕੋਈ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ।
ਅਤੇ ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ 10 ਰੁਪਏ ਨਹੀਂ ਸਨ,
ਉਹ ਇੱਕ ਟਿੱਪਣੀਕਾਰ ਬਣ ਗਏ।
ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਟਿੱਪਣੀ ਤੋਂ,
ਐਸਡੀਐਮ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਉਸਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ।
ਉੱਥੋਂ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਬਿਹਤਰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ।
ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਮਿਲੀ।
ਅਤੇ ਉਦੋਂ
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਤਬਦੀਲੀ ਆਈ।
ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਆਟੋ ਥਾਣੇ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਉਹ ਪੜ੍ਹਨ ਗਿਆ।
ਉਸਨੇ 12 ਵੀਂ ਜਮਾਤ ਪਾਸ ਕੀਤੀ।
ਉਸਨੇ ਗ੍ਰੈਜੂਏਸ਼ਨ ਕੀਤੀ।
ਉਸ ਨੇ ਇਮਤਿਹਾਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ
ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਸਫਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਹੁਸ਼ਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਜੇ ਉਹ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਹੁਸ਼ਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹਨ,
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਿਮਾਗ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕ ਚੀਜ਼ 'ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਜੇ ਉਹ ਉੱਥੇ ਕੁਝ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਕਰਨਗੇ।
ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਚੰਗੀ ਹੈ,
ਫਿਰ ਉਹ ਚੰਗੇ ਹਨ.
ਕਿਉਂਕਿ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਹਨ.
ਕਿਉਂਕਿ, ਉਹ ਔਸਤ ਹਨ.
ਇਸ ਲਈ,
ਔਸਤ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਸਫਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ
ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਜ਼ਿਆਦਾ ਬਦਲਾਅ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਉਹ ਅਕਸਰ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦੇ
ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹੋ।
ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ, ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹੋ.
ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ,
ਤੁਸੀਂ ਚੰਗੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹੋ,
ਨਵੇਂ ਵਿਚਾਰ,
ਸਿਰਜਣਾਤਮਕ ਵਿਚਾਰ
ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਪੜ੍ਹਿਆ-ਲਿਖਿਆ ਮਨ
ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਜੇ ਉਹ 12 ਵੀਂ ਅਸਫਲ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ
ਅਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਮੈਂ ਐਸਡੀਐਮ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ,
ਮੈਂ ਇੱਕ ਆਈਪੀਐਸ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ,
ਮੈਂ ਜੇਜੀ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ,
ਮੈਂ ਕੁਝ ਕਾਰਪੋਰੇਟ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਬਣਨ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ,
ਮੈਂ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਬਣਨ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ,
ਮੈਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹੋਰ ਬਣਨ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਮੈਂ ਇਸ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੋਰ ਬਣਨ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਹ ਆਦਮੀ ਬਣਨ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ,
ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ ਹੈ
ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਆਦਮੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਔਰਤ ਬਣਨਾ
ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੰਕਾਰੀ ਆਦਮੀ।
ਮੈਂ ਡੱਬ ਕਰਨ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ,
ਨਿੱਜੀ ਤੌਰ 'ਤੇ,
ਮੇਰਾ ਹੰਕਾਰ।
ਸੱਚਮੁੱਚ. ਤਾਂ ਫਿਰ ਕੌਣ ਇਸ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੇਗਾ? ਹੁਣ ਜਿੱਥੋਂ ਤੱਕ
ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਕਈ ਵਾਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ
ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮੰਨ ਲਓ,
ਤੁਸੀਂ ਰਸਾਇਣ ਵਿਗਿਆਨ ਵਿੱਚ 10 ਅੰਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ
ਐਸਡੀਐਮ, ਆਈਪੀਐਸ, ਆਈਏਐਸ ਬਣਨ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਇਹ ਵਿਚਾਰ
ਆਉਂਦਾ ਹੈ,
ਅਤੇ ਵਿਅਕਤੀ ਆਤਮ ਸਮਰਪਣ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਬੇਕਾਰ ਚੀਜ਼ ਹੈ, ਗੜਬੜ ਕਰਨਾ ਬੇਕਾਰ ਹੈ।
ਅੰਤ।
ਪਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਪੜ੍ਹੇ-ਲਿਖੇ ਲੋਕ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੈਂ ਕੁਝ ਹੋਰ
ਕਰਾਂਗਾ, ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਬੇਕਾਰ ਹੈ,
ਮੈਂ ਇੱਕ ਸੁਪਰਵਾਈਜ਼ਰ ਬਣਾਂਗਾ,
ਮੈਂ ਅਧਿਆਪਕ ਬਣਾਂਗਾ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਗਲਤ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ,
ਮੈਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮੋੜ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਔਸਤ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ,
ਉਸਨੇ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ
ਅਧਿਆਪਕ ਕਿਵੇਂ ਬਣਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਅਧਿਆਪਕ ਕਿਵੇਂ
ਬਣਨਾ ਹੈ।
ਹਾਂ,
ਉਹ ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਐਸਡੀਐਮ ਕਿਵੇਂ ਬਣਨਾ ਹੈ, ਆਈਪੀਐਸ ਕਿਵੇਂ
ਬਣਨਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਸਿਰਫ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ
ਐਸਡੀਐਮ ਸਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ
ਹੈ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਕਿਹਾ,
ਉਸ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿਚ ਸਿਰਫ ਉਹੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਅਤੇ ਸਿਰਫ ਇਕ ਦ੍ਰਿਸ਼, ਉਹ ਇਕ ਬਿਆਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਟਰੈਕ 'ਤੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ.
ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਰਹੋ, ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਰਹੋ।
ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੇਠਾਂ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਥੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਾਰ ਜਾਂਦਾ
ਹੈ, ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਕੀ ਨਹੀਂ ਸਹਿਣ ਕੀਤਾ? ਉਸਦਾ ਕਮਰਾ ਸਾਥੀ, ਜਾਣਬੁੱਝ
ਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ,
ਪੱਤੇ।
ਉਹ 3 ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਸੜਕ 'ਤੇ ਭਟਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਹ ਸੜਕ ਕਿਨਾਰੇ ਭਿਖਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸੌਂਦਾ ਹੈ।
ਹੋਟਲ ਵਿੱਚ, ਭੋਜਨ, ਭੋਜਨ, ਪਰ,
ਇਸ ਸਭ ਵਿਚ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਮੀਰ ਨੂੰ ਬਚਾਇਆ ਹੈ,
ਫਿਰ ਭਿਖਾਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਭਿਖਾਰੀ ਨਹੀਂ ਬਣ
ਸਕਦੇ।
ਫਿਰ, ਮੈਂ ਸੋਚਣ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ.
ਇੱਕ ਭਿਖਾਰੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਉਸਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਮਿਹਨਤ ਦੇ ਕੁਝ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਫਿਰ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰ ਇਹ ਵਿਅਕਤੀ ਹੋਟਲ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਮੈਂ ਭੁੱਖਾ ਹਾਂ,
ਮੈਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ,
ਪਰ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਹੀ ਖਾਵਾਂਗਾ ਜੇ ਮੈਂ ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ।
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਕੰਮ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹੋ?
ਮੈਨੂੰ ਭੁੱਖ ਲੱਗੀ ਹੈ
ਮੈਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਕੰਮ ਦੇਵੋਂਗੇ?
ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਕੋਈ ਹੈ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਖਾਂਦੇ ਹੋ.
ਉਹ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਮੇਜ਼ 'ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ.
ਉਹ ਭੁੱਖਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਬੇਸਬਰੀ ਨਾਲ ਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਹੋਟਲ ਮਾਲਕ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਭੁੱਖਾ ਹੈ।
ਪਰ ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਹੋਟਲ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ,
ਜੋ ਮੈਂ ਖਾਧਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਕੰਮ ਦੱਸੋ।
ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਨਹੀਂ, ਨਹੀਂ, ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਓ.
ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਨਹੀਂ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਕੰਮ ਦੱਸੋ,
ਮੈਂ ਕੁਝ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਵਿਚਕਾਰ, ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖੋ, ਉਸਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਦੋਸਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਕੀ ਹੋਇਆ?
ਕੀ ਹੋਇਆ?
ਹੋਟਲ ਮਾਲਕ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੁੱਖਾ ਸੀ, ਉਹ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖੁਆਇਆ।
ਪਰ ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਮੈਂ ਖਾਧਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ,
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭੁਗਤਾਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਫਿਰ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਦੇਖੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਇਹ ਸੋਚ ਣ ਦਾ ਅੰਤਰ ਹੈ.
ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਜਾਤ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਪਰ ਮੈਂ ਇੱਕ ਸੁਨਹਿਰੀ
ਸਮਾਜ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹਾਂ।
ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਾਂ।
ਪਰ ਮੈਂ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਾਜ ਸਾਨੂੰ ਸੋਚਦਾ
ਹੈ।
ਮੈਂ ਸੋਚ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ
ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਬੀਜ ਬੀਜਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਜੀਵਨ ਇਕ ਪੌਦੇ ਵਰਗਾ, ਰੁੱਖ
ਵਰਗਾ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।
ਮੈਂ ਜਾਤੀਵਾਦ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਪਰ ਮੈਂ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ
ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਹਾਂ, ਮੈਂ ਭੁੱਖਾ ਹਾਂ,
ਮੈਂ ਖਾਣਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਖਾਧਾ, ਅਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਕੁੱਟਿਆ।
ਬੱਚਾ ਮਾਂ ਹੈ।
ਉਹੀ ਦੂਸਰਾ ਸਮਾਜ, ਜੋ ਰਾਖਵਾਂਕਰਨ ਦੇ ਨਾਂ 'ਤੇ ਪ੍ਰਫੁੱਲਤ ਹੋ ਰਿਹਾ
ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਸਿਖਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ?
ਭਾਵੇਂ ਉਸਨੇ ਖਾਧਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ,
ਮੈਂ ਭੁੱਖਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਸੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਹਾਂ,
ਮੈਂ ਖਾਧਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੁੱਟਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਕੀ ਸੱਚ ਬੋਲਣਾ
ਜ਼ਰੂਰੀ ਸੀ? ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋ ਰੋਟੀਆਂ ਮਿਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਸ ਰੁਪਏ
ਮਿਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ?
ਇੱਕ ਭਿਖਾਰੀ ਦੇ ਬੱਚੇ, ਉਸਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ,
ਕਿ ਜੇ ਹੋਟਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖੁਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਖਾਓ ਅਤੇ ਚਲੇ ਜਾਓ।
ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਭਿਖਾਰੀ ਬਣੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਕਿਉਂਕਿ ਭਿਖਾਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਭਿਖਾਰੀ ਦਾ ਵਿਚਾਰ
ਆਇਆ ਹੈ।
ਮੇਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਨਾ ਲਓ।
ਮੈਂ ਸੋਚਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਪਰ ਇਹ ਗਰੀਬ ਮੁੰਡਾ ਬੁਰੇ ਦੌਰ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ
ਭੋਜਨ ਮੰਗਣ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਭੁੱਖਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਮੈਂ ਭੁੱਖਾ ਹਾਂ,
ਮੈਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ,
ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਭੁੱਖ ਲੱਗੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਕੁਝ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ।
ਉਸ ਦਾ ਦੋਸਤ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਕੋਲ ਕਿੰਨੇ ਪੈਸੇ ਹਨ।
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸਦਾ ਦੋਸਤ ਐਨਐਮਓਕੇ ਆਇਆ ਸੀ।
ਹੋਟਲ ਮਾਲਕ 30 ਰੁਪਏ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ 30 ਰੁਪਏ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਹੱਥ
ਫੜਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨਹੀਂ, ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਦੇਵੋਂਗੇ।
ਮੈਂ ਖਾਧਾ ਹੈ,
ਮੈਂ ਸਖਤ ਮਿਹਨਤ ਕਰਾਂਗਾ ਅਤੇ ਭੁਗਤਾਨ ਕਰਾਂਗਾ।
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।
ਹੋਟਲ ਮਾਲਕ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਂਡੇ ਧੋਣ ਦਾ ਕੰਮ
ਦਿਓ। ਉਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਾਂਡੇ ਧੋਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਆ
ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹੁਣ ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ।
ਮੈਂ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਹੋਟਲ ਮਾਲਕ ਖੁਸ਼ ਹੈ।
ਦੇਖੋ, ਇੱਥੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸਿਧਾਂਤ, ਵਿਚਾਰ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹੋ.
ਹੋਟਲ ਦਾ ਮਾਲਕ ਉਸ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ
ਸਮਰਥਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਇਸ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਜਿਹੇ ਸਮਾਜ ਦੀ ਆਰਥਿਕ ਜਾਤ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਪਰ ਆਰਥਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ
ਹੇਠਾਂ ਹੈ.
ਸਾਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਬੱਚਿਆਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ
ਬਚਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖਵਾਂਕਰਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ,
ਅਤੇ ਉਹ ਸੜਕਾਂ 'ਤੇ ਖਾਣਾ ਖਾਣਗੇ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ
ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਸਕਦੇ।
ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੇਕਾਰ ਬਣਾ ਰਹੇ ਹੋ।
ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਜੇ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਖਾਣੇ ਲਈ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ
ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਕ ਘਰ ਖਰੀਦਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਵੇਗਾ,
ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੂੰ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੇਖੀਆਂ ਹਨ।
ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਰਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੋ ਵੀ ਪੈਸਾ ਮਿਲੇਗਾ ਉਹ ਖਾਣਾ
ਪਵੇਗਾ, ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਹੋਣ 'ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨਾ ਪਵੇਗਾ।
ਪਰ ਇਕ ਦਿਨ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀਅਨ ਨੇ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੇ ਕੂੜੇ
'ਤੇ ਚੋਰੀ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਲੋਕ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ।
ਹੁਣ, ਉਹ ਭੁੱਖਾ ਹੋਟਲ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਹੋਟਲ ਮਾਲਕ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ
ਭਿਖਾਰੀ ਹੈ.
ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ, ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੱਦ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਭੁੱਖਾ ਹਾਂ,
ਪਰ ਮੈਂ ਭਿਖਾਰੀ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਇਹ ਨਾ ਸੋਚੋ ਕਿ ਮੈਂ ਭਿਖਾਰੀ ਹਾਂ।
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਭੋਜਨ ਲਈ ਭੁਗਤਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਪੈਸੇ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਮੈਂ ਭੁੱਖਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਖਾਣਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਭੁੱਖਾ ਹਾਂ,
ਮੈਂ ਇਹ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਭਿਖਾਰੀ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਮੈਂ ਉਹ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਖਾਵਾਂਗਾ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦੇ ਹੋ,
ਮੈਂ ਸਖਤ ਮਿਹਨਤ ਕਰਾਂਗਾ, ਮੈਂ ਭੁਗਤਾਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਜਾਵਾਂਗਾ,
ਫਿਰ ਮੈਂ ਖਾਵਾਂਗਾ.
ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਹੰਕਾਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਭਿਖਾਰੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਦੂਜਿਆਂ ਤੋਂ ਲੈਣਾ
ਸਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਹੰਕਾਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿੰਨੇ ਹੰਕਾਰੀ
ਹਨ.
ਕਿ ਉਹ ਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ,
ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਉਹ ਹੰਕਾਰੀ
ਹੈ. ਇਹ ਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਰਵੱਈਆ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤੇ ਇਹ ਰਵੱਈਆ ਪਛਾਣ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਸਕੂਲ ਜਾਂ ਕਾਲਜ ਦੀ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ ਡਿਗਰੀ,
ਤੁਹਾਡੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਹੈ.
ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸੀਏ ਡਿਗਰੀ, ਡਾਕਟਰ, ਮੈਨੇਜਰ, ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਡਿਗਰੀ ਲੈ
ਕੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਐਮਬੀਏ ਦੀ ਡਿਗਰੀ ਲੈ ਕੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।
ਕੀ ਉਹ ਹਰ ਸਮੇਂ ਆਪਣੀਆਂ ਡਿਗਰੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ?
ਮੈਂ CA ਕੀਤਾ,
ਮੈਂ ਐਮਬੀਏ ਕੀਤਾ,
ਮੈਂ ਇੱਕ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਹਾਂ,
ਮੈਂ ਇੱਕ ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਹਾਂ।
ਨਹੀਂ।
ਇਹ ਡਿਗਰੀ ਸਿਰਫ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਫੀਸ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਸੀਦਾਂ ਹਨ.
ਤੁਹਾਡੀ ਪਛਾਣ ਉਹ ਰਵੱਈਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋ।
ਹਮੇਸ਼ਾਂ, ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸੰਪਰਕ,
ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਹਾਵ-ਭਾਵ, ਸਰੀਰਕ ਭਾਸ਼ਾ, ਬੈਠਣ ਦੀ ਸ਼ੈਲੀ, ਚੱਲਣ ਦੀ
ਸ਼ੈਲੀ, ਡਰੈਸਿੰਗ ਸਟਾਈਲ, ਤੁਹਾਡੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਰਵੱਈਆ ਚਮਕਦਾ ਹੈ,
ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਪਛਾਣ ਹੈ.
ਉਹ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ ਡਿਗਰੀ ਤੁਹਾਡੀ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ.
ਕਈ ਵਾਰ ਬਾਹਰਲੇ ਲੋਕ ਇਸ ਰਵੱਈਏ ਨੂੰ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ
ਨੂੰ ਮਾਣ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਇਹ ਕੋਈ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਮਾਣ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਹਾਂ, ਉਹ ਭੁੱਖਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਗ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ
ਭੁੱਖਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ, ਪਰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਖਾਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ
ਨਾਲ, ਇਹ ਗਲਤ ਹੈ.
ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡੇ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਛੋਟੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਜੇ ਅਸੀਂ
ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਭੁੱਖੇ ਰਹਾਂਗੇ।
ਨਹੀਂ।
ਵਿਹਾਰਕ ਹੋਣਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀਅਨ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਦਰਜ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਅਕਤੀ
ਨੂੰ ਨੌਕਰੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਦੋਸਤ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ, ਮੇਰੇ ਰਵੱਈਏ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ, ਇਸ ਨੂੰ
ਰਵੱਈਆ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.
ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਘਿਨਾਉਣਾ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਇਆ ਹੈ।
ਜਿਵੇਂ ਹੋਟਲ ਮਾਲਕ ਸਮਝ ਗਿਆ, ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀਅਨ ਵੀ ਸਮਝ ਗਿਆ।
ਉਹ ਇੱਕ ਆਮ ਆਦਮੀ ਹੈ, 2000 ਰੁਪਏ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਪੱਧਰ ਕੀ
ਹੈ?
ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਦਰਜ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਸਕਿੰਟ ਲਈ ਵੀ ਨਹੀਂ
ਸੋਚਦਾ।
ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਹਉਮੈ ਨੂੰ ਠੇਸ ਪਹੁੰਚੀ।
ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੈ-ਮਾਣ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਹਉਮੈ, ਰਵੱਈਆ, ਇਹੀ ਪਛਾਣ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਭੁੱਲ ਸਕਦੇ ਹੋ?
ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਰਘੂ ਕੁਲਰੀਤ ਸਦਾ ਚਲੀ ਆਈ,
ਪ੍ਰਯਾ ਨਾ ਜਾਏ ਪਰ ਬਚਨ ਨਾ ਜਾਏ।
ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਪਛਾਣ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਸਕਦੇ ਹੋ?
ਦੋਵਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ।
ਦੋਸਤ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ 2-3 ਮਹੀਨਿਆਂ 'ਚ ਯੂਪੀਐਸਸੀ ਪ੍ਰੀਲਿਮਜ਼ ਦੀ
ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਹੋਣੀ ਹੈ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਅਚਾਨਕ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਬਦਲਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਸਮੱਸਿਆ ਹੋਵੇਗੀ.
ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਓਗੇ?
ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਕਰੋਗੇ?
ਇੱਥੇ ਜਾਰੀ ਰੱਖੋ.
ਉਹ ਹਾਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਵੈ-ਮਾਣ ਵੀ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣਾ
ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰ, ਉਸੇ ਦਿਨ, ਉਹ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.
ਉਹ ਇੱਕ ਆਟਾ ਮਿੱਲ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਉਹ ਇੱਕ ਹਨੇਰੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਉਹ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ
ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਉਸੇ ਦਿਨ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਦੂਜਾ, ਇਕ ਹੋਰ ਸਬਕ ਹੈ.
ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਅਤੇ ਰਵੱਈਏ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨੁਕਤੇ 'ਤੇ ਲੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਉਸ ਦੀ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ।
ਉਹ ਹਿੰਦੀ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਉਹ ਇਸ ਵਿਚ ਚੰਗਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਉਹ ਗਵਾਲੀਅਰ ਛੱਡ ਕੇ ਦਿੱਲੀ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੁਖਰਜੀ ਨਗਰ ਯੂਪੀਐਸਸੀ ਪ੍ਰੀਲੀਮਜ਼ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਹੈ।
ਉਹ ਉੱਥੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪਹਿਲੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਐਲਾਨਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਪਸੰਦ ਆਇਆ।
ਹਿੰਦੀ ਸਾਹਿਤ ਦੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਐਲਾਨਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ,
ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਕੌਣ ਸਿਖਰ 'ਤੇ ਜਾਵੇਗਾ।
ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ,
ਮੈਂ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਆਵਾਂਗਾ।
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਿੰਦੀ ਮੇਰੀ ਹੈ।
ਦੂਜਾ ਮੁੰਡਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਜਿਹੜੇ ਉੱਥੇ ਪੜ੍ਹ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹਿੰਦੀ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ ਕੌਣ
ਚੰਗਾ ਹੈ।
ਮੈਂ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਆਵਾਂਗਾ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਮੁੰਡਾ ਚੁੱਪ ਹੈ।
ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਉੱਥੇ ਨਵਾਂ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?
ਮੈਂ ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਅਧਿਆਪਕ ਆਉਂਦਾ ਹੈ,
ਪੰਨਾ ਪਲਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਟਾਪਰ ਦੇ ਨਾਮ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ.
ਉਹ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, ਮਨੋਜ ਕੁਮਾਰ ਸ਼ਰਮਾ ਕੌਣ ਹੈ?
ਉਹ ਝਿਜਕ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਠਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਜਿਹੇ ਸ਼ਬਦ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਟ੍ਰੇਨਰ, ਅਧਿਆਪਕ, ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਸੁਣਨ
ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਉਹ ਲੋਕ ਹਨ ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਬਾਰੇ ਕਦੇ ਵੀ
ਗਲਤ ਟਿੱਪਣੀਆਂ ਨਾ ਕਰੋ।
ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਮੈਂ ਮੈਡਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ,
ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਬੇਕਾਰ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੀ ਉਮਰ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਹੋਗੇ.
ਉਸ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੇ ਵਿਚਾਰ ਨਾ ਪਾਓ।
ਅਧਿਆਪਕ ਕੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕੌਣ ਹੈ ਮਨੋਜ ਕੁਮਾਰ ਸ਼ਰਮਾ?
ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਰ, ਇਹ ਮੈਂ ਹਾਂ.
ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਮੁੰਡੇ ਵਿੱਚ ਯੂਪੀਐਸਸੀ ਪਾਸ ਕਰਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਹਨ।
ਤੁਸੀਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੱਚੇ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਐਸਡੀਐਮ ਸਰ ਨੇ ਵੀ ਅਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੱਚੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ
ਕਹੀਆਂ,
ਕਿ ਉਸਨੇ ਸਹੀ ਫੈਸਲਾ ਲਿਆ।
ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਕੁਝ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਫਿਰ ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਹੈ.
ਉਸ ਇਕ ਚੀਜ਼ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਨੀ ਦੂਰ ਪਹੁੰਚਾਇਆ।
ਅੱਜ ਮੁਖਰਜੀ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਯੂਪੀਐਸਸੀ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ,
ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਨੇ ਕਿਹਾ,
ਇਸ ਮੁੰਡੇ ਵਿੱਚ ਯੂਪੀਐਸਸੀ ਪਾਸ ਕਰਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਹਨ।
ਉਸ ਦੇ ਹਿੰਦੀ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਅੰਕ ਹਨ।
ਮੈਂ ਅਧਿਆਪਕਾਂ, ਟ੍ਰੇਨਰਾਂ, ਪ੍ਰੋਫੈਸਰਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹਾਂਗਾ,
ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਨੌਕਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਕਰੀਅਰ ਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਹੋ,
ਤੁਸੀਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਹੋ।
ਦੁਨੀਆਂ ਤੁਹਾਡਾ ਆਦਰ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ,
ਪਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਯਾਦ ਰੱਖਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ,
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਭੁੱਲੋ।
ਇੱਕ ਆਮ ਵਿਅਕਤੀ ਵਾਂਗ ਅਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾ ਕਹੋ,
ਉਹਨਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਬਾਰੇ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਪੜ੍ਹ ਰਹੇ ਹਨ,
ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਾਸ਼ ਕਰੇਗਾ।
ਇਹ ਸਹੀ ਹੈ।
ਮਾਪੇ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚਾਹੁੰਦੇ
ਹਨ।
ਪਰ, ਕਈ ਵਾਰ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਮਾੜੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਸ ਲਈ,
ਤੁਸੀਂ ਬੁਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਿਉਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ?
ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਕਹਿਣਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹੋ।
ਛੋਟੇ ਬੱਚੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਕੇ.ਜੀ. ਕਲਾਸ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ,
ਇੰਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ,
ਕਿ ਇੱਕ ਦਿਨ, ਅਧਿਆਪਕ ਕੁਝ ਗਲਤ ਲਿਖ ਸਕਦਾ ਹੈ,
ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਕਾਲਜ ਦੇ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੇ ਹਾਂ,
ਅਸੀਂ ਗੱਦਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ,
ਉਹ ਇੱਕ ਕਾਰਪੋਰੇਟ ਟ੍ਰੇਨਰ ਹੈ।
ਮੈਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਗਲਤ ਹੈ.
ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ,
ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਜਾਣਦੇ ਹੋ?
ਮੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਇਹ ਲਿਖਿਆ ਹੈ।
ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ।
ਉਸਨੇ ਇਹ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਇਸ ਲਈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਤੁਹਾਡੇ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਹੈ,
ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸਮਝਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤੁਹਾਡਾ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਵਿਵਹਾਰ,
ਕਿਰਿਆ, ਰਵੱਈਆ,
ਗੱਲਬਾਤ,
ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਦੇਵੇਗਾ।
ਇਹ ਬਦਲ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ
ਜਦੋਂ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਕਲਿੱਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਉਦਾਹਰਣ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਮੈਂ ਬਿਹਾਰ ਦੇ ਸੀਵਾਨ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਉੱਥੋਂ ਅੱਠਵੀਂ ਜਮਾਤ ਤੱਕ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ।
9ਵੀਂ ਜਮਾਤ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਦਿੱਲੀ ਐਨਸੀਆਰ ਆਇਆ।
ਮੈਂ ਪਿੰਡ ਦੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਤੋਂ ਆਇਆ ਸੀ।
ਇੱਥੇ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਬਹੁਤ ਅਜੀਬ ਸੀ।
ਮੈਂ ਕਈ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਠੀਕ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
9 ਵੀਂ ਜਮਾਤ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਨਾਲ ਦਾਖਲਾ ਮਿਲਿਆ,
ਪਰ ਅੱਠਵੀਂ ਜਮਾਤ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਨਤੀਜਾ ਚੰਗਾ ਰਿਹਾ।
88%
ਅੱਜ ਤੋਂ 25 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ,
ਮੈਂ ਨਾਬਾਲਗ ਸੀ।
ਹੁਣ ਮੈਂ 98٪ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਮੈਨੂੰ ਦਾਖਲਾ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਸਕੂਲ ਮੇਰਾ ਰਿਕਾਰਡ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਪਰ,
ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਰਤ ਦਿੱਤੀ,
ਕਿ ਬੱਚਾ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਮੈਨੂੰ ਅਕਤੂਬਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲਾ ਮਿਲਿਆ।
ਇਹ ਸੈਸ਼ਨ ਅਪ੍ਰੈਲ 'ਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਮੈਂ ਟੈਸਟ ਲਿਆ, ਸਭ ਕੁਝ.
ਅਧਾਰ ਚੰਗਾ ਸੀ.
ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਚਾਹੇ ਮੈਂ ਸਹਿਮਤ ਹਾਂ ਜਾਂ ਨਹੀਂ,
A ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ,
8ਵੀਂ ਜਮਾਤ ਵਿੱਚ,
ਮੈਨੂੰ 9ਵੀਂ ਜਮਾਤ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਪਰ ਮੈਂ ਹਵਾ ਵਿਚ ਉੱਡਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅੱਠਵੀਂ ਜਮਾਤ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ 9ਵੀਂ ਜਮਾਤ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਮੈਂ ਸਿਲੇਬਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਸੀ।
ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਯਾਦ ਹੈ।
ਮੈਂ ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ਬੱਚੇ ਇੰਨੇ ਸਨ
ਪਿੰਡ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ,
ਬਹੁਤ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣੂ ਹੈ.
ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੋ।
ਮੈਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਬੈਠਾ ਸੀ,
ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ।
ਮੈਂ ਪਿੱਛੇ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ਬੱਚੇ ਮਸਤੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
6 ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ,
ਮੈਨੂੰ ਨਵੀਂ ਐਂਟਰੀ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲੀ?
ਕਲਾਸ ਟੀਚਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ
ਮੈਂ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਜਾਨਵਰ ਵਾਂਗ ਸੀ
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ।
ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਪੰਛੀ।
ਬੱਚੇ,
ਮੈਡਮ, ਨਵੀਂ ਐਂਟਰੀ, ਨਵਾਂ ਦਾਖਲਾ,
ਨਵਾਂ ਦਾਖਲਾ, ਨਵਾਂ ਦਾਖਲਾ।
ਭਾਈ
ਮੈਡਮ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਮੈਂ ਡਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਪੁੱਤਰ, ਆਓ।
ਪੁੱਤਰ, ਮੈਨੂੰ ਬੁਲਾਓ।
ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਦੇ ਦਫ਼ਤਰ ਲੈ ਗਈ।
ਮੈਡਮ, ਨਵੀਂ ਐਂਟਰੀ।
ਮੈਡਮ, ਇਹ ਕਰੋ.
ਹਾਂ, ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਹੈ।
ਮੈਂ ਐਂਟਰੀ ਲੈ ਲਈ ਹੈ।
ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਦੁਰਵਿਵਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੇਟ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸੁੱਟ ਦਿਆਂਗਾ।
ਮੈਂ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ
ਅਜਿਹੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ,
ਮੇਰਾ ਸਾਹ ਰੁਕ ਗਿਆ।
ਪਰ,
ਦੁਰਵਿਵਹਾਰ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਅ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਇਹ ਇੱਕ ਰਿਕਾਰਡ ਸੀ।
ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਸੀ।
ਪਰ,
ਮੇਰੀ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਚੰਗੀ ਸੀ।
ਮੇਰੇ ਚਾਚਾ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਸਨ।
ਮੈਂ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਮੈਂ ਅਜੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਿਲ ੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਘਰ ਵਿੱਚ ਮਾਹੌਲ ਸੀ।
ਮੈਂ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਦੀਆਂ ਟਿਊਸ਼ਨਾਂ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਸੀ।
ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਬਣ ਗਿਆ
ਕਿ ਜਦੋਂ ਮੈਂ 6 ਵੀਂ ਜਮਾਤ ਵਿੱਚ ਸੀ,
ਮੈਂ 7ਵੀਂ ਜਮਾਤ ਦਾ ਸਿਲੇਬਸ ਸਿੱਖ ਸਕਦਾ ਸੀ।
9 ਵੀਂ ਜਮਾਤ ਵਿੱਚ,
ਜੋ ਅਧਿਆਇ ਮੈਂ ਸਿਖਾਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ,
ਮੈਡਮ ਨੇ ਕਿਹਾ,
ਮੈਂ ਕੱਲ੍ਹ ਟੈਸਟ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਹਰ ਕੋਈ ਟੈਸਟ ਲਈ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਰਜਿਸਟਰਾਰ ਲਿਆਵੇਗਾ।
ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਹੈ।
ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਥੇ 6 ਸਵਾਲ ਸਨ।
ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਮਿਲ ਗਏ।
ਸਵਾਲ ਅਤੇ ਜਵਾਬ।
ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਟੈਸਟ ਲਵਾਂਗੀ।
ਕੱਲ੍ਹ, ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਰਜਿਸਟਰਾਰ ਦੇ ਨਾਲ ਆਓ.
ਤਿਆਰ ਰਹੋ।
ਮੇਰੀ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਇੱਕ ਪਲੱਸ ਪੁਆਇੰਟ ਸੀ।
ਅਧਿਆਇ ਬਿਲਕੁਲ ਸਪੱਸ਼ਟ ਸੀ।
ਮੈਂ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਗਲੇ ਦਿਨ,
ਮੈਂ ਨਵਾਂ ਰਜਿਸਟਰਾਰ ਲੈ ਲਿਆ।
ਪਰ, ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਦੇ ਮਾਹੌਲ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ,
ਮੈਂ ਡਰ ਗਿਆ ਸੀ।
ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ਮੈਡਮ ਆਈ, ਟੈਸਟ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਨੇ 6 ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ 2 ਸਵਾਲ ਦਿੱਤੇ ਜੋ
ਇਨ੍ਹਾਂ 2 ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਮੈਂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ.
ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਮੈਂ ਵੇਖਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵਾਲਾ ਬੱਚਾ ਮੈਨੂੰ
ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕੌਣ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਖਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਕਲਾਸ ਵਿਚ ਨਹੀਂ
ਦੇਖ ਸਕਿਆ.
40 ਮਿੰਟ ਦੀ ਮਿਆਦ ਵਿੱਚ, ਘੰਟੀ ਵੱਜਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, 5-7-10 ਮਿੰਟ ਬਾਕੀ
ਸਨ.
ਮੈਡਮ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹੈ, ਸ਼ੋਅ 'ਤੇ ਆਓ।
ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਜੋ ਕੱਲ੍ਹ ਆਇਆ ਸੀ।
ਅਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ
ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, 30 ਅੰਕ ਕਿੱਥੇ ਹਨ।
ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਮਾਹੌਲ।
ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਉੱਠ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮੈਂ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਉੱਠ ਰਿਹਾ।
ਹੁਣ ਮੈਡਮ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਗਾਲ੍ਹਾਂ ਕੱਢਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਕੋਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ, ਇਹ ਇਹ ਹੈ, ਇਹ ੀ ਹੈ।
ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾ ਰਿਹਾ।
ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵਾਲੇ ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਾਓ ਅਤੇ
ਦਿਖਾਓ.
ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾ ਰਿਹਾ ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਨਕਲ ਕੀਤੀ।
ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਦਿਖਾਓ।
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਡਮ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੀ ਹੈ।
ਮੈਡਮ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੀ ਹੈ।
ਉਹ ਉੱਥੇ ਸੁਣਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ।
ਉਸ ਨੂੰ ਕੁੱਟਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਫਿਰ ਮੈਡਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਦਿਖਾਓ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ
ਕੀਤਾ।
ਫਿਰ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਡਮ, ਨਵੇਂ ਬੱਚੇ ਨੇ ਇਹ ਕੀਤਾ ਹੈ.
ਮੈਡਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਨਵੇਂ ਬੱਚੇ ਨੇ ਇਹ ਕੀਤਾ ਹੈ?
ਹਾਂ ਪੁੱਤਰ, ਉਸਨੇ ਇਹ ਕੀਤਾ ਹੈ.
ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਬੋਲਣਾ ਪਿਆ, ਹਾਂ ਮੈਡਮ।
ਫ਼ੇਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਆਓ, ਲਿਆਓ, ਲਿਆਓ, ਲਿਆਓ।
ਹੁਣ ਮੈਂ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਮੈਡਮ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦੇਖਿਆ।
ਮੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਅੰਕ ਮਿਲੇ।
ਨਵੀਂ ਕਾਪੀ, ਟੈਸਟ ਦੀ ਅਸਲ ਕਾਪੀ.
ਜਿਸ ਬੱਚੇ ਨੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਨਕਲ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਕੋਲ ਵੀ ਟੈਸਟ ਦੀ ਕਾਪੀ
ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਮੈਡਮ ਮੈਨੂੰ ਫਿਰ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਦੇ ਦਫ਼ਤਰ ਲੈ ਗਈ।
ਇਹ ਦੂਜਾ ਦਿਨ ਹੈ।
ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਮੈਡਮ ਵੀ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਦੀ ਅਧਿਆਪਕਾ ਸੀ।
ਸਾਡਾ ਕਲਾਸ ਟੀਚਰ ਵੀ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਮੇਰੀ ਕਾਪੀ ਲੈ ਲਈ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਲੈ ਗਈ।
ਮੈਡਮ, ਕੱਲ੍ਹ ਆਏ ਬੱਚੇ ਦਾ ਅੱਜ ਟੈਸਟ ਸੀ।
ਇਸ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕਲਾਸ ਵਿਚ, ਉਸਨੇ ਇਹ ਕੀਤਾ ਹੈ.
ਦੇਖੋ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਕਾਪੀ ਮਿਲੀ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਜਵਾਬ ਵੇਖਦੇ ਹੋ.
ਸਭ ਠੀਕ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਅੰਕ.
ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਮੈਡਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ।
ਮੈਂ ਟੈਸਟ ਵੀ ਦਿੱਤਾ।
ਮੁੰਡਾ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਰੱਖੋ, ਧਿਆਨ ਰੱਖੋ।
ਉਹ ਸਾਡੇ ਸਕੂਲ ਲਈ ਚੰਗਾ ਨਤੀਜਾ ਦੇਵੇਗਾ।
ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਮੈਡਮ ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ,
ਬੈਗ ਚੁੱਕ ਲਓ ਬੇਟਾ।
ਆਓ ਅਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠ ਜਾਓ।
ਅਤੇ ਉਸ ਦਿਨ ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ
ਇਹ ਸੀਟ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸ ਲਈ ਰਾਖਵੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।
ਮੇਰਾ ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵੀ ਬਹੁਤ ਵਧ ਗਿਆ।
ਇਕ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਦਬਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਮੈਡਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਕਰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਗੇਟ
ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਚਲੇ ਜਾਓ।
ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਮਿਲੀ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਫਰੰਟ ਬੈਂਚ ਮਿਲਿਆ।
ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਦੇਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰੋ।
ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਤੁਹਾਡੀ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਹੈ।
ਅਤੇ ਇਹ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਵਿਹਾਰਕ ਹੋਵੇਗੀ।
ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇਗਾ।
ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਫਿਰ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ,
ਚਾਹੇ ਉਹ ਗਣਿਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵਿਗਿਆਨ,
ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ,
ਮੈਨੂੰ ਜਵਾਬ ਮਿਲਿਆ।
ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਫਲਤਾ ਦੇ ਬਲੂਪ੍ਰਿੰਟ ਵਿੱਚ,
ਸਿੱਖੋ ਟੂ ਗ੍ਰੋ ਲੜੀ ਵਿੱਚ,
ਸਫਲਤਾ ਬਲੂਪ੍ਰਿੰਟ ਲੜੀ ਵਿੱਚ,
ਜੇ ਮੈਂ ਸਿੱਖਣ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ,
ਫਿਰ ਮੈਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਸਬਕ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ,
ਫਿਰ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਿੰਨੀ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ?
ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਘਟਨਾ ਯਾਦ ਆਈ।
ਇੱਕ ਸੰਚਾਰ ਕੋਚ ਵਜੋਂ,
ਮੈਂ 18-19 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕੈਰੀਅਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ੧੯੯੯ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਟ੍ਰੇਨਰ ਵਜੋਂ ਕੀਤੀ
ਸੀ।
ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ,
16 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ,
ਮੇਰੀ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਚੰਗੀ ਸੀ,
ਪਰ ਸੰਚਾਰ ਹੁਨਰ ਵਿਕਾਸ ਲਈ,
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਕਲਾਸ ਲੈਣ ਗਿਆ,
ਡਾ. ਭਾਟੀਆ ਸਰ ਸਾਡੇ ਟ੍ਰੇਨਰ ਸਨ।
ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਦਾ ਸੈਸ਼ਨ,
ਮੈਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਯਾਦ ਹੈ,
ਜਦੋਂ ਇੱਕ 16 ਸਾਲ ਦਾ ਮੁੰਡਾ,
ਗੋਲ ਮੇਜ਼ 'ਤੇ, ਮੇਜ਼ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਇੱਕ ਕੁਰਸੀ ਸੀ,
ਉਹ ਉੱਥੇ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਬੈਠਾ,
ਇੱਕ ਹੈਲਥ ਕਲੱਬ ਸੈਸ਼ਨ ਸੀ,
ਸਰੀਰਾਮ ਹੈਲਥ ਕਲੱਬ,
ਉੱਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਸਨ,
ਜਿਮ, ਯੋਗਾ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ,
ਸੰਚਾਰ ਕਲਾਸਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ.
ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਉਸ ਮੇਜ਼ 'ਤੇ ਇਕ ਕੁਰਸੀ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ,
ਮੇਰੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਬੈਠੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ,
ਕੁਝ ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਸਨ, ਕੁਝ ਮੈਨੇਜਰ ਸਨ,
ਕੁਝ ਡਾਕਟਰ ਸਨ, ਕੁਝ 30, 35, 45 ਸਾਲ ਦੇ ਸਨ।
ਉਮਰ ਕੋਈ ਮਾਇਨੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀ, ਬੱਸ ਪੋਸਟ ਨੂੰ ਵੇਖੋ.
ਮੈਂ ਸਿਰਫ 12ਵੀਂ ਪਾਸ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸੀ।
ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਦਿਨ ਯਾਦ ਹੈ,
ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਸਮਾਨਾਰਥੀ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣੇ ਹੋਣਗੇ,
ਪਰ ਸੰਚਾਰ ਸੈਸ਼ਨ ਵਿੱਚ,
ਅਸੀਂ ਵਾਕਾਂ ਦੇ ਸਮਾਨਾਰਥੀ ਸ਼ਬਦ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ,
ਤਾਂ ਜੋ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਗੱਲ
ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਫਿਰ ਉਹ ਇੱਕੋ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਮਤਲਬ, ਵਾਕ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਉਥੇ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ,
ਮਤਲਬ, ਭਾਵਨਾ ਉਥੇ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ,
ਪਰ ਵਾਕ ਨੂੰ ਵੱਖਰੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭਾਟੀਆ ਸਰ, ਉਸ ਦਿਨ,
8-10 ਵਾਕ ਦਿੱਤੇ,
ਅਤੇ ਕਿਹਾ,
ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦੇ ਸਮਾਨਾਰਥੀ ਬਣਾਓਗੇ,
ਜਿੰਨੇ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਬਣਾ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ,
ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ
ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ,
ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ,
ਨਵੀਂ ਕਾਪੀ 'ਤੇ,
ਤੁਸੀਂ ਇਸ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰੋਗੇ,
ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਕੱਲ੍ਹ ਲਿਆਓ।
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ,
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਡਰ ਗਿਆ ਸੀ,
ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ
ਦੁਬਾਰਾ,
ਮੈਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਇਸ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ,
ਪਰ ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ,
ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ ਜਿਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਸੀ,
ਕਿ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ,
ਮੈਂ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਬੈਠਾ ਹਾਂ,
ਇੱਥੇ ਵੀ ਇਹੋ ਹਾਲਤ ਸੀ,
ਇੱਥੇ ਵੀ, ਮੈਂ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਬੈਠਾ ਹਾਂ,
ਪਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਇਸ ਲਈ
ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ.
ਮੈਂ ਘੱਟੋ ਘੱਟ 5 ਪੰਨਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ,
ਲਗਭਗ 4-5 ਵਾਕ।
ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਹਰ ਵਾਕ ਤੋਂ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਕਾਪੀ ਲਈ,
ਕੰਮ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਖਰੇ ਨਜ਼ਰੀਏ ਤੋਂ ਵੇਖਿਆ,
ਪੰਨਾ ਮੋੜ ਦਿੱਤਾ,
ਜਾਂਚ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ,
ਸਿਰਫ 5 ਪੰਨਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਦੇਖਿਆ.
ਮੈਂ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰਾ ਕੰਮ ਵੀ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਕসম, ਜੇ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ
ਚੰਗੀ ਲਿਖਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ.
ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ,
ਪੁੱਤਰ
ਮੰਨ ਲਓ,
ਜੋ ਕੰਮ ਤੁਸੀਂ ਕੀਤਾ ਹੈ,
ਇਹ ਸਭ ਗਲਤ ਹੈ।
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਕੀਤਾ ਹੈ ਉਹ ਸਭ ਗਲਤ ਹੈ।
ਫਿਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿੰਨੇ ਅੰਕ ਮਿਲਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ?
ਬੱਸ, ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਦੀ ਸੋਚ,
ਜੇ ਸਭ ਕੁਝ ਗਲਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਜ਼ੀਰੋ.
ਪਰ ਉਸਨੇ ਕੁਝ ਕਿਹਾ,
ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਯਾਦ ਹੈ,
ਜੋ ਅੱਜ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅੱਜ ਮੈਂ ਇੱਕ ਪ੍ਰੇਰਣਾਦਾਇਕ ਬੁਲਾਰਾ ਹਾਂ।
ਦੁਨੀਆ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣਦੀ ਹੈ।
ਪਰ ਜਿੱਥੋਂ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਮਿਲੀ ਹੈ,
ਮੈਂ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸਾਂਝੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ,
ਕਿ,
ਆਮ ਬੱਚੇ,
ਆਮ ਲੋਕ,
ਸਾਡੇ ਵਰਗੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਅਤੇ ਟ੍ਰੇਨਰਜ਼ ਤੋਂ,
ਹਰ ਸ਼ਬਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਸਮਝੋ।
ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,
ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੋਚਣਾ।
ਬਿਨਾਂ ਸੋਚੇ-ਸਮਝੇ,
ਸਾਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਕੀ ਸਨ?
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਪੁੱਤਰ, ਤਰਕਸ਼ੀਲ।
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਫੈਸਲੇ ਤਰਕਸੰਗਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ,
ਉਹ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਹਨ।
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਪੁੱਤਰ, ਤਰਕਸ਼ੀਲ ਸਹੀ ਹੈ,
ਜੇ ਸਭ ਗਲਤ ਹਨ, ਤਾਂ ਜ਼ੀਰੋ ਅੰਕ.
ਪਰ ਮੈਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ,
ਜੇ ਸਭ ਗਲਤ ਹਨ,
ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ 100 ਵਿੱਚੋਂ 100 ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਕੰਮ ਲਈ ਨਹੀਂ।
ਇਸ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਲਈ,
ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਸਾਰੀ ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਹੈ,
ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਬੱਚਾ,
ਉਹ ਬੱਚਾ ਜੋ ਕੱਲ੍ਹ ਆਇਆ ਸੀ,
ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਲੇ ਹੋਮਵਰਕ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਇਸ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਲਈ,
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ 100 ਵਿੱਚੋਂ 100 ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੱਲ ਕਹਾਂਗਾ,
ਕਿ ਇਹ ਜਨੂੰਨ,
ਇਹ ਜਨੂੰਨ,
ਬਣਾਈ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ,
ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ।
ਅਤੇ
ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ,
ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਕੀਤਾ।
ਜੇ ਅੱਜ,
ਮੈਂ ਇੱਕ ਰਾਸ਼ਟਰੀ, ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਹਾਂ
ਸੰਚਾਰ ਕੋਚ,
ਕਾਰਪੋਰੇਟ ਟ੍ਰੇਨਰ, ਮੋਟੀਵੇਟਰ,
ਮਨ ਕੋਚ,
ਫਿਰ ਸ਼ਾਇਦ,
ਸਾਡੇ ਗੁਰੂਜਨਾਂ ਦੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰੇਰਣਾਦਾਇਕ ਸ਼ਬਦ,
ਇਸ ਦਾ ਅਸਰ ਅੱਜ ਵੀ ਹੈ।
ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਜ ਵੀ,
ਜੇ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਹੇਠਾਂ ਹਾਂ,
ਫਿਰ ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ,
ਮੇਰੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਆਓ।
ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ
ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ,
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ 100 ਵਿੱਚੋਂ 100 ਦੇਵਾਂਗਾ,
ਭਾਵੇਂ ਸਭ ਕੁਝ ਗਲਤ ਹੋਵੇ।
ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਯਤਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ,
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਾੜੀਆਂ ਵਜਾਈਆਂ।
ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਤਾੜੀਆਂ ਵਜਾਈਆਂ।
ਮੈਂ ਇੱਕ ਕੁਰਸੀ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ,
ਸਿੱਧਾ,
ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ,
ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਬਾਹਰ ਰੱਖ ਕੇ ਬੈਠੋ,
ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਮ ਕਰੋ.
ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਕੁਝ ਕਰੋ।
ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹੋ,
ਇਸ ਲਈ ਕੁਝ ਕਰੋ।
ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਭੇਜਿਆ ਹੈ।
ਉਸਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸੋਚ ਨਾਲ ਭੇਜਿਆ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ,
ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਟੁੱਟਣ ਨਾ ਦਿਓ।
ਇਸ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਓ,
ਇਸ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਣਾਓ, ਇਸ ਨੂੰ ਦਿਖਾਓ.
ਜੇ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ,
ਸਫਲਤਾ ਦੇ ਬਲੂਪ੍ਰਿੰਟ ਵਿੱਚ,
ਵਧਣਾ ਸਿੱਖੋ।
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ,
ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਨਾਲ ਆਤਮਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਜੇ ਮੈਂ ਇਸ ਸੈਸ਼ਨ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ,
ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਗੱਲ ਯਾਦ ਆਈ।
ਮੈਂ ਲੋਨਾਵਾਲਾ, ਮੁੰਬਈ ਗਿਆ,
ਮਨ ਦੀ ਮੁਹਾਰਤ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਲਈ,
ਐਡਵਾਂਸਡ ਮਾਈਂਡ ਮਾਸਟਰੀ,
7 ਐਪਲ ਰਿਜ਼ਾਰਟ ਵਿੱਚ.
ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਸਹਿਬਤ ਸਰ ਨਾਲ ਸਿਖਲਾਈ ਲਈ।
ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ
ਸਵੇਰੇ 6 ਵਜੇ ਤੋਂ,
ਸਾਡੇ ਸਿਖਲਾਈ ਸੈਸ਼ਨ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਸਨ,
ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਰਾਤ ਦੇ ੧ ਵਜੇ ਤੱਕ ਤੁਰਦੇ ਸੀ।
ਅਤੇ 6 ਤੋਂ,
ਸੈਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਲਈ,
ਸਾਨੂੰ 5 ਵਜੇ ਉੱਠਣਾ ਪਿਆ।
18 ਘੰਟਿਆਂ ਦਾ ਰੁਝੇਵੇਂ ਵਾਲਾ ਕਾਰਜਕ੍ਰਮ।
ਇਹ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਸੀ,
ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਸਿੱਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮੈਂ ਅੱਜ ਇਹ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ,
ਮਾਣ ਨਾਲ,
ਸਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਸਿਖਾਇਆ।
ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਤਜ਼ਰਬੇ ਸਾਂਝੇ ਕਰਦਾ ਸੀ,
ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ।
ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਿਖਾਈਆਂ,
ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਅੱਗ 'ਤੇ ਤੁਰ ਪਏ,
ਅਸੀਂ ਸੜਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ,
ਜਿੱਥੇ ਅੱਗ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ,
1.5 ਫੁੱਟ ਉੱਚਾ।
ਅਸੀਂ ਕਪਾਹ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ,
ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ।
ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਦੀਆਂ ਬੋਤਲਾਂ ਤੋੜੀਆਂ,
80 ਬੋਤਲਾਂ,
ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਰਸ਼ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਅਸੀਂ ਨੰਗੇ ਪੈਰ ਤੁਰ ਪਏ।
ਇਸ ਲਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ,
ਇਹ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਕਿਸ ਲਈ ਹਨ?
ਡਰ।
ਡਰ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਉਣ ਲਈ।
ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਕੀ ਹੈ?
ਮਨ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਇਹ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ.
ਉਹ ਡਰ ਜੋ ਸਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ,
ਜੇ ਅਸੀਂ ਸ਼ੀਸ਼ੇ 'ਤੇ ਤੁਰਦੇ ਹਾਂ,
ਇਹ ਸਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਚਿਪਕ ਜਾਵੇਗਾ,
ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਜੇ ਅਸੀਂ ਅੱਗ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਾਂ,
ਅਸੀਂ ਸਾੜ ਦੇਵਾਂਗੇ,
ਅਸੀਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਰ ਜਾਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਅੱਗ ਸਾੜਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾਉਂਦੇ ਹੋ,
ਤੁਹਾਡਾ ਮੂੰਹ ਸੜ ਜਾਵੇਗਾ,
ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਡਰ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ,
ਅਤੇ ਬੈਠ ਜਾਓ।
ਮਨ ਸਿਖਲਾਈ ਸੈਸ਼ਨ ਵਿੱਚ,
ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ,
ਤਾਂ ਜੋ ਡਰ,
ਉਹ ਉੱਥੇ ਬੈਠਾ ਹੈ,
ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਡਰ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰੋ।
ਇਸ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰੋ,
ਇਸ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰੋ।
ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਸਭ ਦੇ ਬਾਅਦ,
ਫੀਡਬੈਕ ਲਈ,
ਜੋ ਵੀ ਆਪਣੀ ਫੀਡਬੈਕ ਸਾਂਝੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ,
ਉਹ ਇਹ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਮਾਈਕ ਵੀ ਮਿਲਿਆ,
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਫੀਡਬੈਕ ਸਾਂਝੀ ਕੀਤੀ,
ਕਈ ਵਾਰ,
ਇਸ ਲਈ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ,
ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ,
ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਹ ਕੀਤਾ,
ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ 30 ਸਕਿੰਟ ਦਿੱਤੇ ਗਏ,
ਇਸ ਲਈ 10 ਸਕਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ,
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ,
ਜਾਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਸਕਿਆ.
ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਮਿਲਦਾ ਸੀ,
ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ 2 ਮਿੰਟ ਲੱਗਦੇ ਸਨ,
10 ਮਿੰਟ, 5 ਮਿੰਟ.
ਮੈਂ ਉਹੀ ਫੀਡਬੈਕ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ,
SVP 'ਤੇ,
ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਕਿਹਾ,
ਉਹ ਚੀਜ਼ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ,
ਇਹੀ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਦਲਦਾ ਹੈ,
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋ,
ਫਿਰ,
ਹਰ ਕੋਈ ਤਾੜੀਆਂ ਵਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ,
ਜਦੋਂ ਵੀ ਮੈਂ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ,
ਦੇਖੋ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ,
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਦਾ ਮੁੱਲ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਦੂਜੇ ਵਿਅਕਤੀ
ਤੋਂ, ਇੱਕ ਅਧਿਆਪਕ, ਟ੍ਰੇਨਰ, ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਵਜੋਂ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ
ਕਰਦੇ ਹੋ, ਇੱਕ ਬੌਸ ਵਜੋਂ, ਇੱਕ ਨੇਤਾ ਵਜੋਂ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ
ਜੂਨੀਅਰਾਂ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਟੀਮ ਵਿੱਚ
ਕਿੰਨਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਦੀ ਕੀਮਤ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ
ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਸਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਵਿਨੀਤ ਸਰ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸਰ ਕਿਉਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ?
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਨੂੰ ਬੋਲਣ ਦਿਓ, ਮੈਂ ਸੋਚਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ
ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਵਿਨੀਤ ਸਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾਈਕ ਦੇਣਾ ਪਵੇਗਾ ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਾਂ ਤੈਅ
ਹੈ ਸਾਰੀ ਸਮੱਗਰੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਦੀ ਹੈ ਪਰ ਅੱਜ ਇਸ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ
ਸੈਸ਼ਨ ਵਿਚ ਇਕ ਗੱਲ ਤੈਅ ਹੈ, ਮੈਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਮੇਰਾ ਨਹੀਂ
ਹੈ, ਇਹ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਸਰ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਹਨ ਕਿ ਵਿਨੀਤ ਗੌਤਮ ਇਕ ਦਿਨ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਕ ਦਿਨ ਤੁਸੀਂ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੱਧਰ ਦੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ
ਬੁਲਾਰੇ ਬਣ ਜਾਵੋਗੇ, ਦੁਨੀਆ ਸੁਣੇਗੀ, ਸੁਣੇਗੀ, ਅੱਜ ਵੀ ਯਾਦ ਰੱਖੇਗੀ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਾਂਗਾ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ
ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਾਂਗਾ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਾਂਗਾ
ਤਾਂ
ਮੇਰੇ ਮੋਢੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਥੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ ਤਾਂ
ਮੈਨੂੰ ਇੰਨੀ ਊਰਜਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਕਿ ਹਾਂ
ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਸਰ ਨੇ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਇਹ ਕਿਹਾ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ੧੩ ਕਿਤਾਬਾਂ ਲਿਖੀਆਂ
ਹਨ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਭਾਰਤ ਦਾ ਨੰਬਰ ਇਕ ਮਾਈਂਡ ਟ੍ਰੇਨਰ 11 ਕੰਪਨੀਆਂ ਦਾ
ਮਾਲਕ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ
ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਇਕ ਮਾਇੰਡ ਪਾਵਰ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਫਿਰ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਵਿਨੀਤ ਗੌਤਮ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕੁਝ
ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੰਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿੰਨੀਆਂ ਸਮੱਗਰੀ
ਕੀਤੀਆਂ? ਅੱਜ ਮੈਂ ਲਗਾਤਾਰ 4-5 ਘੰਟੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ
ਮੈਂ ਰਿਕਾਰਡਿੰਗ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹਾਂ, ਲਗਾਤਾਰ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾਵਾਂ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ 'ਤੇ
ਇੱਕ ਟਾਨਿਕ ਵਜੋਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇੱਕ ਟ੍ਰੇਨਰ ਵਜੋਂ ਇੱਕ
ਮਾਇੰਡ ਟ੍ਰੇਨਰ ਵਜੋਂ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ
ਮੈਨੇਜਰ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਨੇਤਾ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਅਧਿਆਪਕ, ਟ੍ਰੇਨਰ,
ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਘਰ ਦੇ ਮੁਖੀ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਸਮਾਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਹੋ ਜੇ
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਟੀਮ, ਪਰਿਵਾਰ, ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਤੀਜਾ
ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ
ਹਰ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਨਿਰਣਾ ਕਰੋ ਅਤੇ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕਰੋ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ
ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦਾ
ਹੈ ਪੁਰਸਕਾਰ ਦੇ ਕੇ ਕੋਈ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚ ਰਹੇ
ਹੋਵੋਗੇ ਕਿ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਸਿਰਫ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਸਿਰਫ ਸ਼ਬਦਾਂ
ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ
ਸਮਾਪਤੀ ਦਾ ਦਿਨ ਨੰਬਰ ਇੱਕ ਤੋਹਫ਼ਾ
ਰੋਲੇਕਸ ਵਾਚ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਵੀਡੀਓ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਵਾਂਗਾ ਨਾ ਕਿ ਇਹ
ਜਦੋਂ ਵੀ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਪਹਿਲਾ ਪੁਰਸਕਾਰ
ਮਿਲਿਆ
ਮੈਨੂੰ ਮਾਣ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ
ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇੱਕ ਟ੍ਰੇਨਰ ਵਜੋਂ ਇਹ ਸਾਡੀ
ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚਾਹਵਾਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰਨੀ
ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜੋ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਸਿੱਖਣ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ
ਸਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ
ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਵਾਉਣਾ ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ, ਉਹ
ਸਾਡੇ ਹਨੂੰਮਾਨ ਹਨ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ
ਹਨੂੰਮਾਨ ਜੀ ਜਦੋਂ ਸੀਤਾ ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਕਰਨ ਲਈ ਲੰਕਾ ਜਾਣਾ ਪਿਆ
ਸਾਰੇ ਬਾਂਦਰ ਮੈਂ ਬਾਂਦਰ ਨਹੀਂ ਕਹਾਂਗਾ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਸਾਰੇ ਆਦਮੀ ਬਾਂਦਰ
ਨਹੀਂ ਸਨ, ਹਨੂੰਮਾਨ ਜੀ ਜਾਂ ਸੁਗਰੀਵ ਮਹਾਰਾਜ ਦੀ ਫੌਜ ਸੀ, ਅੱਜ ਉਨ੍ਹਾਂ
ਨੇ ਇੱਕ ਫਿਲਮ ਬਣਾਈ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ
ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਇਆ ਹੈ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਸਾਰੇ ਆਦਮੀ ਬਾਂਦਰ ਸਨ, ਬਾਂਦਰ ਨਹੀਂ
ਸਨ, ਇਸ ਲਈ ਸਭ
ਬਾਂਦਰ ਆਪਣੀ ਅਸਮਰੱਥਾ ਦਿਖਾ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਇੰਨੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ
ਕਿਵੇਂ ਜਾਣਗੇ, ਉਸ ਫਿਲਮ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਬਜਰੰਗਬਲੀ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ
ਬਜਰੰਗਬਲੀ ਦਾ ਇੱਕ ਸਰਾਪ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਓਗੇ
ਤੁਸੀਂ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਭੁੱਲ ਜਾਓਗੇ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਦਿਵਾਇਆ
ਜਾਂਦਾ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਉਸਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਕਦੋਂ ਨਿਗਲ
ਲਿਆ ਸੀ
ਉਸਨੇ ਸੇਬ ਨਿਗਲ ਲਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਨਾਲ ਅਜਿਹਾ ਹੋਇਆ ਇਸ ਲਈ ਜਮਵੰਤ ਜੀ ਜੋ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਉਹ ਗੁਰੂ ਵਜੋਂ ਬਜਰੰਗਬਲੀ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦੇ ਹਨ
ਹਨੂੰਮਾਨ ਜੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੇ
ਹੇ ਬਜਰੰਗ, ਤੂੰ ਹਵਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ।
ਕੇਸਰੀ ਨੰਦਨ ਤੁਸੀਂ ਹਵਾ ਹੋ ਉਹ ਹਵਾ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਉਹ ਕਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ
ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦਾ ਹੈ
ਅਤੇ ਫਿਰ ਬਜਰੰਗਬਲੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਪਛਾਣ
ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਉਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਦਰਜ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਚਾਹਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਵੀ
ਹੈ ਜੋ ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਸਿੱਖਣ ਲਈ ਆਏ ਹਨ ਚਾਹੇ ਉਹ ਛੋਟੇ ਹੋਣ
ਜਾਂ ਵੱਡਾ
ਮੈਂ ਇਸ ਲਈ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੇ ਹਰ ਪੱਧਰ ਦੇ ਲੋਕ ਆਉਂਦੇ ਹਨ
ਜੋ ਵੀ ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸਿੱਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਹ ਹੈ
ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਸਮਰੱਥਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣੀਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ
ਦੀ ਕਦਰ ਕਰੀਏ, ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰਾਂਗੇ ਤਾਂ ਹੀ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ
ਸਮਝਣਗੇ।
ਪਛਾਣ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਟ੍ਰੇਨਰ ਵਜੋਂ ਤੁਹਾਡੀ ਅਸਲ ਸਮਰੱਥਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ
ਤੁਹਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੰਸਕਰਣ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ
ਆਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਦਿਓ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ
ਵਧੀਆ ਬਣੋ ਅਤੇ ਉੱਭਰੋ ਦੁਨੀਆ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖੇਗੀ ਇਹ ਮੋਟੋ ਹੈ
ਇਸ ਲਈ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਮੈਂ ਵੀਡੀਓ ਦੇ ਇਸ ਸੈਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਮਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹਾਂਗਾ।