सर्वांना नमस्कार, तुम्हा सर्वांना शुभसंध्या.
हा आहे विनीत गौतम
तुमचा प्रशिक्षक, तुमचा ट्रेनर आणि आजचा दिवस
यशाची मालिका सुरू असल्याने मी विषय सुरू करण्यापूर्वी.
मी आधीच दोन भाग दिले आहेत
सक्सेस ब्लूप्रिंट सीरिजमध्ये.
वाढायचं असेल तर हा तिसरा भाग आहे
यशस्वी व्हायचे असेल तर शिकण्याची गरज आहे
तुम्ही कुठेही असाल तरी कुठेही आहात.
यशाचा आराखडा भाग ३
वाढायला शिका
वाढायला आणि शिकायला शिका
गरज आहे ती शिकण्याची वृत्ती
होय, मी आज या गोष्टीबद्दल खूप सविस्तर बोलणार आहे
तुमच्या आयुष्यात यशस्वी होऊ इच्छिणार् या प्रत्येकाला
तुम्ही कुठेही आहात, जे काही करत आहात
पण तुम्ही जिथून आहात तिथून पुढे जायचे आहे म्हणून मला काही
ना काही करावेच लागेल.
वेगळे आणि काय वेगळे आहे जे आपण आपल्या आयुष्यासाठी, आपल्या
व्यावसायिक जीवनासाठी करू शकता
आपल्या सामाजिक जीवनासाठी किंवा आपल्या वैयक्तिक जीवनासाठी.
याच गोष्टीवर मी आज तुमच्याशी चर्चा करणार आहे
प्रत्यक्षात व्हिडिओ सुरू करण्यापूर्वी, मला माझ्यासारख्याच
प्रक्रियेसाठी जायचे आहे
सर्वप्रथम आपण खोल श्वास घेण्यासाठी जाणे आवश्यक आहे आणि
स्वत: ला एकाग्र करा आणि मग आपण आपले काम करण्यापूर्वी सक्रिय
व्हाल
तुम्हाला जे करायला आवडेल ते
जर तुम्हाला तुमचे सर्वोत्तम द्यायचे असेल तर मी तुम्हाला
आधीच सांगितले आहे की तुम्हाला या प्रक्रियेचे अनुसरण करणे
आवश्यक आहे
आणि त्याबद्दल खात्री बाळगा.
ही प्रक्रिया अशी आहे
साहजिकच निकाल तयार करण्यात तुमची मदत होणार आहे
तुम्हाला हवं तसं
आपल्याला जे हवे आहे ते आपण आपल्या इच्छेनुसार निकाल देऊ शकता
कोणतेही काम सुरू करण्यापूर्वी तुम्ही खोल श्वास घेत असाल तर
मी पुन्हा सांगू इच्छितो
खोल श्वास घेणे ही एक प्रक्रिया आहे
असे केल्याने आपण स्वत: ला एकाग्र करणार आहात
तुम्ही स्वतःला एकाग्र करा
फोकस करा आणि तिथून तुम्ही स्वत:ची सुरुवात करू शकता
म्हणून करायला सुरुवात करा
तू
जसे मी उठू शकलो, आराम करू शकलो, एक भावना जाणवली.
माइंडमेड डायव्हर्जन हॉटेल
के बार अप शांत तो कुचोर करने जा रहे हैं लकीन देमाग मी कुचोर
चल रहा होता है
ये तारिका ला
अप को
अकी जगा पे
Apeke फोकस को वहा लाना मी मदद करेगा
जहान होना चाहिये
अगदी ये चीझा
जुम्मा तिचा व्हिडिओ मी बहुतेक बटाटा हू
सर इस्लिये प्रत्येक व्हिडिओ हा एक नवीन व्हिडिओ असल्याने
प्रत्येक धडा हा एक नवा धडा असतो
para अपना मोटो ये है
Ki ap baat ko samjhe
Usse kare execute kare
क्यूकी जब तक आप अंमलबजावणी नहीं करते है
Tat tak sunne samajne ka koi fayda nahi hai
मी
सुंते रहो कहानी कित्रा समाज ते रहो ऐसे व्हिडिओ आपको बहुत
मिल जाएंगे
जब आपने उसको अंमलात करना ही नहीं है
तो बहुत मिल जाएंगे
Lekin agar apne execute कर्ण hai
तो ये बहुत महत्वपूर्ण हो जाता है अगर नियति ने आपको
आप कोगे की व्हिडिओ तो मैने खुला नियाति ने कैसे खुलवा दिया
जो कुछ भी होता है संसार में ये पहले से निर्णय है वही कुछ हो
रहा है आगर आज विनीत गौतम
का व्हिडिओ आप देख रहे है तो ये भी प्लाप्लान था वही आप कर
रहे है
आप आप कह सकते है की आगर प्लॅन था तो जो होना होगा होगा ही
वही मैं कह रहो
होना तो है यही
लेकीन आप कर नहीं रहे हो
Kyuki kuch karm तो apko hi karne padege
उसमे कोई और कुछ नहीं कर पाएगा
तो ये प्रोसेस आपको दिया।
Dusra ap karenge jo
खोल श्वास ोच्छ्वास के बाद में
स्वत:ला गती देणे
भाई थांड में गडी आप स्टार्ट करते है, अक्षलेत करते है ना
होय, होय, होय, होय
त्यामुळे अशा प्रकारे तुम्ही स्वत:ला गती देत आहात
तर मित्रांनो खोदकाम केल्यानंतर तुम्ही तुमचे काम सुरू करू
शकता
तुम्हाला तुमचा इच्छित परिणाम मिळू शकतो
१. कुठे जायचं?
म्हणजे जोपर्यंत तुम्हाला तुमची नेमकी स्थिती कळत नाही
आपण आपल्या स्थानाकडे चालणे सुरू करू शकणार नाही
मी बहुतेक म्हणत राहतो
जेव्हा तुम्ही कॅब बुक करता
कॅब ड्रायव्हरला त्याच्या गंतव्यस्थानापूर्वी त्याचे सध्याचे
लोकेशन सांगावे लागते
जोपर्यंत तुम्ही त्याला तुमचं सध्याचं लोकेशन सांगत नाही
तोपर्यंत
तो तिथे पोहोचू शकणार नाही
कॅबला यशाचे साधन समजा
समजा ते यशाचे वाहन आहे
ज्यामध्ये तुम्हाला यशस्वी व्हायचे आहे यशाचे वाहन फिरू लागेल
जेव्हा आपल्याला आपली नेमकी स्थिती कळते तेव्हा कोठून सुरुवात
करावी कुठे जावे यामध्ये अनेक गोष्टी आहेत
सर्वप्रथम तुम्हाला तुमचे वर्तमान स्वीकारावे लागेल.
सर्वप्रथम स्वत:चा स्वीकार करावा लागेल
तुम्ही जसे आहात तसे स्वत:ला स्वीकारा
जोपर्यंत तुम्ही तुमचे वर्तमान स्वीकारत नाही तोपर्यंत
वाढीच्या वाटेवर पुढे जायचे असेल तर तुम्ही वाढीच्या वाटेवर
पुढे जाऊ शकणार नाही
सर्वप्रथम तुम्हाला तुमचे वर्तमान स्वीकारावे लागेल.
जोपर्यंत आपण पुढे जाऊ शकत नाही तोपर्यंत आपण आपले वर्तमान
स्वीकारले नाही तर
त्यामुळे मी काय म्हणू इच्छितो हे तुम्हाला समजत असेलच
आपले वर्तमान स्वीकारा जर आपल्याला पुढे जाण्याची इच्छा असेल
तर साहजिकच आपला हेतू पुढे जाणे आहे
पण पुढे जाण्यासाठी
आपल्या हेतूसाठी सर्वात महत्वाची गोष्ट म्हणजे आपले वर्तमान
स्वीकारणे
तुम्ही जसे आहात तसे स्वत:ला स्वीकारा
आणि तिथून तुम्ही तुमचा प्रवास सुरू करता
मग तुम्ही प्लॅन करा
एक मांडणी तयार करा तुम्हाला कुठे जायचे आहे
तुम्ही कसे जाणार आहात?
पण सगळ्यात आधी तुम्हाला तुमचं वर्तमान स्वीकारावं लागेल
जर तुम्ही तसे केले नाही तर
मग प्रॉब्लेम होईल मग तुम्ही पुढे जाऊ शकणार नाही
हे लक्षात घ्या
म्हणून मी एक साधे उदाहरण देईन
तू विद्यार्थी आहेस.
तू चांगला आहेस पण तुझं टार्गेट
आपल्याला काय साध्य करायचे आहे
आपण साध्य करण्यास सक्षम नाही
तर हे जाणून घ्या
मूल्यमापन करणे
सर्वप्रथम तुम्हाला तुमचे वर्तमान स्वीकारावे लागेल.
आणि मग
मूल्यमापन करा
शेवटी ते
या वर्तमानातून
पुढे जाऊ न शकण्याचं कारण काय?
तुमचे आणि तुमच्या यशाचे ध्येय तुम्हाला साध्य करायचे आहे ते
साध्य करू न शकण्याचे कारण काय?
जेव्हा आपण मूल्यांकन कराल आणि आत्मपरीक्षण कराल, तेव्हा
आपल्याला कळेल की काहीतरी गहाळ आहे.
जोपर्यंत आपल्याला काय गमावले आहे हे सापडत नाही, तोपर्यंत
आपण उपाय शोधू शकत नाही.
जोपर्यंत आपल्याला काय गमावले आहे हे कळत नाही, तोपर्यंत
त्यावर उपचार करणे शक्य आहे का?
काय गमावले आहे हे शोधल्याशिवाय त्यावर उपचार करणे शक्य नाही.
त्यामुळे हा आजार शोधण्याची गरज नाही. हे खूप महत्वाचे आहे.
तुम्हाला तुमचा आजार शोधून काढावा लागेल.
१. आपले सध्याचे वास्तव स्वीकारा.
खरं तर तुम्ही प्रत्येक गोष्टीला सकारात्मक किंवा नकारात्मक
घेता की नाही हे तुमच्यावर अवलंबून असतं.
तुम्ही ते कसे घ्याल?
आपण कार, स्कूटर किंवा दुचाकीने जात आहात.
छोटीशी दुर्घटना घडू शकते.
आपण निराश होऊ शकता.
किंवा आपण त्यास सकारात्मक दृष्टीकोन म्हणून घेऊ शकता.
त्यामुळे सकारात्मक दृष्टिकोन ठेवणे अत्यंत गरजेचे आहे.
अकबर बिरबलाची गोष्ट तुम्ही ऐकली असेलच.
आपले विचार सकारात्मक कसे बनवायचे याची एक छोटीशी गोष्ट मी
तुम्हाला सांगणार आहे.
एकदा बीरबल अकबराला म्हणाला,
अकबर संतापला आणि म्हणाला,
मी माझं बोट कापलं.
बीरबल म्हणाला, बरं झालं. त्याला तुरुंगात टाका.
अकबर म्हणाला, तो राजा आहे. तो काहीही करू शकतो.
अकबर शिकारीसाठी जंगलात गेला.
जंगलातील लोकांनी त्याला पकडले.
त्यांना आपल्या देवीला पुरुषाचा बळी द्यायचा होता.
पण ज्या व्यक्तीला अवयव नाहीत, त्याला बळी दिला जाईल, अशी
परंपरा होती.
त्यामुळे कुर्बानी देण्यापूर्वी तपासणी करण्यात आली.
त्यांचे बोट कापल्याचे त्यांच्या निदर्शनास आले.
त्यामुळे ते त्याला सोडून गेले.
ते म्हणाले, आम्ही त्याचा बळी देऊ शकत नाही.
राजाचे रक्षण झाले.
राजा परत आल्यावर त्याने बिरबलाला बाहेर येण्यास सांगितले.
बिरबल म्हणाला, तुमचं म्हणणं बरोबर होतं.
प्रत्येक गोष्ट चांगल्या कारणास्तव घडते.
मी बोट कापले असे तू म्हटल्यावर मला राग आला.
पण आज बोट कापल्यामुळे माझी मान सुरक्षित आहे.
त्याने मला एक गोष्ट सांगितली.
माझी चूक होती की मी तुला तुरुंगात टाकले.
बिरबल म्हणाला, नाही, चांगली गोष्ट होती.
त्याने विचारले, तू कोणतीही चूक न करता मला तुरुंगात का
टाकलेस? तू मला तुरुंगात टाकलं नसतंस तर मी तुझ्याबरोबर गेलो
असतो.
तुझं बोट कापलं गेलं आणि तुला वाचवण्यात आलं.
पण माझा बळी गेला असता.
अकबर म्हणाला, तुमचे म्हणणे बरोबर आहे.
माझं म्हणणं एवढंच आहे की, जे काही घडत आहे, ते तुम्ही
स्वीकारलं पाहिजे.
त्यातून मार्ग काढा.
त्याऐवजी तुम्ही स्वत:चा छळ करता.
सध्याची परिस्थिती स्वीकारली तर बरे.
स्वतःला छळून तुम्हाला काही मिळणार नाही.
होय, सध्याची परिस्थिती जशीआहे तशी स्वीकारली तर नक्कीच थंड
मन मिळेल.
लोक म्हणतात, या विचाराला एक भ्रम म्हणता येईल, की मांजर
रस्ता ओलांडला तर ती शांत होते.
ते म्हणतात, हे प्राणी अनेक वाईट गोष्टी पाहू शकतात.
आपण ते अशा प्रकारे देखील घेऊ शकता, की काहीतरी वाईट घडणार
आहे, म्हणून आपण थोडा वेळ थांबले पाहिजे.
तेच ते करतात.
एक शास्त्रीय कारणही दिले जाते, की मांजर रस्ता ओलांडते
तेव्हा त्याचे केस उडत राहतात.
आणि जेव्हा मांजरीचे केस आपल्या नाकपुडीतून उडतात,
आज आपण स्वत:साठी एक संधी पाहू.
दोन पेशी असतात.
पावसाळा आहे.
त्या दिवशी भरपूर पाऊस पडला.
एका सेलमध्ये पाणी भरले असून पाऊस पडत आहे.
दोन पैकी एका पेशीला वाटले की हवामान खूप खराब आहे.
आज कामे करता येत नाहीत.
बाहेर पडणे अवघड आहे.
म्हणूनच मी आज सुट्टी घेत आहे.
आम्ही घरी फराळ खातो आणि एन्जॉय करतो.
त्याच परिस्थितीतही परिस्थिती वेगळी नाही.
पावसाळा आहे.
दिवसभर पाऊस पडत होता.
आजूबाजूला पाणी भरले आहे.
गेल्या दोन दिवसांपासून पाऊस सुरू आहे.
पावसाचा जोर अजूनही कायम आहे.
दुसऱ्या सेलला वाटलं की पावसाळ्यात बाहेर पडणं अवघड आहे.
माझे सर्व क्लायंट आज घरी भेटतील.
ते मोकळे होतील.
मी व्यस्त आहे आणि बोलू शकत नाही असे कोणीही म्हणू शकणार नाही.
म्हणूनच मी आज सर्वांना फोन करतोय.
संपूर्ण महिन्याभराचे माझे उद्दिष्ट मी पूर्ण करीन.
परिस्थिती तशीच आहे.
कुणीतरी ती समस्या म्हणून स्वीकारली.
त्या दिवशी त्यांनी काम न करण्याचा निर्णय घेतला.
समोरच्या व्यक्तीला ती समस्या वाटली नाही.
त्यांनी स्वत:साठी ही संधी मानली.
त्याचा त्यांनी संधी म्हणून वापर केला.
त्या दिवशी त्यांनी महिनाभर आपले काम पूर्ण केले.
म्हणूनच मी म्हणत आहे की ना वेळ चांगली आहे ना वाईट.
हे तुमच्या विचारसरणीवर अवलंबून आहे.
तुम्ही ते कसे घ्याल?
तो कोरोनाचा काळ होता.
साऱ्या जगावर संकट आले होते.
धावपळत सगळी कामे संपत होती.
लोक चिंतेत होते.
पण काही लोकांनी स्वत:साठी संधी म्हणून त्याचा वापर केला.
त्यांनी नवे स्टार्ट अप तयार केले.
त्यांनी एक ऑनलाइन व्यवसाय, एक ऑनलाइन उद्योग तयार केला.
आणि त्यांनी स्वत:साठी खूप काही कमावले.
त्यामुळे कुठल्याही परिस्थितीला तुम्ही कसे सामोरे जाता हे
तुमच्यावर अवलंबून आहे.
एक गोष्ट लक्षात ठेवा.
ही तुमची विचारसरणी आहे.
तुम्ही जसे विचार कराल तसे हे घडणार आहे.
मग तुम्ही प्रोफेशनल असाल, इंजिनिअर असाल, मॅनेजर असाल,
डॉक्टर असाल, वकील असाल, सीए असाल, शिक्षक असाल, प्राध्यापक
असाल, ट्रेनर असाल, गृहिणी असाल, राजकीय व्यक्ती असाल.
तुम्ही काहीही असाल, माणूस म्हणून,
तुम्हाला वाईट वाटत असेल, वाईट वाटत असेल तर माझ्यावर विश्वास
ठेवा, तुम्ही ज्या पद्धतीने तुमची विचारसरणी मांडत आहात,
त्याची स्पंदने विश्वात जातील.
आणि ते आपल्यासाठी त्याच गोष्टी आकर्षित करेल.
जर तुम्हाला वाटत असेल की मी अपयशी आहे, तर मी दु:खी आहे, मी
हताश आहे.
तुमच्या मनात अशा गोष्टी लिहिल्या गेल्या आहेत असं वाटत असेल
तर,
या विचाराची स्पंदने विश्वात जात आहेत.
विश्व तुमच्याआत आहे.
आपले अवचेतन मन कर्ता आहे.
तुमचे चेतन मन हेच प्रशिक्षक आहे.
ते ज्या प्रकारे सूचना देईल, त्याच प्रमाणे अवचेतन मन कार्य
करेल.
तू म्हणालीस की तू अपयशी आहेस.
तो म्हणाला, हो, मास्तर.
त्यामुळे तुम्ही अपयशी आहात.
याचा पुरावा म्हणजे तुमचे अवचेतन मन तुम्हाला अपयशी ठरण्याची
सर्व व्यवस्था करेल.
माणसं अपयशी कशी होतात?
जेव्हा तुम्ही म्हणाल की तुम्ही अपयशी आहात, तेव्हा तुम्ही
अपयशी असलेल्या लोकांना भेटू लागता.
अपयश नव्हे, तर आपल्या रडण्याच्या कहाण्या सांगत राहतात.
प्रत्येकजण आपापल्या व्यथा एकमेकांशी शेअर करतो.
आणि कारण प्रत्येकजण एकच विचार करतो,
त्यामुळे प्रत्येकाच्या बाबतीत तेच आहे.
प्रत्येकजण आपापल्या व्यथा एकमेकांशी शेअर करतो.
एखाद्या समस्येतून बाहेर पडायचे असेल तर,
मी कोणत्याही प्रकारच्या समस्येबद्दल बोलत आहे.
मग ते वैयक्तिक आयुष्य असो किंवा सामाजिक जीवन.
प्रोफेशनल लाईफबद्दल बोलायचं झालं तरी चालेल.
मग तुम्ही समस्येची किंवा त्याच्या निराकरणाची चर्चा करता.
जर आपण समस्येबद्दल विचार केला आणि त्याबद्दल चर्चा केली तर
आपण समस्येचा एक भाग व्हाल.
समस्या तुमच्यासोबत कायम राहील.
माझ्यावर विश्वास ठेवा, याला कोणीही रोखू शकत नाही, कोणीही
रोखू शकत नाही. ते होईल, नक्कीच होईल.
तुम्हाला समजले का?
आता दुसरी गोष्ट म्हणजे त्यानंतरही...
लोक म्हणतात की तुम्ही खोटा आनंद दाखवता.
तुम्ही लहानपणी ऐकलं असेल की, वाईट काळातही हसत राहिल्यास
वाईट काळ टळतो आणि आपल्यासोबत चांगल्या गोष्टी घडतात.
मी ऐकलं होतं, पण त्याची पर्वा कधीच केली नाही.
आता माइंड ट्रेनर म्हणून, माइंड कोच म्हणून आता मला या गोष्टी
समजल्या आहेत.
आणि माझ्या प्रशिक्षणाने आणि अवचेतन मनाच्या सामर्थ्याने,
जसे वाचणे, ऐकणे, ज्ञानाची पुस्तके समजून घेणे, अशा
प्रशिक्षित लोकांना भेटणे, हे सर्व केल्यानंतर मला कळले की
मला जे तुमच्याशी शेअर करायचे आहे, ते मी शेअर करत आहे, पाहा,
तुमची अवस्था वाईट आहे,
पण तुम्ही तुमचे दुखणे लपवत आहात आणि चांगले दाखवत आहात.
संदेश काय आहे?
चांगला।
म्हणूनच सुशिक्षित आणि शहाणे लोक भावनिकदृष्ट्या अडकून
पडल्याने ते बहुतेक यशस्वी होत नाहीत.
त्यांच्या चेहऱ्यावर भाव दिसत आहेत, वेदना आणि दु:ख दिसत आहे.
हवं असेल तर वेदना-दु:ख पाहिल्यावर तुमची विचारसरणी तशीच असेल.
तू म्हणालीस तू असा ड्राफ्टिंग केलास.
जेव्हा तुम्ही असा मसुदा तयार केला, तेव्हा तुम्ही अशा गोष्टी
लिहिल्या, ज्याला अभिव्यक्ती म्हणतात.
असा संदेश तुम्ही तुमच्या अवचेतन मनाला दिलात.
जिनी काय म्हणाली?
त्याला अवचेतन मन म्हणा, सुपर पॉवर म्हणा, विश्व म्हणा, जिनी
म्हणा.
जिनी म्हणाली, तू म्हणालीस, मी दु:खी आहे.
जिनी म्हणाली, हो मास्तर.
तो तुम्हाला दु:खी करण्याची व्यवस्था करेल.
असे म्हटले जाते की, जुन्या काळी राजे म्हणत असत, मी दु:खी
आहे, अशा प्रकाशाची व्यवस्था करा, असे उदास संगीत वाजवा,
तुमच्यासमोर कोणी हसत नाही, असे वातावरण निर्माण करते, आता
तुम्ही विचार करत आहात, राजा, चेतन मन, मालक आणि जनता आहे
ज्यांनी ही सर्व व्यवस्था केली, ते तुमचे जिन्न आहेत.
आपण त्यांना विश्व म्हणू शकता, आपण त्यांना अवचेतन मन म्हणू
शकता, जे त्यांच्या मालकाच्या आज्ञेचे पालन करीत आहेत.
त्याचप्रमाणे राजा म्हणाला,
मी आज खूप आनंदी आहे.
मग सर्व मंत्र्यांनी सेलिब्रेशनची व्यवस्था केली, फुले घातली,
वातावरण प्रसन्न झाले, संगीत, नृत्य, सेलिब्रेशन.
हे बघा, मी तुम्हाला दोन प्रसंग दिले, जे प्रत्येक विधानातून
समोर आले.
तू म्हणालीस, मी दु:खी आहे, तू स्वामी आहेस, तू राजा आहेस,
तुझे अनुयायी आहेस, तुझे दरबारी आहेस, तू म्हणालीस, मी दु:खी
आहे, त्यांनी उदास वातावरण निर्माण केले, दिवे कमी केले, सगळे
दु:खी आहेत, संगीत दु:खी आहे, असे वातावरण निर्माण केले आहे,
दु:खी आहे, इच्छा असूनही कोणी हसत नाही
तो.
कारण, इतरांच्या इच्छा आपल्यासमोर नग्न असतात.
त्याचप्रमाणे तुमच्या ज्या इच्छा आहेत, हे विश्व तुमच्याबरोबर
तेच करते आणि तुमच्याबाबतीतही तेच राहते.
तुझ्याबाबतीतही असंच घडतं,
तुम्ही आज, काल जे काही आहात, ज्या प्रकारे तुम्ही स्वत:बद्दल
विचार केलात, ते त्या विचाराचे फलित आहात.
तुम्ही माती आहात, यात तुम्ही ज्या प्रकारे विचारांचे बीज
पेरता, त्याच प्रमाणे झाड वाढणार आहे.
तुमचे जीवन, तुमच्या विचारांच्या बीजावर अवलंबून आहे.
आपल्या विचाराचे बीज पेरले तर आंब्याचे फळ कसे मिळेल बाबा?
यात सर्वप्रथम हे समजून घेणे अवघड आहे, की आपल्याला
वनस्पतींची चांगली किंवा वाईट कल्पना नाही.
दुसरं म्हणजे अनेकदा तुम्हाला कल्पना येते, पण तुम्हाला लवकर
रिझल्ट हवा असतो, त्यामुळे तुमचा थोडा सा विचार येतो.
असं म्हटलं जातं की, एक छोटासा विचार, पायात मोच येणे माणसाला
आयुष्यात पुढे जाऊ देत नाही.
एखादी मोठी गोष्ट हवी असेल तर त्यासाठी बराच वेळ लागेल.
गुंतवणूक, संयम, हवा आहे ना? आता सांगा, तुला साही बिर्याणी
खायची आहे, पण तुझा संयम मॅगीसारखा आहे. मग, मॅगीच्या काळात
साही बिर्याणी बनवली जाईल का?
नाही, तसे होणार नाही.
त्यामुळे बेसिक बिर्याणी असली तरी काय खावं? मॅगी.
त्यातून स्वत:चे समाधान करावे लागेल.
का? कारण बिर्याणी तयार होण्याची वाट बघायची नाही.
मी तुम्हाला अजून एक गोष्ट सांगतो.
अनेकदा लोक म्हणतात, की बिरवानमध्ये काहीतरी आहे, लहानपणी
दिसणारं काहीतरी.
बघा, काहीतरी दिसतं, काहीतरी दिसतं कारण, कारण निसर्गाच्या
नियमाप्रमाणे सगळं चांगलं दिसतं, तसं नसतं.
निसर्गाचा नियम म्हणजे नशीब.
नशीब असंच काहीसं असतं.
पण श्रम, मेहनत, प्रयत्न असे काहीतरी आहे जे माणूस करू शकतो.
मी सिनेमा बघत होतो, बारावी नापास झाली, तो मुलगा आयपीएस झाला.
इथं लोक बारावी सहज पास होत आहेत आणि तो माणूस नुसता डोलत आहे.
आणि तो बारावी नापास मुलगा, हे च नशीब आहे. कधी कधी
आपल्यासोबत काही तरी वाईट घडते.
आणि तुम्ही चिंतेत पडता.
तुला माहीत नाही, ती परिस्थिती, देवाने तुमच्यासाठी एक मोठी
योजना आखली आहे.
बघा, गावपातळीवर एक क्रिकेट सामना होणार आहे, जिथे प्रवेश
शुल्क १०० रुपये आहे. आणि बॅट नाही, मी हसत नाहीये.
हे जमिनीवर घडते.
बॅट आहे, पण बॉल नाही, त्यामुळे १० रुपये किमतीचा बॉल टाकावा
लागतो.
११ खेळाडू जाणार आहेत, ते ११० रुपये होतील ना?
प्रत्येकाला १० रुपये मिळाले.
पण बारावी नापास झालेल्या मुलाकडे १० रुपये नाहीत.
जेणेकरून तो १० रुपये भरून खेळाडू म्हणून प्रवेश करू शकेल.
आता तो यावर रडू शकतो, की त्याच्याकडे १० रुपयेही नाहीत. पण,
कॉमेंट्री आहे, तुम्ही मोफत कॉमेंट्री करू शकता.
त्यामुळे तो खेळाडूऐवजी समालोचक बनतो.
त्यात स्वस्त पाहुणा म्हणून एसटीएम येतो आणि त्या माणसाच्या
कॉमेंट्रीने ते खूश होतात,
आणि त्याचं कौतुक करतो.
त्याआधी एक सीन आहे, तो आणि त्याचा धाकटा भाऊ एक जुनी रिक्षा
विकत घेऊन चालवतात.
आणि एक दिवस अगोदर ती रिक्षा कुठलाही पेपर पूर्ण करू न
शकल्याने किंवा कुठल्याही कारणाने पोलीस अधिकाऱ्याने रिक्षा
पकडून पोलीस ठाण्यात ठेवली.
तर त्याचा धाकटा भाऊ रात्री असे कौतुक ऐकून म्हणतो,
बघा, दृश्यही तसंच आहे.
मी म्हटल्याप्रमाणे तुम्ही ज्या पद्धतीने विचार करता, आणि
त्या विचारसरणीचे बीज आहे, की मी म्हटल्याप्रमाणे तुम्ही जमीन
आहात, तुम्ही माती आहात आणि ज्या पद्धतीने तुम्ही या मातीत
विचारांचे बीज पेरता, तेच झाड, तेच झाड उगवेल.
एसटीएम येतो, कॉमेंट्रीचं कौतुक करतो आणि कौतुकाने तो खूश
होतो.
पण त्याला काय दिसलं?
काल ज्या पोलीस अधिकाऱ्याने मला शिवीगाळ केली आणि माझी रिक्षा
पकडून पोलीस ठाण्यात ठेवली, तो एसटीएमसमोर हात बांधून कसा उभा
होता, हे त्याने पाहिलं.
एसटीएमसमोर पोलिस अधिकाऱ्याची पातळी नाही.
एसटीएमला पातळी नसते.
आणि त्याच्या मनात एक विचार जन्माला आला, तो भाऊ, आयुष्यात
काही तरी व्हायचं असेल तर असं व्हा.
बघा, त्याच्या मनासारख्या मातीत कशा प्रकारचा विचार वाढत
चालला आहे.
मी तुम्हाला अजून एक गोष्ट सांगू का?
अशी कल्पना येण्यासाठी,
हे देखील आपल्या नशिबानुसार घडते.
जर देवाने अशी कल्पना दिली तर हे तुमचेही नशीब आहे. तुम्ही
म्हणाल, जेव्हा ते आपल्या नशिबानुसार घडायचे असते, तेव्हा
विचार कशाला आणि आकर्षणाचा नियम कशाला? तुमच्या नशिबात काय
आहे माहित आहे का?
नाही, बरोबर?
त्यामुळे ज्याला माहीत आहे, तो आपल्या नशिबाप्रमाणे वस्तूंचा
पुरवठा करत राहतो.
तो असा विचार करत आहे,
आणि तो घरी रडत आहे, कारण त्याच्या आईने कोणाकडून तरी पैसे
उधार घेतले होते आणि त्याने ४०,००० रुपयांना एक ऑटो विकत
घेतला होता.
ते पैसेही त्याला द्यावे लागले.
आणि रिक्षा जप्त करण्यात आली.
रिक्षा जप्त करण्यात आली.
या समस्येमध्ये दोघांनाही रात्री झोप येत नाही, म्हणून धाकटा
भाऊ त्याला सांगतो, की एसटीएम,
त्यांनी तुला ओळखलं आहे, ते तुझी स्तुती करत होते, ते तुला
ओळखतील.
तो म्हणतो,
ते मला ओळखतील की नाही माहित नाही.
तो म्हणतो, आपण उद्या जाऊया.
चला उद्या जाऊ, आणि तुम्ही त्यांना रिक्षा सोडायला सांगा.
ते म्हणाले तर पोलीस सोडून जातील.
तुम्ही पाहिलं का, पोलीस त्याच्यासमोर हात जोडून कसे उभे होते?
पण तो म्हणतो, विचार करा.
तो म्हणतो,
त्यांना वाटते की मी सुशिक्षित आहे, त्यांना वाटते की मी
प्रतिभावान आहे.
मी जाऊन त्यांना सांगेन, की माझ्याकडे ऑटो आहे, त्यामुळे लेबल
माझ्यावर पडेल. मी जाणार नाही.
पण धाकटा भाऊ म्हणतो,
मला जायचे आहे, माझी रिक्षा अडकली आहे,
मला ते बाहेर काढावे लागेल.
तो म्हणतो, जाऊ या, एसटीएम तुला ओळखेल.
हो मनोज, कसा आहेस?
सर, मी ठीक आहे.
धाकटा भाऊ म्हणतो, एसटीएमने तुला ओळखलं आहे, रिक्षाबद्दल बोला.
तो म्हणतो, मी पुन्हा रिक्षाबद्दल बोललो तर तेच होईल.
एसटीएम विचारेपर्यंत सांगा तू कसा आलास?
सर, अगदी तसाच.
तुम्ही काय करत आहात?
तुम्ही कोणता अभ्यास केला आहे? बारावी नापास झाली, पण तिथे
काय सांगते?
मी बारावी उत्तीर्ण झालो आहे.
कधीकधी, आपल्याला गोष्टी व्यवस्थापित कराव्या लागतात.
इथेही मी हेच म्हणेन,
आकर्षण ाचा किंवा प्रकटीकरणाचा नियम, जर तुम्ही अयशस्वी
झालात, रडत असाल तर तुम्ही अयशस्वी व्हाल,
आपण अपयशी होत राहाल.
अनुत्तीर्ण झालात तरी पास म्हणाल तर उद्या पास व्हाल, पास होत
च राहाल.
हे वाढायला शिका, मी तुम्हाला या विषयात या गोष्टी का सांगत
आहे?
हे सर्व जीवनाचे धडे,
मी तुम्हाला सांगत आहे की, तुम्ही हे धडे घ्या, हा धडा
कायद्यातून घ्या.
जर तुम्हाला तुमच्या आयुष्यात वाढायचं असेल तर
तू मला भेटायला आला आहेस, मला तुला भेटून आनंद झाला.
आयुष्यात काय करायचे आहे?
तो म्हणतो, सर, मी नुकताच बारावी पास झालो आहे.
मी पुढे अभ्यास करेन.
काय व्हायचे आहे?
तो म्हणतो, मला तुझ्यासारखं व्हायचंय.
तो म्हणतो, एखादी कल्पना आयुष्य बदलू शकते.
हे ऐकून एसडीएम सरांना बरं वाटतं.
मुलगा हुशार आहे असे त्याला वाटते.
तो म्हणतो, ही चांगली गोष्ट आहे.
एसडीएम सर म्हणतात, एकदा माणसाने ठरवलं की काहीही अशक्य नसतं.
जे प्रकरण आले आहे, त्यातून तो बाहेर येतो.
भाई म्हणतो, त्याने तुला ओळखलं होतं.
पण तुम्ही रिक्षा सोडण्याबद्दल बोलला नाही.
तो म्हणतो, रिक्षा सोडा.
तो म्हणतो, एकदा माणसाने ठरवलं की मग काहीही अशक्य नसतं.
काहीही अशक्य नाही.
धाकटा भाऊ याला सहमत आहे.
तो म्हणतो, आता मला काहीही करायचे आहे.
पण मला त्याच्यासारखं व्हायचं आहे.
देव येतो.
मला काहीही करावं लागतं.
पण आता मला एसडीएम व्हायचे आहे.
बारावी नापास झालेली व्यक्ती असा विचार करत आहे.
हे जर एखाद्या सामान्य माणसाला सांगितले तर,
मग लोक त्याला मूर्ख म्हणतील.
तो बारावी पास होत नाही.
फिजिक्स, केमिस्ट्री, मॅथ्स आणि इंग्लिश,
त्याला १० गुण मिळतात.
आणि ते म्हणतात, मी एसडीएम होईन.
जेव्हा तुम्ही अशा गोष्टी बोलता,
मग जग तुला मूर्ख म्हणतं.
पण विश्वास ठेवा, हे शक्य आहे.
जर एखाद्या व्यक्तीने ठरवले तर,
मग आयुष्य बदलते.
त्यात नक्कीच बदल होतो.
आपण जिथे सकारात्मक विचार केला आहे तिथूनच परिवर्तनाची
सुरुवात होते.
तुमचा एक सकारात्मक विचार
आपल्यासाठी परिवर्तन सुरू करते.
तर, आतापर्यंतच्या व्हिडिओमध्ये,
तुम्ही पाहिलं आहे.
आणि जर मी हा व्हिडिओ येथे संपवला तर,
मग मी सांगू इच्छितो की
यशस्वी व्हायचे असेल तर,
मग शिकण्याची वृत्ती बनवा.
शिकाऊ व्हा.
प्रत्येक गोष्टीत चांगलं बघायला शिका.
वाईट परिस्थितीत चांगले पहा.
कारण ज्या प्रकारचे विचारांचे बीज तुम्ही मनाच्या मातीत पेरता,
तीच वनस्पती, तेच झाड
वाढणार आहे.
तोच परिणाम तुम्हाला आयुष्यात ही मिळणार आहे.
अनेक गोष्टी असतील
तसे होईलच
खूप संघर्ष करताना.
हे नक्कीच होईल.
तुम्ही तुमची सध्याची परिस्थिती स्वीकारा,
मग ते चांगलं असो वा वाईट,
काहीही असो.
पण
मी म्हणालो की, विचारांचे बीज ज्या प्रकारचे आहे,
जर तुम्ही तुमचे विचार सकारात्मक ठेवले तर,
मग तिथून एक पॉझिटिव्ह वनस्पती उगवणार आहे.
आंब्याच्या विचारांचे बीज वाईट परिस्थितीत ठेवले तर,
मग तुम्हाला आंब्याचे रोप मिळेल.
काकडीच्या विचारांचे बीज ठेवले तर,
मग तुम्हाला काकडीचे रोप मिळेल.
तर, विचार काकडीचा असेल तर,
मग तुम्हाला आंब्याचे रोप मिळणार नाही.
त्यामुळे मी या व्हिडिओमध्ये विचारांबद्दल बोललो.
मला आशा आहे की तुम्हाला समजले असेल.
मला वाटतं, तुमचे विचार सकारात्मक करा.
पुढे बोलणार आहे.
एसडीएम च्या बोलण्याने मुलगा प्रभावित झाला.
बघा, हेही नशिबामुळे च घडते.
कधी आणि कुणाला भेटायचं.
मी तुम्हाला सांगितले
जर तुम्ही खेळाडू म्हणून खेळू शकला नसता तर,
मग एकतर तुम्ही यावर रडला असता.
कारण, ज्यांनी १० रुपये भरले, ते खेळाडू म्हणून खेळले आणि
तिथेच राहिले.
त्यांना कोणी ओळखत ही नाही किंवा ओळखतही नाही.
आणि त्यांच्याकडे १० रुपये नसल्यामुळे,
ते समालोचक झाले.
आणि त्याच्या विवेचनावरून,
एसडीएम खूश झाले, त्यांना ओळखले, कौतुक केले.
तिथून त्याची चांगली ओळख झाली.
त्यांच्याकडून प्रेरणा मिळाली.
आणि मग
आयुष्यात बदल झाला.
त्याने आपली रिक्षा पोलिस ठाण्यात सोडली.
तो शिकायला गेला.
तो बारावी उत्तीर्ण झाला.
त्यांनी पदवी घेतली.
त्याने परीक्षेची तयारी सुरू केली.
तुला माहित आहे का
असे लोक यशस्वी होतात
कारण ते वाचण्याइतपत हुशार नसतात.
जर ते वाचण्याइतके हुशार नसतील तर,
त्यांचे मन नीट काम करत नाही.
त्यांचे लक्ष नेहमी एका गोष्टीवर असते.
तिथे त्यांनी काही केलं तर ते करतीलच.
त्यांची मानसिकता चांगली असेल तर,
मग ते चांगले असतात.
कारण, त्यांच्या मनात फारसे विचार नसतात.
कारण, ते सरासरी असतात.
म्हणूनच,
सरासरी विद्यार्थी जीवनात अधिक यशस्वी होतात
कारण त्यांच्या विचारसरणीत फारसा बदल होत नाही.
ते अनेकदा आपले विचार बदलत नाहीत
कारण त्यांच्या मनात फारसे विचार नसतात.
तुम्ही भरपूर पुस्तकं वाचलीत.
त्यांच्याकडून तुम्हाला खूप विचार येतात.
आणि कधी कधी आपण त्या विचारांमध्ये अडकून पडतो.
आणि कधीकधी,
तुम्ही चांगल्या विचारांमध्ये अडकता,
नवे विचार,
सर्जनशील विचार
कारण तुमचे सुशिक्षित मन
म्हणतो,
हे कसे होऊ शकते?
जर तो बारावी अनुत्तीर्ण विद्यार्थी कोणाकडे गेला तर
आणि म्हणतो,
मला एसडीएम व्हायचे आहे,
मला आयपीएस व्हायचे आहे,
मला धर्मा डॉक्टर व्हायचे आहे,
कदाचित मी त्यापैकीच एक होईन.
मग एसडीएम का होऊ नये?
मी स्वतःच धर्मावर का विश्वास ठेवतो?
कारण ते सहसा प्रयत्न करतात मग त्यावर कोण विश्वास ठेवणार
होते? आता दुसर् याला सांगायचं झालं तर अनेकदा तुम्ही
स्वत:लाच म्हणता, की असं कसं होऊ शकतं? समजा,
तुम्हाला केमिस्ट्रीमध्ये १० गुण मिळतात आणि तुम्ही एसडीएम,
आयपीएस, आयएएस होण्याचा विचार करत आहात आणि हा विचार येतो,
आणि ती व्यक्ती शरण येते.
ती निरुपयोगी गोष्ट आहे, गडबड करणे व्यर्थ आहे.
शेवट।
पण आणखी एक कारण आहे, सुशिक्षित लोकांना वाटतं की मी काहीतरी
वेगळं करेन, हा विचार व्यर्थ आहे,
मी सुपरवायझर बनेन,
मी शिक्षक होईन, मी काही चुकीचं बोलत नाही,
मी म्हणतोय की आपण विचार कसे वळवू शकतो?
तो सरासरी अभ्यासात असल्याने त्याला दुसरं काही कळत नाही,
त्याने एकदाच ठरवलं, कारण त्याला शिक्षक कसं व्हायचं हेही कळत
नाही, शिक्षक कसं व्हायचं हेही कळत नाही.
हो
त्याला एसडीएम कसे व्हावे, आयपीएस कसे व्हावे हे देखील माहित
नाही, परंतु त्याला फक्त हे माहित आहे की
एसडीएम सर म्हणाले की, एकदा एखाद्या व्यक्तीने ठरवले की
काहीही करता येते.
तो मला म्हणाला,
त्याच्या मनात फक्त तेच दृश्य आहे, दुसरं काही नाही.
आणि फक्त त्या एका दृश्याने, त्या एका विधानाने त्याला रुळावर
आणले.
पुढे जात राहा, पुढे जात राहा.
जेव्हा जेव्हा तो खूप खाली उतरतो, थकतो, हरतो, तेव्हा त्या
व्यक्तीने काय सहन केले नाही? त्याचा रूम पार्टनर, मुद्दाम
दरवाजा बंद करून,
पाने.
तो ३ दिवस रस्त्यावर भटकत राहतो.
रात्री तो रस्त्याच्या कडेला भिकाऱ्यांसोबत झोपतो.
हॉटेलमध्ये जेवण, जेवण, पण,
या सगळ्यात जर तुम्ही तुमचा विवेक वाचवला असेल तर,
मग भिकाऱ्यांसोबत राहूनही तुम्ही भिकारी होऊ शकत नाही.
मी पुन्हा विचार करण्याविषयी बोलत आहे.
भिकारी, जर कोणी त्याला कसलीही मेहनत न करता काही दिलं तर,
मग ते मिळाल्यानंतर तो आनंदी होतो.
पण ही व्यक्ती हॉटेल मालकाला म्हणते, की मला भूक लागली आहे,
मला खायचे आहे,
पण, त्या बदल्यात मी काही काम केले तरच मी जेवेन.
मला काही काम देऊ शकाल का?
मला भूक लागली आहे
मला जेवायचं आहे, पण तू मला काही काम देशील का?
तो म्हणतो,
माझ्याकडे काम करायला कोणीतरी आहे, पण तू जेवतोस.
तो बसतो, जेवतो आणि जेवण टेबलावर ठेवतो.
त्याला भूक लागली आहे, तो मोठ्या अधीरतेने जेवत आहे.
त्याला किती भूक लागली आहे हे हॉटेल मालकाला दिसत आहे.
पण जेवल्यावर तो हॉटेल मालकाकडे येतो,
मी जेवलो आहे, आता तू मला काही काम सांग.
तो म्हणतो,
नाही, नाही, सोडा.
तो म्हणतो,
नाही, मला काही काम सांगा,
मी काही काम केल्याशिवाय जाणार नाही.
मध्येच सीन बघा, त्याचा जुना मित्र येतो, काय झालं?
काय झालं?
हॉटेल मालक म्हणतो, त्याला भूक लागली होती, त्याला जेवायचं
होतं, म्हणून मी त्याला खायला घातलं.
पण तो म्हणतो,
मी जेवले आहे, म्हणून त्या बदल्यात मी काही तरी काम करीन,
मी तुला पैसे देईन, मग जाईन.
बघा, मी तुला सांगितलं, हा विचारांमधला फरक आहे.
मी कुठल्याही जातीला मानत नाही, पण मी एका सोनेरी समाजाचा आहे.
मी ब्राह्मण आहे.
पण माझा समाजावर विश्वास आहे, कारण समाज आपल्याला विचार देतो.
मी विचारांबद्दल बोलत आहे, की ज्या प्रकारे तुम्ही मनात
विचारांचे बीज पेरता, त्याप्रमाणे तुमचे जीवन एखाद्या
वनस्पतीसारखे, झाडासारखे होईल.
मी जातीवादावर विश्वास ठेवत नाही, पण समाजावर विश्वास ठेवतो.
आणि तो म्हणाला, हो, मला भूक लागली आहे,
मी जेवण घेऊन खाल्ले आणि मुलाला घरीच मारहाण केली.
मूल आई आहे.
आरक्षणाच्या नावाखाली जो समाज भरभराटीस येत आहे, तोच समाज
त्यांना काय शिकवत आहे?
जरी त्याने खाल्ले असेल आणि कोणी विचारले तरी,
मला भूक लागली आहे, आणि तो खरं म्हणतो, की हो,
मी जेवलो आहे, मग त्याला घरी मारहाण होईल. खरं बोलणं गरजेचं
होतं का? तुला दोन भाकरी मिळत होत्या, दहा रुपये मिळत होते,
आणले असते का?
एका भिकाऱ्याचा मुलगा, त्याच्या आई-वडिलांनी त्याला हा विचार
दिला आहे, की हॉटेल तुला खाऊ घालत असेल तर खा आणि निघून जा.
म्हणूनच तो भिकारी च राहणार आहे.
कारण भिकाऱ्याला त्याच्या घरच्यांकडून भिकाऱ्याचा विचार आला
आहे.
अन्यथा माझे बोलणे घेऊ नका.
मी विचार करण्याविषयी बोलत आहे.
पण हा बिचारा मुलगा वाईट काळातून जात आहे, पण त्याला अन्न
मागण्याचा विचारच आलेला नाही.
म्हणून त्याला भूक लागते, तो अन्न मागतो, की मला भूक लागली
आहे,
मला खायचे आहे,
मला खूप भूक लागली आहे, पण मी काही तरी काम करेन.
त्याचा मित्र विचारतो की त्याच्याकडे किती पैसे आहेत.
त्याचा मित्र एनएमओकेमध्ये आला होता, असे मी तुला सांगितले.
हॉटेल मालक ३० रुपये म्हणतो.
तो म्हणतो मी तुला ३० रुपये देईन, तो त्याचा हात धरतो आणि
म्हणतो नाही नाही, तू देणार नाहीस.
मी जेवलो आहे,
मी मेहनत घेईन आणि पैसे देईन.
मी तुला आधी सांगितलं होतं.
हॉटेल मालक थकला आहे आणि म्हणतो, त्याला भांडी धुण्याचे काम
द्या. तो जातो आणि आनंदाने भांडी धुवून परत येतो.
तो म्हणतो आता ठीक आहे.
मी निघतो आहे.
हॉटेल मालक खूश आहे.
बघा, इथून तत्त्व, विचार दिसतात.
हॉटेलचा मालक त्याला मिठी मारतो, त्याला घरच्यांचा पाठिंबा
मिळत नाही.
या सरकारला लाज वाटली पाहिजे.
अशा समाजाची आर्थिक जात जरी मोठी असली तरी ती आर्थिकदृष्ट्या
ढासळलेली असते.
अशा मुलांचा आपण विचार करायला हवा.
ते अशा कठीण काळातून जात आहेत आणि त्यांची प्रतिष्ठा वाचवणे
खूप कठीण आहे. तुम्ही त्यांना आरक्षण दिले आहे, आणि ते
रस्त्यावर जेवतील आणि तुम्ही त्यांना काही ही बोलू शकत नाही.
तुम्ही त्यांना निरुपयोगी बनवत आहात.
दुसरं काही नाही.
एखाद्या व्यक्तीला वाचनालयात, त्याच्या खाण्यापिण्यासाठी
जबरदस्तीने काम करायला भाग पाडले तर त्याला घर परवडणार आहे,
कारण त्याला वाचनालयात राहावे लागते.
त्याने तीन गोष्टी पाहिल्या आहेत.
त्याला तिथंच राहावं लागेल, जे काही पैसे मिळतील ते खावं
लागेल, लायब्ररी असेल तर अभ्यास करावा लागेल.
पण एके दिवशी ग्रंथपालांनी ग्रंथालयातून बाहेर पडणाऱ्या
कचऱ्यावर चोरीचा ठपका ठेवला.
कारण या लोकांना अशा लोकांची परिस्थिती समजत नाही.
आता तो उपाशी पोटी हॉटेलमध्ये गेला आणि हॉटेल मालकाला तो
भिकारी वाटला.
पण त्याची विचारसरणी, त्याची जिद्द त्याला सांगत होती की मला
भूक लागली आहे, पण मी भिकारी नाही. मी भिकारी आहे असे समजू
नका.
माझ्याकडे जेवणासाठी पैसे नाहीत.
मला भूक लागली आहे, मला जेवायचे आहे, भूक लागली आहे,
हे मी म्हणत आहे, पण मी भिकारी नाही.
तू फेकून दिलेले अन्न मी खाणार नाही,
मी मेहनत करीन, पैसे देईन, मग जाईन, मग मी जेवेन.
याला अनेक जण अहंकार म्हणतात.
लहानपणापासून इतरांकडून घ्यायला शिकवलेला भिकारी वर्ग त्याला
अहंकार म्हणतो, ते किती अहंकारी आहेत.
की तो जेवतोय, आणि काही प्रॉब्लेम नाही असं म्हणतोय, पण तरीही
तो म्हणतो की मी काम करणार नाही, तो अहंकारी आहे. याला अहंकार
नाही, यालाच वृत्ती म्हणतात.
आणि ही वृत्ती ओळख आहे, दुसरं काही नाही.
असं म्हटलं जातं की, शाळा किंवा कॉलेजची सर्टिफिकेट डिग्री ही
तुमच्या आयुष्यातली ओळख नसते.
अनेक जण सीए पदवी, डॉक्टर, मॅनेजर, इंजिनिअर पदवी घेऊन
फिरतात, अनेक जण एमबीएची पदवी घेऊन फिरतात.
ते नेहमी आपली पदवी घेऊन फिरतात का?
मी सीए केले,
मी एमबीए केलं,
मी प्राध्यापक आहे,
मी इंजिनिअर आहे.
नाही।
ती पदवी म्हणजे फक्त कॉलेजमधला वेळ आणि फी आणि पावती.
तुमची ओळख ती वृत्ती आहे, ज्यावृत्तीने तुम्ही फिरता.
नेहमी आपल्या चेहऱ्याने, आपल्या हावभावांनी, डोळ्यांशी
संपर्क, चेहऱ्यावरील हावभाव, देहबोली, बसण्याची शैली,
चालण्याची शैली, ड्रेसिंग स्टाईल, आपल्या शब्दांनी, चमकणाऱ्या
वृत्तीनेहीआपली ओळख आहे.
ती प्रमाणपत्र पदवी ही तुमची ओळख नाही.
तसे नाही, कधीच नाही.
अनेकदा बाहेरचे लोक या वृत्तीला महत्त्वाचं म्हणतात, अभिमान
म्हणतात.
हा काही महत्त्वाचा अभिमान नाही.
होय, त्याला भूक लागली आहे, तो मागणीनुसार जेवत नाही, पण भूक
लागली तर मरून जाईल, पण तो खाणार नाही, आणि काम करून ते
चुकीचे आहे.
कारण आपल्या समाजात आपण छोट्या छोट्या गोष्टी करू शकत नाही,
मोठी कामे करू शकलो नाही तर आपण उपाशी राहू.
नाही।
प्रॅक्टिकल असणं गरजेचं आहे.
ग्रंथपाल तक्रार दाखल करतो तेव्हा ज्या व्यक्तीला नोकरी
मिळाली, त्याचा मित्र त्याला आपल्याकडे घेऊन जातो, तो म्हणतो,
माझ्या तत्त्वांविरुद्ध, माझ्या वृत्तीच्या विरुद्ध, यालाच
वृत्ती म्हणतात.
त्यांनी माझ्यावर अत्यंत घृणास्पद आरोप केले आहेत.
हॉटेल मालकाला जसं समजलं तसं ग्रंथपालांनाही समजलं.
तो एक सामान्य माणूस आहे, २००० रुपयांत काम करतो, त्याची
पातळी काय आहे?
तक्रार दाखल करण्यापूर्वी माणूस एक सेकंदही विचार करत नाही.
पण त्याचा अहंकार दुखावला गेला.
यालाच स्वाभिमान म्हणतात.
हा अहंकार नाही.
अहंकार, वृत्ती, हीच ओळख आहे.
हे तुम्ही कसे विसरू शकता?
असे म्हटले जाते,
रघु कुलरीत सदा चली आई,
प्रया ना जाए पर बचन ना जाए.
ती ओळख तुम्ही कशी सोडू शकता?
दोघांनी त्याला समजावले.
मित्र म्हणाला, २-३ महिन्यांनी यूपीएससी प्रीलिम्सची परीक्षा
आहे.
अचानक जागा बदलल्यास अडचण येईल.
कुठे जाणार?
तुम्ही ते कसे कराल?
इथेच चालू ठेवा.
तो हो म्हणतो, कारण त्यालाही आपला स्वाभिमान टिकवायचा असतो.
पण, त्याच दिवशी तो निघून जातो.
तो पिठाच्या गिरणीत काम करतो.
तो एका अंधाऱ्या खोलीत राहतो.
एका महिन्यानंतर तो तिथे जातो.
वाचनालयाला भेटल्यावर कळतं की त्याने एक महिन्यापूर्वीच
लायब्ररी सोडली होती.
तो त्याच दिवशी सोडून गेला.
दुसरं म्हणजे आणखी एक धडा आहे.
आपण आपल्या तत्त्वांचे आणि वृत्तीचे अनुसरण केले पाहिजे.
आपण आपल्या ठाम मुद्द्यावर लढले पाहिजे.
त्याचं इंग्रजी कमकुवत आहे.
त्यांना हिंदी साहित्यात रस आहे.
त्यात तो चांगली कामगिरी करतो.
ग्वाल्हेर सोडून तो दिल्लीला जातो.
मुखर्जी नगर हे यूपीएससी प्रीलिम्सचे केंद्र आहे.
तो तिथे येतो.
पहिल्या परीक्षेचा निकाल जाहीर होणार आहे.
मला तो सीन आवडला.
हिंदी साहित्य परीक्षेचा निकाल जाहीर होणार आहे.
एक मुलगी म्हणते,
मला माहित नाही की कोण अव्वल होणार आहे.
ती म्हणते,
मी अव्वल असेन.
सर्वोत्कृष्ट हिंदी माझी आहे.
दुसरा मुलगा म्हणतो,
जे तिथे शिकत आहेत, त्यांना हिंदी साहित्यात कोण चांगलं आहे
हे कळतं.
मी अव्वल असेन.
त्यांच्या शेजारी बसलेला मुलगा शांत आहे.
कारण तिथे नवीन आहे, मी काय सांगू?
मी वर्गात जातो, शिक्षक येतो,
पान उलटले आहे, टॉपरचे नाव नमूद केले आहे.
तो विचारतो, कोण आहेत मनोज कुमार शर्मा?
तो संकोचाने हात वर करतो.
असे शब्द जे तुम्हाला तुमच्या ट्रेनर, शिक्षक, गुरू
यांच्याकडून ऐकायला मिळतात, हे असे लोक आहेत जे तुमचे आयुष्य
बदलू शकतात.
मी तुम्हाला विनंती करतो की, तुमच्या विद्यार्थ्यांबद्दल
कधीही चुकीची टिप्पणी करू नका.
बहुतेक मी मॅडम बघतो,
ते म्हणतात, तू काहीच करू शकत नाहीस, निरुपयोगी, तू आयुष्यभर
असेच राहणार आहेस.
असे विचार त्याच्यात घालू नका.
शिक्षक काय म्हणतात, कोण आहेत मनोज कुमार शर्मा?
तो म्हणतो, सर, मीच आहे.
तो म्हणतो, या मुलामध्ये यूपीएससी उत्तीर्ण होण्याचे सर्व गुण
आहेत.
तुम्ही अशा गोष्टी कच्च्या भाषेत बोलता, तुम्हाला माहित नाही.
एसडीएम सरांनीही अशा गोष्टी कच्च्या भाषेत सांगितल्या,
की त्याने योग्य निर्णय घेतला.
जर एखाद्या व्यक्तीने काही करायचे ठरवले तर,
मग तो काहीही करू शकतो, काहीही अशक्य नाही.
त्या एका गोष्टीने तो इथपर्यंत पोहोचला.
आज मुखर्जी नगर येथे यूपीएससीचे प्रशिक्षण देताना,
प्रोफेसर म्हणाले,
यूपीएससी उत्तीर्ण होण्याचे सर्व गुण या मुलामध्ये आहेत.
हिंदी साहित्यात त्यांना सर्वाधिक गुण मिळाले आहेत.
मी शिक्षक, प्रशिक्षक, प्राध्यापकांना सांगू इच्छितो,
तुमचं काम म्हणजे नुसतं काम नाही.
तुम्ही करिअरचे निर्माते आहात,
मुलांच्या भवितव्याचे निर्माते तुम्हीच आहात.
जग तुमचा आदर करेल किंवा नसेल,
पण आपण आपल्या जबाबदाऱ्या लक्षात ठेवल्या पाहिजेत,
त्यांना विसरू नका.
सामान्य माणसासारखं असं बोलू नकोस,
तुमच्याकडून शिकत असलेल्या मुलांबद्दल,
जे त्यांना निराश करेल.
हे बरोबर आहे.
पालक आणि शिक्षकांना आपल्या मुलांसाठी नेहमीच सर्वोत्तम हवे
असते.
पण, अनेकदा तुमच्या वाईट बोलण्याने ते दुखावले जातात.
म्हणूनच,
तुम्ही वाईट का बोलता?
एखादी गोष्ट सांगायची असेल तर नीट सांगा.
लहान मुले आपल्या शिक्षकांवर विश्वास ठेवतात,
केजी वर्गातील शिक्षक,
इतकंच,
की एके दिवशी शिक्षक काहीतरी चुकीचं लिहू शकतो,
आणि आम्ही कॉलेजच्या प्राध्यापकांसारखे दिसत आहोत,
आम्ही देशद्रोही सारखे दिसत आहोत.
मी माझ्या मुलीबद्दल बोलत आहे,
ती कॉर्पोरेट ट्रेनर आहे.
मी म्हणतो, हे चुकीचं आहे.
ती म्हणते,
तुला काय माहित आहे?
माझ्या शिक्षकांनी ते लिहिलं आहे.
ती शिक्षिका नाही, ब्राह्मण आहे.
तिने लिहिलं आहे, ते कोणीही कापू शकत नाही.
तर, या मुलांचा तुमच्यावरील विश्वास,
त्याची जबाबदारी समजून घेतली पाहिजे.
तुमची जबाबदार वागणूक,
क्रियाकलाप, वृत्ती,
चर्चा,
मुलांचे आयुष्य बदलून टाकेल.
त्यात बदल होईल.
तुला माहित नाही
जेव्हा मनात एखादी गोष्ट क्लिक होते.
मी माझं उदाहरण देईन.
मी बिहारच्या सिवान जिल्ह्याचा रहिवासी आहे.
तिथून आठवीपर्यंतचे शिक्षण पूर्ण केले.
नववीत असताना मी दिल्ली एनसीआरला आलो.
मी गावातल्या वातावरणातून आलो होतो.
इथलं वातावरण फारच विचित्र होतं.
अनेक महिन्यांपासून माझी तब्येत ठीक नव्हती.
नववीत मला खूप उशीरा प्रवेश मिळाला,
पण आठवीत माझा निकाल चांगला लागला.
88%
आजपासून २५ वर्षांपूर्वी,
मी अल्पवयीन होतो.
आता मी 98% बद्दल बोलत आहे.
मला प्रवेश मिळाला.
शाळेला माझा रेकॉर्ड हवा होता.
पण
मुख्याध्यापकांनी मला ही अट घातली,
की मूल खोडसाळ होणार नाही.
ऑक्टोबरमध्ये मला प्रवेश मिळाला.
हे अधिवेशन एप्रिलमध्ये सुरू होते.
मी परीक्षा दिली, सगळं.
बेस चांगला होता.
लोक म्हणाले, मी सहमत असो वा नसो,
अ च्या आधीच्या वर्गात,
इयत्ता आठवीत,
मला नववीत शिकवले गेले.
पण, मी हवेत उडत राहिलो.
आठवीत मला नववीत शिकवलं गेलं.
मला अभ्यासक्रमातील सर्व काही माहित होते.
मला पहिल्या दिवसाचा सीन आठवतो.
मी वर्गात बसलो होतो.
मुले तशी होती
गावाच्या तुलनेत,
इतके पारंगत आहे.
पोषाख।
मी घाबरून बसलो होतो,
सर्व काही बघत आहे.
मी मागच्या बाजूला बसलो होतो.
मुलं मजा करत होती.
6 महिन्यांनंतर,
मला नवीन प्रवेश कसा मिळाला?
वर्गशिक्षक येतात.
सर्वप्रथम
मी एखाद्या नवीन प्राण्यासारखा होतो
जंगलात.
एक नवीन पक्षी.
मुलांनो,
मॅडम, नवीन प्रवेश, नवीन प्रवेश,
नवे प्रवेश, नवे प्रवेश.
भाऊ
मॅडमने मला फोन केला.
मी भीतीपोटी जात नाही.
बेटा, ये.
बेटा, मला फोन कर.
ती मला मुख्याध्यापकांच्या कार्यालयात घेऊन गेली.
मॅडम, नवीन एन्ट्री.
मॅडम, हे करा.
होय, अभ्यास करायला हरकत नाही.
मी एन्ट्री घेतली आहे.
पण जर कोणी गैरवर्तन केलं तर,
मी त्यांना गेटबाहेर फेकून देईन.
मी शपथ घेतो
असे शब्द ऐकल्यानंतर,
माझा श्वास थांबला.
पण
गैरवर्तन हे त्याच्या स्वरूपात नव्हते.
हा एक विक्रम होता.
अभ्यास करायला हरकत नव्हती.
पण
माझं इंग्रजी सुरुवातीपासूनच चांगलं होतं.
माझे काका इंग्रजीचे शिक्षक होते.
मी अजूनही त्याचा आदर करतो.
मी आजही त्यांचा मनापासून आदर करतो.
घरात वातावरण होतं.
मी इतरांना इंग्रजी शिकवणी देत असे.
मी त्यांच्याबरोबर अभ्यास करायचो.
मी खूप चांगला झालो
की जेव्हा मी सहावीत होतो,
मी सातवीचा अभ्यासक्रम शिकू शकलो.
इयत्ता नववीत,
मी शिकवलेल्या अध्यायानंतर,
मॅडम म्हणाल्या,
मी उद्या परीक्षा देईन.
प्रत्येकजण परीक्षेसाठी नवीन रजिस्ट्रार आणणार आहे.
आणि हा एक प्रश्न आहे.
मला वाटते ६ प्रश्न होते.
तिला उत्तरं मिळाली.
प्रश्नोत्तर.
ती म्हणाली, मी यातून टेस्ट देईन.
उद्या नवीन रजिस्ट्रार घेऊन या.
तयार राहा.
माझं इंग्रजी हा प्लस पॉईंट होता.
अध्याय अगदी स्पष्ट होता.
मी तयार झालो आणि गेलो.
दुसर् या दिवशी,
मी नवीन रजिस्ट्रार घेतला.
पण, पहिल्या दिवसाचे वातावरण पाहून,
मी घाबरलो होतो.
तो मागे बसला होता.
मॅम आली, टेस्ट दिली, या २ प्रश्नांची उत्तरे देणाऱ्या ६ पैकी
२ प्रश्न दिले.
मी केलं आणि ठेवलं.
दुसर् यांदा मी पाहू लागलो की माझ्या शेजारचा मुलगा माझ्याकडे
बघत होता.
कोण काय करतंय, काहीतरी खास घडत होतं, हे मला वर्गात दिसत
नव्हतं.
४० मिनिटांचा अवधी, घंटा वाजणार होती, ५-७-१० मिनिटं बाकी
होती.
मॅम म्हणतेय, शोमध्ये या.
मी घाबरून बसलो होतो, काल आलेला माणूस.
आणि काय चाललंय, ३० मार्क कुठे आहेत हेच कळत नसल्यासारखं
प्रत्येकजण वागत होता.
शहरातील वातावरण .
मी घाबरून बसलो होतो, उठत नव्हतो.
कोणीच उठत नाही हे मी पाहत होतो.
आता मॅम मला शिवीगाळ करू लागली.
कोणी काही करत नाही, काही होत नाही, हे च आहे, तेच आहे.
कोणीही जात नाही.
माझ्या शेजारचा माणूस म्हणाला, तू हे केलंस, जाऊन दाखव.
मला भीती वाटते म्हणून मी जात नाही.
मी म्हणालो, तुम्हीही केलंत.
खरं तर त्याने माझ्याकडून कॉपी केली होती.
मी म्हणालो, तुम्हीही केलंत, तुम्ही दाखवा.
तो म्हणाला, मॅडमला सगळं माहीत आहे.
मॅडमला सगळं माहीत आहे.
ती तिथं ऐकायला सुरुवात करेल.
तिला मारहाण होईल.
मग मॅडम म्हणाल्या, निदान दाखवा, हे कुणी केलेलं नाही.
मग मुलं म्हणाली, मॅडम, नव्या मुलानं केलं आहे.
मॅडम म्हणाल्या, नवीन मुलाने हे केले आहे का?
हो बेटा, त्याने ते केले आहे.
आता मला भीतीपोटी बोलावं लागलं, हो मॅडम.
मग ती म्हणाली, चल, आणा, आणा, आणा.
आता मी पुढे निघालो.
मॅडमने उत्तर पाहिलं.
मला सगळे गुण मिळाले.
नवीन प्रत, चाचणीची मूळ प्रत.
ज्या मुलाने माझ्याकडून कॉपी केली, त्याच्याकडेही परीक्षेची
प्रत नव्हती.
पुन्हा मॅडम मला मुख्याध्यापकांच्या कार्यालयात घेऊन गेल्या.
आज दुसरा दिवस आहे.
मुख्याध्यापिका मॅडमही इंग्रजीच्या शिक्षिका होत्या.
आमचे वर्गशिक्षकही इंग्रजी च होते.
तिने माझी कॉपी घेतली आणि मलाही घेऊन गेली.
मॅडम, काल आलेल्या मुलाची आज टेस्ट होती.
त्यामुळे अख्ख्या वर्गात त्याने ते करून दाखवले आहे.
बघा, त्याला नवीन कॉपी मिळाली आहे.
याचे उत्तर तुम्ही पाहा.
सर्व बरोबर, सर्व गुण.
मुख्याध्यापिका मॅडम म्हणाल्या, मी तसं ठेवलं नाही.
मीही परीक्षा दिली.
मुलगा हुशार आहे.
तुम्ही काळजी घ्या, काळजी घ्या.
तो आमच्या शाळेला चांगला निकाल देईल.
परिस्थिती बदलते.
मॅम वर्गात येऊन म्हणते,
बॅग उचल बेटा.
समोर येऊन बसा.
आणि त्या दिवशी वर्गात असं म्हटलं गेलं की
माझ्यासमोर ही जागा त्यांच्यासाठी राखीव असेल.
माझा आत्मविश्वासही खूप वाढला.
एक दिवस आधी त्या मुलाला दडपण्यात आलं होतं.
मुख्याध्यापिका मॅडम म्हणाल्या, चूक झाली तर गेटच्या बाहेर
पडा.
दुसर् या दिवशी त्याला समोरचा बेंच मिळाल्याचं कौतुक मिळालं.
आपला परिचय देण्याची गरज नाही.
आपलं काम करा.
तुमचे काम म्हणजे तुमचा परिचय.
आणि तो परिचय व्यावहारिक ठरेल.
ते कोणीही नाकारू शकणार नाही.
ते कोणीही दाबू शकणार नाही.
मग एक-एक करून,
मग ते गणित असो वा विज्ञान,
प्रत्येक गोष्टीत,
मला प्रतिसाद मिळाला.
कौतुकाची चर्चा होती.
यशाच्या आराखड्यात,
'लर्न टू ग्रो' मालिकेत,
सक्सेस ब्लूप्रिंट सीरिजमध्ये,
जर मी वाढायला शिका या विषयाबद्दल बोलत असेल तर,
मग मी जीवनाच्या धड्याबद्दल बोलत आहे.
आयुष्यात पुढे जायचे असेल तर,
मग कौतुकाला कितपत महत्त्व आहे?
मला एक प्रसंग आठवला.
कम्युनिकेशन कोच म्हणून,
मी वयाच्या १८-१९ व्या वर्षी सुरुवात केली.
मी १९९९ मध्ये ट्रेनर म्हणून माझ्या कारकिर्दीला सुरुवात केली.
पण मला आठवतंय,
वयाच्या १६ व्या वर्षी,
माझं इंग्रजी चांगलं होतं,
पण दळणवळण कौशल्य विकासासाठी,
जेव्हा मी क्लास घ्यायला गेलो होतो,
डॉ. भाटिया सर आमचे प्रशिक्षक होते.
त्या पहिल्या दिवसाचे सत्र,
मला अजूनही आठवतंय,
जेव्हा १६ वर्षांचा मुलगा,
गोल टेबलावर टेबलाभोवती खुर्ची होती,
तेथे ते शिकवत असत.
मी तिथे बसलो तेव्हा,
हेल्थ क्लबचे सत्र होते,
सारीराम हेल्थ क्लब,
तिथे अनेक उपक्रम होत होते,
जिम, योगा व्यतिरिक्त,
कम्युनिकेशन क्लासेस, सगळं.
म्हणून मी त्या टेबलावरच्या खुर्चीवर बसलो,
माझ्या आजूबाजूला बसलेली सगळी माणसं,
कोणी इंजिनिअर होते, काही मॅनेजर होते,
काही डॉक्टर होते, तर काही ३०, ३५, ४५ वर्षांचे होते.
वयाला काही फरक पडत नाही, फक्त पोस्ट बघा.
मी फक्त बारावी पास विद्यार्थी होतो.
मला आठवतं, तो दिवस,
शब्दांचे समानार्थी शब्द तुम्ही ऐकले असतील,
पण संवाद सत्रात,
आपण वाक्यांचे समानार्थी शब्द देतो,
जेणेकरून जेव्हा एखादी व्यक्ती बोलते, जेव्हा एखादी व्यक्ती
बोलते,
मग तो एकच गोष्ट अनेक प्रकारे ठेवू शकतो.
म्हणजे वाक्याचा अर्थ तिथून बाहेर यायला हवा,
म्हणजे भावना बाहेर यायला हवी,
पण वाक्य वेगळ्या पद्धतीने बोलायला हवं.
भाटिया सर, त्या दिवशी,
८-१० वाक्ये दिली,
आणि म्हणाला,
की तुम्ही त्याचे समानार्थी शब्द तयार कराल,
जेवढं बनवता येईल तेवढं ते मला म्हणाले,
त्याने मला सांगितले
मला ते अशा प्रकारे, अशा प्रकारे करावे लागेल,
ते म्हणाले,
नवीन प्रतवर,
तुम्ही त्यावर काम कराल,
आणि उद्या घेऊन ये.
सर्व लोकांना पाहिल्यानंतर,
मी आधीच घाबरलो होतो,
मला माहित नाही
पुन्हा
मी दुसर् या दिवशी त्यावर काम केले आणि घेतले,
पण मी ते दाखवत नाही,
कारण मी ज्या अवस्थेत होतो, इंग्रजी च्या वर्गात,
की ते केल्यानंतरही,
मी शांत बसलो आहे,
तीच अवस्था इथेही होती,
इथेही मी शांत बसलो आहे,
पण ते काम दुसरं कुणी च केलं नाही, मग त्याने मला विचारलं,
म्हणून मी त्याला दाखवलं.
मी कमीत कमी ५ पानांचे काम केले होते,
सुमारे ४-५ वाक्ये.
ते मी प्रत्येक वाक्यातून बनवलं होतं.
त्याने एक प्रत घेतली,
कामाकडे वेगळ्या दृष्टिकोनातून पाहिलं,
पान फिरवले,
तपासले नाही,
फक्त ५ पानांचे काम पाहिले.
मी ही स्वच्छ काम केले होते.
देवाची कसम, जर मी ते काळजीपूर्वक केले तर मला चांगले लेखन
मिळते.
मग त्याने मला विचारले,
पुत्र
समजा,
तुम्ही केलेले काम,
हे सर्व चुकीचे आहे.
तुम्ही जे काही केले आहे ते सर्व चुकीचे आहे.
मग किती गुण मिळायला हवेत?
फक्त, मुलाचा विचार,
जर सर्व काही चुकीचे असेल तर शून्य.
पण तो काहीतरी म्हणाला,
जे मला अजूनही आठवते,
जे मला अजूनही प्रेरणा देते.
आज मी एक प्रेरणादायी वक्ता आहे.
जग माझं ऐकतं.
पण जिथून मला प्रेरणा मिळाली आहे,
मी ही गोष्ट शेअर करत आहे,
की
सामान्य मुले,
सर्वसामान्य माणसे,
आमच्यासारख्या शिक्षक आणि प्रशिक्षकांकडून,
प्रत्येक शब्दाला प्रेरणा मानून घ्या.
त्यामुळे ती आपली जबाबदारी बनते,
बोलण्याआधी विचार करायचा.
विचार न करता,
आपण काहीच बोलू नये.
त्याचे शब्द काय होते?
तो म्हणाला, बेटा, तार्किक.
मी तुम्हाला सांगत होतो, निर्णय तार्किक नसतात,
ते भावनिक असतात.
तो म्हणाला, बेटा, तार्किक बरोबर आहे,
सर्व काही चुकीचे असेल तर शून्य गुण.
पण मी म्हणतोय,
जर सर्व काही चुकीचे असेल तर,
मग मी तुम्हाला १०० पैकी १०० देईन.
कामासाठी नाही.
या प्रयत्नासाठी,
जे तुम्ही या संपूर्ण वर्गात केले आहे,
सर्वात लहान मुलगा,
काल आलेला मुलगा,
पण गृहपाठ तू एकटाच केलाआहेस.
या प्रयत्नासाठी,
मी तुम्हाला १०० पैकी १०० देईन.
आणि बेटा, मी अजून एक गोष्ट सांगेन,
की ही उत्कटता,
ही उत्कटता,
राखले पाहिजे.
दुसरं कुणी केलं किंवा न केलं,
आपल्याला काय करायचे आहे हे आपल्याला माहित असले पाहिजे.
आणि
तुम्ही तुमच्या विचारानुसार काम केले पाहिजे,
जसं तुम्ही आज केलंत.
आज असेल तर,
मी राष्ट्रीय, आंतरराष्ट्रीय आहे
कम्युनिकेशन कोच,
कॉर्पोरेट ट्रेनर, प्रेरक,
माइंड कोच,
मग कदाचित,
आपल्या गुरुजनांचे हे सर्व प्रेरणादायी शब्द,
त्याचा परिणाम आजही होतो.
कारण आजही,
जर मी खूप खाली आहे,
मग या गोष्टी,
माझ्या मनात ये.
मला आठवते
जेव्हा ते म्हणाले,
मी तुम्हाला १०० पैकी १०० देईन,
जरी सर्व काही चुकीचे असले तरी.
आणि त्या प्रयत्नांचे कौतुक केल्यानंतर,
त्यांनी टाळ्या वाजवल्या.
सर्वांनी टाळ्या वाजवल्या.
मी खुर्चीत बसलो होतो,
सरळ
आणि ते म्हणाले,
बेटा, छाती बाहेर ठेवून बसा,
आणि तसे काम करा.
तू या जगात आला आहेस, म्हणून काहीतरी कर.
तू या जगात आलाआहेस,
म्हणून काहीतरी करा.
देवाने तुला असे पाठवलेले नाही.
त्याने तुम्हाला खास विचार करून पाठवले आहे.
इतका
तुमचा विश्वास तुटू देऊ नका.
पुढे जा,
मजबूत करा, दाखवा.
जर आपण कौतुकाबद्दल बोलत असू,
यशाच्या आराखड्यात,
वाढायला शिका.
तर मी म्हणतोय,
कौतुकामुळे आत्मविश्वास वाढतो.
मी या अधिवेशनाबद्दल बोललो तर,
मला एक महत्वाची गोष्ट आठवली.
मी लोणावळा, मुंबई ला गेलो,
माइंड मास्टरीच्या प्रशिक्षणासाठी,
प्रगत मनाचे प्रभुत्व,
7 अॅपल रिसॉर्टमध्ये.
सुदर्शन सहबत सरांकडे प्रशिक्षणासाठी.
मला आठवते
सकाळी ६ वाजल्यापासून,
आमचे प्रशिक्षण सत्र सुरू व्हायचे,
आणि आम्ही रात्री १ वाजेपर्यंत चालत जायचो.
आणि ६ पासून,
अधिवेशनाला उपस्थित राहण्यासाठी,
आम्हाला ५ वाजता उठायचं होतं.
१८ तासांचे व्यस्त वेळापत्रक .
मजा आली,
मला खूप काही शिकायला मिळत होतं.
हे मी आज म्हणतोय,
अभिमानाने,
सरांनी मला खूप काही शिकवलं.
मला आठवते
मी माझे अनुभव शेअर करायचो,
त्याच्याबरोबर.
त्याने मला गोष्टी दाखवल्या,
जसे आम्ही आगीवर चाललो,
आम्ही जळती आग ओलांडली,
जिथे ज्योत होती,
१.५ फूट उंच.
आम्ही कापूस जाळला,
आणि ते आमच्या तोंडात घेतलं.
जेव्हा आम्ही काचेच्या बाटल्या फोडल्या,
८० बाटल्या,
आणि त्यांना जमिनीवर ठेवलं, आम्ही अनवाणी पायी चाललो.
त्यामुळे या सर्व उपक्रमांनंतर,
हे उपक्रम कशासाठी आहेत?
भय।
भीतीपासून मुक्ती मिळवण्यासाठी.
आपल्याकडे काय आहे?
मनाचे प्रशिक्षण हे आहे, दुसरे काही नाही.
जी भीती आपल्या मनात असते,
आपण काचेवर चाललो तर,
ते आमच्या पायाला चिकटून राहील,
म्हणूनच आपण ते नेहमीच टाळतो.
आपण आगीवर चाललो तर,
आम्ही जाळून टाकू,
आपण असेच दूर जात राहतो.
अग्नी जाळून तोंडात घातला तर,
तुझं तोंड जळून जाईल,
म्हणून आम्ही हे करत नाही.
आणि भीती आपण मनात साठवून ठेवतो,
आणि बसा.
मन प्रशिक्षण सत्रात,
ही सर्व कामे आम्ही करतो,
जेणेकरून भीती,
ती तिथे बसलेली आहे,
असे म्हणतात,
भीतीला सामोरे जा.
त्याला सामोरे जा,
त्याला सामोरे जा.
तर एवढं सगळं झाल्यानंतर,
अभिप्रायासाठी,
ज्यांना आपला अभिप्राय शेअर करायचा आहे,
ते करू शकतात.
मला ही माईक मिळाला,
मी माझा अभिप्राय शेअर केला,
बर् याच वेळा,
तर बहुतेक,
काही लोकांनी तसे केले नाही,
काही लोकांनी ते केले,
म्हणून त्यांना ३० सेकंद देण्यात आले,
तर १० सेकंदात,
ते म्हणाले,
किंवा सांगू शकला नाही.
मला ते मिळायचे,
म्हणून मी २ मिनिटे घेत असे,
१० मिनिटे, ५ मिनिटे.
मीही तोच अभिप्राय देत होतो,
एसव्हीपीवर,
तर मी म्हणालो,
जी गोष्ट तुम्हाला आव्हान देते,
तेच तुम्हाला बदलून टाकते,
जर तुम्हाला त्याचा सामना करावा लागला तर,
नंतर
सगळे टाळ्या वाजवत होते,
मी जेव्हा म्हणायचो,
बघा, मी स्वतःचं कौतुक करत नाहीये,
समोरच्या व्यक्तीकडून, शिक्षक, प्रशिक्षक, प्राध्यापक म्हणून,
बॉस म्हणून, नेता म्हणून जेव्हा तुम्ही तुमच्या कनिष्ठांचे,
कर्मचाऱ्यांचे कौतुक करता तेव्हा तुमच्या टीममध्ये किती
उत्साह भरतो हे मी तुम्हाला सांगत आहे
या कौतुकाचे मोल मी तुम्हाला सांगत आहे
मला आठवतंय, सुदर्शन सर मला नेहमी विनीत सर म्हणत असत
मी त्याला विचारले, तुम्ही मला सर का म्हणता?
ते म्हणाले, मला बोलू द्या, मी विचार करून बोलतो
मी म्हणालो, विनित सर, तुम्हाला माईक द्यावा लागेल कारण
वेळेचे बंधन आहे सर्व मजकूर असा बनवला जातो पण आज या
आंतरराष्ट्रीय अधिवेशनात एक गोष्ट ठरलेली आहे, मी म्हणत आहे
की हे माझे नाही हे सुदर्शन सरांचे शब्द आहेत की विनीत गौतम
एक दिवस
एक दिवस खूप मोठा आंतरराष्ट्रीय वक्ता बनेल ते म्हणाले, एक
दिवस तुम्ही आंतरराष्ट्रीय स्तराचे खूप मोठे वक्ते व्हाल जग
ऐकेल, ऐकेल, आजही आठवेल जेव्हा मला ते शब्द आठवतात तेव्हा मला
ते शब्द आठवतात
माझे खांदे उभे राहतात आणि जेव्हा मी खाली उतरतो तेव्हा मला
इतकी ऊर्जा मिळते की हो
१३ पुस्तकं लिहिणाऱ्या माझ्याबद्दल सुदर्शन सरांनी हे
सांगितलं होतं
भारतातील नंबर वन माइंड ट्रेनरकडे ११ कंपन्या आहेत, राष्ट्रीय
आणि आंतरराष्ट्रीय स्तरावर माइंड पॉवर युनिव्हर्सिटी ची
उभारणी करत आहे, असे ते म्हणाले
मग तुझ्यात काहीतरी असावं, विनीत गौतम, इतक्या आत्मविश्वासाने
तू किती गोष्टी केल्यास? आज मी सलग ४-५ तास
मी रेकॉर्डिंगवर उभा आहे, सतत या सर्व गोष्टी त्या कौतुकातून
येतात ज्या मला टॉनिक म्हणून वेळोवेळी मिळत आहेत म्हणूनच एक
ट्रेनर म्हणून माइंड ट्रेनर म्हणून
मी तुम्हा सर्वांना सांगू इच्छितो की तुम्ही मॅनेजर आहात
तुम्ही नेता आहात तुम्ही शिक्षक, ट्रेनर, प्रोफेसर आहात
तुम्ही घराचे प्रमुख आहात तुम्ही समाजाचे प्रमुख आहात जर
तुम्हाला तुमच्या टीमकडून, कुटुंबाकडून, विद्यार्थ्यांकडून
तुम्हाला हवे तसे सर्वोत्तम निकाल हवे असतील तर तुम्ही केले
पाहिजे
प्रत्येक छोट्या गोष्टीचे मूल्यमापन आणि मूल्यमापन करा आणि
एखाद्याने आनंद साजरा करून कौतुक केलेले पारितोषिक देऊन
शब्दांच्या कौतुकाचे कौतुक केले पाहिजे परंतु आपण असा विचार
करत असाल की कौतुक केवळ शब्दांमधून होते किंवा केवळ
शब्दांमधून नाही
समारोपाचा दिवस नंबर वन गिफ्ट
रोलेक्स घड्याळ
मी तुम्हाला व्हिडिओमध्ये दाखवेन, हा नाही.
जेव्हा जेव्हा मी बघतो तेव्हा मला हा पहिला पुरस्कार मिळाला
मला अभिमान वाटतो
मला एवढेच सांगायचे आहे की एक प्रशिक्षक म्हणून ही आपली
जबाबदारी आहे की आपण आमच्याकडे शिकण्यासाठी येणाऱ्या आमच्या
उमेदवारांच्या प्रतिभेचे कौतुक केले पाहिजे
आपण त्यांच्या प्रतिभेचे कौतुक केले पाहिजे कारण त्यांना
त्यांच्या सामर्थ्याची जाणीव करून देणे ही आपली जबाबदारी आहे
ते आमचे हनुमान आहेत ज्यांना त्यांची शक्ती माहित नाही
हनुमानजींना जेव्हा सीतेबद्दल जाणून घेण्यासाठी लंकेला जावे
लागले
सर्व वानर मी माकडे म्हणणार नाही जंगलातील सर्व माणसे वानर
हनुमानजी किंवा सुग्रीव महाराजांची सेना नव्हती आज त्यांनी एक
चित्रपट बनवला आहे ज्यात त्यांनी माकडांना मानव नाही तर
जंगलातील सर्व माणसे माकड नव्हती माकडे होती म्हणून सर्व
एवढ्या मोठ्या समुद्रात कसे जाणार याची अक्षमता माकडे दाखवत
होती त्या चित्रपटात आमचा बजरंगबलीचाही समावेश होता
बजरंगबलीला एक शाप आहे की तू तुझी ताकद विसरून जाशील जोपर्यंत
तुला आठवण होत नाही तोपर्यंत तू विसरून जाशील की त्याने सूर्य
कधी गिळला हे तुला आठवत नाही
त्याने सफरचंद गिळले मग त्याच्यासोबत असे घडले म्हणून
जामवंतजी जो ब्रह्माचा पुत्र आहे तो गुरु म्हणून बजरंगबलीची
आठवण करून देतो
हनुमानजी त्यांच्या सामर्थ्याचे
हे बजरंग तू वाऱ्याचा पुत्र आहेस.
केसरी नंदन, तू हवा आहेस, त्याचे कौतुक करतो, त्याला त्याच्या
सामर्थ्याची आठवण करून देतो
आणि मग बजरंगबली आपल्या ताकदीचे स्मरण करून त्याला आपली खरी
ओळख समजते आणि जे इतिहासात कायमचे नोंदवले गेले आहे ते तो
करतो आमची जबाबदारी ही लहान असो काही तरी शिकण्यासाठी येथे
आलेल्या इच्छुकांची देखील आहे
किंवा मोठा
मी म्हणतोय कारण इथे प्रत्येक स्तरातील लोक येतात जे आपली
जबाबदारी शिकण्याच्या इच्छेने येत आहेत ते म्हणजे आपण त्यांना
त्यांची खरी क्षमता ओळखायला लावतो, त्यांचे कौतुक करतो, आम्ही
त्यांचे कौतुक करू, तरच ते त्यांचे आकलन करतील
ओळख आम्ही एक प्रशिक्षक म्हणून आपली खरी क्षमता सांगतो आणि
आपली सर्वोत्तम आवृत्ती शोधतो
आपली सर्वोत्तम कामगिरी द्या आणि आपल्या जीवनात सर्वोत्तम
व्हा आणि उठा जग आपल्याला लक्षात ठेवेल हे ब्रीदवाक्य आहे
त्यामुळे कौतुक हे नेहमीच महत्त्वाचे असते.
मी व्हिडिओच्या या सत्राचा समारोप करू इच्छितो.
किससे कौन्सा काम ले सकते हैं आप उसको आप कौशल भी करे आणि ठीक
आहे मी हा निष्कर्ष काढतोय फक्त पुढची सुरुवात करणार आहे अरे
तुम्ही शुद्ध प्रोफेशनलवरील रेफर अँड कमर्न प्रोग्रामबद्दल
ऐकले आहे का नाही मला मुळात काय आहे हे माहित नाही जर आपण
संदर्भ दिला तर मुळात काय आहे
आपल्या मित्रांना विपणन आणि विक्रीचा प्रमाणपत्र अभ्यासक्रम
आणि ते आपल्या रेफरल कोडचा वापर करून साइन अप करतात आपल्याला
काही आश्चर्यकारक बक्षिसे मिळतील जी आपण संदर्भित केलेल्या
प्रत्येक मित्रासाठी मनोरंजक वाटतात आपण असे गुण कमावता जे
आपण सूट किंवा रोख बक्षिसांसाठी रिडीम करू शकता
माझी गणना करा मी माझ्या सर्व वर्गमित्रांपर्यंत हा शब्द
पोहोचविण्याची खात्री करीन