तुम्हा सर्वांना नमस्कार, गुड इव्हनिंग.
हा विनीत गौतम आहे, तुझा प्रशिक्षक आहे, ट्रेनर आहे.
मोटिव्हेशनल स्पीकर, माइंड कोच, कॉर्पोरेट ट्रेनर आणि लाइफ
कोच आणि आज
हा आहे माझ्यामागचा विषय तुम्ही पाहात आहात
या गोष्टीबद्दल मी आजच्या काळात बोलणार आहे.
दिसत आहे
ते इतके लोकप्रिय होणार आहे
प्रेम
आकर्षण। हे काय करते? काय आहे हे प्रेमाचे आकर्षण?
हे काय आहे
लव्ह तर तू म्हणतोआहेस.
होय हा आकर्षणाचा प्रश्न आहे आणि हे आकर्षण काय आहे? मला
तुम्हा सर्वांशी बोलायचे आहे.
हा विषय केवळ व्यावसायिकांचा नाही किंवा
जनरल किंवा
तुम्ही कोणीही असाल
मी गंमत करीन की आपण एक असू
जो कोणी हा व्हिडिओ पाहात आहे
होय, मी एका अरेला मारत आहे.
हे सर्वांसाठी आहे होय हा व्हिडिओ जो कोणी पाहत आहे
त्याच्यासाठी आहे आणि तो प्रत्येकासाठी फायदेशीर आहे
आकर्षणाचा नियम काहे
विश्वाची शक्ती किंवा
अवचेतन मनाची शक्ती किंवा विनीत गौतम आप जो कुछ भी कहो सब कुछ
संभव है आणि हे आहे
तर मित्रांनो, हा एक अतिशय गंभीर विषय आहे ज्याबद्दल मी बोलत
आहे
आकर्षण का मामला आहे
तो आप शांते ही है आप किसी के प्रति आकर्षित होते है
क्यू होते है उसमे ऐसे कोई बात होती है
जो आपको पासंद है, जो आपको अची लगती है उस चीज की व्हायब्रेशन
आप तक आती है और आप उसके फ्रैगन्स मे किचे चले जाते है
आकर्षणाचा नियमही काहीसा असाच आहे
जो चीज भी आप पासंद करते है
जो चीज भी आप पसंद करते है चाहते है
कन्फर्मेशन करते है कन्फर्मेशन करते है बार बार करते है मुझे
ये चीज पासंद है मुझे ये चीज चाहिये मै पात्र कर्ता हूं या आप
यूं ही क्यो नहीं करते
की माई इसका मालिक हूं
ये चीज मेरी है
समजा करीये
श्री मर्फी
मिलेनरी की टिप्स देते है कसे व्हावे
अवचेतन मनाची शक्ती या एक पुस्तक उनकी है की मनी को कैसे
अवचेतन मनाच्या शक्तीच्या माध्यमातून कर सकते है आकर्षित करते
जे आकर्षणाच्या नियमाप्रमाणेच आहे दोनो चीज तेच है
क्यूंकी लॉ ऑफ अॅट्रॅक्शन मी भी आप अपनी कन्फर्मेशन
युनिव्हर्स को देते है आणि अवचेतन मन मी भी
अवचेतन मनाची शक्ती मला तू ही त्याच्याशी बोलत आहेस.
विश्व किंवा अवचेतन मन आप अवचेतन मन कहले
ब्रह्मांड काहले
सुपर पॉवर kahle
जिनी कहलो जिस्के आका तुम हो या वो पुराणानी कॉमिक्स वाली मैं
बात करता हूं ना
चाचा चौधरी और साबू वाली
तो उसके अनुसार आप अपने आप को चाचा चौधरी और अवचेतन माइंड को
अपना साबू बोल सकते हो उस कॉमिक्स के कॅरेक्टर के थ्रू आप सहज
समाज सकते है
अवचेतन मनाची शक्ती या आकर्षणाच्या नियमाची शक्ती कैसे चाचा
चौधरी एक छोटी व्यक्तिमत्त्व छोटी शरीरयष्टी छोटी उंची के
आदमी है लेकिन दिमाग बहुत तेज है दिमाग बहुत तेज म्हणजे चेतन
मन
चाचा चौधरी हे चेतन मनाचे प्रतिनिधी होते आणि साबू हे त्याचे
प्रतिनिधी होते
अवचेतन मन अवचेतन मन कर्ता आहे आणि चेतन मन हा विचारवंत
निर्णायक आहे
चाचा चौधरी ने कहा साबू हम इस पहंद को उखर सकते है
साबू ने कहा येस चाचा जी चाचा चौधरी ने कहा
साबू हम इस पहंद को नहीं उखर सकते है तब भी साबू करे हो चाचा
जी
साबू ने दोनो ही कंडीशन में हां कहना है ना या ना का जो
डिसिजन वाला भाग है वो चाचा चौधरी का है है बोले तो आपके
कॉन्शियस माइंड का है जाणीवपूर्वक तुम्ही जे काही साध्य
करण्याचा विचार करत आहात, ज्याची पुष्टी तुम्ही सतत विश्वाला
देत आहात,
आणि मला हे हवं आहे या तुझ्या पुष्टीची पुष्टी,
मी या गोष्टीचा मालक आहे.
डॉ.
मर्फी म्हणतात, 'पॉवर ऑफ अवचेतन माइंड'चे लेखक त्यांनी शेकडो
पुस्तके लिहिली आहेत.
तो म्हणतो की जेव्हा तुम्ही 50,000 कमावत आहात आणि 1 लाख कमवू
इच्छिता तेव्हा तुम्हाला म्हणावे लागेल की मी 1 लाख कमावत आहे.
त्याची कल्पना करायला हवी.
जेव्हा तुम्ही कल्पना करता तेव्हा तुमच्या
व्हिज्युअलायझेशनच्या आधारे विश्वात लहरी येत आहेत, की या
व्यक्तीचा असा विश्वास आहे की, बघा, तुम्ही 1 लाख कमावत आहात.
तर, 1 लाख कमावण्याच्या लाटा, 1 लाख कमावण्याच्या सर्व कल्पना
आणि संसाधने आपल्यासाठी आणतील. आणि
तुम्ही 1 लाख रुपये कमवू शकाल.
तुम्ही स्वत:ला मूल समजता.
कुठलीही मागणी पूर्ण करण्यापूर्वी मूल विचार करत नाही, की ती
गोष्ट कशी होणार? ते काम कसे पूर्ण होणार?
हे मूल कधीच विचार करत नाही.
तो फक्त एवढाच विचार करतो की,
मला हे काम मिळायला हवं,
मला ही गोष्ट हवी आहे.
ती गोष्ट कुठून येणार?
पप्पांकडे पैसे आहेत की नाही?
वेळ आहे की नाही?
तो आणणार की नाही?
त्याला ते हवं आहे.
मग आपल्या लाडक्या मुलासाठी, ज्यावर पप्पांचे खूप प्रेम आहे,
वेळेचे व्यवस्थापन करून, कुठून तरी पैशांची व्यवस्था करून तो
ती वस्तू घेऊन येतो.
आपणही या विश्वाचे आहोत, ज्याला आपण देव म्हणतो, आपण त्याची
लाडकी मुले आहोत आणि जेव्हा आपले अवलंबित्व त्याच्यावर वाढते,
आपण त्याच्यावर अवलंबून असतो, आपण विचार न करता त्याला मागतो,
तेव्हा तो आपल्या प्रेमाने भारावून जातो.
आणि मग, विश्व आपल्यासाठी कसेबसे त्या गोष्टीचे व्यवस्थापन
करते.
पण, बाळा, मी बेसिक लेव्हल अॅक्टिव्हिटीबद्दल बोललो तर अनेक
गोष्टी असतात, ज्या आईवर अवलंबून असतात, जसे कपडे घालणे,
दरवाजा उघडणे, बाथरूम साफ करणे,
मी मूलभूत गोष्टींबद्दल बोलत आहे.
त्यामुळे काहीही न बोलता आई या सर्व गोष्टी करायला उपलब्ध
असते.
ती ते करते.
परंतु, ज्या दिवशी मूल स्वत:हून हे काम करू लागते, त्या दिवशी
आई त्याला सोडून जाते.
जेव्हा तुम्ही स्वतःला बुद्धिमान समजू लागता, तेव्हा आईही
तुम्हाला सोडून जाते.
कधी तुम्ही ते करता, तर कधी करत नाही.
त्याचप्रमाणे एक लाख रुपये कसे कमवायचे याचा विचार जेव्हा आपण
करू लागतो, तेव्हा आपण त्याचा विचार करायला हवा.
परंतु, जेव्हा आपण सर्व काही पूर्णपणे त्याच्यावर सोडता,
तेव्हा त्याची चिंता त्याच्याशी असते आणि तो, कसातरी आणि तो
ते करेल, कारण तो सर्वशक्तिमान देव आहे.
जर तो काहीच करू शकत नसेल तर असे काही च नाही.
तो इतका शक्तिशाली आहे.
ज्याने हे संपूर्ण विश्व निर्माण केले,
तो या विश्वाचे कार्य करू शकणार नाही.
अगदी छोटंसं कामही.
ज्याने ती निर्माण केली आहे, तो काहीही करू शकतो, बरोबर?
पण, आमचा विश्वास नाही.
विश्वास नसणे हे च आपल्या समस्येचे मूळ आहे.
लोक म्हणतात, जर आपण आपलं काम करू शकलो नसतो, तर आकर्षणाच्या
नियमाने सगळं शक्य झालं असतं तर काय विचारायचं?
कुणालाच काही करावं लागलं नाही.
आपण काहीतरी करतो हा आपला गैरसमज आहे.
निसर्गानेच आपल्याला निर्माण केले आहे.
तुम्ही म्हणाल, आमच्या आई-वडिलांनी आम्हाला निर्माण केले आहे.
जर आपल्या आई-वडिलांमध्ये ते करण्याची क्षमता असती, तर आपले
तिसरे जनुक, जे स्त्री किंवा पुरुष नाहीत, ते करण्यास सक्षम
झाले असते. मला चुकीचे समजू नका.
मी म्हणतोय, तुम्ही अनेकदा पाहिलं असेल की कोणतेही पालक हे
करू शकत नाहीत.
काही करता येईल का?
ज्या आई-वडिलांना त्याने निर्माण केले आहे,
त्यांनी त्यांना पालक होण्याची क्षमता दिली आहे.
विषय संपवूया.
ज्या यंत्राने ती तयार केली आहे, आणि यंत्र म्हणते,
माझ्यात एखादे विशिष्ट काम करण्याची क्षमता आहे, ते यंत्र
कोणी तयार केले आहे?
ज्याने ती निर्माण केली आहे,
त्यानेच ती निर्माण केली आहे ना?
त्यामुळे तो काहीही करू शकतो.
आपण कुणाला भेटू?
आपण कोणाशी बोलू? इथे कोणाचा जन्म झाला?
इथे कोण जन्माला येणार आहे? कोणाचा मुलगा आहे?
कोण कोणाचे वडील, भाऊ, बहीण?
हे सर्व नाते वरून बनलेले असते.
हे अगदी बरोबर आहे.
हे १००% बरोबर आहे.
सर्व काही डिझाइन केले जाणार आहे.
आता तुम्ही म्हणाल, हा निसर्गाचा नियम आहे.
सुंदर कांडमध्ये जेव्हा शंकरजी पार्वतीजींना रामावतार
सांगितला जात आहे, तेव्हा हा सुंदर कांड आहे, जेव्हा शंकरजी
पार्वतीजींना सांगितले जात आहे, एके ठिकाणी ते म्हणतात की
रामावतार झाला कारण
नारदजींनी नारायणाला शाप दिला.
हे ऐकून पार्वतीजी म्हणतात की नारदजींचे मन निघून गेले,
नारायण २४ तास नारायण म्हणत राहतो आणि त्याने नारायणाला शाप
दिला. तर तिथे शंकरजी हसत हसत म्हणतात, की त्या एक-दोनमध्ये
या निसर्गाची संपूर्ण गणितं दडलेली असतात.
नारदजी म्हणतात,
देवी, या जगात ज्ञानी कोणी नाही, मूर्खही नाही.
तो श्लोक आपण ऐकू.
विहास बोले महेस तब, ग्यानी मुध ना कोई, जैसी जब प्रभू चाहे,
सो तास छड तास होय. शंकरजी म्हणतात, विहास बोले महेस,
विहास म्हणजे हसत,
महेस म्हणजे शंकरजी.
हसत हसत पार्वतीजी म्हणतात, की नारदजींचे मन निघून गेले आहे,
नारायण २४ तास नारायण म्हणत राहतो आणि त्याने नारायणाला शाप
दिला.
तेव्हा शंकरजी हसत म्हणतात,
देवी, या जगात ज्ञानी कोणी नाही, मूर्खही नाही.
ही प्रभूंची लीला आहे.
ही प्रभूंची माया आहे.
तो तुम्हाला जे करायचे आहे ते करायला लावतो.
तुम्ही मूर्खाची भूमिका साकारावी अशी त्याची इच्छा असेल,
तुम्ही मूर्खासारखं बोलावं, अशी त्याची इच्छा असेल, तर तो
तुम्हाला ते करायला लावेल.
तुम्ही शहाण्या माणसासारखं बोलावं, अशी त्याची इच्छा असेल, तर
तो तुम्हाला ते करायला लावेल.
फक्त जगच तुम्हाला मूर्ख किंवा शहाणा म्हणेल.
तो जगात मायेचा प्रसार करील, आणि त्याने काही वाईट बोलले तरी
लोक तुम्हाला शहाणे समजतील.
स्टॅम्प कोण देणार?
जग ते देणार नाही.
म्हणून नारद ना ज्ञानी आहे ना मूर्ख.
तो राम बनणार होता.
त्याने कुणाला तरी माध्यम बनवायचे होते.
कारण उद्या जेव्हा लोक विचारतील की, राम अवतार का झाला?
ते म्हणाले, इतिहासात काहीतरी लिहा.
म्हणूनच त्यांनी नारदांना माध्यम बनवले.
आता एक गोष्ट लक्षात ठेवा, रामाच्या राज्याभिषेकाची तयारी
पूर्ण झाली आहे.
उद्या सकाळी राज्याभिषेक होणार आहे.
पण आज रात्री अचानक हे दृश्य बदलते.
तो म्हणतो, आई, आई, आणि त्याची जुनी वचने मागतो जी त्याला
राजा दशरथाकडून घ्यायची होती.
आणि त्याने काय मागितले?
त्या रामाला १४ वर्षांसाठी आणि माझा मुलगा भरतला १४
वर्षांसाठी निर्वासित करण्यात यावे.
खरे तर रामाला हद्दपार करणे अपेक्षित होते.
रामाच्या मृत्यूसाठी रामाला निर्वासित केले जाणार होते.
आता राज्याभिषेकाचा शुभमुहूर्त निघून गेल्यावर देवांची
तारांबळ उडाली आहे. काय होत आहे? काय होत आहे?
रामाचे राज्य निर्वासित होईल.
तो राजा राम होईल.
मग रावणाचे काय होणार?
आणि त्याच्या अत्याचाराने त्रस्त झालेल्या लोकांची सुटका कशी
होणार? मग सर्व देवता परमेश्वराकडे जातात.
मायावी.
मग ते आपली कर्मे पार पाडतात.
आई म्हणाली, वाईट नव्हतं.
मी तुम्हाला आधी सांगितले होते, हे परमेश्वराचे काम आहे.
या जगात चांगलं किंवा वाईट असं काहीच नसतं.
शहाणा किंवा मूर्ख नसतो.
हे परमेश्वराचे कार्य आहे.
त्याला हवं ते तो करू शकतो.
हे जग एक स्टेज आहे.
आणि वरचा देव, दिग्दर्शक,
तो आपल्याला हवं ते करायला लावू शकतो.
आई म्हणाली,
सरस्वती आईच्या जिभेवर बसली आहे.
आणि सरस्वती कोण आहे?
तीच भगवान नारायणाच्या आज्ञेचे पालन करणार आहे.
होय, परमेश्वरा, आज्ञा काय आहे?
टेलिव्हिजन मालिकांमध्ये अशी दृश्यं तुम्ही पाहिली असतील.
हे सत्य आहे.
देवी, तू आईच्या जिभेवर बसावे आणि प्रभू रामासाठी बसावे अशी
आमची इच्छा आहे,
म्हणजे आमच्यासाठी,
तो भगवान नारायणाच्या रूपात आहे.
हे आमच्या रामायण महाभारत या पुस्तकात आहे.
आज आपण जे प्रशिक्षक झालो आहोत, छोट्या-छोट्या गोष्टींवर
चर्चा करून ते स्वत:ला प्रशिक्षक समजतात.
हेही त्यांचं नाटक आहे.
की आम्हाला आजच्या जगासाठी एक छोटीशी भूमिका करायची होती.
हे काय आहे? त्यामुळे आधीच लिहिलं होतं, असंच घडणार आहे असं
लिहिलं होतं.
आता तसे करायचे असेल तर ते योग्य च व्हायला हवे, असे का घडले?
त्यामुळे आईला फोन करून ती भूमिका बनली.
असे म्हटले जाते की, जो ते करतो, त्याने ते लिहून ठेवले आहे.
राजा रामाला वनवासात जावे लागते.
राजा राम अजून राजा झालेला नाही.
आता वनवास ाला जाणारा राम आहे.
पण, मधल्या काळात एक भूमिका.
कोणीतरी माध्यम बनेल.
ती आई झाली.
एक गोष्ट मी तुम्हाला इथे अगदी स्पष्टपणे सांगू इच्छितो.
अनेकदा तुम्हाला परिस्थितीची भीती वाटते.
पण मी तुम्हाला एक गोष्ट सांगतो.
कुठल्याही मोठ्या परीक्षेची तयारी करण्यासाठी खूप दडपण घ्यावं
लागतं, खूप मेहनत घ्यावी लागते.
एखादे बीज अनेक दिवस अंधारात राहिल्यास ते बीज वनस्पती बनते.
जेव्हा ते नऊ महिने बीजाच्या मधोमध अंधारात उलटे लटकत असतात
तेव्हा आईच्या गर्भातून एक नवीन जीवन येते.
मग नवे आयुष्य
उत्पति एक नया सुरजन हो जाता है, आपके साथ भी कुछ ऐसा हो रहा
है, तो इस आप
राम के चरित्र, जो नारायण अवतार राम के चरित्र से जोड़ के
देखे, बनवास से पहले वो कौन थे
राजकुमार राम, चोढा वर्स के बनवास मी जो जो उन्होने झेला और
जो किया, जिस दर्द से जिस इस्तिती से निकले, जो इस संसार के
लिए उन्होने मर्यादा स्थापना की, जो दुख दानस झेले आम आदमी की
तरह, बनवास से लोटने के बाद वो सिर्फ राम नहीं थे, वो द
मर्यादा
prasottam
राम, एक राम को चोढा वर्स के बनवास की दानस ने मर्यादा
प्रोत्तम राम बना दिया, नारायण सक्षत इज संसार को भी एक उधारन
प्रसूत करना चाहते है, की मेरे बच्चू ये परीक्षा की घरिया है,
इंसे गबलाना नहीं, प्रसना नहीं होना, इंसे तुम सीख ओगे,
इंसे कुछ करके निकलोगे, धैर्य बनाये रखोगे, तो तुम भी राम से
मर्यादा प्रोत्तम राम बन सकते हो, क्यूंकी तुम मेरे ही तो
अरंस हो, हमारे ग्रंथों में सब कुछ है, ये बात और है की हम
अपनी प्रचीन, जो की वस्तो मी टाइम के अनुसार प्रचीन है,
पण मॉडर्न से भी मॉडर्न है, जो आज मॉडर्न सायन्स सर्च कर रहा
है, वो हमारे प्रचीन ग्रंथों मे सालों कई हजार सालों से लिखा
हुआ है, पृथ्वी से सूरी की दूरी कितनी है, नासा ने अभी कुछ
साल पहले खोज किया है, लेकीन हमरे हनुमान चालीसा
मी, वरसों पहले निक दिया गया है, युग सहस्र योजन पर भानू, युग
सहस्र योजन पर भानू, निलयो ताही मधुर फळ जानू, ये क्या है,
युग सहस्र योजन भानू सूरी है, पृथ्वी से सुरी की दूरी बताई गई
है, सहस्र योजन को गणना करेंगे, तो
वही दूरी निकलने वाली है, जो आज माइल्स मी या किलोमीटर मी
नासा हम बता रहा है, तो ये सावल ये है, की हम अपनी कीमत को
इग्नोर कर रहे है, वेस्टर्न कल्चर के स्नेह मी, प्रभाव मे
इटने प्रभावित हो गए है, की हम अपनी पावर को, अपनी
खुद की सक्ती को इग्नोर कर रहे है, आप कहेंगे, आप खुद इंग्लिश
तो करते हो, इंग्लिश का किसी काटे भाषा, कविता, संगीत, सब
चीजों का किसी देस से कुछ लेना देना नहीं है, इंग्रजी ही
आंतरराष्ट्रीय भाषा आहे,
इंग्रजी एक कॉमन लँग्वेज है, क्यूंकी इसमे पुरे वर्ल्ड के हर
भास से, हर लँग्वेज से वर्ल्ड लेके मिलाये गए है, और तब इसका
निर्माण हुआ है, इसका निर्माण ही इस्लिए हुआ था, क्यूंकी थे
जगातील बहुतेक देशांवर राज्य करणारे ब्रिटीश व्यक्ती, और वहा
पे अलग अलग देसन मे जाते हुआ उनको अलग अलग तराह के भाषा मी
डील करने पार्टी थी, इसलिए उन्होने ऐसा किया, ही साधी बात
आहे, मिलिए मी कम्युनिकेशन कोच आहे, तो कम्युनिकेशन
कोणत्याही भाषेत असू शकते,
इंग्लिश कॉमन लँग्वेज है, उससे कोई लेना देना नहीं है, पण मैं
कह रहा हू, हमारे हिंदी के शब्द उसमे डेल गए है, एरोप्लेन के
खोज हमारे याहा के वैज्ञानिक ने किया था, ये बात और है की तब
हम गुलाम हुआ करते थे, उन्ही अंग्रेजो के, जिस्के करण
उन्होने उससे टेक्नोलॉजी को अपने नाम से पेटंट कारा लिया राईट
ब्रदर्स ने, आज भी ये कोसिस जारी है, हमारे बासमती चावल,
हमारे हळदी, नीम को पेटंट करण चाहते है, जक्की ये साधियों से
हमारे याहा है, हमारे आयुर्वेद मी है, गलती हमारी है,
क्यूंकी हमे हमारे आयुर्वेद नहीं पसंद आती, आयुर्वेदिक दवैया,
आयुर्वेदिक इलाज पसंद नहीं आते, हमे तो अ ॅलोपॅथिक डॉक्टर,
डॉक्टर बोले तो अ ॅलोपॅथिक डॉक्टर, और दवाई बोले तो अ
ॅलोपॅथिक दवाई, हमारे दिमाग मे ये बात जिस तारीके से घस गई है,
सेठ हो गई है, तो इस तारीके से, वो लोग तो हमे वर्चस्व करेंगे
ही ना, देखी अब खुसी की बात है, पिचले दास सालों से, इस देश
मे एक ऐसी सरकार आई है, जो हमारे अंदर देश भक्ती की भावना
जागृत कर रही है, आप कहेंगे क्या सरकार करेगी,
नाही, पण मित्र से कोई लीडर तो हो, जो लीड करे, और जिन्की
भवाने उस तरफ जा रही है उनको सपोर्ट करे, तो आम पब्लिको भी
अपनी भवनों को व्यक्त करने की हिम्मत मिलती है, आज हमारे मोदी
जी पुरी दुनिया मे जाते हैं, लेकिन अपनी भासा हिंदी
मी बात करते हैं, अभी मैं दो दिन पहले नेतेश सर्वे देख रहा
था, तो वर्ल्ड के नंबर वन लीडर, नंबर वन, नरेंद्र मोदी, 76%
जागतिक लोक, पुरी वर्ल्ड, दुनिया के लोग, 76% कहते हैं की
मोदी जगातील नंबर वन लीडर, उनका पहनावा
अपना, उनकी भासा अपनी, फिर भी, देखिये, मैं बात अगेन लॉ ऑफ
एंट्रेक्शन पे कर रहा हूं, जब आप अपने पहनावों में हो, तो उस
अट्रेक्शन की बात और है, जब आप अपनी भासा में बात करो, तो उस
मासुमियत को, उस संवाद को, जिस तारिके से आप
सबदो को बेकत कर पांगे, वो किसी भी और भास में कर्ण संभव नहीं
है, वर्ल्ड, आप देखे, हमारे इंडिया से बच्चे यूक्रेन जाते
हैं, रशिया जाते हैं, चीन जाते हैं, डॉक्टर की पढाई करने के
लिए, आपको पता है, वहा जाके डॉक्टर की इंग्लिश या
हिंदी मी नहीं, उनकी अपने प्रादेशिक भाषा मी पढ़नी पढ़ती है,
हमारे बचों को फर्स्ट इयर मी वहा की रीजनल लैंग्वेज सिखनी
पढ़ती है, और फिर वो पढाई वो अपनी लैंग्वेज में कराटे है.
हिंदीचा अभ्यास आपण १००% केला तर आपली मुले अधिक
कार्यक्षमतेने शिकू शकतील, या विश्वासाने मी हे सांगतो.
इंग्रजी भाषा समजून घेण्यासाठी जिथे जिथे मन गुंतवायचे असेल,
ती ऊर्जा ते विषय समजून घेण्यात गुंतवतील. ते अधिक उत्पादक,
अधिक सर्जनशील असतील.
अशी आंतरराष्ट्रीय संशोधनविश्वे असतील तर ती इंग्रजीतच ठेवली
पाहिजेत. ९५% आमचे असायला हवेत.
मी सामान्य शालेय विद्यार्थ्यांबद्दल का बोलू?
आयआयटीचे जे उमेदवार B.Tech आहेत आणि आधीच आयआयटीयन आहेत, जे
M.Tech करत आहेत, त्यांच्या सत्राबद्दल मी बोलत आहे.
व्याख्यान इंग्रजीतून होत असताना अनेक प्रश्न विचारले जात
नाहीत.
अनेक विद्यार्थी वर्गात असतात, पण बहुतेक ते शांत बसलेले
असतात.
पण हिंदीत व्याख्यान होताच,
मग असे क्रिएटिव्ह प्रश्न यायला लागतात.
कारण संशयाच्या पातळीवरून विद्यार्थ्याची पातळी कळते.
समोर बसलेले विद्यार्थी, त्यांच्या ज्ञानाची पातळी काय आहे?
मग, इंग्रजीतून अभ्यास केल्यामुळे त्यांची पातळी दडपली जाते
का?
नाही, तो दडपला गेलेला नाही.
ती दडपण्यात आली आहे.
त्यांना आपली सर्जनशीलता योग्य पद्धतीने मांडता येत नाही.
आणि त्यांच्याकडे तुच्छतेने पाहिले जाते.
आज आपल्यातील अनेकांनी आपल्या शिक्षणाचे मोजमाप म्हणून
इंग्रजी संप्रेषणाचा स्वीकार केला आहे.
तो एक पॅरामीटर बनला आहे.
जो इंग्रजीत चांगला संवाद साधतो, तो अधिक सुशिक्षित असतो.
तिसरा पास चांगला असला तरी लोक त्याला सुशिक्षित समजतात.
आणि जो इंग्रजीत एमए करतो, हिंदीत एमए करतो, शुद्ध हिंदीत
बोलतो तेव्हा लोक त्याला निरक्षर समजतात.
हा आपल्या देशाचा पॅटर्न आहे.
जो स्वतःवर हसत असतो, जो इंग्रजीत एमए केला आहे त्याच्यावर
हसत असतो, तो स्वत:वर हसत नाही, तो आपल्याच देशावर हसत असतो.
तो स्वतःच्या देशाची, स्वतःच्या भाषेची, स्वतःच्या संस्कृतीची
खिल्ली उडवत आहे.
आणि जो स्वतःच्या देशाची, स्वत:च्या भाषेची, स्वतःच्या
संस्कृतीची खिल्ली उडवत असेल, जगाने त्या देशाची खिल्ली उडवली
तर त्यात गैर काय? जर तुम्ही स्वतःची खिल्ली उडवत असाल, तुमचे
कुटुंबीय तुमची खिल्ली उडवत असतील तर त्यात गैर काय आहे
आपल्या शेजाऱ्यांची खिल्ली उडवत आहात का?
तर, मला एवढेच म्हणायचे आहे की आपण आकर्षणाच्या नियमात थोडे
आध्यात्मिक जाऊ, परंतु इतकेच नाही.
सध्या जे आकर्षण सुरू आहे, तेआपल्या संस्कृतीबद्दल, आपल्या
भाषेबद्दलही आकर्षण असायला हवे.
त्यामुळे आपल्याच भाषेबद्दल आकर्षण असेल, आसक्ती असेल, प्रेम
असेल,
आणि जर त्या लहरी विश्वात गेल्या, तर आपली आसक्ती अधिक लहरी
आणेल आणि आपण इतर लोकांशीही जोडले जाऊ आणि आपण कनेक्ट होत
राहू.
मी तुला सांगितलं होतं की कुणाला भेटायचं तेव्हा आपल्याला
वाटतं की हे आपल्यामुळे च घडलं,
मी ही भेट घेतली, मी त्यांना भेटलो, त्यांच्याशी बोललो, हे
सगळं आधी लिहिलं आहे, की कुणाला कधी भेटायचं, कुठे जायचं, काय
शिकायचं, उद्याही,
मी म्हणतोय, या वर्षी एप्रिलमध्ये,
प्रगत मनातील प्रभुत्व आणि प्रगत मनातील प्रभुत्व
प्रशिक्षणासाठी मुंबईला गेलो, सुदर्शन सहबत सरांकडून
प्रशिक्षण घेण्यासाठी मी कम्युनिकेशन कोच, कॉर्पोरेट ट्रेनर,
लाइफ कोच, मोटिव्हेशनल स्पीकर ग्रुप आहे,
मी १५ वर्षांपासून राज्यस्तरावर कार्यरत आहे,
मी हरयाणा राज्यात कंत्राटदार म्हणून काम करत आहे,
मी शाळा-कॉलेजमध्ये मोटिव्हेशनल स्पीकर आणि कम्युनिकेशन कोच,
माइंड ट्रेनर म्हणून काम करायचो, आता हे कसं झालं?
गेल्या काही वर्षांपासून मला ही चिंता होती, की मी आयआयटीच्या
तयारी उद्योगात, अॅडमिशन हेड म्हणून काम करतो,
परंतु, तेथे व्यवस्थापन नेहमीच दुय्यम ठेवले जाते, प्रथम
प्राधान्य दिले जाते, प्राध्यापक, प्रशिक्षक, शैक्षणिक, 5
वर्षांचा अनुभव आणि 15 वर्षांचा अनुभव व्यवस्थापन दिले जाते,
तुलना केली जात नाही, सन्मान असो की पैसा, काम आणेल
प्रत्येक गोष्ट, लोक सर्व श्रेय घेतात, त्यांना स्वतःबद्दल
काय वाटते हे माहित नसते आणि व्यवस्थापन, उच्च व्यवस्थापन
त्यांना तेवढाच सन्मान देते,
ओम जय जगदीश सिहारी, आयआयटी इंडस्ट्रीचे फॅकल्टी, हे त्यांचे
लेबल आहे, ते खूप घट्ट असायचे,
मी तुला खरं सांगतोय,
शालेय आणि महाविद्यालयीन जीवनात मी व्यक्तिनिष्ठदृष्ट्या खूप
मजबूत होतो, परंतु मी संवाद प्रशिक्षण निवडले, पुन्हा मी ते
निवडले कारण, मला व्यक्तिनिष्ठपणे शिकवत, मी गेल्या 10
वर्षांपासून जे करत आहे, अभ्यासक्रम, का? मला माहित नाही
मला ते आवडत नव्हतं, कम्युनिकेशन आवडत नव्हतं, कम्युनिकेशन,
प्रेझेंटेशन, कम्युनिकेशनमध्ये आपण काहीतरी क्रिएटिव्ह करत
असतो, आम्ही अपडेट करत असतो, आयुष्याशी जोडलेला असतो, मग मला
वाटायचं, मी ट्रेनर का नाही?
मात्र, गेल्या अनेक वर्षांपासून २० वर्षांहून अधिक काळ...
ट्रेनर म्हणून मी माझ्या पहिल्या कारकिर्दीची सुरुवात केली.
मी कम्युनिकेशन कोच म्हणून सुरुवात केली,
मला इंडस्ट्रीत फारसा पैसा दिसला नाही,
मी तुला खरं सांगतोय,
आयआयटी मॅनेजमेंटमध्ये मला चांगला पगार मिळायचा, पण मग,
मी तिथल्या वातावरणाला कंटाळलो होतो,
गेल्या वर्षी मी अस्वस्थ झालो होतो,
मी कुणाला तरी चांगला मान देत होतो, पण कसला आदर? फक्त
मॅनेजमेंटचा वापर केला जातो, कुठेतरी फॅकल्टी आपला अहंकार
मध्येच आणतात, त्यांच्यासमोर तिसरी व्यक्ती हो सर म्हणाली तर
त्यांना वाटतं, तो मार्केटिंग पर्सन आहे, तो मार्केटिंग नाही
व्यक्ती
मला वाटतं, त्यांच्याबरोबर एससीएसटी आणि ओबीसी लोकांवर किती
अन्याय झाला असेल, त्यांना किती वेदना सहन कराव्या लागल्या
असतील,
मॅनेजमेंटची अवस्था अशी आहे, या इंडस्ट्रीत, जे तिथे आहे,
फॅकल्टी असे वागत असत,
पण आतून वास्तव तेच होते.
शहाणपणाने आणि देयक बुद्धीने आदर करा.
जर एखादी व्यक्ती २०-२५ वर्षांचा अनुभव व्यवस्थापनाला दरमहा
२-२.५-३ लाखांसाठी देत असेल तर तो पगार ५ वर्षांच्या
अनुभवासाठी प्राध्यापक घेतात.
आणि मी टॉप मॅनेजमेंट, मास्तर बद्दल बोलत आहे, नाहीतर २०-२५
वर्षांचा अनुभवही ४०-५० हजारांवर लटकलेला आहे.
मागच्या वर्षी मला आत खूप टेन्शन आलं होतं.
मी ट्रेनर, ट्रेनर, ट्रेनर आहे.
मी आकर्षणाच्या नियमाबद्दल बोलत आहे.
गेल्या वर्षी मी आयआयटी प्रशिक्षण अकादमी सुरू केली.
ज्याचा मी संस्थापक आहे.
मी सर्व सेटअप करत आहे, मी अॅडमिनकडे पाहत आहे, पण फॅकल्टी
टीम, तिथे कोणीतरी वेगळंच होतं.
ते म्हणाले हो, मी त्यांना १-२-३ ठिकाणी भेट द्यायला लावली.
हो म्हटल्यावर मी पुढे निघालो.
मी आधीच सांगितले होते की मी सर्व व्यवस्थापन करीन,
मी खर्च करेन, फर्निचर माझं, भाडं माझं, अॅडमिन माझं,
मार्केटिंग माझं.
तुम्ही इथे फक्त तुमच्या फॅकल्टीजच्या टीमसोबत शिकवणार आहात.
जर तुम्ही मला साथ दिली नाही तर मी ही इंडस्ट्री सोडून माझ्या
ट्रेनिंग क्षेत्रात जाईन असंही मी म्हटलं होतं.
मी माझे सर्व आयुष्य पणाला लावले, मी नुकसान सहन केले, मी
अजूनही भोगत आहे.
माझे ५० लाखांहून अधिक नुकसान झाले आहे.
पण त्यांनी मला सहकार्य केले नाही.
आणि त्यांनी मला सहकार्य केले नाही.
आणि शेवटी त्यांनी मला जाणीव करून दिली की हा उद्योग
आमच्याशिवाय चालू शकत नाही.
मी हो म्हणालो.
पुढे मला कुठल्याही मुलाची किंवा कोणत्याही पालकांची ओळख करून
द्यायची नव्हती.
मी म्हणालो, चालू संस्थेतील मुलांना एकत्र येऊ द्या,
मी सर्व खर्च उचलण्यास तयार आहे.
त्यांनी मला जाऊ दिले नाही.
नंतर ते म्हणाले की, तुमचा सेटअप खूप चांगला आहे.
मुलं तिथून इथे आली, ७० टक्के या भागातून गेली, तर आपल्या
उद्योगाचं काय होणार?
आमची संस्था बंद होईल.
हा निर्णय घेण्यापूर्वी आणि नाही म्हणण्यापूर्वी,
मी तीन महिन्यांपूर्वीच एखाद्या व्यक्तीला होकार दिला आहे असे
मला वाटले नव्हते.
त्याचं काय होणार?
त्याचे किती नुकसान होणार?
मग मी कॉलेजमध्ये सॉफ्ट स्किल ट्रेनर म्हणून रुजू झालो.
मी सॉफ्ट स्किल ट्रेनिंग कॉलेजमध्ये आहे.
मी कॅम्पस टू कॉर्पोरेट ट्रेनिंगचा लेक्चरर आहे.
आणि मग त्याच प्रक्रियेत, बर् याच वेळा,
मी म्हणालो की जे व्हायचे आहे ते आधीच ठरलेले आहे.
कदाचित त्यामुळेच असं झालं असावं की मी जिथे होतो त्या
इमारतीशी त्याचा संबंध असेल.
आणि मी पुन्हा त्या ठिकाणी परत जाऊ नये म्हणून मला ते
प्रत्यक्षात आणावे लागले.
जेणेकरून ते प्रत्यक्षात येईल.
आज मी जिथे उभा आहे तिथे ट्रेनर आहे.
माझी सामग्री, माझा पीपीटी, माझा व्हिडिओ, माझे सत्र.
या सर्व गोष्टी करण्यास मी स्वयंपूर्ण आहे.
ठीक आहे, मी प्रशिक्षण घेत आहे.
पण मी स्वत:चा विकास करत आहे.
मी स्वत:वर गुंतवणूक करत आहे.
मला कोणाचीही वाट पाहावी लागत नाही.
आज विनीत गौतम स्वत:च्या वतीने उभा आहे.
प्रगत मनाच्या प्रभुत्वासाठी मी मुंबईला गेलो असे मी म्हणत
होतो.
मला वाटले की नुकतीच वेबिनारची नोटीस आली आहे.
मी त्यात सहभागी झालो, त्यात सामील झालो आणि तिथे पोहोचलो.
मी ते तपासून पाहिलं.
वर्षभरापासून ते त्याचा पाठपुरावा करत होते.
वर्षभरापासून त्यांना अनेक मेसेज आले होते.
पण मी त्यांना कधीच गांभीर्याने पाहिलं नव्हतं.
२ किंवा ३ एप्रिलला मी त्यांना पाहिलं.
९ तारखेला मी ते संपवलं असं मला वाटतं.
त्यांच्या वेबिनारच्या भेटीसाठी मी पैसे दिले.
आणि १३ तारखेला अधिवेशन होतं.
१३, १४, १५, १६.
त्यामुळे कुठे जायचं, कुणाला भेटायचं, काय शिकायचं.
आमच्यासाठी जे काही लिहिलं जातं, ते च चालू असतं.
आणि आतापर्यंत हीच गोष्ट घडली आहे.
आकर्षणाच्या नियमात आणखी एका गोष्टीबद्दल बोलूया.
आपल्यासोबत जे काही घडत आहे, ते तिथेच घडत आहे.
आपण त्या गोष्टीला आकर्षित करतो.
त्याबद्दल मी सविस्तर बोलत आहे.
आत्तापर्यंत आम्ही ज्या गोष्टीची पुष्टी करतो त्याबद्दल बोलत
होतो.
ज्या गोष्टीची तुम्ही पुष्टी करता, ती गोष्ट तुमच्याकडे
आकर्षित होते.
तुम्हाला ती गोष्ट समजते.
आपल्याला जी गोष्ट हवी आहे, तिची स्पंदने विश्वात जातात.
आणि ती गोष्ट तुम्हाला आकर्षित करू लागते.
ती कल्पना कशी मिळवायची, कशी मिळवायची.
त्या कल्पना यायला लागतात.
पण, मी तुमच्यापुढे एका स्तराबद्दल बोलत आहे.
लक्षपूर्वक ऐका.
आपल्याला जे काही मिळत ंय, ते आपल्या नशिबानुसारच असतं.
दैव।
आपण जे काही केलं, जे आधीच आपल्या खात्यात आहे.
तुम्ही ऐकलं असेल, अचानक कोणीतरी लॉटरी जिंकतं.
कुठून?
त्याने ते केले आहे.
लॉटरी जिंकण्याच्या बहाण्याने त्याला ती गोष्ट मिळते.
आता गोष्ट अशी की, माणसाच्या आयुष्यात दोन गोष्टी घडत असतात.
एक म्हणजे नियती.
दुसरं म्हणजे या आयुष्याची मेहनतही मोजली जाईल.
आणि यामुळे आपलं नशीबही बदलेल.
आता मी नियतीबद्दल का बोलत आहे?
तुम्हाला जे मिळवायचे आहे, ते तेव्हाच मिळेल, हे ज्ञान कुणाला
तरी मिळायला हवे.
आकर्षणाचा नियम.
बघा, दोन वर्षे झाली.
पण, तुमची वेळ अजून आलेली नाही.
असे म्हटले जाते की, वेळेच्या पहिल्या भागापेक्षा जास्त
कोणालाही मिळत नाही.
वेळेच्या आधी.
जेव्हा मी नियती म्हणतो,
त्याच नशिबाबद्दल मी बोलत आहे.
यात दुसरं कुणी काही करणार नाही.
उपरवाला आपकी बुढी ही ऐसी करते है ना, ऐसी फिरता है की तुम
खुद ही लाट मार दोगे.
मैंने मार है ना.
आज से 15 साल पहले, जब त्यागी जी मेरा सेशन में आया करते थे,
15 साल पहले, 50 लाख रुपये काउंटर पह रखे, जो आज 25 कोटी से
कम कीमत का नहीं है, 15 साल मी।
जिस दिल्ली एनसीआर में मैं रहता हू, वहा की जो प्रॉपर्टी की
डिमांड बढी है पैसे की, उस इसाप से मैं कह रहा हू।
तो युं समझ लो आज के की 25 कोटी कोई काउंटर पे रखे, और आपसे
कह रहा है की बेटा अपने इन्स्टिट्यूट को प्रायव्हेट लिमिटेड
कर दो, बडा ब्रांड बना दो, मैं बिल्डिंग भी बना के दे रहा हू,
राष्ट्रीय स्तरावरील ले जाओ, सारे बाँड मटेरियल, आयसीए, जो भी.
और आप कहते हो की मैं कर ही नहीं शाक्ता।
ये आपकी बुद्धि, आपकी जवान इसलिए ऐसा कह रही है, क्यूंकी साद
वो तुम्हारे किस्मत में तब था ही नहीं।
था ही नहीं।
साद, थोड़ा और ढाके खाना लिखा था, खळे धक्के बेटा खळे, बाकी
अपने गुरुदेव जाने.
केही ऐसे ऑप्शन आये, सामने आती है चीजे, अगर आप उसको येस कर
दे, तो लाइफ चेंज हो जाये वही से.
लेकीन आपके लाइफ में तो थोड़ा और धक्के खाना लिखा है, तो अपने
अपने पिता से लढाई कर लिया, 5 साल के लिए छोड़ के चले गए,
क्यूंकी 5 साल अभी ढाके खाने को लिखा है।
आप कहेंगे की धक्के किस लिए? मैं आपको इज धक्के के नाम पे एक
छोटी से स्टोरी सुनता हू.
एक बार एक यंग कॅंडिडेट, एक युवा बिकती, एक संत के पास गया,
और उस संत से, महात्मा जी से, ये निवेदन किया, की मैं गुरु
बनाना चाहता हू, लोग बने की बात करते हैं, जबकी ये आस्ता होता
नहीं है, मेने कहा ना, की कब किस से आप मिल रहे
हैं, ये सब कुछ पहले से निष्चित है, तो गुरु बनाया नहीं जाता,
आपके गुरु जी तो है, जिन से आपका जनमो जनमो से रिश्ता है। इज
जनम मी, क्यूंकी इज जनम में साडीर बादल गया है, और पिचले जनम
की चीजे आप भूल गए है, इसलिए आपको ग्यान
नाही है, गुरुदेव को जरूर है.
गुरुदेव, गुरुतत्त्व, आम मानुष्य की तराह नहीं होते, उन्हे सब
कुछ ग्यात होता है.
आम्हा युवा उमेदवाराला ने संत से पुचा, की मेरे गुरुदेव कहा
मिलेंगे, उस संत ने कहा, की जाओ तुम्हारे गुरुदेव इज अवस्ता
में है, बड़ी बड़ी दारी दा, बाल हैं, उन्होने थोडा नयन नक्स
बताया, और बोला की एक बड़े पेड के नीचे, जो बहुत सुख हुआ होगा,
वहा बैठे हुआ है, वही मिलेंगे।
कहा? ये तुम खुद धुंधो।
उस संत को नमस्कार करके वो बंदा निकल गया, और सालो इधर उधार
भातकता रहा, और हमेसा उससे उससी संत की बात याद आती, उस पेड
की छबी, उस संत की छबी जो बताई थी, उस संत ने उनके गुरु की,
वो उस चीज को तलास ते रहे, तलास ते तलास ते,
20 साल बिट गए, 20 साल में दुनिया के था पेडो ने, इंको बहुत
कुछ शिखा भी दिया, दुनिया से बहुत कुछ ग्यान, दुनिया दारी,
सीख भी गए, फिर एक दिन, अचनक इंको वैसा ही पेड दिखा, जैसा उस
संत ने बताया था, और जब ध्यान से देखा, जब ध्यान
से देखा, तो उस पेड के नीचे एक संत भी बैठे थे, बुजुर्ग आदमी,
वो उस पेड के नहीं दीक जाते है, उनको लगा मेरे गुरुदेव मिल
गए, मेरे गुरुदेव मिल गए, संत की बारी सच सवित हुई, लेकिन जब
ध्यान से देखा, ध्यान से देखा, तो पता चला, की
ये तो वही संत है, और ये वही पेड है, जहा में पहली बार मिला
था, और इन से ही मेने पुचा था, की मेरे गुरुदेव कहा है, कब
मिलेंगे, वो पुछता है, आप वही है ना, संत कहते है, हां मेरे
बेथे, हां मेरे बच्चे, मैं वही हूं, फिर वो कहता
है, की जब आप ही मेरे गुरुदेव थे, तो आपने तब ही क्यू नहीं
बाता दिया मुझे, इतने साल, मुझे ढाके खाने के लिए, घूमने के
लिए, क्यू छोड़ दिया, गुरुदेव कहते है, इसलिए छोड़ दिया, की
तू इतने साल दुनैदारी के ढाके खाके, दुनैदारी शीख
जाए, गुरु तत्व की आहमियत, गुरु की मेहता समाज सखे, आई तुझे
गुरु तत्व की कीमत, गुरु की मेहता, समाज आ गई है, ये तेरे
आंखों के आसू बता रहे है, की गुरु के दर्शन पाके, तू कितना
धन्या समाज रहा अपने आप को, आज तू मानता है,
इस बात को जांता है, की गुरु क्या है, उससे समय तू सिफ एक
सरीर समाज था गुरु, आम आदमी की तरह, जब की गुरु एक आम आदमी,
आम सरीर नहीं होता, ये 20 साल के ढाके तुझे ये सिखाने के लिए
थे, ताकी तू ये मान तो ले, क्या तब मैं तुझे
कह देता, की मैं ही तेरा गुरु हूं, तो तू मान लेता क्या, और
नहीं माना तेरे लिए,
भला नहीं नुकसान, महा नुक्सान होता, फिर मानाना तुझे ये
मुसकील था, इसी लिए, कई बार चीजे सामने से होती है, हम लगता
है की हमारे लिए तो, सामना से क्यों नहीं बता दिया गुरुदेव
ने, 5 साल ढाके खिलाए, 10 साल ढाके खिलाए, 20 साल ढाके
खिलाय, गुरुदेव कहते है,
की तुम्हारे लिए क्या बहतर है, तुम तो मांगते हो, नेकिन क्या
बहतर है, क्या नहीं, अगर तुम्हे बिस्वास है, मुझ पे, तो मुझे
एक बार प्रख लेने दो, मेरे बच्चे का, बुरा ना हो, उससे उससे
नहीं पता, क्या पता वो वो चीज भी मांग रहा हो, छोटे बच्चे,
मम्मी से जीद करके केरते है, चकू दे दे, चकू दे दे, चाकू,
मम्मी दंत देती है, मन करते करते नहीं मांता तो, दो थप्पड भी
मार देगी, लेकिन चकू नहीं देगी, बाद में, दाबल प्यार करेगी,
दो चॉकलेट एक्स्ट्रा देगी, लेकिन चाकू,
आपल्यासाठी जे चांगले आहे ते आपल्याला प्राप्त होईल.
तुम्ही स्वत:साठी चांगलं किंवा वाईट मागत आहात की नाही हे
विश्व पाहणार नाही.
दरोडेखोर, दरोडेखोर, दरोडेखोर, मारेकरी, तेही दुष्ट मातेचे
थोर उपासक आहेत, असे त्यांचे म्हणणे आहे.
आणि ते त्यांच्याकडून काय मागतात? मी आज त्याला मारणार आहे,
मी त्याला लुटणार आहे.
मला आईचा आधार द्या.
आई आधार देते, ती आई असते.
ती च विश्व आहे.
मी आईकडे बोट दाखवत नाहीये.
पण जर मास्तर मधे असेल तर तो त्याला ते चुकीचं काम करू देणार
नाही.
तो त्याला तसे करू देणार नाही.
आकर्षणाचा नियम आपल्याला शांत आणि सकारात्मक ठेवतो.
तुम्हाला विश्वाकडून विचारावे लागेल.
आणि तुला काय मागायचं आहे? खात्री करून घ्यावी लागेल.
प्रश्न असा आहे की, तुम्ही चांगलं मागत आहात की वाईट. तुला
माहित नाही।
पुन्हा, हा पूर्वतयारीचा विषय आहे.
आपल्यासाठी जे चांगले आहे ते आपल्याला मिळेल.
आणि ते तुम्हाला वेळेपूर्वी मिळणार नाही.
आणि आकर्षणाचा नियम म्हणून जर तुम्ही ऐकत असाल तर तुम्हीच
नव्हे तर अनेक जण तुम्ही लिहिलेल्या गोष्टींवर विश्वास ठेवू
लागतील.
आणि अजूनही बरेच लोक म्हणतील, की हे निरुपयोगी आहे.
की हे निरुपयोगी आहे.
असं काही आहे का?
का? त्यांची बुद्धी हे सांगत आहे कारण याचा त्यांना फायदा
होईल असे त्यांच्या नशिबात लिहिलेले नाही.
उदाहरणार्थ, एक गरीब माणूस येत आहे.
एक छोटीशी गोष्ट ऐका.
सरस्वती माता लक्ष्मी आहे.
तर लक्ष्मी म्हणते,
मी माझं नशीब बदलून टाकेन.
मी या बिचाऱ्याला खूप श्रीमंत करीन.
आई सरस्वती म्हणते, श्रीमंत होणे त्याच्या नशिबात नाही. तो
श्रीमंत कसा होणार?
ती म्हणते, मी त्याला श्रीमंत करीन.
ब्रह्माचे लिखाण कापून मी त्याला श्रीमंत करीन.
तिने काय केले?
आंधळा माणूस येत आहे.
तर त्याच्या वाटेत,
आई लक्ष्मीने सोन्याची वीट घातली.
कथा ऐका.
तिने सोन्याची वीट घातली.
आता ब्रह्माने लिहिले आहे की, एकदा लक्ष्मीने असे काही केले
तर ब्रह्माने काय लिहिले?
तेव्हा माता सरस्वती त्यांचे लेखन बंद करतील.
कारण मी जे लिहिलं आहे ते होणारच आहे.
ती काय म्हणाली?
माता सरस्वती म्हणाली,
वाटेत विटासमोर अचानक त्याच्या मनात एक विचार येतो, की ही अंध
माणसं कशी चालतील?
मलाही एकदा अंध माणसासारखं चालायचं आहे.
आणि तो माणूस डोळे मिटून चालायला लागतो.
तोपर्यंत तो वीट ओलांडत नाही तोपर्यंत चालतो.
एकदा तो वीट ओलांडला की मग डोळे उघडतो.
याचा अर्थ असा की त्याच्या नशिबात श्रीमंत व्हायचे नव्हते.
त्यामुळे लक्ष्मीही श्रीमंत व्हायला गेली.
तर बुद्धीची देवी,
सरस्वतीने आपले विचार बदलले आणि त्याला श्रीमंत होऊ दिले नाही.
त्याचप्रमाणे जे व्हायचे आहे ते घडते.
जे व्हायला हवं ते घडतं.
मात्र, हेच घडत आहे, असे तुम्हाला वाटते, म्हणून मी ते बदलून
टाकेन.
ही तुझी इच्छा आहे.
खरं तर तुम्ही जे काही बदलता, तेच घडणार होतं. आणखी एक छोटीशी
गोष्ट घेऊया.
गरुड हे नारायणाचे वाहन आहे, असे म्हटले जाते.
एकदा नारायण शंकर भगवानांना भेटण्यासाठी कैलास पर्वतावर गेला.
गरुड बाहेर होता.
नारायण भगवान त्यांना भेटायला गेले.
त्यावेळी यमराजही त्याला भेटायला आले.
एक अतिशय सुंदर पक्षी होता, एक लहानसा पक्षी होता.
यमराज ते अतिशय लक्षपूर्वक पाहत होते.
गरुडाने यमराजाला पाहिल्यावर त्याला समजले की या पक्ष्याची
वेळ आली आहे.
एवढा छोटा आणि गोंडस पक्षी आहे हा, सोनेरी पक्षी.
यमराज निघून गेल्यावर,
या पक्ष्याला कसे वाचवायचे याचा विचार गरुडाने केला.
म्हणून गरुडाने त्या पक्ष्याला उचलून हजारो मैल दूर एका गुहेत
सोडले.
गरुडचा वेग वेगळा आहे.
यमराज निघून गेल्यावर त्याने गरुडला विचारले,
भाऊ, इथे एक सोनेरी पक्षी होता.
तो अतिशय गोंडस पक्षी होता.
कुठे गेलं?
गरुड म्हणाला,
निघताना तुम्ही ते बघत असता,
त्याचं काम आज होणार आहे हे मला समजलं.
म्हणून मी ते खूप दूर सोडलं.
यमराज म्हणाले, तेच मी पाहिले.
तर, नारायणाचा स्वार गरुडजी, तोही या निसर्गाच्या नियमांचा एक
छोटासा भाग म्हणून वापरला जातो.
त्याला इथून हटवून आपला जीव वाचवेल, असे त्याला वाटले.
त्या प्रक्रियेच्या एका भागाचे काम ते करत होते.
तो आपला जीव वाचवत नव्हता, जे करायला हवं होतं ते करत होता.
त्यामुळे काळजी करण्याचे कारण नाही.
कशाचीही चिंता करण्याची गरज नाही.
मला सोडून कोण निघून गेलं?
मला सोडून कोण निघून जाईल? हा विश्वाच्या निसर्गाचा नियम आहे.
जो आला आहे तो निघून जाईल, जो आपले काम पूर्ण करेल तो निघून
जाईल.
तुम्ही स्वतःसाठी आला आहात.
आपल्या कामावर लक्ष केंद्रित करा.
आपलं आयुष्य जगा.
आणि ते म्हणतात, तुमचं नाव आठवून तुम्हीही हे बदलू शकता.
मी तुम्हाला सांगितलं, की कष्ट माणसाच्या हातात आहेत.
८४ लाख कणांमध्ये.
उरलेले कण फक्त आपल्या नशिबाचा आनंद घेऊ शकतात, दुसरं काही
नाही.
माणसात विचार करण्याची आणि समजून घेण्याची शक्ती असते.
आणि आपले पुढचे कर्म करून तो त्या गोष्टीही मिळवू शकतो ज्या
त्याच्या नशिबात नसतात.
नशीब म्हणजे काय?
तुम्ही जे काही ऐकले आहे, अनेकदा लहान मुलेही मोठी विद्वान
बनतात.
का माहित आहे का?
एक म्हणजे स्मरणशक्तीचा प्रकार.
दुसरं म्हणजे कायमची स्मृती.
हे शरीर पूर्वजन्म सोडून परत येते.
पण आध्यात्मिक ज्ञान, दहावी-बारावीचे ज्ञान नाही, हे ज्ञान
नाही, ही माहिती आहे.
आत्मिक ज्ञान, आपल्या आत्म्यासह, आपल्याला माहित आहे की आत्मा
कधीही मरत नाही. आत्मा फक्त शरीर बदलतो.
जसे आपण आपले कपडे बदलतो, त्याचप्रमाणे आत्म्याचे कपडे हे
शरीर असते.
ते शरीर बदलते.
म्हणून आपण आपले कपडे बदलतो, पण जे आध्यात्मिक ज्ञान आपल्या
शरीरात, आत्म्याबरोबर आहे, ते आध्यात्मिक ज्ञान एका शरीरातून
दुसर् या शरीरात हस्तांतरित होते.
हे दैवी नाटक आहे.
म्हणूनच आपण चांगले कर्म केले तरी जेव्हा एखाद्या व्यक्तीला
एका शरीरात मुक्ती मिळू शकत नाही, तेव्हा देवाच्या कृपेने आपण
त्याला दुसरे शरीर देतो, जेणेकरून तो जिथे थांबला आहे तिथून
पुढे जाऊ शकेल.
त्यामुळे आधीचे ज्ञान त्याच्याकडे राहते, कारण ती चिरंतन
स्मृती, आत्मा त्यात पोसला जातो.
हे एक महान दिव्य नाटक आहे.
मला माहित नाही की आपण स्वतःला काय समजतो, आपण खूप सूक्ष्म
आहोत, आपण काहीही नाही.
या जगात आज मी विश्वाबद्दल बोलत आहे.
या विश्वाचा निर्माता, सर्वशक्तिमान देव,
तोच सर्वस्व आहे.
आपण या पृथ्वीचा एक छोटासा भाग आहोत आणि या विश्वात या
पृथ्वीसारखे हजारो ग्रह आहेत.
आपण अनेक गोष्टी गृहीत धरतो.
एका चित्रपटात एक डायलॉग होता, की ज्या देवाने हे विश्व
निर्माण केले आहे, त्या देवाचे रक्षण तू करशील,
आणि या विश्वात या पृथ्वीसारखे हजारो ग्रह आहेत.
आणि तुम्ही या विश्वाचा, एका छोट्या देशाचा, एका छोट्या
राज्याचा, एका छोट्या जिल्ह्याचा, छोट्या शहराचा, छोट्या
रस्त्याचा, छोट्या घराचा, छोट्या घराचा एक छोटासा भाग आहात,
तुम्ही एक लहान माणूस आहात.
आणि ज्या देवाने हे विश्व निर्माण केले आहे, ज्याने हे विश्व
निर्माण केले आहे, त्या ईश्वराच्या रक्षणाविषयी तुम्ही बोलत
आहात.
आकर्षणाच्या नियमात तुम्हाला आणखी एक गोष्ट समजते.
कारण अनेकदा तुम्ही विचार करता, तो आकर्षणाचा नियम,
आकर्षणातून तुम्हाला काय मिळणार?
आकर्षणाच्या नियमात तुम्ही कोणाकडून विचारता?
देणारा कोण? विश्व।
विश्वाला ब्रह्मानंद म्हणतात.
ब्रह्मानंद हा देव आहे.
ज्याने हे विश्व निर्माण केले आहे, तोच दाता आहे, तोच
निर्माता आहे.
मग तो का देऊ शकत नाही?
या जगात असे काय आहे, जे तो देऊ शकत नाही?
सगळं.
पण मी म्हटल्याप्रमाणे यावर ज्योतिषशास्त्रानुसार म्हटले तर
आध्यात्मिक क्षेत्रात श्रद्धा तेव्हाच शक्य आहे, जेव्हा
एखाद्या व्यक्तीचा चंद्र बलवान असतो.
याला ग्रह म्हणतात.
आता, एखादा ग्रह कधी मजबूत होतो? जेव्हा तुमच्या नशिबाची पाळी
येते.
ते म्हणतात, असं झालं तर तुमचे अच्छे दिन येतील, कारण ग्रह
तिथे पोहोचत आहे.
आणि ते म्हणतात, जेव्हा विनाशाची वेळ विपरीत असते.
हे खरे आहे.
जेव्हा तुम्हाला चांगलं व्हायचं नसतं, तेव्हा तुमची बुद्धी
असं काम करेल, कारण तुम्ही स्वत:चं वाईट करता, दुसरं कुणी करत
नाही.
हे लक्षात घ्या.
तू म्हणतोस, रडतोस, गातोस, ओरडतोस, की त्याने माझं वाईट केलं,
तू स्वतःचं वाईट करतोस.
तुमचं चांगलं किंवा वाईट जे काही आहे, ते तुमच्यामुळेच आहे
आणि दुसरं कुणीही काही करू शकत नाही.
कोणीच काही करू शकत नाही.
तुम्हीच करा आणि धरून ठेवा.
लोक म्हणतात, तुम्ही स्वत:च्या पायावर कुऱ्हाड मारलीत.
स्वत:च्या पायावर कुऱ्हाड मारली तर तुम्ही स्वत: आहात.
आणि जर तुम्ही चांगलं काम करत असाल, तर तुम्ही स्वत: आहात.
त्यामुळे जर वेळ आली असेल, की तुमचे चांगले दिवस येत आहेत, तर
तुम्हाला आकर्षणाचा नियम, अवचेतन मनाची शक्ती समजेल आणि
तुम्ही हे ज्ञान घ्याल आणि त्याचा उपयोग तुम्ही प्राप्तीसाठी
कराल.
ते म्हणतात, आकर्षणाचा नियम.
आकर्षणापेक्षा कृतीचा तो नियम महत्त्वाचा आहे.
अरे यार, आकर्षण असेल तेव्हाच कृती होते.
जेव्हा तुम्ही एखाद्याकडे आकर्षित होतात, तेव्हा तुम्ही
त्याला भेटण्यासाठी कृतीत असता.
जोपर्यंत आकर्षण होत नाही, तोपर्यंत त्याला आणण्यासाठी तुम्ही
त्याच्या मागे धावत आहात का?
नाही।
तर आकर्षणाच्या नियमाचा उपसंच म्हणजे कृती.
हो।
आकर्षण असेल तरच कृती होते.
आत्तापर्यंत तुम्ही कधीही अशा गोष्टीच्या मागे धावले नाहीत
ज्याकडे तुम्ही आकर्षित होत नाही.
जर तुम्हाला पैशात रस नसेल, तर ते कमावून चालणार का?
कारवाई करणार का?
नाही।
आकर्षण असेल, पैसा आवडला असेल, मिळवायचा असेल तर तो
मिळवण्यासाठी मेहनत कराल, कृती कराल.
तुम्ही कुणावर प्रेम करता, तो तुमच्यासाठी आकर्षक आहे,
तुम्हाला तो आवडतो, तुम्हाला त्याला पहायचे आहे, मग तुम्ही
त्याच्याकडे जाता आणि रस्त्याच्या कडेला उभे राहता, जिथे
तुम्हाला झलक मिळते.
कारवाई का केलीस?
कारण आकर्षण आहे.
कालपर्यंत तुम्ही कारवाई करून रस्त्याच्या कडेला उभे राहिले
नाही.
हे तुम्हाला उशीरा समजले असेल.
सकाळी ८ वाजता कॉलेज आहे, तुम्ही ९ वाजेपर्यंत झोपायचो. पण
आता एक झलक पाहण्यासाठी सकाळी ७.३० वाजता उभे राहून कारवाई
करा.
का? कारण आता आकर्षण आहे.
त्यामुळे आकर्षणाचा हा नियम तुम्हालाही अॅक्टिव्ह करणार आहे.
आणि मग, ज्या गोष्टी वर्षानुवर्षे घडल्या नाहीत, त्या काही
मिनिटांत घडतात.
जे ज्ञान तुम्ही वर्षानुवर्षे शिकू शकला नाही, ते तुम्ही
मिनिटात शिकता.
कारण तुम्ही वर्षानुवर्षे ते ऐकत आहात, शिकत आहात, पण तुमचा
विश्वास बसत नव्हता.
ज्या क्षणी तुमचा त्यावर विश्वास बसला, त्या क्षणी तुम्हाला
ते कळलं.
आणि आता आकर्षण निर्माण झाले आहे, म्हणून आता तुम्ही कारवाई
केली आहे.
आणि जेव्हा तुम्ही कारवाई कराल तेव्हा तुम्हाला त्याचा फायदा
मिळेल.
आणि जेव्हा तुम्हाला लाभ मिळेल तेव्हा तुमचे चांगले दिवस
येतील.
हे कधी घडले?
प्रराधाची पाळी आली.
आकर्षण काम करू लागले.
तुमची विचारसरणी बदलली आहे.
ज्याला तुम्ही वाईट म्हणायचो, पैसा हे च सर्व वाईटगोष्टींचे
मूळ आहे.
प्रारब्धाच्या मते अशी विचारसरणी बुद्धीला आकर्षित करते.
हा नियम समजून घ्या.
प्रारब्धानुसार तुमची बुद्धी बदलते.
ते म्हणतात त्याप्रमाणे जेव्हा वाईट दिवस येत असतील तेव्हा
तुमची बुद्धीही बदलेल.
कितीही लोकांनी समजावण्याचा प्रयत्न केला तरी समजणार नाही.
कारण जेव्हा तुमचे दिवस वाईट जाणार आहेत, तेव्हा तुमची बुद्धी
वाईट राहील.
आणि जेव्हा चांगले दिवस येणार आहेत, तेव्हा तुमची बुद्धी
आपोआप चांगली होऊ लागेल.
जे ज्ञान तुम्हाला चांगल्या गोष्टी देणार आहे, तुमच्या
चांगल्या दिवसांसाठी ते तुम्हाला इंटरनेटवरून, पेपरमधून,
कुठल्या तरी माध्यमातून मिळेल.
जे ज्ञान तुम्हाला चांगल्या गोष्टी देईल.
आणि सगळ्यात महत्त्वाचं म्हणजे कालही लोक हे ज्ञान देत होते.
तू ते ऐकलं नाहीस.
तुमचा विश्वास बसला नाही.
गुरुदेव काय म्हणाले? वीस वर्षांपूर्वी मी म्हणालो असतो, की
मी तुमचा गुरू आहे.
तुमचा विश्वास बसला असता का?
कारण तुझी बुद्धी तशीच होती, कारण तुझ्या नशिबात २० वर्षे
भटकंती होणार होती.
२० वर्षे भटकंती केल्यानंतर आता तुम्हाला गुरुप्राप्तीची वेळ
आली आहे.
तेव्हा तुमची बुद्धी आत्मसात झाली आहे.
प्रारब्धानुसार बुद्धी आत्मसात होते.
आता तुमच्या गुरुप्राप्तीची वेळ आली आहे.
त्यामुळे तुमची बुद्धी आत्मसात होते.
२० वर्षे हृदयात ठेवलेले आपल्या गुरूचे रूप आता स्वीकारायला
तुम्ही तयार आहात. आहे ना?
अनेकदा आपल्याला अचानक यश मिळते.
आम्हाला संधी मिळते.
पण आपण त्याकडे गांभीर्याने पाहत नाही.
आपण तो विनोद म्हणून घेतो आणि टाळतो.
कारण संधी म्हणजे काय?
ही फसवणूक आहे.
आम्हाला ते मिळवायचे नाही.
कारण ते आपल्या नशिबात नाही.
आपल्याला ते वेळेच्या आधी आणि आपल्या नशिबापेक्षा जास्त
मिळवायचे नसते.
आणि जर आपल्याला ते मिळवायचे च नसेल तर आपण ते कसे थांबवू
शकतो?
देवाने एक मोठा चमत्कार केला आहे, की त्याची बुद्धी इतकी
आत्मसात झाली आहे, की आपण त्याला गांभीर्याने घेत नाही.
मी तुला एक गोष्ट सांगू का?
जगातील सर्वात श्रीमंत व्यक्तींपैकी एक असलेल्या बिल गेट्स
यांची मुलाखत एका पत्रकाराने, एका महिला पत्रकाराने घेतली.
तिने एक प्रश्न विचारला, की तुम्ही जगातील सर्वात श्रीमंत
व्यक्ती कसे आहात?
रहस्य काय आहे?
तिने एका धनादेशावर स्वाक्षरी केली आणि बिल गेट्सने त्या
महिला पत्रकाराला पकडले आणि तिला हवी ती रक्कम देण्यास
सांगितले.
त्या महिला पत्रकाराला वाटले की बिल गेट्स विनोद करत आहेत.
तिने पुन्हा एकदा आपला प्रश्न विचारला, की तुम्ही जगातील
सर्वात श्रीमंत व्यक्ती कसे आहात?
रहस्य काय आहे?
बिल गेट्स यांनीही त्याच उत्तराचा पुनरुच्चार केला.
अनेकदा पत्रकाराला असं वाटतं की, महिला पत्रकार पैसे देत आहे,
जरी ते कॅमेऱ्यात नसले तरी.
बिल गेट्स गंमत करत आहेत, ते प्रश्न टाळत आहेत, असं तिला
वाटतं.
म्हणून मी पुन्हा विचारतो आणि ती पुन्हा विचारते.
पुन्हा ती तेच उत्तर देते.
ती हसते आणि पुन्हा प्रश्न टाळते.
आणि तिसऱ्यांदा तीच प्रश्न विचारते, की तुम्ही जगातील सर्वात
श्रीमंत व्यक्ती कसे आहात?
बिल गेट्स म्हणतात, तुम्हाला श्रीमंत होण्याची संधी होती.
ती संधी एकदा नाही, दोनदा नाही तर तीन वेळा तुझा दरवाजा
ठोठावली, की मी तुझा दरवाजा आहे, तू मला पकड, आणि श्रीमंत
व्हा.
पण, हे तुमच्या नशिबात नाही, तुमच्या नशिबात नाही, म्हणूनच
तुम्हाला हा विनोद वाटला, तुम्ही तो नाकारला.
मी श्रीमंत आहे कारण, जेव्हा अशी संधी येते,
मी ते पकडतो.
मी त्या संधीचा फायदा घेतो.
आता इथे एक गोष्ट आहे, जो संधीचा फायदा घेतो, ती व्यक्ती
श्रीमंत होते.
ज्याला हा विनोद वाटतो, तो माणूस गरीब होतो.
आता दुसरी गोष्ट,
मी नियतीबद्दल बोलत होतो आणि नियतीनुसार बुद्धी बदलते, व्यसन
लागते.
पत्रकाराच्या नशिबात तो श्रीमंत होईल असं लिहिलं नव्हतं,
म्हणूनच त्याच्या बुद्धीमत्तेने, श्रीमंत होण्याचा धनादेश हा
एक विनोद आहे असं त्याला वाटायला भाग पाडलं. विचार करण्याची
पद्धत बदला.
विचार करण्याची पद्धत बदला.
सुरी बोले तो फासी.
लेकीन आपने साल भर में क्या क्या क्या किया बटाये?
उन्हे कहा मैने जितने अचे करम हो सकते थे दान, पुण्य, गरीबों
की, जरुत मंडों की मदद।
कह रहे अपने साल भर में ये बात जाने के बाद इतने अच्छे करम
किये,
itne logon se duaye li ki आपके prarबध की सूरी चेंज होते
होते होते होते होते होते होते
सिर्फ सूल के बाराबर रह गई।
आपको एक काटा चुबा होगा, राजन?
काटा हाँ, मंदिर के दारवझे पे मेरेको काता चुबा तो था.
मैं सोनछटा रहा की सबशुत्रे मंदिर के दरवाजे आचना के काता
कहां से आगया.
काटा वो काता सूल नहीं, वो आपकी सूली थी, जो सूल मे
परिवर्तनित होके आई थी, आपका प्रराब्ध था वो.
आपका प्रारब्ध था।
तो प्राबध बदला जा सकता है मानुष योनी मे अपने करमों के दुआरा.
Agar आप लगतार करम करते हैं, तो आप अपने प्रारबध को बादल सकते
हैं.
नाम मातृका रहा जाएगा, कमाल सकारात्मक बदल आप कर सकते हैं.
एक बात तो साबित हो गई, लेकीन अभी दुसरी सांकाबर रहा गई थी,
की हमारे छोटे भ्रता, इंको राजा बन्ना था, ये तो नहीं बने।
उनसे पुचा गया की आपने क्या काम किया पुरे साल भान में.
कारे, मी काय? मुझे राजा बन्ना था, मैं पीता था, मैं और पीता।
खुप पिया, जुये, सरग, उल्टे, पुलते, जितने उल्टा पुलता काम
होन सकता था, सब किया, आपने ग्रुप को कराया.
मडलाब की आपने पुरे बोर काम किये.
हां, किये.
आपने कहा था, राजा बन्ना था मुझे.
मैने उस खुशी में अपने आपको खूब, खुला मोज करने दिया।
करे, नोने इतने उदये, इतने उदये, इटने बोर काम किये, की इंके
अच्छे प्रराब्ध का जो प्राबध था राजा बन्ना, ओ कट्टे कट्टे
कट्टे कट्टे, एक बंडल ऑफ, इंको मिला, एक हीरे, सोने, जौहरातो
की गाथरी इंको मिली, पूरा राज पाठ इनोन उदा दिया, बात
दीया, बरबाद कर दिया, एक साल के बोरे काम से, सिर्फ ओ गाथरी
बच गई थी, जो इंहे मिली।
आपने, अपने प्रराब्ध की सुली को अच्छे काम से, सुल में बादल
दिया, और इंहोने अपने बोरे काम से, अपने राज पाठ मिलने का जो
प्राबध था, उससे इतना बरबाद किया, की सिर्फ एक गाथरी बच्ची
थी, सब बरबाद कर दिया।
तर, मैंने कहे बुद्धि के, जो है ओ प्राबध के अनुसार हो जाती
है, लेकिन, माणुस के हाथ मी, अपने कर्म कर्ण लिखा हुआ है,
उससे अच्छे बोर का फर्क भी, उसका दिमाग उससे बता है, जो, अपने
गुरु के सनिध मे रह के कर सकता है, और उससे, उसका प्राबध,
एक हड तक बदला जा सकता है, बाकी, गुरुदेव कहते है, की प्राबध
को अभी भोग लो तो मुक्ती मिल्ती है, गुरु सनिध का ये भी फैदा
होता है, की आपको अपने प्रबध को, साहने की, असानी से सह जाने
की तकत मिल जाती है, वाईसे ही, जैसे आप मिर्ची
खा लेते हो, मिर्ची से तिखी लग जाती है, उसका तिखापन, आपके
गुन खाने से जाता नहीं है, लेकिन उसको साहने की सक्ती मिल
जाती है।
तो एक हध तक तो प्रारब्ध आप कम भी कर सकते है, दसरा, गुरुदेव
इसलिए कहते है, की प्राबध को कातने पे, कमीतो कर्ण ही है, फिर
भी कात जाओ, और अपनी इज लाइफ की एनर्जी को, आगे से अपने करम
को और बहतर बनाने, बहतर प्राबध बने
के लिए लगाओ.
तर या सर्व गोष्टी आकर्षणाच्या नियमाचा भाग आहेत, आप अपने
आपको इमंदार बनाए, सकारात्मक विचार लाए, एक अच्छी सोच बनाए,
अगर आपको लगता है, की माई हूँ, अवचेतन मनाची शक्ती, आकर्षणाचा
या नियम, आप जो भी चाहे इस कहले, आप
जो भी चाहे इस कहले, ये दोनो चीजे एक ही है, आप इस माने, इस
करे और, इसका बेनिफिट उठाये, आप जानते है, आप जानते है, की ये
चीजे संभव है, अगर आज आपका कही आकर्षण बन रहा है, तो उसके
कारन अॅक्शन है, तो उसके कारन अॅक्शन है, अॅक्शन भी करे, लेकिन
अगर कोई ये सोचता है, की सिर्फ लॉ ऑफ अॅट्रॅक्शन से कैसे
होगा, अॅक्शन तो कर्ण पडता है ना, तो मै बताऊं, आकर्षण ही
अॅक्शनची पहिली पायरी, जब तक आपका किसी खास कंपनी में, जॉब के
लिए आकर्षण नहीं बंता, उसके पार्टी आपका लगाओ
नहीं होता, तब तक आप वहन जॉब करने के लिए, तैयार ही नहीं
करते, आप एमबीए तभी करते हो, जब एमबीए करने के पार्टी लगाओ
बंता, फिर आपका खासा करें, कैसे करें आपका, आप आईएएसके पार्टी
आपका आकर्षण बंता है, की मुझे ईपीएससी की त्यारी करणी
है, यूएस आकर्षण जब बंता है, तो उस आकर्षण की आपकी अंदर जो
तरंगे उठ रही है, वो व्हायब्रेशन ्स युनिव्हर्स को जाती है,
युनिव्हर्स को जाती है वो भवनाय, और वो भवनाय जब युनिव्हर्स
को जाती है, एक बात और बतायूं, आप हर बात आपकी युनिव्हर्स
को नहीं जाएगी, क्यूंकी आप सोझते हो, मुझे ईपीएससी बन्ना है,
आरें मै कैसे कर सकता हूं, आज तक मेरे खानदान में किसी नहीं
किया, मेरे सोसायटी में किसी नहीं किया, आरे बहोट मुसकील
एक्झामिनेशन है यार, यार सुनाया वो त्यारी कराता, नहीं हुआ
आत्महत्या
कर लिया,
आप करना भी चाहते है, फिर ऐसी बाते भी सोच रहे है, दसरी बात,
जब तक, आपने ट्रांझिस्टर सुना होगा, जब तक उसकी वारंवारता,
आपकी जाग से, मैच नहीं होती है, तब तक वो आवाज आप सुनी नहीं
पाते है, वाईसे ही, जब तक युनिव्हर्स की फ्रीक्वेंसी
से, आप कनेक्ट नहीं होगा, तब तक आपकी पुकार, आपकी आवाज, वहान
नहीं पहुचने वाली है, और उससे कनेक्ट होने के लिए, आत्मा आप
है, ये आत्मा से परमात्मा का मिलन है, परमात्मा बोले टू
युनिव्हर्स, तो जब तक आप सच्छे दिल से, आत्मा
चेतन मन, जे विश्व आहे, हेच विश्व आहे.
जोपर्यंत विश्वाचा या आत्म्याशी संबंध येत नाही, तोपर्यंत
वारंवारता जोडली जाणार नाही.
तुम्ही मोबाईलवर बोलत आहात.
ज्या व्यक्तीशी तुम्हाला बोलायचे आहे, त्याचा त्याच्याशी
काहीही संबंध नाही.
तो तुझं ऐकेल का? नाही।
तुम्ही त्याचा नंबर डायल केला आहे, तुम्ही रिक्वेस्ट केली
आहे, तुम्ही त्याचा मोबाईल डिस्कनेक्ट केला आहे, तुम्ही वाट
पाहत आहात, तुमची डिलिव्हरी येईल, तुमची डिलिव्हरी येईल,
तुमची डिलिव्हरी येईल, तुमची डिलिव्हरी येईल, तुमची डिलिव्हरी
येणार नाही, तुम्ही म्हणाल, कंपनी निरुपयोगी आहे, कंपनी
निरुपयोगी आहे, ते खोटे बोलतात, देतात म्हणतात की देतील, देत
नाहीत.
जेव्हा तुम्ही कनेक्शन बनवले होते, तेव्हा कनेक्शन झाले की
नाही?
तुला कळलं का?
त्याचप्रमाणे तू म्हणालीस, ऐकलंस की नाही?
त्यासाठी विश्वाशी जुळणारी फ्रिक्वेन्सी फार महत्त्वाची आहे.
त्यासाठी खोल श्वास, आत्मपरिचय, आत्मपरिचय, मग आपल्या
आत्म्याशी जोडणे, आत्म्याशी जोडणे, वारंवारता जुळते तेव्हा
तुम्ही मागणी करता.
तसे करण्याची ही गरज नाही, कारण सर्व गोष्टी आपोआप वाचल्या
जातील. त्या वेळी लहरींतून जे काही चालले आहे, ते विश्व
वाचेल, समजून घेईल आणि मग आपल्या स्वभावानुसार जर तुम्ही
कर्मानुसार बदलले असाल तर,
मग तेही मोजले जाईल, कारण तुमच्या कर्मानुसार जे काही बदल
होतील, ते तुमच्या स्वभावात चांगले-वाईट वाढतच राहतील.
तुमच्या स्वभावात तुम्ही एक लाख रुपये लिहिले असतील, चांगली
कर्मे केली असतील आणि आता तुम्ही दीड लाख झालात, तर तुमचा
स्वभाव दीड लाख होईल.
त्यात प्रवेश झाला असेल.
जेव्हा तुम्ही अतिरिक्त कमाई कराल आणि तुमच्या खात्यात जमा
कराल, तेव्हा ते खात्यात दिसू लागेल.
आणि जर तुम्ही बाहेर काढले असेल, वाईट कर्म केले असेल तर
तुमची चांगली कर्मे कापली जात आहेत.
जर तुम्ही खात्यातून पैसे काढले असतील, तर जे डेबिट झाले आहे,
तेही खात्यात दाखवले जाईल.
त्यामुळे तुमच्या स्वभावाचे गणित स्पष्ट होईल.
मग, जेव्हा आपण विश्वाशी जोडता, आणि मागणी करतो, तेव्हा मागणी
म्हणजे काय?
ते तोंडाने सांगावे लागते.
आत्मा जेव्हा देवाला भेटतो, तेव्हा मधल्या काळात या जिभेला
काहीच अर्थ उरत नाही.
मग ती फ्रिक्वेन्सी आपोआप एकमेकांचे बोलणे समजून घेईल.
तुमच्या हृदयाचे ठोके वाचतील, की या मुलाला काय हवंय?
आणि मग ते तुम्हाला नक्की मिळेल.
ते तुम्हाला नक्की मिळेल.
काळजी करू नकोस बाळा.
हा आकर्षणाचा नियम आहे.
त्यामुळे इथे बेस लेव्हलवर जावं लागतं.
असं म्हटलं जातं की, पहिल्यांदा 100 पैकी 2% लोकांना हे समजू
शकतं.
त्यावर त्यांचा विश्वास बसू शकतो.
त्यावर विश्वास ठेवू शकणारे, समजून घेऊ शकणारे, चांगले दिवस
घालवण्याची वेळ त्यांनाच मिळाली आहे.
आणि हे ते दुसर् या कुणाला ही सांगत नाहीत.
कारण असे म्हटल्याने ज्यांचा दिवस चांगला जाणार नाही, त्यांना
हे कळणार नाही.
त्यांची बुद्धी त्यांना स्वीकारणार नाही.
वाईट दिवसाचा असलेला त्यांचा स्वभाव त्यांना स्वीकारू देणार
नाही.
त्यामुळे त्यांचा धर्म अस्तित्वात राहील. ते अस्तित्वात च
राहील.
ज्या दिवशी ते धर्म नष्ट होतील, त्या दिवशी बुद्धी त्याचा
स्वीकार करेल.
श्रीमंतांकडे, पैशाकडे, गाड्यांकडे, चांगल्या कार्याकडे,
सत्संगाकडे आकर्षण निर्माण होईल आणि जेव्हा आकर्षण निर्माण
होईल तेव्हा कृतीही होईल.
ते होईलच.
कारवाईही करण्यात येणार आहे.
जोपर्यंत आकर्षण होत नाही, तोपर्यंत कृती होत नाही.
अनेकजण यात अडकले आहेत आणि स्वत:ला त्रास देत आहेत.
केवळ आकर्षणाने काय घडते?
कृतीचा नियम अधिक महत्त्वाचा आहे.
तुम्ही कधी कारवाई केली?
कुणाला फॉलो करणं असो, गिफ्ट देणं असो, मेल पाठवणं असो, पत्र
पाठवणं असो, मेसेज पाठवणं असो, या सगळ्या कृती तुम्ही कधी
केल्या?
जेव्हा तुम्हाला पहिल्यांदा आकर्षण होतं.
कालपर्यंत आकर्षण नव्हते.
गेल्या सहा महिन्यांपर्यंत आकर्षण नव्हते.
मग तू काय केलंस?
तुम्ही काही कारवाई केली का?
नाही, तू नाही केलंस.
कारवाई कधी केली?
जेव्हा आकर्षण होतं.
त्यामुळे गोंधळून जाऊ नका.
जेव्हा आकर्षण असेल तेव्हाच कारवाई होईल.
तर, आकर्षण ही पहिली पायरी आहे.
आणि आकर्षण कधी होणार?
जेव्हा हृदय हाक मारते.
जेव्हा आत्म्याची वारंवारता भगवंताला भेटते.
विश्व भगवंताला कधी भेटणार?
सामान्यत: जेव्हा तुम्ही बोलता, बोलता, बोलता, बोलता तेव्हा
आपल्या जिभेने नव्हे, तर आपल्या अंतःकरणाने, आपल्या
आत्म्याने. आत्मा हाक मारतो तेव्हा म्हणतो,
गज और ग्रह लरे जल भीतर लाड़त गज हरयान
श्रीमन नारायण नारायण हरजी
नारायण नारायण नारायण
गज आणि ग्रह यांच्यात लढाई होते.
जेव्हा गजाला ग्रहाने पकडले आणि त्याची अवस्था वाईट झाली,
तेव्हा तिल भरे सूंड रहे जल उपर तिल भरे सूंड रहे जल उपर
प्रभू तब हरी नाम उचरायं
नारायण नारायण नारायण हरजी नारायण नारायण नारायण
नारायण नारायण नारायण
अब उससे किसी से कोई सहायता नहीं मिली, कोई नहीं आया, तब उसकी
पुकार आत्मा की आई अंतम वाली, है हरी, कृपा करो, है नारायण,
कृपा करो, तब प्रभू की लीला देखो.
गज की तेरे सुनी है रघु नंदन, गज की तेरे सुनी है रघु नंदन,
प्रभू गरुड छोड़ पग धारायद, हर जी नरायद, नरयाद, नरायद।
कहते है गज की तेरे, तेरे भोले तो पुकार, गज की पुकार सुनी है
रघु नंदन, रघु नंदन, नारायण, श्री हरी, कृष्णा, जो कह लो.
श्री हरी गज की पुकार सुनी है, वो करूड पुकार, कब की जब तिल
भर सुंड उपर बाची है, तब श्री हरी गरुड, गरुड जांते नारायण की
सावरी है, नारायण से बात हो रही है, गरुड की सावरी छोड़ के
प्रभू खुद पाग धरायड, अपने पाव चल पार्टे है,
अपने भक्त की राखचा के लिए, जब उस करूद पुकार की बारी आती है,
तो वो नांगे पाव दौध लेते है, आपने सुदामा जब मिलन होता है
कृष्णा अवतार में, तो भी आपने सुनी होगे कहानी, की जब सुदामा
की बात कृष्णा को खबर मिलती है,
की नाम अपनो बतावत सुदामा, सुदामा सुंते ही नांगे पाव कृष्ण
दौध लेते है, जब अपने भक्त की, कहते है आत्मा की करूड पुकार
होती है, तो वो परमात्मा, वो उलटा, आपकी हर मुराद, जब आपकी
जान बचाने के लिए सख्चाट पग धर के वो आ जाते
है, तो इस दुनिया में आपसे जान से आदिक कीमती तो कुछ नहीं है
ना, जान रहे, कहते है जान है तो जहाँ है, इस जहाँ की सारी
चीजे, उस उस जान के सामने सुखम है, तुकछड है, तो आपकी करूड
पुकार पे आपकी जान बचाने के लिए, भी वो दौध
पराटे है प्रभू, मिलाधारी, तो इस दुनिया के चीजों को मांगोगे,
तो क्यू नहीं देंगे, ये युनिव्हर्स, जिस्के रचैता है वो,
जिंके बच्चे है हम, लेकिन, हमारी पुकार ऐसी होने चाहिये, की
उन तक पहूंच साके, लाखो, करूडो बच्चे है ना, आरबू, खरबो,
हम तो एक युनिव्हर्स के, छोटे से ग्रेह पृथ्वी पे रहते है,
ऐसे हजारो ग्रेह है, उसपे हजारो, लाखो, करूदो उनके बच्चे है,
फिरभी, एक एक की सुंटा है, पहले हम अपने आप को समझने की जरुरत
है, उससे अपने आप को समझने की जरुरत है, उससे अपने आप को जोधने
की जरुरात है,
हम अगर अपने आप को समझ पाते हैं, उससे से जोध पाते हैं, उससे
से कनेक्ट कर पाते हैं, तो ये सारी चीजे करणी संभव है, बिलकुल
संभव है, आपको हर चीज मिलेगी, हर चीज मिलेगी, जो बहतर होगी,
आपके लिए, क्यूंकी कही बार आप सैथ
मागणी, पता नहीं कहीं तराह के करते हैं, तो उसके हवाले आपने
कर दिया है, तो एक तो आपके प्रगड के अनुसार, दसरा, आपके लिए
क्या बहतर है, इसके अनुसार, भी मिलेगी।
हम गुरु चारिसा में पार्टे हैं,
हे गुरु, ये दास तो नादान है,
तू ही मेरा दाता भगवान है,
हे गुरु, ये दास तो नादान है, में बतान, क्या मुझे चाहिये,
कोई शरमक लगा हुआ इज लाइन, ये होकारार्थी वाक्य है, सकरतमक
वाक है, और आप लोग जानते हैं, की सकरतमक वाक के बाद में फुल
स्टॉप लगता है, लेकिन, ये वाक बेसक सकरतमक
है, लेकीन इस्का भव, प्रसन वाचक है, मैं बटायूं, क्या मुझे
चाहिये, अरे मैं कून होता हू बटाने वाला, मैं अंजान, मुर्ख
आदमी हू, ये तो गुरु से कह रहे हैं, मैं बताऊं क्या मुझे
चाहिये, जान कर भी तू बना अंजान है,
हे लीला धारी प्रभू,
गुरुदेव, मैं कून होता हू बटाने वाला की मुझे क्या चाहिये,
दोस्तो, अब ये लव आकर्षण का एक दीप भाग मैं आपको बाता रहा हू,
क्यूंकी अभी तक आपको लग रहा था की जो आप मांगेंगे, वो आपको
मिलेगा, मैं अब याहा पे वो सीक्रेट बता रहा हू, की आप
बताने की कोसिस ना करो, ना करो, आप कतें मैं बटायूं, जान कर
भी तू बना अंजान है, मैं क्या बतायूं की मुझे क्या चाहिये,
क्या है मेरो लिए दैतर, तू मुझे से दैतार जांता है, की मुझे
क्या चाहिये, मेरे भले के लिए क्या है, तू वो दे दे,
जिस्मे मेरे भलाई है, मेरा भला है.
हो।
ये है प्रेम आकर्षण.
मत खोलो इज जवान को, इस तारीके से मांगो. क्यूकी काई बार फिर
हम ऐसी वैसी चीजे मांगे है, जिस्का नुक्सान ह्यूमे ही झेलना
पडता है, अगर तुमने मांग ली और उसने दे दिया, उसका क्या होगा,
परिदम वो तुम जानो।
मुख्य व्यावहारिक उदाहरण देता हू,
स्वामी, सुदर्शनाचार्य महाराज, आपले गुरुदेव,
श्री श्री १००८,
जगद्गुरु स्वामी सुदर्शनाचार्य जी महाराज,
हे गुरुदेव,
आपके चारनो मी कुठे कुठे परनाम,
विजय दास का श्वीकर हो, ये मेरा नामदान का नाम है,
एक बार,
हे गुरुदेव,
आपके आग्या से, लोगों के पथ दर्शन के लिए, जिन्को ये बात,
समाज आनी होगी, आपकी लीला है, आएगी, एक बार, मैं किसी चीज की
जीद करके, आप कहते ना, मांग ले से मिलती है, मैं उस बात पे,
लॉ ऑफ ट्रेक्शन पे ही बोल रहा हूं, किसी चीज
की जीद करके, मैं जाके आश्रम मी बैठ गया था,
श्री श्री गुरुदेव,
श्री सिद्धता आश्रम, फरिदाबाद, हरियाणा, दिल्ली सीमेजवळ,
दिल्ली एनसीआर,
भारत
गुगलवर श्रीशिधाता आश्रम टाईप केल्यास सापडेल.
विजय दास, हजारो-लाखो लोकांपैकी एक गुरुजी म्हणतात,
गुरुदेवांच्या कृपेने आपल्याला अनेक जन्मांचे नाते लाभले आहे.
एकदा मी आश्रम घेण्याचा निर्धार केला होता, कारण गुरुजी
काहीही देऊ शकतात यावर माझा ठाम विश्वास आहे.
एकदा गुरुजींनी मला ती दृष्टी दाखवली.
मी दारात डोकं टेकवायला गेलो तेव्हा अमेरिकेतले काही लोक तिथे
होते,
मला ताबडतोब त्यांच्याकडे जावं लागलं.
गुरुजी त्यांच्याशी बोलण्यासाठी खास बसले होते.
तुम्ही विचार करत असाल की अमेरिकन लोक खास आहेत.
आपण वर्षभरात प्रथमच आश्रमात जातो, दशकात प्रथमच आश्रमात
जातो, अनेक वर्षांनी ते प्रथमच आश्रमात येतात.
कोणाला काय मिळते हे ठरवले जाते.
आता मला आणखी एक गोष्ट आठवली.
तिथे असलेल्या लोकांची संपूर्ण रांग थांबवण्यात आली कारण
त्यांना त्रास द्यायचा नव्हता.
मी तिथे गेलो.
मी रोज गुरुद्वाराला जायचो.
गुरुजींच्या सांगण्यावरून मी तिथे जायचो.
आता वर्षानुवर्षे मी तिथे जाऊ शकलो नाही.
नोकराने पाहिले की माझ्या चेहऱ्यावर डाग आहे.
मी त्याला सांगितलं की मला तातडीनं कुठेतरी जायचं आहे.
तो म्हणाला, जा.
मी तुला आश्रमात घेऊन जाईन.
कारण तुम्ही अशी मागणी कधीच करत नाही.
तासनतास रांगेत उभे राहता.
काही प्रॉब्लेम नाही.
हीसुद्धा एक लीला च आहे.
त्या दिवशी गुरुजींना ती गोष्ट सांगायची होती.
मी तिकडे जातो.
आधी मी तुम्हाला सांगतो.
कोणत्याही देवापुढे किंवा गुरूपुढे कधीही नतमस्तक होऊ नका.
आम्ही सनातनी आहोत.
आम्ही सास्तांग करतो.
कोणत्याही देवापुढे किंवा गुरूपुढे कधीही नतमस्तक होऊ नका.
ते बाजूने करा.
कारण जर तुम्ही सनातन धर्मावर विश्वास ठेवत असाल, तर तुम्हाला
ही कळेल की येथे त्रिनेत्र आहे.
आणि अशा संतांचे डोळे उघडे असतात.
त्यांच्याकडे समोरून पाहिलं तर तुम्ही त्यांच्यापासून
प्रभावित व्हाल.
बाजूने पाहिलं तर प्रेमाचे डोळे दिसतील.
हा मला मिळालेला पहिला धडा आहे.
दुसरी गोष्ट जी गुरुजी त्या दिवशी सांगत होते.
गुरुजी म्हणाले,
या पेनात इतकी ताकद आहे.
गुरुजी पेनावर लिहितात.
लिहिताना ते म्हणत आहेत की, या पेनात इतकी ताकद आहे की मी
ब्रह्माचे लिखाण कापून तेथे नवीन लिहू शकतो.
आणि जे मी लिहिणार नाही, ते तिकडे जाईल.
ब्रह्माचे लेखनही मी कापू शकतो.
या पेनात इतकी ताकद आहे.
आणि हे गुरु सुदर्शनाचे महत्त्व नाही.
ही त्याची कृपा आहे.
श्री हरिनारायणाची कृपा च आहे की त्यांना हा आशीर्वाद आहे.
ते सुदर्शन,
गुरुजी म्हणतात,
तुम्ही जे काही लिहाल ते तिथेच जाईल.
तो म्हणतो,
भगवंत भक्ताच्या नियंत्रणात असतो.
हे ऐकल्यानंतर माझा विश्वास उडाला होता.
मी असे का म्हणतो आहे की माझ्याकडे होते? माझ्याकडे होते.
त्यामुळे मी कोर्टात बसून काहीही खात-पित नव्हतो.
गुरुजींशी बोलायचं होतं.
सगळे विचारायचे, काय झालं?
तू जमिनीवर कसा बसलास? तुझे केस विखुरलेले होते.
तुम्ही काहीही खाल्ले-पिले नाही.
मी जेव्हा दिल्लीला जायचो तेव्हा अनेक जण आश्रमाला ओळखत असत.
ते विचारायचे,
तुला गुरुजींशी बोलायचे आहे का?
मी म्हणालो, गुरुजी,
आज मी कुणालाही भेटणार नाही.
कारण आज नामकरण सोहळा सुरू आहे.
आणि नामकरण समारंभाला जे उपस्थित असतील, त्यांना हे नाव
देण्यात येणार आहे.
मग गुरुजी थकतात.
मग तो विश्रांती घेण्यासाठी त्याच्या झोपडीत जातो.
मी कुणालाही भेटणार नाही.
काही हरकत नाही।
गुरुजींना माहित आहे.
गुरुजी म्हणतात,
या आश्रमात येणार् या भावनांबद्दल मला सर्व काही माहित आहे.
तर गुरुजींना माहित आहे की
या भावनेने, हा प्रश्न घेऊन मी इथे बसलो आहे.
ही त्याची इच्छा आहे.
तो बसला.
सकाळपासून संध्याकाळ झाली होती.
संध्याकाळचे चार-पाच वाजले होते.
नामकरण सोहळा संपला.
गुरुजी विश्रांती घेण्यासाठी त्यांच्या झोपडीत गेले.
तो विश्रांतीसाठी गेला.
पुन्हा सगळे म्हणाले,
गुरुजी वरच्या मजल्यावर विश्रांतीसाठी गेले आहेत.
आम्ही आधीच म्हणत होतो,
तू जिद्दीने बसला आहेस.
आता गुरुजी येणार नाहीत.
काहीतरी खा, काहीतरी प्या.
मी नाही म्हणालो।
गुरुजी म्हणतात की त्यांना सर्व काही माहित आहे. त्यामुळे
त्यालाही हे दिसत असावं.
की त्याचं मूल तिथेच पडून आहे.
विश्वास ठेवा मित्रांनो, फक्त १५ मिनिटे उलटून गेली होती की
पुन्हा आश्रमात गुरुजी खाली येत असल्याचा आवाज आला.
सगळ्यांनाच आश्चर्य ाचा धक्का बसला.
नामकरण समारंभाच्या दिवशी गुरुजी खाली उतरत नाहीत.
तो दिवसभर बसून राहतो.
तो थकून जातो.
गुरुजी खाली आले.
मी जिथे बसलो होतो तिथे तो आला.
गर्दी असते.
लोक आजूबाजूला असतात.
पण तो प्रत्येकाच्या प्रश्नांची उत्तरे देतो.
गुरुजी म्हणतात,
अनेक मुले जिद्दी असतात.
ते माझ्यावर खूप प्रेम करतात.
त्यांची आपल्या गुरूवर इतकी श्रद्धा आहे.
माझे गुरुजी काहीही करू शकतात.
माझ्या मुलांनो,
असा विश्वास असेल तर ते अगदी बरोबर आहे.
माझे गुरू इतके समर्थ आहेत की ते काहीही करू शकतात.
तुम्हाला जे हवं ते तो देऊ शकतो.
तो आत्ताच देऊ शकतो.
हे मी माझ्या गुरुजींना सांगत आहे.
स्वामी, श्री श्री १००८,
जगद्गुरू स्वामी सुदर्शनाचार्य महाराज.
गुरुजींचे शब्द आहेत,
तुमचा गुरू तुमच्या विश्वासाइतकाच समर्थ आहे.
तो काहीही करू शकतो.
तुम्हाला जे हवं ते तो देऊ शकतो.
तो आत्ताच देऊ शकतो.
पण, तुम्ही जे मागत आहात, ती गोष्ट तुमच्यासाठी चांगली आहे की
वाईट, हे तुम्हाला माहीत आहे का?
म्हणत असाल तर आत्ताच घ्या.
पण, परिणामांची जबाबदारी तुम्हीच घ्या. आणि, जर तुम्ही
म्हणाल, की तुम्हाला काहीतरी चांगलं हवं आहे जे तुमच्यासाठी
चांगलं असेल, तर आम्ही शरण जातो.
आम्ही म्हणतो,
हे गुरुजी, आम्हाला ते द्या, जे आमच्यासाठी चांगले आहे ते
आमच्याबरोबर करा.
आम्हाला माहित नाही।
मला काय हवंय ते सांगू का? मला काय हवंय माहित नाही.
तुला सगळं माहीत आहे.
माहीत असूनही तुम्ही अज्ञानी आहात.
अरे गुरुजी, तुम्हाला सगळं माहीत आहे.
गुरुजी म्हणतात, गुरुजी काहीही देऊ शकतात यावर तुमचा एवढा
विश्वास असेल तर ते अगदी बरोबर आहे.
अजून खूप विश्वास ठेवा.
मला वेळ द्या.
तुझ्यासाठी काय चांगलं आहे ते बघू दे.
आज मी तुम्हाला हे देईन.
उद्या मी निराश होईन.
हे यापेक्षा कितीतरी चांगले होते.
मी त्याला हे का दिले?
किंवा, मी त्याला हे का दिले?
तो हे सांभाळू शकत नाही.
तुम्ही बाजारात जा, भाजीपाला, टोमॅटो, बटाटे खरेदी करा.