सर्वांना नमस्कार. तुम्हा सर्वांना शुभ संध्याकाळ. हा विनीत
गौतम, तुझा प्रशिक्षक, तुझा प्रशिक्षक.
आणि आज मी तुमच्यासाठी काहीतरी खास सांगणार आहे.
ही गोष्ट आहे, हीच गरज आहे, हे प्रत्येकाचे ब्रीदवाक्य आहे.
ही प्रत्येकाची गरज आहे. यामुळे माणूस जगतो.
ही गोष्ट आयुष्यात नसेल तर आयुष्य कंटाळवाणे होऊन जाते.
त्यामुळे जो कोणी जीवन जगत आहे, त्यामागे कारण आहे, ते
कोणत्याही क्षेत्रात असो, कोणत्याही प्रकारचे असो.
यश म्हणजे काय? यश हे एक आत्म-समाधान आहे, असे तुम्ही म्हणू
शकता.
एक आत्म-समाधान.
आम्ही एक ब्रीदवाक्य बनवले आहे, आम्ही लक्ष्य ठेवले आहे,
आम्ही ते साध्य केले आहे.
आपल्याला एक आत्म-समाधान मिळते, आपल्याला शांती मिळते.
आणि आम्ही त्याला एक नाव दिले आहे, ते यश आहे.
ते प्रत्येकासाठी वेगळे असू शकते.
वेगवेगळ्या व्यक्तींसाठी ते वेगळे असू शकते.
एक गोष्ट जी यशस्वी होऊ शकते, ती त्यासाठी असू शकत नाही.
कारण ती एक भावना आहे.
ती एक भावना आहे.
लोक म्हणतात, सुख-दु:ख आहे.
आहे, पण ती देखील एक भावना आहे.
ही देखील एक भावना आहे.
मी तुम्हाला एक छोटीशी गोष्ट सांगतो.
आनंद देणारी एकच गोष्ट असेल तर ती कोणाच्या दु:खाचे कारण कशी
बनते?
मी तुम्हाला सांगितले की, घरी एक व्यक्ती रोज मऊ गादीवर,
मस्त, आरामात झोपत असते.
एके दिवशी तुम्ही त्याला एसीशिवाय सामान्य गादीवर किंवा
पलंगावर बसवले आणि झोपवले.
आता तुम्हीच सांगा, ती रात्र त्याच्यासाठी कशी असेल?
सुखाची रात्र की दुःखाची रात्र?
त्या खोलीत एक बेड आहे, खोली चांगली आहे, पंखे कार्यरत आहेत,
एसी काम करत नाही.
पलंगावर योग्य गादी नाही.
हे ठीक आहे, तसे आहे.
तर त्यासाठी मला सांगा, साधारणपणे, चांगल्या गादीवर, मऊ,
चांगल्या गादीवर, थंड खोलीत, एसीमध्ये, त्याला झोपायची सवय
असते, त्याच्यासाठी ती रात्र आनंदाची रात्र असते की रात्र?
दुःख?
सांगायची गरज नाही.
ती खूप उदास रात्र असेल.
तो खूप छान पद्धतीने समजावून सांगेल.
मी शपथ घेतो, ती रात्र खूप उदास होती.
आणि, तीच खोली, तीच पलंग, तीच सामान्य गादी, पंखे, त्यावर,
रस्त्याच्या कडेला, फूटपाथवर झोपणाऱ्या अशा माणसाला तुम्ही
झोपायला लावता.
तो रस्त्याच्या कडेला, फूटपाथवर झोपतो.
तर, त्याच्यासाठी तो पलंग, सामान्य गादी आणि एसी नसलेली ती
खोली, जिथे फक्त पंखा आहे, असे विचारले तर दुसऱ्या दिवशी
त्याच्या अनुभवाबद्दल, तो काय सांगेल?
व्वा, मला झोपायला मजा आली.
मला खूप छान झोप लागली.
गादी तशी मऊ होती.
पंखा चालू होता.
आता सांगा सुख म्हणजे काय?
हे मिळवण्याबद्दल आहे, मी यशाच्या विषयावर आहे.
यशाला आपण आनंद असेही म्हणू शकतो.
आम्हाला काही चैनी हवी आहे, जे आमचे यश आहे, जे आम्ही यशस्वी
केले आहे, हे माझे यश आहे.
तर, आनंद म्हणजे यश.
यश म्हणजे आनंद.
आपण यशस्वी होतो, आपल्याला शांती मिळते, आनंद मिळतो ती गोष्ट.
तर, तुम्हीच सांगा, हे यश कशात आहे का?
त्या गादीत, त्या पलंगावर, त्या खोलीत, पंखा चालू असताना,
प्रत्यक्षात आनंद असेल, तर पहिला माणूस दु:खी का?
आणि त्याच दृश्यात, त्याच गादीवर, पलंगावर, त्याच खोलीत,
दुसरी व्यक्ती आनंदी का?
तर, यश,
मी एकच सांगत होतो, यश हे आत्मसमाधान असते आणि ते एखाद्या
विशिष्ट व्यक्तीसाठी वेगळे असू शकते.
दुसरे म्हणजे, त्यात व्यक्ती दुःखी होत आहे.
परीक्षेत 95% मिळवण्याचे तुमचे टार्गेट आहे, आणि जर तुम्हाला
90% मिळाले तर तुम्ही आनंद साजरा करत नाही, तुम्हाला दुःख होत
आहे.
आणि ज्याचे टार्गेट 85% आहे, आणि त्याला 90% मिळाले तर तो
आनंद साजरा करत आहे.
दोन्ही परिस्थितीत ९०% गुण दिले जातात.
पण, एक व्यक्ती ९०% मिळवून आनंद साजरा करत आहे, आणि दुसरी
व्यक्ती ९०% मिळवूनही दु:खी आहे.
यश म्हणजे काय?
आत्म-समाधान.
तुम्ही त्यासाठी तुमचा प्रयत्न करता, तुम्ही १००% देता,
तुम्ही ते साध्य करू शकता, तुम्ही ते साध्य करू शकत नाही.
आता मला इथे एक छोटीशी गोष्ट सांगायची आहे.
९०% मिळवून एक माणूस दु:खी का होतो आणि दुसरा माणूस ते मिळवून
आनंदी का होतो?
तुम्हाला जे काही मिळवायचे आहे, जे काही मिळवायचे आहे,
त्यासाठी तुमच्या मनात लक्ष्य असले पाहिजे.
तुमच्या मनात तुमच्यासाठी लक्ष्य असले पाहिजे, तुम्हाला जे
काही मिळवायचे आहे.
तुम्हाला जे काही मिळवायचे आहे, त्यासाठी लक्ष्य असले पाहिजे.
आणि, मी तुम्हाला हे तपशीलवार सांगत आहे,
तुमचे खरे लक्ष्य कधीही कोणाशीही शेअर करू नका.
ते कधीही कोणाशीही शेअर करू नका.
अन्यथा, तुम्ही कितीही यश मिळवले, तरी तुम्ही ते साजरे करू
शकणार नाही.
जर तू
स्वतःसाठी 90% लक्ष्य ठेवा, मग जगाला 90% अचूक सांगू नका.
तुम्ही जगाला 85% सांगता, तुमचे स्वतःसाठी 90% लक्ष्य आहे,
आणि जर तुमचे स्वतःसाठी ९०% लक्ष्य असेल,
किंवा जर तुम्हाला 85% मिळवायचे असतील तर जगाला 80% सांगा आणि
जर तुमचे स्वतःसाठी 90% लक्ष्य असेल तर पहा, तीन गोष्टी
घडल्या आहेत.
हे काय आहे?
तुम्हाला ८५% मिळवायचे आहेत.
ठीक आहे? तुम्ही ९०% मेहनत देत आहात.
प्रयत्न
आणि 80% लक्ष्य
तुम्ही खुलासा करत आहात
लोकांना.
ठीक आहे? तुम्हाला पाहिजे ते मिळवा.
आता मी जे लिहिले आहे ते 85% तुम्हाला मिळवायचे आहे, तुम्ही
80% लक्ष्य जगासमोर उघड केले आहे आणि तुम्ही 90% प्रयत्न केले
आहेत.
मी तुम्हाला सांगतोय की यश मिळवूनही तुम्ही ते सेलिब्रेट करू
शकणार नाही, पण तुम्ही ते करू शकाल अशा प्रकारे तुम्हाला आनंद
मिळेल, तुम्ही पुढे जाल, तुम्हाला प्रेरणा मिळेल आणि
प्रोत्साहन मिळेल, तुम्ही लोकांसाठी प्रेरणा व्हाल. तुम्हाला
85% मिळवायचे आहे, तुम्ही 80% टार्गेट जगासमोर उघड केले आहे
आणि तुम्ही स्वतःसाठी प्रयत्न करत आहात, तुम्ही स्वतःसाठी 90%
लक्ष्य दिले आहे आणि तुम्ही 90% नुसार प्रयत्न करत आहात,
तुम्ही प्रयत्न करत आहात. 90% ते काय होते
९०% प्रयत्न करत आहोत पण आपण सामान्य माणसं आहोत अनेक वेळा
परिस्थिती अशी होते, कधी आजारी पडतात, कधी सामान्य जीवनाची
पार्टी असते, काही फंक्शन्स असतात, अशा काही गोष्टी असतात,
हवामान बदल असतात. बर्‍याच गोष्टींमुळे तुम्ही सतत 90%
प्रयत्न करू शकत नाही, मी तुम्हाला आणखी एक साधी गोष्ट सांगतो
ट्रेन कधी 120 वर धावते, कधी 100 वर, कधी 60 वर, एकदा ती 120
वर धावली की सरासरी 80 असते. , ते नाही
तुम्ही घोषित केले आहे की ते 120 वर चालू आहे ते 60 वर चालू
असताना तुम्ही काय कराल, जेव्हा तुम्ही तुमचे टार्गेट सेट
केले असेल तेव्हा तुम्ही कधी 100% देता, कधी 120% कधी 60% देऊ
शकता, तुम्ही सरासरी दिली आहे. या दरम्यान तुम्ही 80% लोकांना
उघड केले आहे जे तुम्ही 85% चे खरे लक्ष्य ठेवले आहे जे
स्वतःसाठी आहे परंतु तुम्ही 90% प्रयत्न कराल कारण काहीवेळा
तुम्ही 90% देत असता पण अनेक वेळा तुम्ही ते देऊ शकत नाही.
किमान आपण 85% समायोजित कराल
85% वर जरी तुम्ही 85% वर जुळवून घेऊ शकत नसाल तरीही तुम्ही
सुरक्षित क्षेत्रात आहात तुम्ही लोकांना काय सांगितले आहे,
80% कधी कधी तुम्ही यशस्वी होतात तुम्ही तुमच्या आनंदात आनंदी
राहण्यास तयार आहात लोक तुम्हाला राहू देऊ इच्छित नाहीत
तुम्‍हाला तुमच्‍या यशाचा आनंद लुटायचा आहे पण तुम्‍ही 90% चे
टार्गेट ठेवल्‍यास लोक तुम्‍हाला आनंद घेऊ देत नाहीत, तुम्‍ही
90% लोकांसमोर उघड केले आहे आणि बहुतेक असे घडते की 1% जरी
89% च्‍या खाली आला तरी तुम्‍हाला 90% मिळत नाही. मग लोक
टोमणे मारणे बंद करणार नाहीत आणि आता तुम्हाला मजा करू देणार
नाहीत
तुमच्या यशाचा आनंद घेण्यासाठी तुमच्यासाठी 80% ते 90% अंतर
आहे, तुम्ही तुमच्या यशाचा आनंद कसा घेऊ शकता कारण जोपर्यंत
तुम्ही आनंद घेत नाही तोपर्यंत तुम्ही पुढच्या स्तरावर जाऊ
शकत नाही तुम्ही पुढे जाऊ शकत नाही आणि दुसरी गोष्ट म्हणजे
प्रत्येक लहान यश साजरे करा प्रत्येक लहान क्षण साजरा करा.
लहान क्षणाचा उत्सव तुमच्यासाठी एक नवीन मोठा क्षण निर्माण
करेल या गोष्टीबद्दल खात्री बाळगा म्हणून मी असे सांगितले की
तुम्ही 85% चे लक्ष्य ठेवले आहे तुम्ही 90% प्रयत्न करत आहात
आणि तुम्ही 100 दिले असल्यास 80% लोकांसमोर उघड केले आहे. %
आणि तेव्हा तुम्ही ९०% घेतले आहेत
वाह म्हणतील तुम्ही ८०% चे टार्गेट ठेवले आहे आणि तुम्ही ९०%
घेतले आहेत पण तुम्ही ९०% चे टार्गेट ठेवले आहे हे लोकांसमोर
कधीही उघड करू नका, हे करू नका ९०% ऐवजी ८५% घेतले तर हे
गुपित आहे. तुमचे टार्गेट कोणते आहे, तुम्ही टार्गेट सेट केले
आहे जर तुम्ही देऊ शकत नसाल तर ट्रेनचा स्पीड नेहमी 120 नसतो,
जर तुम्ही देऊ शकत नसाल तर तुम्ही 85% वर थांबलात तर लोक
म्हणतील तुम्ही 80% घेतले 85% तुम्ही सेलिब्रेट करू शकाल
तुम्ही लोकांना भेटू शकाल अन्यथा लोक करतात
दयनीय जीवन तुम्ही तुमच्या मर्यादित स्त्रोतात उपभोगायला तयार
आहात पण लोक तुम्हाला तसे करू देत नाहीत आणि आम्ही लोकांना
भेटल्यावरच आनंद साजरा करू शकू आणि जेव्हा लोक तुमच्यासोबत
येणार नाहीत तेव्हा तुम्ही कोणासोबत साजरे करणार आणि कधी
साजरे करू नकोस तुला प्रेरणा मिळू नकोस मी तुला दहावीतल्या
एका मुलाची गोष्ट सांगतो
त्याला खूप चांगले गुण मिळतात
त्याला खूप चांगले मार्क मिळाले तो शाळेत टॉपर आहे पण तोच
मुलगा पुढच्या इयत्तेत अकरावीत नापास झाला मी तुम्हाला
उत्सवाचे महत्त्व सांगत आहे
मी तुम्हाला यशासाठी कौतुकाचे महत्त्व सांगत आहे
हे एका दिवसात घडले नाही ते संपूर्ण वर्षात घडले परंतु हळूहळू
त्याची 11वी मधील कामगिरी कमी होत जाते आणि शेवटी तो नापास
होतो जेव्हा त्याचे मानसिक मूल्यमापन करण्यात आले की असे का
झाले की 10वीत शिकणारा स्कूल टॉपर 11वीत नापास झाला तर काहीही
का पुरेसे आहे? वाईट आहे
मनोवैज्ञानिक मूल्यांकनानंतर काय झाले जेव्हा एखादी व्यक्ती
यश मिळविण्यासाठी प्रयत्न करते तेव्हा त्याचे लक्ष्य असते की
जेव्हा मी
जेव्हा मी हे मिळवतो तेव्हा मी घाम गाळतो तेव्हा तो स्वतःला
विचारतो की मी इतके का मरत आहे जेव्हा मी हे साध्य करतो
तेव्हा तो म्हणतो
मी माझ्या कुटुंबासोबत सेलिब्रेट करेन
मी माझ्या मित्रांसोबत आनंद साजरा करेन ते किती आनंदी असतील
माझी पत्नी आणि मुले किती आनंदी असतील माझे पालक किती आनंदी
असतील तो या सर्व गोष्टींचा विचार करतो आणि एक प्रयत्न करतो
आम्ही दिवसभर ऑफिसमध्ये ढकलतो आम्ही बातम्या ऐकतो आम्ही हे
टाळतो कारण जेव्हा आपण घरी जातो आणि आपल्या बायकोला आणि
मुलांना घेऊन वस्तू मागतो तेव्हा आपण मागणी पूर्ण करू शकतो ते
हसणे पाहून आपण सर्व शिव्या विसरतो आपण सर्व टेन्शन विसरतो जर
घरी कोणी हसत हसत वाट पाहत नसेल तर आम्हाला जायचे वाटत नाही
घरी आम्ही नाही
घरी जायला आवडतं म्हणून मनात नेहमी एक टार्गेट असतं की असं
काही झालं तर
मी ते करेन म्हणून मी त्या मुलाबद्दल बोलत होतो जो 10वी मध्ये
टॉपर आहे आणि 11वी मध्ये नापास झाला आहे तेव्हा काय झाले
जेव्हा तो 10वी मध्ये टॉपर आला तो त्याच्या मार्क्ससह घरी आला
की मी माझ्या आई-वडिलांचा एकुलता एक मुलगा आहे आणि मी आहे.
शाळेचा टॉपर
मला इतका चांगला प्रतिसाद आणि यश मिळाले आहे ते माझे कौतुक
करतील
मला खूप काही मिळेल पण जेव्हा तो घरी गेला तेव्हा त्याचे
आई-वडील म्हणाले ठेव आणि पुढच्या वर्गाचा अभ्यास सुरू कर
त्याला असे वाटले की माझ्या यशाने माझे पालक खूश नाहीत
माझ्याकडे फक्त माझे आई-वडील आहेत इतर कोण आहेत आणि हे लोक
माझ्या यशावर खूश नसतील तर मी या यशाचे काय करावे
मी वर्षभर मनापासून अभ्यास केला, माझे मित्र खेळत राहिले पण
मी हे यश मिळवण्यासाठी गेलो नाही आणि माझ्या आई-वडिलांनाही या
यशाने आनंद होईल पण ते आनंदी नाहीत आणि तो म्हणाला ते आनंदी
नसताना माझ्याकडे दुसरे कोण आहे? या जगात मग मी का अभ्यास करू
मी का मरावे मी का अभ्यास करू आयुष्य देऊन अभ्यास करू रात्रभर
अभ्यास दिवसभर माझे सर्व मित्र खेळत आहेत आणि मी अभ्यास
कशासाठी करतो? कोणत्या उत्सवासाठी?
माझ्यासोबत सेलिब्रेट करायला कोणी नाही.
मी तुम्हाला यश मिळवण्याचा मूळ मंत्र सांगत आहे.
जोपर्यंत तुम्हाला दाद मिळत नाही, जोपर्यंत तुम्हाला उत्सवाची
इच्छा होत नाही, तोपर्यंत माणूस 100% प्रयत्न करू शकत नाही.
तो प्रयत्न करू शकतो पण तो देऊ शकत नाही.
तो विचार करतो कोणासाठी?
कुणी निघायला तयार होत असेल, कुणी मित्र असेल तर त्यात उत्साह
असतो, की मी तयार होऊन निघून जाईन, तेव्हा तो कौतुक करेल,
त्याला बरं वाटेल.
म्हणूनच मी म्हणतो, व्यक्तिमत्व विकासासाठी, सर्वात सोपा
मार्ग म्हणजे, मुलाने गर्लफ्रेंड बनवावी आणि मुलीने बॉयफ्रेंड
बनवावी.
किंवा तुमची प्रशंसा करणारा मित्र बनवा.
नक्कीच एक बनवा.
जरी आपण आपल्या पालकांना बनवले.
तो कोणताही मित्र असू शकतो.
कारण तुम्हाला प्रशंसा मिळते, तुम्हाला प्रेरणा मिळते, म्हणून
तुम्ही तुमच्या कृतीत प्रयत्न करता, तुम्ही ते कामगिरीत बदलता
आणि मग यशाचे प्रमाण बदलते.
आता काय झालं?
आता प्रश्न असा आहे की, त्याला वाटले, माझे आई-वडील सुखी
नसतील, तर मी प्रयत्न का करावेत, मी का मरावे?
आणि त्याने अभ्यास बंद केला.
आणि हळूहळू पुढच्या वर्गात, आधीच्या वर्गातला टॉपर, पुढच्या
वर्गात नापास झाला.
अपयशी ठरले.
जेव्हा मानसशास्त्रज्ञ, पालकांशी याची पुष्टी केली, तेव्हा
तुम्ही हे केले?
तो म्हणाला, होय, मी केले.
पण त्याचा हेतू हा नव्हता.
त्याला वाटले, आता मुलाचे कौतुक केले तर साधारणपणे आपण
म्हणतो, डोक्यावर ठेवा.
त्यामुळे त्याने अभ्यास थांबवू नये.
जेणेकरून तो अहंकारी होऊ नये.
त्याने अभ्यास थांबवू नये.
आणि पुढच्या वर्गात अडचण येईल.
11वी आणि 12वी हे करिअरसाठी सर्वात महत्त्वाचे वर्ग आहेत.
त्यामुळे आता आम्ही कौतुक करणार नाही.
हे यश आम्ही डोक्यावर घेऊ देणार नाही.
असा विचार त्याने केला.
पण गोष्ट उलटली.
बघा आधी कौतुक करायला हवं.
मुलाने गृहपाठ केला, तुम्ही त्याला लगेच काढून टाकले.
मी हे शिक्षकांसाठी, प्रशिक्षकांसाठी म्हणतोय, की तुम्ही
ज्याला काम द्याल, जो काम करत असेल, त्याने काहीही केले तरी
त्याला लगेच काढून टाका.
की नाही, काहीही चांगले नाही.
त्यामुळे दुसऱ्या दिवशी चांगल्याची अपेक्षा करू नका.
काहीही असो, तुम्ही घरीच अन्न शिजवता.
थोडा त्रास झाला तर राग येतो.
मीठ जास्त असेल तर तिखट कमी, हे आणि ते.
पण ज्या दिवशी सगळं चांगलं असेल, त्या दिवशी कौतुक करायला हवं.
आठवत नाही का?
त्या दिवशी तुला दाद नाही.
आणि आजही तुम्ही म्हणू शकला असता, त्यातल्या चांगल्या गोष्टी
मोजा.
नंतर म्हणा, कमी मीठ असते तर बरे झाले असते.
बरे झाले असते.
तुम्ही मुलाचा गृहपाठ तपासला आणि त्याला लगेच काढून टाकले.
व्वा.
तुम्ही बीपीएस शिक्षक आहात.
खुप छान.
पण मी म्हणालो नाही, खूप छान म्हणा आणि पूर्णविराम लावला.
खुप छान.
पण, मला वाटते, तुम्ही यापेक्षा चांगले करू शकता.
शिक्षकांनो, कृपया काळजी घ्या.
शिव्या देणे पुरेसे नाही.
तू खूप छान केलंस.
पण, मला वाटते, तुम्ही यापेक्षा चांगले करू शकता.
तू किती हुशार आहेस माहीत नाही.
पुढच्या वेळी, आपण ज्याची अपेक्षा करत आहात, ते मूल ते करेल.
तो करेल.
कृतज्ञता.
का विसरतोस?
तुम्ही कृतज्ञतेचे महत्त्व विसरता.
आणि, ते सर्वत्र लागू होते.
बॉस, त्यांच्या ऑफिसमध्ये, कर्मचाऱ्यांना, काही कमी नाही, अशी
खरडपट्टी काढू लागली.
आणि, तुम्हाला वाटतं, तुमच्या धिक्काराने, पुढच्या वेळी,
कामगिरी वाढेल.
त्यात वाढ होणार नाही.
कर्मचाऱ्यांच्या नजरेत तुमची प्रतिमा नक्कीच नकारात्मक होईल.
की, बॉस नेहमी खडसावतो.
ते लोक तुम्हाला ऐकण्याची आणि न ऐकण्याची सवय लावतील.
ते एका कानाने ऐकतील आणि दुसऱ्या कानाने ते काढतील.
जसे की, पालकांनी मुलासह केले, त्यांची विचारसरणी चांगली
होती, परंतु, त्यांनी सक्रिय केलेली प्रक्रिया, ती गोष्ट
चुकीची झाली.
प्रक्रिया चुकली.
तो सेलिब्रेशनसाठी आला की मार्क्स घेऊन, थोडं सेलिब्रेट
करायचं, थोडं एन्जॉय करायचं, आनंद व्हायचा.
त्यानंतर तो प्रेमाने त्याच्या जवळ बसायचा, त्याला थोडी थाप
द्यायचा, त्याला बरे करायचा, मिठी मारायचा आणि मग म्हणायचा.
मुला, यश, खूप चांगले, तू खूप चांगले केलेस.
पण, तुम्ही यापेक्षा चांगले करू शकता.
हे फक्त एक पाऊल आहे, हे अंतिम लक्ष्य नाही.
लक्ष्य अजून पुढे आहे.
अजून पुढे जायचे आहे.
आणि, खरा वर्ग 11वी आणि 12वी आहे.
आणि, तुम्हाला सर्वात मोठी गोष्ट माहित आहे का?
आपण हे करू शकता.
कधी-कधी असं म्हटलं जातं की, तू एकही यश दिलं नाहीस, जास्त
ओझं बोला, आणखी ओझं आणा.
प्रथम, त्याचे कौतुक करा आणि म्हणा, की तुमच्यात सामर्थ्य
आहे, तुमच्याकडे सहनशक्ती आहे, तुमच्याकडे बुद्धिमत्ता आहे,
तुम्ही करू शकता.
आपण हे करू शकता.
आपण यापेक्षा चांगले करू शकता.
पण, हे कौतुक तेव्हाच चालेल, जेव्हा तुम्ही पहिला आनंद साजरा
कराल.
अन्यथा, गोष्टी कार्य करणार नाहीत.
प्रॉब्लेम होईल, होईल आणि नक्कीच होईल.
तर, यश म्हणजे काय?
मी म्हणालो, यश म्हणजे आत्मसमाधान.
आणि, यश मिळवून आत्मसमाधान होत नाही.
जेव्हा आपण यश साजरे करतो तेव्हा आपल्याला शांती मिळते.
मूल आईच्या उदरात असते.
आईला खूप त्रास होतो.
विविध समस्या निर्माण होतात.
वाहून नेणे, झोपणे, बसणे, उठणे, दैनंदिन कामातही अडचणी येतात.
शिवाय 6 महिने, 7 महिने, 8 महिन्यांनंतर मूल आतून लाथ मारत
राहते, त्रास देत राहते.
पण, आईला वाटतं, एक, एक क्षण शांततेचा, की मी आई होईल.
या विचाराने तिला सर्व वेदनांचे कौतुक वाटू लागले आहे.
मी आई होणार हे तिला प्रोत्साहन दिले आहे.
नवीन मुलाचा जन्म,
मी तिला आई बनवीन.
जग साजरे करेल.
आणि, तुम्हाला वाटतं, जेव्हा लोक मुलगी होते तेव्हा ते साजरे
करण्याऐवजी तिच्यावर अत्याचार करू लागतात.
ते आई आणि मुलीला मारतात.
त्या आईला कशातून जात असेल?
तिला कशातून जावे लागेल?
हे योग्य नाही.
त्यामुळेच ती आई तिच्या कौतुकाबरोबरच विचार करते, हो बाळा,
मला मारा, मारा.
शेवटी मी तुझी आई होईन.
जेव्हा तुम्ही मोठे होतात, तेव्हा तुम्ही तुमच्या भावनांमध्ये
हरवून जाता, तुम्ही तुमच्या स्वप्नांमध्ये हरवून जाता.
तू मोठा झाल्यावर,
मी तुझ्याबरोबर खेळेन,
मी तुझ्याबरोबर उडी मारीन.
आज तू मला मारतोस.
उद्या मी तुझे कान ओढीन.
मुला, मी तुझी आई आहे.
आणि, या सर्व चांगल्या विचारांमुळे, वर्तमान काळातील वेदना,
जेव्हा आपण काहीतरी मिळविण्यासाठी प्रयत्न करत असतो, तेव्हा
ते वेदनादायक क्षण असतात.
उन्हात घाम येणे, सतत काम करणे, स्वतःचा आनंद घेणे, स्वतःवर
लक्ष केंद्रित करणे, काम करणे.
मिल्खा सिंग पहाटे 2 वाजता धावत आहेत, तर जग झोपलेले आहे.
का? तिचे काही लक्ष्य आहेत.
ती तिच्या स्वप्नात हरवून जाते.
मला भारताची बंदी हवी आहे.
मला दूध हवे आहे.
लक्ष्य म्हणून छोट्या छोट्या गोष्टी असतात.
ते माणसाला प्रेरणा देतात.
आणि तो स्वतःच्या प्रयत्नात अडकतो
तो प्रयत्न, ती आशा जी आशा निर्माण केली आहे ती दूर केली तर
तो प्रयत्न पूर्ण होईल यश तरीही संपले
ती सापडणार नाही जेव्हा प्रक्रिया नसेल तिथे तुम्ही प्रयत्न
करत नसाल, यश मिळायला हवे आणि जोपर्यंत सकारात्मक आशा असते
तोपर्यंतच ते म्हणतात आशा जीवन आहे
आशा जीवन आहे
आशा नसेल तर
मग आयुष्य संपले मी तुम्हाला एक उदाहरण देतो
एक गृहस्थ होता तो एक गृहस्थ होता आणि त्याच्याकडे एक मांजर
होती, त्याने एक पाळीव मांजर पाळली होती एकदा तो स्टेशनच्या
बाहेर गेला होता आणि चुकून त्याने आपली मांजर बांधली होती आणि
चुकून निघून गेला होता, त्याला आठवत नाही
एक महिना गेला
ही एक अपवादात्मक गोष्ट आहे पण मी काय म्हणतोय ते तुम्ही समजू
शकता
तुम्ही एका महिन्यात विचार करा की मांजर खाल्ल्याशिवाय कशी
राहिली?
मांजरासमोर एक कापूस आहे कुठेतरी कापसाचा ढीग होता
आणि ज्या प्रकारे ते बांधले गेले ते इतके अंतर होते की ते उडी
मारू शकत होते परंतु ते पकडू शकत नव्हते
पण तो सतत प्रयत्न करत राहिला आणि त्याला ही आशा होती
की मला ती वेळ मिळेल
मी हे सर्व खाईन मी माझी भूक भागवीन की कापूस कापूस नाही, ते
तूप आहे
तू तूप समजत आहेस
त्या आशेने, ते महिने जिवंत राहिले
तो भुकेने मरत आहे पण समोर एक आशा आहे
यश मिळेपर्यंत आम्ही प्रयत्न करत राहतो आणि ते सेलिब्रेट करत
असतो आम्ही ही गाडी कधी आणणार या स्वप्नात हरवून जातो
मी असा आनंद घेईन, मी लाँग ड्राईव्हला जाईन जेव्हा मी हा
बंगला विकत घेईन तेव्हा आम्ही असा आनंद घेऊ, आम्ही तो साजरा
करू, त्यासाठी मी 12-18 तास मेहनत घेत आहे.
मला माझ्या कपड्यांची काळजी नाही
मला अन्नाची काळजी नाही, मला घामाची चिंता नाही का? माझी जी
स्वप्ने आहेत त्या स्वप्नांनी मला नेहमीच प्रेरणा दिली आहे
त्यांनी मला नेहमी ऊर्जा दिली आहे ती वाढत आहेत आणि वाढत आहेत
आणि ती पूर्ण करून आपण ते साजरे करतो म्हणजे आत्मसंतुष्टी
मिळते, मी म्हणालो यश म्हणजे काय? हे एक आत्मसमाधान आहे जर
तुम्हाला समाधान मिळाले नाही तर यश अपूर्ण आहे आणि
भविष्यासाठी पूर्णविराम आहे तुम्ही भविष्यासाठी प्रयत्न करणार
नाही जेव्हा तुम्ही यश मिळवता तेव्हा तुम्ही ते साजरे करता
मी ऑफिसच्या बॉसला सांगेन की ऑफिसमध्ये छोट्या पार्ट्या ठेवा
आणि तुमच्या स्टाफसोबत ते नक्कीच साजरे करा, परस्पर कौशल्य
विकसित होते बॉन्डिंग विकसित होते नाते विकसित होते, टीम तयार
होते आणि नवीन लक्ष्यासाठी तुम्हाला नवीन ऊर्जा मिळते म्हणून
घाई करू नका. यश मिळवण्यासाठी ते साजरे करा कारण जोपर्यंत
तुम्ही ते साजरे कराल तोपर्यंत तुम्हाला आत्मसमाधान मिळणार
नाही तुम्हाला ते पचवता येणार नाही नंतर लोक चर्चा करतात
व्वा, मजा आली ते यशाबद्दल बोलत नाहीत ते किती मजा करतात यावर
चर्चा करतात
पार्टीमध्ये आणि नंतर कर्मचारी उर्जेसह नवीन लक्ष्यासाठी तयार
होतो म्हणून थोडे भावनिक व्हा भावनिक भाग हा एक अतिशय
महत्त्वाचा भाग आहे जो आपल्या कर्मचार्‍यांसह आपल्या
विद्यार्थ्यांसह भावनिकरित्या जोडला जातो
मी शिक्षक आणि प्रशिक्षक आणि बॉसबद्दल बोलत आहे, कॉर्पोरेट जग
तुमच्या कनिष्ठांशी भावनिकरित्या जोडले जाते, कोणतेही छोटे
प्रयत्न असले तरी यश साजरे करायला विसरू नका.
मी तुम्हाला सांगतोय की तुम्ही एखादे नवीन मोठे टार्गेट देणार
असाल तर ते उघड करण्याआधी मुख्यतः मूड मिळवण्यासाठी आधी
पार्टी द्या, सेलिब्रेशनचे कोणतेही निमित्त शोधा आणि
सेलिब्रेशनमध्ये मोठे टार्गेट ठेवा सर्व कर्मचारी ते टार्गेट
मानसिकदृष्ट्या साध्य करण्यासाठी आनंदाने, शारीरिकदृष्ट्या
तयार व्हा ते तुमच्याशी सहमत होतील आणि फक्त सहमतच नाही, ते
पूर्ण प्रयत्न करतील जेव्हा तुम्ही त्यांना थोडा आरामात आणता
तेव्हा तुम्ही मार्केटिंग बजेट बनवता तुम्ही कधी सेलिब्रेशन
बजेट बनवले आहे का? ते बनवा a
जे बजेट तुमच्या बाह्य मार्केटिंग पेक्षा जास्त महत्वाचे आहे
ते तुम्ही तयार झाल्यावर उत्पादनाचे मार्केटिंग कराल. मग नवीन
यश मिळवण्यासाठी नवीन यशाचे लक्ष्य ठेवा आणि हळूहळू मूव्ह
बाँडिंग तयार होईल तुम्ही आयुष्यभर टीम बाँडिंग बनवू शकता
फक्त कामाने होत नाही अशा प्रकारे बाँडिंग तयार होईल तुम्ही
पुढे जाऊ शकता.
मला जे काही सांगायचे आहे ते नेहमी तुम्ही सर्व एकतर तुम्ही
विद्यार्थी आहात, शिक्षक तुम्ही कुटुंबाचे प्रमुख आहात,
शिक्षक आहात, प्रशासक आहात, तुमच्या कार्यालयाचे प्रमुख आहात,
शाळेचे अध्यक्ष आहात, मुख्याध्यापक तुम्ही तुमच्या स्टाफसोबत
आहात तुम्ही तुमच्या कनिष्ठ, सहकारी, कुटुंबातील सदस्यांसोबत
असाल, तुम्ही अशा गोष्टी व्यवस्थापित करता तुम्हाला असे वाटेल
की तुम्ही आनंद घेऊ शकाल इतकेच नाही तर तुम्हाला यशही मिळेल
आणि पुढे जायला मिळेल आणि टीम तुमच्या सोबत असेल आणि मोठे
लक्ष्य गाठणे खूप आहे. महत्वाचे
एक भक्कम टीम आहे त्यामुळे यश मिळवण्यासाठी पुढे जा अशा
प्रकारे स्वतःला संतुष्ट करा आणि यशाच्या दीर्घ प्रवासावर जा,
यश आणि यश तुम्ही ते करू शकता