सर्वांना नमस्कार, तुम्हा सर्वांना शुभ दुपार. हा विनीत गौतम,
तुझा प्रशिक्षक, तुझा प्रशिक्षक.
आणि आज खरं तर मी तुमच्यासाठी एक अतिशय अनोखा विषय घेऊन येत
आहे.
बरोबर आम्ही खूप काम करायचो पण त्यासोबतच आमचा बराच वेळ
इतरांवर खर्च होतो.
इतरांचा विचार करणे, त्यांना सल्ला देणे, मुक्त मार्गाने.
कारण आपण स्वतःला ज्ञानी समजतो.
तुम्हाला माहित आहे सर्वात सोपा मार्ग कोणता आहे? कोणालाही
सल्ला देणे.
तुला माहीत आहे का?
कारण तुम्ही दिलेला सल्ला तो करतो की नाही, हे त्याच्यावर
अवलंबून असते.
जर त्याने ते केले तर त्याला मोबदला मिळतो. जर त्याने तसे
केले नाही तर त्याला पैसे दिले जातात.
सल्ला जबाबदारीने असेल, डॉक्टरांनी दिलेल्या सल्ल्याप्रमाणे,
त्याचा नकारात्मक परिणाम झाला, तर ती त्याची जबाबदारी बनते,
मग तो तसा सल्ला देत नाही.
वकिलाने सल्ला दिला आणि क्लायंटला चांगला किंवा वाईट अनुभव
येणार असेल, तो वाईट असेल तर त्याची जबाबदारी आहे.
तो फुकट देत नाही.
सल्लागार, आर्थिक सल्लागार, ते फुकट आर्थिक सल्ला देत नाहीत
कारण ती त्यांची जबाबदारी असते.
इथेही खरं तर मी एखाद्या गोष्टीबद्दल बोलत असेल तर ती माझी
जबाबदारी आहे आणि म्हणूनच मी जबाबदारीने सांगत आहे.
पण मुख्यतः आपण जे करतो त्या बाहेर, आपण कोणालाही सल्ला देतो.
मी तुम्हाला एक अतिशय साधी पण अतिशय गंभीर गोष्ट सांगत आहे.
एकदा दोन उमेदवार होते.
एक मुलगी होती जिला 18 वर्षांपासून पोटात दुखत होते.
म्हणून ते फक्त, जसे तुम्ही बाहेर पाहिले असेल, जर कोणी
शिंकले नाही तर हे घ्या.
ताप येत असेल तर हे औषध घ्या.
सगळे सल्ले देत राहतात.
त्यामुळे मुलीच्या पोटात दुखत असल्याने तिला संध्याकाळी
पार्टीला जायचे होते.
त्यामुळे सल्ल्याच्या नावाखाली तिने मला एखादे औषध सांगा
म्हणजे मी लवकर बरी होईन की मला संध्याकाळी पार्टीला जायचे
आहे असे सांगितले.
तर तुम्ही औषधांमध्ये एमजी ऐकले असेल, जे त्याची शक्ती
दर्शवते.
तिला 50 मिलीग्रामचे औषध द्यावे लागले.
त्यामुळे ते तरुण उमेदवार होते.
ते म्हणाले, चला तिला 500 mg चे औषध देऊ.
याने काय होईल?
ती लवकरच बरी होईल.
पण त्याचा परिणाम काय झाला?
10 पट जास्त शक्ती आल्याने तिला बरे होण्याऐवजी रक्ताच्या
उलट्या होऊ लागल्या.
आणि रक्ताच्या उलट्या, तुम्हाला माहिती आहे, काहीही होऊ शकते.
त्यांनी तिला पटकन दवाखान्यात नेले.
डॉक्टरांनी विचारले, कोणते औषध घेतले?
तिने हे घेतले.
तुला कोणी सांगितले हे घ्यायला?
आपण ते कसे घेतले?
डॉक्टर म्हणाले, मी तुमच्यावर उपचार करणार नाही.
प्रथम मला सांगा हे औषध कोणी सुचवले?
त्या दिवशी,
तो सल्ला, जो तुम्ही विचार न करता देत आहात, पण त्याचा परिणाम
काय झाला?
की मुलगी मरणार होती.
असे का घडले?
जेव्हा तुम्ही डॉक्टर नसता तेव्हा ते करणे तुमचे काम नाही.
पण तुम्ही ते केले.
यामध्ये दोन मार्ग आहेत.
एक म्हणजे सामाजिक लाभाच्या दृष्टिकोनातून.
CA ला आर्थिक सल्ला देऊ द्या.
डॉक्टरांना डॉक्टरांशी संबंधित सल्ला देऊ द्या.
वकिलाला कायद्याशी संबंधित सल्ला देऊ द्या.
शिक्षण, प्रशिक्षण, प्रेरणा क्षेत्र, ते आमचे काम आहे.
कारण यातून आपल्याला त्या प्रकारचे ज्ञान मिळाले आहे.
आम्ही अधिकृत पद्धतीने अभ्यास केला आहे.
प्रमाणपत्र आहे.
त्यामुळे आम्ही अधिकृत प्रशिक्षक आहोत.
आपण जे बोलतोय त्यात जबाबदारी आहे.
जबाबदारी हा सर्वात महत्वाचा भाग आहे.
सर्वात गंभीर भाग म्हणजे तुमची जबाबदारी.
काम करणे.
मी काम लहान किंवा मोठे असे म्हणत नाही.
काम म्हणजे काम.
पण एका पीएनची मेहनत, त्याचा बॉस, पोलीस अधिकारी, तो मेहनत
करत नाही असे एकदा जाणवते.
PN ला तरी असे वाटते.
पण PN ला वाटते की त्यांचा पगार 15,000 आहे.
त्यांचा पगार 75,000 आहे.
एकदा असे झाले.
पोलीस खात्यात पी.एन.
तर पी.एन., छोट्या स्तरावरील अधिकारी,
मी चतुर्थ श्रेणी अधिकारी म्हणतोय, त्याला सांगण्यात आले की
इन्स्पेक्टर माझ्या वयाच्या अर्ध्या आहेत.
तो कमी काम करतो.
मी खूप काम करतो.
मी खूप अनुभवी आहे.
पण त्याचा पगार माझ्यापेक्षा ४ पट जास्त आहे.
माझा पगार त्याच्यापेक्षा ४ पट जास्त आहे.
मी इन्स्पेक्टरकडे तक्रार केली.
इन्स्पेक्टर.
पुन्हा, मी त्याच्यावर हसत नाही.
काम म्हणजे काम.
किंमत कामाची नाही.
किंमत जबाबदारीची आहे.
तुमचे काम किती जबाबदार आहे.
ती किंमत आहे.
आणि कामाचा दर्जाही वाढतो.
जर तुम्ही ही कथा ऐकली असेल.
इन्स्पेक्टर म्हणतो, ठीक आहे.
मी हे करीन.
पण त्याआधी तुम्ही दोघींची परीक्षा द्या.
आणि त्यावर आधारित मी निर्णय घेईन.
वास्तविक काय करण्यास सक्षम कोण आहे?
आणि मी काय करावे?
तो म्हणाला, एक काम करा.
इन्स्पेक्टर म्हणाला, हो रामसिंग.
त्या गावात जा.
आणि तिथे एक बकरी आहे.
जा आणि बघा कोणाची शेळी आहे.
आहे की नाही?
तो जाऊन पाहतो.
होय, महाराज, शेळी आहे.
आणि हा शेळीचा मालक आहे.
शेळीचा रंग कोणता आहे?
तो म्हणाला, महाराज, मी बकरी पाहिली नाही.
तो म्हणाला, ठीक आहे, जाऊन बकऱ्याचा रंग बघा.
त्याने जाऊन शेळीचा रंग पाहिला.
तो म्हणाला, महाराज, बकरी काळी पांढरी आहे.
ठीक आहे.
ठीक आहे, शेळीची मुले कुठे आहेत?
तो म्हणाला, सर, मला मुलांबद्दल माहिती नाही.
तो म्हणाला, ठीक आहे, जाऊन मुलांची माहिती घे.
तो म्हणाला, महाराज, शेळीची चार मुलं आहेत.
ठीक आहे.
रामसिंग, मुलं किती मोठी आहेत?
तो म्हणाला, साहेब, मी मुलं पाहिली नाहीत.
फक्त चार आहेत.
मी सर्व काही विचारले आहे.
तो म्हणाला, ठीक आहे, जाऊन बघा मुलं किती मोठी आहेत.
तो म्हणाला, महाराज, तीन महिन्यांपूर्वी शेळीने मुलांना जन्म
दिला.
ठीक आहे.
तर, मला सांगा, चारपैकी नर शेळी कोणती आणि मादी कोणती?
तो म्हणाला, सर, मला माहीत नाही.
तो म्हणाला, जा आणि शोधा.
तो म्हणाला, महाराज, दोन नर शेळ्या आणि दोन मादी शेळ्या आहेत.
जा आणि पुढच्या वेळी त्यांच्याबद्दल जाणून घ्या.
मुलांच्या रंगाबद्दल तुम्हाला माहिती मिळाली का?
आणि त्यांची तब्येत काय आहे?
तो म्हणाला, महाराज, मला ते सापडले नाही.
तो म्हणाला, साहेब, जाऊन शोधा.
मग तो गेला आणि कळलं की हा मुलांचा रंग आहे.
आणि त्यापैकी दोन जण निरोगी आहेत.
एक स्वस्थ दिसत नाही.
आणि एक आजारी आहे.
ठीक आहे.
आणि या शेळ्या किती वर्षांपासून इथे आहेत?
तो म्हणाला, मला माहीत नाही.
मग तो पुन्हा गेला.
ही शेळी त्याने येथून विकत घेतल्याचे समजले.
त्याने खूप वर्षांपूर्वी ते विकत घेतले होते.
ठीक आहे.
त्याने ते कुठून विकत घेतले?
त्याला पुन्हा शोधण्यासाठी पाठवण्यात आले.
त्याला त्या गावात 7-8 वेळा जावे लागले.
आणि तो दिवसभर व्यस्त होता.
मात्र त्यांनी या अहवालात संपूर्ण दिवस घालवला.
त्यानंतर एसपींनी इन्स्पेक्टरला बोलावले.
आणि म्हणाले, तू जा.
या गावात एक शेळी आहे.
मला त्याचा संपूर्ण अहवाल हवा आहे.
ठीक आहे.
म्हणून इन्स्पेक्टर गेले.
होय, साहेब, त्याने याच गावातून शेळी विकत घेतली होती.
आणि तो इथे इतकी वर्षे आहे.
त्याने चार मुलांना जन्म दिला आहे.
आता रंग काळा आणि पांढरा आहे.
तो तसा म्हातारा.
आणि त्याने चार मुलांना जन्म दिला आहे.
दोन पुरुष आणि दोन महिला आहेत.
हा त्यांचा रंग आहे.
ते निरोगी आहेत.
दोघे निरोगी आहेत.
ते खूप मजबूत आहेत.
एक सरासरी आहे.
एक जण थोडा आजारी आहे.
तिला एक आजार आहे.
मात्र त्यांच्यावर उपचार सुरू आहेत.
या डॉक्टरांकडून ते उपचार घेत आहेत.
आणि त्यांनी मूल्यांकन केले आहे की ती बरी होईल.
आणि ते खूप काळजी घेणारे आहेत.
आणि ते देखील खूप चांगले आहेत.
हे केल्यानंतर निरीक्षकांनी काही तासांतच संपूर्ण अहवाल सादर
केला.
आता एसपींनी चौकीदाराला विचारले.
तुम्ही दिवसभरात केलेले काम.
इन्स्पेक्टरने ते काम एका तासात केले का?
तू मला सांग.
तुमचा पगार त्याच्यापेक्षा चारपट जास्त आहे.
पण कामानुसार,
आठ तासात केलेले काम,
त्याने ते एका तासात केले.
त्यामुळे त्याचा पगार तुमच्यापेक्षा आठपट जास्त असावा.
किंवा, आता त्याचा पगार तुमच्यापेक्षा चारपट जास्त आहे.
त्यामुळे त्याचा पगार तुमच्यापेक्षा आठपट जास्त असावा.
मग मी त्याचा पगार वाढवायचा की तुझा कमी करायचा?
विमाकर्ता म्हणाला नाही सर, नाही सर.
तो इथे आहे तोपर्यंत ठीक आहे.
नक्की काम ठीक आहे.
पेमेंट जबाबदारीची आहे.
तुमच्या कामावर लक्ष केंद्रित करा.
हा विषय आहे, आपले मन व्यवसायावर आहे.
जेव्हा तुम्ही इतरांबद्दल बोलता, जसे मी सल्ल्यापासून सुरुवात
केली, तेव्हा तुम्ही सल्ला द्यायला गेलात.
हे तुमचे काम नाही, तुम्ही अधिकृत उमेदवार नाही.
पण तुम्ही सल्ला द्यायला गेलात आणि दुसऱ्याला दुखापत झाली.
तर, त्या जागी चांगले आहे, तुम्ही ज्या क्षेत्रात स्पेशलाइज्ड
असाल, तेच काम करा, आणि तीही पगाराची नोकरी.
जेव्हा तुम्ही पैसे भरता, तेव्हा ती तुमची जबाबदारी बनते.
डॉक्टरांनी तुमच्याकडून फी घेतली, त्यामुळे तुमची काही चूक
झाली तर त्याची जबाबदारी आहे.
वाटेत ज्याने सल्ले दिले आणि तो दुखावला, त्याची जबाबदारी
नाही.
त्यामुळे जो सेवा घेणार आहे, त्यानेही लक्षात ठेवावे की,
तुमची खरी जबाबदारी काय आहे.
आणि जो देणार आहे, त्या ठिकाणी इतरांवर टीका करणे, इतरांना
मोकळेपणाने सल्ला देणे, आणि इतरांबद्दल बोलणे, गॉसिप करणे,
आपल्या स्वतःच्या व्यवसायात लक्ष घालणे चांगले.
तुम्ही तुमच्या कामावर लक्ष केंद्रित केले पाहिजे.
बोलण्यासारखे काही नसेल तर गप्प बसा.
काहीतरी शिका, काहीतरी मिळवा, ज्ञान मिळवा, स्वतःला सुधारा,
स्वतःला अपडेट करा, स्वतःला अपग्रेड करा.
ध्यान करा, भगवंताचे नामस्मरण करा, जप करा, भजन करा.
तुमच्या भल्यासाठी तुम्ही जे काही करू शकता ते तुम्ही करू
शकता.
तुमचा वेळ तुमचा, तुमचा मेंदू, तुमची ऊर्जा तुमची आहे.
म्हणून, ते स्वतःसाठी वापरा.
ते स्वतःसाठी वापरा आणि मग पुढे जा.
इतरांवर आपला वेळ वाया घालवणे चांगले.
जर तुम्ही तुमचा वेळ इतरांवर वाया घालवलात, जेव्हा इतरांना
तुमची गरज नसते, तेव्हा ते तुम्हाला विचारणार नाहीत.
तुम्ही तुमचा वेळ इतरांवर वाया घालवलात, मनमोकळेपणाने सल्ले
दिलेत आणि तुम्ही स्वतःसाठी काहीही केले नाही, तुम्ही स्वतःला
चांगले बनवले नाही, तर उद्या तुम्हाला कोणी विचारणार नाही.
म्हणून, या ठिकाणी, स्वतःसाठी काहीतरी चांगले करणे चांगले आहे.
ते स्वतःसाठी करा, पुढे जा, सुधारणा करा, स्वतःचा व्यवसाय करा.
असं म्हणतात की, दुसऱ्याच्या व्यवसायात ढवळाढवळ करण्यापेक्षा
आपलं काम करणं चांगलं.
होय.
नाहीतर लोक म्हणतात, तुमचे काम करा.
आम्ही इंग्रजीत म्हणतो, तुमचा स्वतःचा व्यवसाय करा.
आपल्या स्वतःच्या व्यवसायात लक्ष द्या, ते त्यांच्यासाठी
देखील चांगले आहे.
तुम्ही म्हणता तेव्हा त्यांना वाईट वाटते.
का म्हणणार आहेस?
तुमच्या निरुपयोगी वेळेत तुमचा मेंदू आहे का?
असं का म्हणताय?
वकील सल्ला देण्यासाठी पैसे घेतात.
आर्थिक सल्लागार सल्ला देण्यासाठी पैसे घेतात.
डॉक्टर मोफत सल्ला देत नाहीत.
मग फुकटचा सल्ला कशाला देणार?
आपण आपले मूल्य ठेवले पाहिजे.
होय.
त्या मूल्याने सल्ला द्यायला गेल्यावर त्यासाठी जबाबदारी
लागते.
आणि त्यासाठी योग्य ज्ञान, स्पेशलायझेशन आवश्यक आहे.
तर, स्वतःचे काम करा.
स्वतःच्या व्यवसायात लक्ष द्या म्हणजे कामावर लक्ष केंद्रित
करा.
तुम्ही कोणत्याही क्षेत्रात तज्ञ असाल, फक्त त्या क्षेत्रात
सल्ला द्या.
ते तुमच्यासाठी अधिक चांगले होईल.
आणि हेच तुमच्या यशाचे रहस्य आहे.
तुम्ही त्या क्षेत्रात हळूहळू पुढे जाल.
आणि एक दिवस तुम्ही खूप खूप यशस्वी व्हाल.
म्हणून, जर तुम्हाला यशस्वी व्हायचे असेल, तुम्ही कोणत्याही
क्षेत्रात असाल, तर तुमच्या स्वतःच्या व्यवसायावर लक्ष ठेवणे
चांगले.
तुमच्या कामावर लक्ष केंद्रित करा.
आणि पुढे जा.
एक जबाबदार व्यक्ती व्हा.