ठीक आहे मित्रांनो, तर आत्ताच मी एक्स्ट्रा अॅक्टिव्हिटीजच्या
महत्त्वाबद्दल बोलत होतो आणि ज्यामध्ये तुम्ही सोशल
अ‍ॅक्टिव्हिटी करता, तुमची सामाजिक प्रतिमा, पहा एखाद्या
व्यक्तीच्या तीन प्रतिमा असतात, एक वैयक्तिक, एक व्यावसायिक
आणि एक सामाजिक.
तर तुम्ही तिन्ही प्रतिमा तयार करा, आम्हाला वैयक्तिक किंवा
सामाजिक काळजी नाही, आम्हाला फक्त व्यावसायिकांची काळजी आहे,
तुम्ही एक चांगले व्यावसायिक होऊ शकता परंतु जर तुम्हाला
काळजी नसेल तर तुम्ही चांगली वैयक्तिक व्यक्ती होऊ शकत नाही.
तुम्हाला तुमच्या कुटुंबाची काळजी नव्हती, तुम्ही कधी तुमच्या
मुलांच्या हसण्याचा विचार केला आहे का?
ते सर्व वेळ ऑफिसमध्ये बसलेले असतात, त्यांना वीकेंडला बाहेर
काढण्याचा कधी विचार केला आहे का?
ते चॉकलेट घेऊन घरी जातात, ही तुमच्यासाठी छोटी गोष्ट आहे पण
त्यांच्यासाठी ती मोठी गोष्ट आहे, समजून घेण्याचा प्रयत्न
करा, ही त्यांच्यासाठी मोठी गोष्ट आहे.
त्यामुळे तुम्ही ही गोष्ट टाळू शकत नाही, तुम्ही ही गोष्टही
गांभीर्याने घ्यायला हवी.
तुम्ही म्हणाल की मी व्याख्यान देत आहे, मी व्याख्यान देत
नाही.
मी जर सर्वांगीण विकासाबद्दल बोलतोय तर फक्त ही पुस्तके वाचून
आणि इंग्रजी शिकून तुम्ही चांगले होत नाही, तुमच्यात या
गोष्टी कोण विकसित करणार?
तुमचे कुटुंब तुमचे आहे, मग त्यांची काळजी कोण घेणार?
तुमची प्रतिमा तुमची, तुम्ही सोशल कधी होणार?
जेव्हा तुम्ही सामाजिक नसता, तुम्ही सक्षम नसता तेव्हा तुम्ही
इतरांना मदत करत नसता, मग इतरांकडून तुम्हाला मदत करण्याची
अपेक्षा कशी करता येईल?
तुला असे का वाटते?
तुम्ही गुलाम आहात असे तुम्हाला वाटते का?
की तुम्ही कोणाला उपयोगी पडणार नाही आणि दुसरे कोणीतरी
तुमच्या उपयोगी पडेल?
तुम्हाला का उपयोगी पडेल?
आपण कोणीतरी विकत घेतले आहे का?
हे भगवंताच्या बाबतीतही घडते, म्हणूनच घडत नाही.
ते सामाजिकही आहेत, म्हणूनच लोक येतात.
देव रामाने प्रथम मदत केली, नंतर माकडांच्या सैन्याने त्यांना
मदत केली.
जोपर्यंत तुम्ही हात वर करत नाही, तोपर्यंत जग तुमच्यासोबत
येणार नाही.
जो माणूस स्वत:ला किंवा स्वत:ला मदत करणार आहे, तोच देव येत
आहे.
पण जर तुम्हाला सामाजिक मदत हवी असेल तर आधी पावले उचलावी
लागतील.
तुम्हाला सामाजिक उपक्रमाची गरज आहे.
माणूस हा सामाजिक प्राणी आहे, माणूस हा सामाजिक प्राणी आहे.
जर तुम्ही सामाजिक प्राणी असाल तर तुम्हाला समाजात कृती करावी
लागेल.
आपण काहीतरी सामाजिक केले पाहिजे.
सामाजिक कार्य करावे लागेल.
तरच तुम्हाला ती प्रतिमा मिळेल.
आणि असे सामाजिक उपक्रम करून अशिक्षित लोक,
कारण आपण सुशिक्षित आहोत, त्याचे महत्त्व कळत नाही.
पुस्तकांना चिकटून राहावे लागते.
त्यामुळेच.
आमचा 9 वी, 8 वीचा वर्ग मुख्यमंत्री झाल्यावर का रडता?
तु का रडतोस?
कारण त्याने या भागाची काळजी घेतली होती.
आपण ते केले नाही.
या सर्व निरुपयोगी गोष्टी आहेत असे तुम्हाला वाटते.
म्हणून रडणे देखील थांबवा.
रडणे देखील थांबवा.
मी म्हणालो तीन प्रतिमा आहेत.
वैयक्तिक.
आपण वैयक्तिक आहात. तुला काळजी वाटत नाही.
घटस्फोटाची वेळ आली आहे.
मुलं तुम्हाला विचारत नाहीत.
म्हातारपणात रडतोस.
तुम्ही म्हणता मुलं अशी आणि अशी झाली आहेत.
किती काळजी घेतलीस?
तुम्ही म्हणता मी आयुष्यभर कमाई केली.
मी कमावुन दिले आहे.
तो तुम्हालाही देईल.
ते तुमचे जीवन चालवते का?
तुम्हाला वेळ हवा आहे का?
आयुष्य चालवायचे असेल तर,
हे तुझे आयुष्य आहे.
एक भाग,
जर एक चाक येथे गेले तर
आणि दुसरा तिकडे जातो,
गाडी धावेल का?
दोन्हींचा समतोल साधावा लागेल.
तुम्हाला व्यावसायिक काम देखील करावे लागेल.
तुम्हाला वैयक्तिक काम देखील करावे लागेल.
सामाजिक उपक्रम केल्यास,
मग तुझे अभियांत्रिकी,
डॉक्टर,
तुम्ही म्हणता 8वी, 9वी वर्गात मुख्यमंत्री झाला आहे.
तुम्ही प्रश्न मांडता.
तुम्ही जा आणि त्याला मत द्या.
कारण तुमचा कोणताही उपक्रम नाही.
तुम्हाला निवडण्याचा कोणताही पर्याय नाही.
त्यामुळे तुम्ही प्रश्न उपस्थित करू शकत नाही.
तुम्ही त्याला आठवी, नववी वर्ग म्हणू शकत नाही.
तुम्ही म्हणता की तो शैक्षणिकदृष्ट्या यशस्वी नाही.
पण सामाजिकदृष्ट्या त्यांनी स्वत:ला सक्रिय केले आहे.
तुका म्हणे व्यक्तिगत आधार ।
एका दिवसासाठी वैयक्तिक समर्थन दिले जाते,
दोन दिवस, चार दिवस.
नंतर तुम्हालाच कारवाई करावी लागेल.
मी तेजस्वी यादव यांच्याबद्दल बोलणार आहे.
तुम्ही 9वी नापास म्हणत रहा.
तुझी उपमा होणार नाही.
आणि आज अनेक सुशिक्षित लोकही समर्थनात आहेत.
एका राज्याचा सर्वात मोठा पक्ष स्वबळावर बनवला.
ते वडील निवडणुकीत नव्हते.
ते तुरुंगात होते.
प्रत्येकाने बनवलेले.
मी त्याची कथा सांगत नाही.
पण वास्तव हे आहे
आम्ही सुशिक्षित लोक खूप सामाजिक आहोत.
सामाजिक उपक्रम केले जातात.
आम्हाला वाटते की ते निरुपयोगी आहे.
आम्हाला वाटते की तो वेळेचा अपव्यय आहे.
मग समजून घ्या.
मग काय अपेक्षा करायची?
असे लोक बनवले जातील.
जे पुस्तकात आहेत ते नोकरदार झाले आहेत.
जे बॅकबेंचर्स आहेत ते तुमचे मालक झाले आहेत.
आणि जे वर्गाबाहेर आहेत,
जे सामाजिक कार्यात आहेत,
ते तुमचे नेते झाले आहेत.
मुख्यमंत्री ते आहेत.
कंपनीचा मालक तो बॅकबेंचर आहे.
कारण त्याने स्वतःच्या कल्पना ठेवल्या.
पुस्तकांपासून दूर राहिले.
आमचा अभ्यासक्रम इतका सक्रिय नाही.
ते सर्जनशील नाही.
मला माहित नाही की आपण बर्याच काळापासून काय शिकत आहोत.
हे कोणी केले हे मला माहीत नाही.
आपण किती सक्रिय आहोत.
मुलाला दहावीनंतर अभ्यास करायचा आहे.
नॉन-मेडिकल, मेडिकल, सायन्स.
तो इंजिनियर, डॉक्टर होईल.
आम्ही त्याला संस्कृत शिकवतो.
काय करत आहात?
शिकवायचे असेल तर,
मग आपली प्राचीन पुस्तके शिकवा.
वेद शिकवा.
महाभारत, गीता शिकवा.
रामायण शिकवा.
तुम्ही हिंदू असाल तर
मग त्याला हिंदू धर्माच्या गोष्टी शिकवा.
त्याला कोणत्याही धर्माच्या गोष्टी शिकवा.
त्याला ते सांग.
त्याला जीवन जगण्याची कला सांगा.
लग्नाला वय नसतं.
लग्नानंतरचे आयुष्य कसे जगायचे?
वैयक्तिक जीवन कसे विकसित करावे?
तुम्ही कोणत्या पुस्तकांचा अभ्यास करत आहात?
त्यानंतर तुम्ही म्हणता, हे करा, ते करा.
आणि जीवन यशस्वी होत नाही.
जीवन यशस्वी कसे होईल हे तुम्ही कधी शिकवले आहे का?
वैवाहिक जीवन योग्य पद्धतीने कसे जगायचे?
एखाद्या आईने आपल्या मुलीला योग्य पद्धतीने शिकवले आहे का?
इथे ते इतरांना वर्चस्व गाजवायला शिकवतात.
जा बेटा, कोणत्याही प्रकारे वर्चस्व गाजव.
तुम्ही हुंड्याबद्दल बोलता.
हुंडा काढून टाका.
हुंडा कसा काढला जाईल?
अपेक्षा आहेत.
ज्याच्याकडे आहे तो जादा देतो आणि सोडून देतो.
आणि नाही.
तुम्ही का देत आहात?
जा आणि तुझ्या मुलीला पहिल्या दिवसापासून शिकव.
जा आणि पहिल्या दिवसापासून वर्चस्व गाजवा.
इतकी वर्षे,
पालकांनी आपल्या मुलाला शिक्षण दिले आहे,
त्याला वाढवले, सर्व काही केले.
आणि तू जा आणि पहिल्या दिवसापासून वर्चस्व गाजवते.
स्वतःला त्याचा गुलाम बनवा.
का?
तुम्ही काय शिकवता?
जेव्हा तुमच्या मुलीसोबत असे घडते,
खूप वाईट वाटते.
कधी?
मी वैयक्तिक बोलतोय,
व्यावसायिक, सामाजिक.
याचा कधी विचार केला आहे का?
तुम्ही कधी आत्मपरीक्षण केले आहे का?
तुम्ही स्वतःला कधी प्रश्न केला आहे का?
तुम्ही कधी स्वतःला विचारले आहे का?
कधी?
जर एक भाग मोठा होत असेल,
दुसरा नाही, दुसरा नाही, तिसरा नाही.
कधी करणार?
मग त्यांना प्रश्न विचारू नका.
ते शैक्षणिकदृष्ट्या यशस्वी नाहीत.
मात्र त्यांनी सामाजिक कार्य केले आहे.
म्हणूनच ते देत आहेत.
व्यावसायिकदृष्ट्या तुम्ही यशस्वी होऊ शकता.
जर तुम्ही वैयक्तिक काळजी घेतली नसेल,
मग कुटुंब जाईल.
ते सक्तीचे आहे.
आता तुम्ही म्हणाल,
तुम्ही वैयक्तिक कामात व्यस्त आहात,
मग वैयक्तिक करू नका.
करू.
तुम्हाला कोणी अडवले आहे?
मी तिन्ही कामांमध्ये संतुलनाबद्दल बोलत आहे.
मी तिन्हींमध्ये संतुलनाबद्दल बोलत आहे.
काय केले आहे?
व्यवस्थापन.
आम्ही व्यवस्थापन शिकतो.
आपण कुटुंब व्यवस्थापन कधी शिकलो आहे का?
आपण कधी वैयक्तिक व्यवस्थापन शिकलो आहे का?
आपण कधी मॅरेज मॅनेजमेंट शिकलोय का?
फक्त व्यावसायिक व्यवस्थापन.
हे जीवन आहे.
आपण का जगतोय?
व्यावसायिक होऊन तुम्ही काय कराल?
मी असे म्हणत नाही की व्यावसायिक बनू नका.
बनतात.
एक चांगला माणूस व्हा.
चांगले वडील व्हा.
चांगला नवरा व्हा.
चांगली पत्नी व्हा.
चांगला मुलगा व्हा.
चांगली मुलगी व्हा.
चांगला शेजारी व्हा.
एक चांगला मित्र व्हा.
मैत्रीच्या नावाखाली फसवणूक करण्यापूर्वी विचार करू नका.
कधी?
जे काही मिळवायचे आहे,
त्यासाठी लक्ष्य आवश्यक आहे.
अप्रामाणिकता इथे कधी येईल,
की तुम्हाला तुमच्या भावाची फसवणूक करावी लागेल,
आणि आपण एक लक्ष्य केले आहे,
जर तुम्हाला चांगला भाऊ बनायचे असेल तर
मग देण्यापूर्वी विचार कराल.
आणि एकदा सकारात्मक विचार आला की,
नकारात्मक विचार येत राहतात.
तू ठरवलंस,
तुम्हाला ट्रिगर दाबून मारावे लागेल.
दुसरा विचार काय आहे?
तुम्हाला वाटत नसेल तर,
मग ट्रिगर दाबा,
कथा संपते,
नंतर पश्चात्ताप करा.
तुम्हाला वाटत असेल तर,
मला चांगला भाऊ बनायचे आहे,
मी माझ्या भावाला कसे शूट करू शकतो?
आणि या विचाराने तुमचे बोट काढले,
भाऊ वाचला,
आणि तुझी एक चांगली व्यक्ती म्हणून गणना होते.
तू सीमेवर उभा होतास,
विचार करणे,
मला चांगला भाऊ बनायचे आहे. एखादी कल्पना तुमचे आयुष्य बदलू
शकते.
तुम्हाला एक चांगला भाऊ व्हायचे आहे असा एक विचार होता.
त्याने तुझ्या बोटाला असे केले, असे झाले, तू ते दाबले नाहीस
आणि आज तू चांगली प्रतिमा असलेला चांगला भाऊ झाला आहेस.
एक विचार, एक सकारात्मक विचार तुम्हाला सकारात्मक दिशेने घेऊन
गेला.
एक नकारात्मक विचार, लक्ष्य नाही.
इमानदारी तुझी साथ सोडली, लोकांनी तुला लोभ दिला, मंडळाने लोभ
दिला आणि तू तुझ्याच भावाला गोळ्या घातल्या.
पैशासाठी.
मी काही नवीन बोलत नाही.
आजच्या समाजात ते घडत नाही का?
कदाचित ते लक्ष्य गहाळ आहे.
ते लक्ष्य कधी करणार?
जेव्हा आपण लक्ष्याबद्दल बोलतो तेव्हा आपण काय बोलतो?
इंजिनियर व्हा, डॉक्टर व्हा.
जर तुम्हाला माणूस बनायचे असेल तर मला सांगा, तुम्ही माणूस
कधी होणार?
पहा, तुम्हाला जे काही साध्य करायचे आहे, जर त्या क्षेत्राचे
लक्ष्य नसेल, नसेल तर तुम्ही ती गोष्ट बनू शकत नाही.
तुम्ही स्वतः बनू शकत नाही.
स्वतःहून काहीही होत नाही.
तुम्हाला ते करावे लागेल, ते बनले पाहिजे.
आणि तुम्हाला जे काही करायचे आहे, ते बनायचे असेल तर त्यासाठी
लक्ष्य असणे खूप गरजेचे आहे.
लक्ष्य खूप महत्वाचे आहे.
लक्ष्यहीन व्यक्ती काहीही साध्य करू शकत नाही.
स्वतःहून नाही.
त्याने ते केले तरी त्याचे महत्त्व त्याला कळत नाही. तो ज्या
प्रकारे मिळवला, त्याच प्रकारे तो गमावेल.
आणि टार्गेटलेस व्यक्ती, सुशिक्षित उमेदवार हे टार्गेटलेस
आहेत आणि त्यांचे नकारात्मक ब्रेनवॉश करून संपूर्ण जगात
दहशतवादी गट बनवले आहे.
तुम्हाला माहीत आहे का?
ते सुशिक्षित लोक आहेत.
ते लक्ष्यहीन आहेत.
त्यांच्या जीवनात कोणतेही ध्येय नाही.
आणि असे नकारात्मक लोक त्यांचे ब्रेनवॉश करतात.
ते त्यांना नकारार्थी पटवून देतात.
आणि ते चुकीच्या मार्गावर जातात.
ते चुकीच्या मार्गावर का गेले?
कारण कोणतेही लक्ष्य नाही.
जीवनात लक्ष्य नसते.
कारण तुम्ही थंड मनाने लक्ष्य बनता.
तुम्ही शांत चित्ताने करा.
आणि कोणतेही लक्ष्य नाही.
तुम्ही घराबाहेर जा.
लोक तुम्हाला उद्यानात फिरताना दिसतात.
असे लोक भीतीने जगतात.
ते तुम्हाला पकडतात.
त्यांनी तुम्हाला चुकीच्या मार्गावर आणले.
तुम्ही एखाद्या चुकीच्या मार्गावर गेल्यास, तुमचे कुटुंब
तुम्हाला फॉलो करते.
याचा विचार करा.
त्या पालकांचे काय होते?
तुम्हाला काय होते?
केवळ तुम्हीच नाही, तुमचे लक्ष्यहीन जीवन धोक्यात आहे.
तू पण चांगला होतास.
तुला वाईट व्हायचं नव्हतं.
तू लक्ष्यहीन होतास.
तुमची दिशाभूल झाली.
तुमची दिशाभूल झाली नाही.
तुमचा जीव गेला.
पालक, तुम्ही तिथे गेलात.
जेव्हा पोलिस आणि सैन्य तुमच्या पालकांना त्रास देतात तेव्हा
त्यांना किती त्रास होतो याचा विचार करा.
आणि जर तुम्हाला वाटत असेल,
मी त्या उमेदवारांबद्दल बोलतोय जे अजून तिकडे गेले नाहीत.
कधीही लक्ष्यहीन होऊ नका.
पहिल्या दिवसापासून, प्रत्येक लेबलसाठी लक्ष्य बनवा.
मी देशाचा चांगला नागरिक होईन, असे टार्गेट तुम्ही चांगल्या
नागरिकाला दिले असेल, तर देशाच्या मालमत्तेचे नुकसान
करण्यापूर्वी चार वेळा विचार कराल. इथे मला रस्त्यावरच्या
दिव्यावर मुले खेळताना दिसतात.
आणि त्यांना कोणीही अडवत नाही.
फक्त, आम्ही दंगली घडवतो, सरकारी ट्रेन आणि बसेस जाळतो.
कर कोण भरणार?
ती तुमची मालमत्ता आहे.
का समजत नाही?
ती तुमची मालमत्ता आहे साहेब.
तुम्ही लोकशाही देशाचे नागरिक आहात.
ही तुमची मालमत्ता तुमच्या करातून बनलेली आहे.
का समजत नाही? तुम्ही चांगल्या नागरिकाचे टार्गेट केले आहे का?
मी सर्व उपक्रमांबद्दल बोलत आहे.
मी अजूनही तसाच आहे.
वैयक्तिक क्रियाकलाप करा.
तुम्ही एक चांगली व्यक्ती व्हाल.
सामाजिक उपक्रम करा.
सामाजिक क्रियाकलाप.
मी छोट्या छोट्या गोष्टींबद्दल बोलत आहे.
रात्री 2 वाजता तुमच्या शेजाऱ्याशी काही समस्या असल्यास,
तुम्ही कधी बाहेर गेला आहात का?
तुम्ही मदत केली आहे का?
करू.
कारण तुम्हाला रात्री 2 वाजता देखील समस्या येऊ शकते.
तुम्हाला कोण मदत करेल?
पहा, जो मदत करतो तो नेहमी सोप्या मार्गाने असतो.
तो आरामदायक आहे.
रस्त्यावर कोणी पडून दुखापत झाली तर त्याला उठता येत नाही. तो
असहाय्य आहे.
तू त्याला हात दिलास.
तुमच्यासाठी हा एक छोटासा उपक्रम आहे.
पण जो असहाय्य आहे त्याच्यासाठी ती मोठी मदत आहे.
हे तुमच्यासोबत घडले असते आणि तुम्ही असहाय असता असा विचार
करताना तुम्ही हे करू शकाल.
जर हे तुमच्यासोबत घडले असते, तर तुम्ही खाली पडलेल्या
व्यक्तीचे दुःख समजू शकाल.
तुम्हाला वाटतं, काय फरक पडतो?
चालता हो.
त्याला असू द्या.
जर तुमचा जवळचा मित्र असेल, कोणीतरी त्याला मदत केली नाही आणि
त्याला आपला जीव गमवावा लागला, तर तुम्ही जगाकडून खूप प्रश्न
विचारता.
की तिथे खूप वाईट वृत्तीचे लोक आहेत.
त्यांच्यात काहीच नाही.
माणुसकी नाही.
कोणी मदत केली नाही.
तुझा भाऊ मेला.
तुम्ही कोणाला मदत केली का?
स्व: तालाच विचारा.
तर, हे तुमच्यावर अवलंबून आहे.
आपण स्वतःसाठी कोणत्या प्रकारची प्रतिमा विकसित करू इच्छिता?
पण तीन प्रकारच्या प्रतिमा आहेत.
वैयक्तिक, सामाजिक आणि नंतर व्यावसायिक.
माणूस म्हणून.
त्यामुळे तुम्ही कुठेही असाल, शाळेत असताना शाळा सोडा,
शाळेच्या मागे, शाळेत कॉलेजमधून चौकशी केली तर तुमची प्रतिमा
आहे.
तुम्ही घर सोडा, शेजारी तुम्हाला विचारले तर तुमची प्रतिमा
आहे.
आपण कधी विचार केला आहे की अशी प्रतिमा आहे?
मुलीचे लग्न करायचे आहे.
लग्नासाठी लोक येतात आणि जातात का? तुम्ही पासपोर्टसाठी अर्ज
करा, चौकशी आहे.
तुम्ही आर्मी पोलिसात जा, तिथे अॅडमिशनसाठी चौकशी आहे.
याचा कधी विचार केला आहे का?
जर अशी गोष्ट आहे, जर तुमची प्रतिमा असेल तर ती अधिक चांगली
का नाही?
काहीतरी चांगले करा.
शाळेत काहीतरी चांगलं कर, म्हणजे मागून लोक म्हणतात, हो,
कॉलेजमधले दिवस चांगले होते.
आणि असे हळूहळू हलवून तुम्ही वर जाल.
एक दिवस तुला हे जग सोडून जावं लागेल.
मागून लोक तुमच्या चांगल्या वाईटाबद्दल बोलतात. आणि तुम्हाला
माहीत आहे का, कोणाचे कधी आणि काय होईल हे कोणालाच माहीत नाही.
मी आज एक प्रसंग शेअर करणार आहे.
आमची एक मावशी आहे.
कालची गोष्ट आहे.
काल सकाळी तिने जेवण आणि सर्व काही केले.
ती म्हातारी झाली होती.
तिने जेवण आणि सर्व काही केले.
तिने खाल्ले आणि प्याले.
दुपारी ती कोणाशी तरी फोनवर बोलत होती.
अचानक तिला थोडे दुखू लागले.
आणि चालता चालता तिला दवाखान्यात नेले.
तिने तिचे बीपी तपासले.
ते सामान्य होते.
तेव्हा बीपी कळत नव्हते.
अंग थंड पडायला लागलं.
आणि ते तिला दवाखान्यात घेऊन जात आहेत.
वाटेतच तिचा मृत्यू झाला.
ते कधी आणि कसे घडले हे कोणालाच कळले नाही.
आम्ही उद्याचे नियोजन करतो.
उद्या हे अन्न येईल.
परवा हे अन्न येईल.
उद्या तिकडे जायचे आहे.
परवा हे अन्न येईल.
तिने खरा हिशोब केला आहे.
आम्हाला माहित नाही, पण तिने लिहिले आहे.
दिवसाचा शेवट काय आहे?
म्हणून, प्रत्येक दिवस हा आपला शेवटचा दिवस मानणे चांगले. अशा
प्रकारे आपल्या जीवनाचे नियोजन करा.
कोणालाही दुखवू नका.
आपण जगापासून लपवू शकता.
तुम्ही चोरी करू शकता.
तुम्हाला दुखापत होऊ शकते.
तुम्ही लूट करू शकता.
आपण फसवणूक करू शकता.
तुम्ही इथे जमू शकता.
तुला घ्यायला कोणी नाही.
तुमच्यासोबत कोणीही झोपत नाही.
माणूस व्हा.
जे काही चांगलं करता येईल, जे काही करता येईल ते कर बाबा. ते
करा, ते करा, ते करा.
तुम्हाला हे आयुष्य पुन्हा मिळो किंवा न मिळो, एक चांगला
माणूस व्हा.
ते वैयक्तिक, सामाजिक किंवा व्यावसायिक असू शकते.
शेवटी, ते तुमच्यावर अवलंबून आहे.
तुम्हाला काय करायचे आहे, काय बनायचे आहे हे तुम्हीच ठरवायचे
आहे.
ते तुमचे जीवन आहे.
हे तुझ्यावर अवलंबून आहे.