ठीक आहे मित्रांनो, म्हणून मी परिचय भागाबद्दल बोलत आहे,
परिचयाचा भाग मी तुम्हाला आधी सांगितला आहे तो आम्ही आधीच
केला आहे.
पण नंतर मी शब्द आणि वाक्यांबद्दल बोललो आणि आता मी
सादरीकरणाबद्दल बोलत आहे.
आपण स्वत: ला अधिक चांगल्या प्रकारे कसे सादर करू शकता.
जसे तुम्हाला माहीत आहे की पहिली छाप ही शेवटची छाप असते आणि
तुम्ही तुमच्या परिचयाचे छान सादरीकरण करून मिळवू शकता.
तुम्ही परिचय योग्य पद्धतीने घ्या, तुमची ओळख करून द्या आणि
समोरच्या व्यक्तीचा परिचय सभ्य पद्धतीने करा.
त्यामुळे जेव्हा तुम्ही कोणाला भेटायला जात असाल तेव्हा
तुमच्यासाठी ही पहिलीच चांगली छाप असू शकते.
जेव्हा तुम्ही एखाद्याला भेटता तेव्हा हा एक चांगला मार्ग असू
शकतो.
ठीक आहे, मी शेवटच्या मुद्द्याबद्दल बोलत आहे आणि ते काय आहे?
शेवटचा मुद्दा असा आहे की तुम्हाला सादरीकरणाचे हे मुद्दे
लक्षात घ्यावे लागतील.
भाषा आणि भाषण, आत्मविश्वास आणि संकल्पना, युक्तिवाद करण्याची
क्षमता, उदाहरणे आणि मुद्दे आणि शेवटी ड्रेस सेन्ससह देहबोलीत
सादरीकरण.
या सर्व गोष्टींची सर्वत्र काळजी घ्यावी लागते.
कारण तुम्हाला माहीत नाही, तुमच्या सादरीकरणात सर्वकाही आहे,
तुम्ही त्याची काळजी घेतली आहे.
कुणाला काहीतरी आवडते, कुणाला काहीतरी आवडते.
एकंदरीत तुम्हाला किती लोक आवडतात, हे महत्त्वाचे आहे.
त्यामुळे तुम्हाला प्रत्येक गोष्टीची प्रत्येक कोनातून काळजी
घ्यावी लागेल.
तर इथे मी 10 अंकांबद्दल बोलत आहे.
आणि तेच तुमचे लक्ष्य आहे.
लक्ष्य हे तुमचे भविष्यातील ध्येय असू शकते, ते वैयक्तिक असू
शकते, ते सामाजिक असू शकते आणि ते तुमचे लक्ष्य असू शकते.
याला तुम्ही तुमचे भविष्यातील ध्येय म्हणू शकता.
मी त्याचे तीन भाग करीन.
अल्पकालीन आणि दीर्घकालीन.
ठीक आहे, मी तुम्हाला तीन भागांचे लक्ष्य दिले आहे.
प्रथम तुमचा अल्प कालावधी आहे.
तुम्हाला अल्प मुदतीची इच्छा असल्यास, तुम्ही ते तुमचे
वैयक्तिक लक्ष्य म्हणून घेऊ शकता.
आपण ते वैयक्तिकरित्या सांगू शकता.
शेवटच्या व्हिडीओमध्ये मी नेमके लक्ष्य काय आहे याबद्दल बोलत
होतो.
कोणतीही गोष्ट तुम्हाला साध्य करायची आहे.
तुम्हाला जे काही साध्य करायचे आहे, त्यासाठी तुम्ही एक
लक्ष्य बनवा.
आणि मग ते साध्य करण्यासाठी तुम्ही एक प्रक्रिया करा.
आणि मग तुम्ही पुढे जात आहात.
मला राष्ट्रीय स्तरावर काहीतरी करायचे आहे, असे टार्गेट
तुम्ही केले आहे.
मग तुम्ही ते कसे करता येईल, कोणत्या गोष्टी आवश्यक असतील
याची मांडणी केली आहे.
आणि त्यानुसार तुम्ही सर्व कामे करा, पावले टाका आणि पुढे जा.
त्यामुळे सर्वात आधी, तुम्हाला जे काही साध्य करायचे आहे,
त्यासाठी तुम्हाला लक्ष्य निश्चित करावे लागेल.
तुम्ही म्हणाल यावर एवढी लेक्चर कशाला?
खरं तर आपण या गोष्टी गांभीर्याने का घेत नाही याबद्दल मी
बोलत आहे.
प्रथम, ते गांभीर्याने घेणे आवश्यक आहे.
शॉर्ट टर्म टार्गेटमध्ये, मी वैयक्तिक लक्ष्याबद्दल बोलत आहे.
तुम्ही प्रोफेशनल सीए, डॉक्टर, इंजिनियर, मॅनेजर आहात,
तुम्हाला जे व्हायचे आहे.
तुम्हाला एक चांगला माणूस व्हायचे आहे का?
एक चांगला मुलगा, एक चांगली मुलगी, एक चांगला मित्र, एक
चांगला नवरा, एक चांगली पत्नी.
त्यामुळे तुम्हाला असे व्हायचे असेल तर मी हे यापूर्वीही
अनेकदा सांगितले आहे.
एक चांगला भाऊ, चांगला शेजारी, देशाचा चांगला नागरिक.
या सर्व गोष्टी तुमच्या वैयक्तिक पातळीवरच्या आहेत.
पहा, तीन प्रकारच्या प्रतिमा आहेत.
मी हे आधीही सांगितले आहे, तीन प्रकारच्या प्रतिमा आहेत.
ते काय आहेत?
तुमच्याकडे तीन प्रकारच्या प्रतिमा आहेत.
ते काय आहेत?
प्रथम तुमची वैयक्तिक, सामाजिक आणि व्यावसायिक आहे.
जर तुमच्याकडे कोणतेही लक्ष्य नसेल तर तुम्ही कोणतेही काम करत
नाही.
तुम्ही चांगले डॉक्टर, चांगले सीए, चांगले मॅनेजर, इंजिनिअर
होऊ शकता.
पण तुम्ही तुमच्या वैयक्तिक पातळीवर विचार केला नाही.
तुम्ही तुमच्या वैयक्तिक आयुष्याची काळजी घेत नाही.
कुटुंब असो, मित्र असो, नातेवाईक असो.
त्यामुळे तुम्ही हळूहळू त्यांच्यापासून दूर जाल, जे आज घडत
आहे.
आज तुम्ही यशस्वी होऊ शकता.
जसजसे तुम्ही यश मिळवाल तसतसे तुम्ही वर चढत रहा.
मी तुम्हाला कसे सांगेन.
येथे आहे.
तू इथून सुरुवात केलीस.
हे आपले सामाजिक मंडळ आहे.
तुमचे सामाजिक वर्तुळ सुरुवातीला असे होते.
येथे, हे मोठे.
जसजसे तुम्ही वर चढत राहिलात तसतसे ते कमी होत गेले.
शेवटी तुम्ही तिथे पोहोचलात.
आणि तुला कळलं की तू तिथे एकटाच राहिला आहेस.
तुम्ही वर पोहोचलात.
पण तुम्ही तुमचा समाज गमावला, तुम्ही तुमचे वर्तुळ गमावले.
तुम्ही तुमच्या वैयक्तिक पातळीचे लक्ष्य बनवले नाही.
तुम्ही त्यात संतुलन ठेवले नाही.
तू फिरत राहिलास.
आणि आपण नुकतेच आपले मंडळ गमावले आहे.
तुम्ही तुमच्या कुटुंबापासून, नातेवाईकांपासून आणि
मित्रांपासून दूर गेला आहात.
आणि तेव्हा तुला खूप एकटं वाटत होतं.
एक गोष्ट मिळवण्यासाठी तुम्ही अनेक गोष्टी गमावल्या आहेत.
त्यामुळे आपल्याला ते मिळवावे लागेल.
अर्थात, आम्हाला व्यावसायिक, यशस्वी व्यावसायिक व्हायचे आहे.
पण या सगळ्या गोष्टी टाळून.
आज तुम्ही 10वी पास, 11वी पास बद्दल बोलत आहात.
लोक मंत्री, मंत्री, मुख्यमंत्री होतात.
आणि तू सीए झालास, डॉक्टर इंजिनियर झालास, आयआयटीयन झालास.
आणि तुम्ही नाही केले.
का? अरे देवा, तू कधी सामाजिक उपक्रम केला आहेस का?
तुम्ही कधी केले आहे का?
तुम्ही तुमच्या व्यवसायात व्यस्त होता.
आणि त्या धावपळीत तू सर्वांना विसरलास.
आणि त्या 9वी पास, 10वी पास व्यक्तीने सामाजिक कार्य केले.
जो जाऊन लोकांना भेटेल, जो त्यांच्या दुःखात मदत करेल, जो
त्यांना मदत करेल, जो त्यांच्या समस्या ऐकून घेईल.
तो सामाजिक असेल.
जेव्हा तो सामाजिक असेल तेव्हा लोक त्याला मदत करतील.
अगदी मतांच्या रूपाने.
त्यामुळे त्याच्या 9वी, 10वी उत्तीर्ण होण्यावर प्रश्नचिन्ह
उपस्थित करण्याऐवजी तुम्ही एमबीबीएस केले आहे असे तुम्हाला
वाटते.
तू आयआयटीयन्स, सीए झालास.
तुम्ही किती सामाजिक उपक्रम केले आहेत?
लोक तुम्हाला सामाजिकरित्या ओळखतही नाहीत.
तुमचे शेजारी तुम्हाला ओळखत नाहीत.
तुमच्या कुटुंबातील सदस्य तुम्हाला ओळखत नाहीत.
मुलांना तुमचा चेहरा आठवत नाही.
कारण जेव्हा ते झोपलेले असतात तेव्हा ते कार्यालयात येतात.
आणि जेव्हा तुम्ही आलात तेव्हा ते आधीच झोपलेले असतात.
ते तुमच्यासमोर मोठे झाले, पण तुम्ही त्यांना झोपलेले पाहिले.
त्यांनाही स्पष्ट दिसत नव्हते.
हे जीवन काय आहे?
तर, मी या गोष्टीबद्दल बोलत आहे.
शॉर्ट टर्म टार्गेट, जर तुम्ही वैयक्तिक पातळीवर चांगले
टार्गेट केले असेल तर काहीही करा.
पण वैयक्तिक पातळीवर गरज, गरज, जबाबदारी सांभाळा.
यामुळेच समाजात मिसळून जात आहे.
कुटुंबांमध्ये अंतर.
आता, आम्ही आमच्या कुटुंबातील सदस्यांना व्हॉट्सअॅपवर संदेश
पाठवतो.
आम्हाला भेटायला वेळ नाही.
आपण फेसबुकवर वेळ वाया घालवतो.
हे काय आहे?
आम्ही व्हॉट्सअॅपवर एका खोलीतून दुसऱ्या खोलीत संदेश पाठवतो.
आम्ही ते वैयक्तिकरित्या करत नाही.
असे किती दिवस चालणार?
ते चालणार नाही.
म्हणून, मी बोलतोय असे वैयक्तिक पातळीवरील लक्ष्य असले पाहिजे.
आणि मग, कदाचित तुम्ही या गोष्टींपासून दूर जाल.
तुम्ही एकत्र बसून एकत्र जेवू शकता.
तुम्ही काही चिट-चॅट ऐकू शकता.
एकमेकांचा चेहरा पाहिला तर एकमेकांचे दुःख समजू शकेल.
एक व्यक्ती फुकट पैसे उधळत आहे.
आणि दुसऱ्या भावाला त्रास दिला जात आहे.
त्याच्या मूलभूत गरजा पूर्ण होत नाहीत.
ते पाच दिवसांनी येतील.
जेव्हा तुम्ही एकमेकांचा चेहरा प्रत्यक्ष पाहाल तेव्हा तुम्ही
म्हणाल, काही हरकत नाही.
हे काम मी आठवडाभरात पूर्ण करेन.
तुम्ही ते पाहू शकता आणि वापरू शकता.
कधी? हे कधी करणार?
जेव्हा तुम्ही एकमेकांसमोर असाल तेव्हा तुम्ही ते कराल.
तर, म्हणूनच मी वैयक्तिक पातळीवरील लक्ष्याबद्दल बोलत आहे.
आपण ते वापरणे आवश्यक आहे.
दुसरे, मी मध्यावधीबद्दल बोलत आहे.
मध्यावधीत, हे तुमचे वैयक्तिक असेल.
वैयक्तिक.
येथे, आपण ते व्यावसायिक बनवू शकता.
व्यावसायिक.
आणि यामध्ये, तुम्ही त्याचे दोन भाग करू शकता.
एक चालू आहे.
आणि दुसरे म्हणजे भविष्य.
व्यावसायिक मध्ये, तुम्ही काय केले?
एक सध्याचे ध्येय आहे.
आणि एक म्हणजे भविष्यातील ध्येय.
जेव्हा तुम्ही मुलाखतीला जाल तेव्हा तुम्हाला या दोन गोष्टी
विचारल्या जातील की तुम्हाला खात्यांमध्ये सामील व्हायचे आहे,
तर तुमचे सध्याचे ध्येय काय आहे, तुम्हाला आता काय करायचे आहे?
तुम्ही म्हणू शकता की, मी एक फ्रीलान्सर आहे, मला
प्रशिक्षणार्थी, सहाय्यक म्हणून सहभागी व्हायचे आहे, परंतु
प्रामाणिकपणे मला कठोर परिश्रम करायचे आहेत, मला पुढे जायचे
आहे.
आणि मग येत्या 5 वर्षात, 10 वर्षात, माझे ब्रीदवाक्य आहे, मला
अकाउंट्स मॅनेजर व्हायचे आहे.
जर तुम्ही अकाउंट्स मॅनेजर असाल, तर तुम्ही तुमच्या
प्रोफाइलबद्दल बोलू शकता, तुम्ही एखाद्या पत्राबद्दल बोलू
शकता, तुम्हाला भविष्यात जे व्हायचे आहे ते तुम्ही ठेवू शकता.
आता तुम्ही म्हणाल, मी कुठे बोलणार? तुम्हाला विचारले तर
तुम्ही अधिकृत स्तरावर बोलू शकता, अन्यथा वैयक्तिक पातळीवर
बोलू शकता.
तुम्ही बोलत नसलात, तरी तुम्ही बोललात तर प्रत्येकाला कृती
दिसेल आणि किमान तुम्ही तुमचे आयुष्य चांगल्या पद्धतीने
व्यवस्थापित करू शकाल.
जसे एक प्रश्न विचारला गेला होता आणि बहुतेक तो मुलाखतीत
विचारला जातो, 5 वर्षांनंतर तुम्ही स्वतःला कुठे शोधता?
हा प्रश्न एमबीए कॅटच्या मुलाखतीतही विचारला जातो, की पुढच्या
5 वर्षांत, पुढच्या 10 वर्षांत तुम्ही स्वतःला कुठे शोधू शकाल?
हे देखील बहुतेक मुलाखतीत विचारले जाते.
तर प्रथम, तू एमबीए कॅटसाठी जात आहेस आणि त्या मुलाखतीत तुला
विचारले जात आहे, म्हणून तू म्हणालास, अगदी प्रथम मला ही
परीक्षा क्लिअर करायची आहे आणि त्यानंतर स्वाभाविकपणे मला
कोणत्याही व्यवस्थापन संस्थेत संधी मिळणार आहे.
तिथे मी २ वर्षे अभ्यास करेन, तिथे मला खूप मेहनत करायची आहे,
मला बिझनेस मॅनेजमेंट शिकायचे आहे, तुम्हाला कोणताही ट्रेड
मिळणार आहे.
नंतर तुम्हाला कोणत्याही गटात, कोणत्याही संस्थेत सहाय्यक
म्हणून सामील व्हायचे आहे, मला कठोर परिश्रम करायचे आहेत.
येत्या 10 वर्षांत, मला एक यशस्वी व्यवस्थापक व्हायचे आहे,
मला यशस्वी व्हायचे आहे, त्या विशिष्ट क्षेत्रात काहीही असो.
हे तुम्ही मालिकेत सांगू शकता.
पुढच्या क्षणी माझ्यासोबत काय होणार आहे, याची मला कल्पना
नाही, असे अनेकजण वेगळ्या मुत्सद्दी पद्धतीने उत्तर देतात.
नाही, तुम्ही उत्तर देऊ शकता, कारण जेव्हा तुम्ही सुशिक्षित
समाजात चर्चेला बसता तेव्हा त्यात बरोबर-अयोग्य असे काहीच
नसते, एक दृष्टिकोन असतो, तो तुम्ही त्या पद्धतीने मांडू
शकता, पण व्यावसायिकदृष्ट्या तुम्हाला कमी गुण मिळतील.
एक तर्क आहे, हे शक्य आहे की पुढच्या क्षणी आपल्यासोबत काय
होणार आहे हे कोणालाही ठाऊक नाही, परंतु जीवन कसे थांबते?
येणार्‍या दिवसांसाठी तुम्ही भविष्यातील योजना बनवत नाही का?
असे झाले तर आपले पुढील भौतिक जीवन चालणार नाही.
कसे चालेल?
काय होणार आहे हे आम्हाला माहित नाही, तरीही आम्ही योजना आखतो
आणि जातो.
ऑफिसला जाण्यासाठी आम्ही आमचे घर सोडले आहे, आमच्यासोबत काय
होणार आहे हे आम्हाला माहित नाही, परंतु आम्ही एक योजना बनवतो
आणि जातो.
तू ऑफिसला जाण्यासाठी घरून निघतोस, उद्या कधी येणार?
सर, मी 10 वाजता येईन.
तुम्ही घरी पोहोचलात की नाही हे मला माहीत नाही, पण तुमची
योजना आहे.
म्हणजे तुम्हाला ज्या गोष्टीबद्दल बोलायचे आहे ते वेगळे आहे,
पण इथे मी लक्ष्याबद्दल बोलत आहे.
मी दीर्घकालीन लक्ष्याबद्दल बोलत होतो.
हे तुमचे व्यावसायिक लक्ष्य आहे.
तुम्ही त्याचे योग्य नियोजन कराल.
बहुतेक जेव्हा आपण लक्ष्याबद्दल बोलतो तेव्हा लोक फक्त
याबद्दल बोलतात.
तुम्ही पण करा, काही हरकत नाही.
मी तुम्हाला आयुष्याच्या दृष्टिकोनातून दीर्घकालीन लक्ष्य
दिले.
तुम्ही कुठेही असाल, पुढे गेल्यावर, घरातून बाहेर पडल्यावर,
घरात तुमची एक प्रतिमा असते, ती असते, तुमची राहण्याची पद्धत,
तुम्ही लोकांशी कसे वागता, हा तुमचा दृष्टिकोन बनतो, तुमचा
स्वभाव आत जातो. लोकांचे मन.
त्याचप्रमाणे, जेव्हा तुम्ही शाळेत असता तेव्हा शाळेतही तुमची
प्रतिमा असते.
शाळेतून कॉलेजला गेल्यावर लोकं तुमच्याबद्दल असं बोलतात.
मागून कोणी शाळेत, कॉलेजात, किंवा घरी जाऊन तुमच्याबद्दल
शोधून काढलं तर तुम्ही तुमची प्रतिमा सोडल्याबरोबर, तुम्ही
कुठलीही प्रतिमा सोडली आहे, जी तुमच्या वागण्यावर, तुमच्या
वागण्यावर अवलंबून असेल. लोकांशी वागणे.
आणि असे केल्याने, एक दिवस तुम्ही हे जग सोडा, आणि एक चांगली
किंवा वाईट प्रतिमा मागे सोडा.
तुम्हाला माहित आहे की तुम्ही जिथे पुढे जाल तिथे तुम्ही एक
प्रतिमा सोडाल.
ते तिथे असेल.
मग तुम्ही स्वतःसाठी एक चांगली प्रतिमा बनवण्याचा प्रयत्न का
करत नाही?
मला त्याबद्दल दीर्घकालीन लक्ष्यात बोलायचे आहे.
तुम्ही सर्व काही करता, तुम्ही ऑफिसचे टार्गेट बनवले आहे,
तुम्ही इंजिनियर बनण्याचे टार्गेट केले आहे, एक चांगला
इंजिनियर बनले आहे, तुम्ही तुमच्या कर्मचार्‍यांशी योग्य
वागले आहे, आणि ही वस्तुस्थिती आहे, एक चांगला अभियंता, एक
चांगला व्यावसायिक, एक चांगला बॉस ज्याचे वर्चस्व नाही, ते
वातावरण संपले आहे का, काठीच्या जोरावर, जर तुम्ही तुमचे काम
मुलांकडून करून घेऊ शकत नसाल तर कार्यालयीन कर्मचाऱ्यांकडून
कसे करून घेणार?
आज ऑफिसमध्ये, मी काम करत नाही, मी काम करत आहे.
कारण प्रत्येक कर्मचारी म्हणतो,
मी एक छोटासा भाग असू शकतो, पण मी एक भाग आहे,
मी त्या संस्थेचा भाग आहे,
मी त्या चिंतेने काम करत आहे,
मी काम करत आहे, त्यांना गुलामगिरीचे दृश्य दिसत आहे, आणि हे
खरे आहे, काहीही असो, तो त्याचे काम करतो, तो त्याचे कर्तव्य
करतो, तो त्याच्या कष्टासाठी करतो,
मी कोणाचे काम करत नाही,
मी संस्थेसोबत काम करत आहे, कधी कधी लोक त्याचा वैयक्तिक वापर
करू लागतात, नाही, नाही, नाही, बाबा, असा वापर करू नका,
म्हणून वर्चस्व गाजवण्याऐवजी सहकारी बॉस बना, आणि तुम्ही
सकारात्मक टीम बनवू शकता,
मी तुम्हाला एक उदाहरण देईन, टीम प्रोफेशनल वर्क, पर्सनल टच
याच्या आधारे बनत नाही.
मी काल कुठेतरी वाचले होते की, धीरूभाई अंबानी मोठे होत
असताना,
त्याला त्याच्या कंपनीचे व्यवस्थापन करण्यासाठी एका चांगल्या
सीईओची गरज होती, जी त्याला मिळत नव्हती, कारण पेमेंट वाढत
होते, त्यामुळे पेमेंट चांगले नव्हते, एक अतिशय सभ्य व्यक्ती,
आणि खूप यशस्वी व्यक्ती, मुलाखतीसाठी आली होती, परंतु सर्व
केल्यानंतर बोलतो, त्याने नकार दिला, तो म्हणाला, नाही, मला
तुमच्या संस्थेत सामील व्हायचे नाही,
मला तुमच्या संस्थेत जॉईन व्हायचे नाही, आणि तो या नकारातून
बाहेर पडत होता, तेव्हा धीरूभाई अंबानींनी हाक मारली, तुमच्या
वडिलांची तब्येत कशी आहे?
ती व्यक्ती थांबली, मागे वळून विचारले, तुम्ही माझ्या
वडिलांना कसे ओळखता?
तो म्हणाला, मी ज्याला इथे आमंत्रित करतो,
मला त्यांची संपूर्ण प्रोफाइल माहित आहे आणि मला फक्त माहित
नाही,
मी भविष्यात देखील त्यांची काळजी घेतो, कारण मला फक्त
व्यावसायिक व्हायचे नाही तर वैयक्तिकरित्या,
मला सुख-दुःखाचा सोबती व्हायचे आहे, हा माझा मार्ग आहे, तुला
राहायचे आहे, राहायचे आहे, काही हरकत नाही, तू जात आहेस, जा,
पण मला माहिती मिळाली, तुझ्या वडिलांची तब्येत ठीक नाही,
म्हणून मी विचारले, मला विचारू द्या, ती व्यक्ती आली, बसली,
ऐकली, आणि हो म्हणाली, आणि संस्थेत सामील झाली, आता इथे,
तुमचा निर्णय बदलण्याचे कारण काय असेल?
व्यावसायिक? वैयक्तिक? आता, तुमचे वय कितीही असले तरी,
मी फक्त म्हणालो, जितके मोठे व्हाल, तितकी नाती गमावाल, आणि
इथे वेदना वाढतात, प्रत्येकजण एकटे पडतो,
जेव्हा जून महिना असतो, आणि उन्हाळ्यात, प्रत्येकजण आपापल्या
घरात अडकलेला असतो, आपापल्या ऑफिसमध्ये अडकलेला असतो, आपण
देखील तिथे असतो, तेव्हा आपल्याला आपल्या प्रियजनांची कमतरता
जाणवते, ते नसले तर, ते कधी असते पावसाळा, सगळीकडे पाणीच
पाणी, प्रत्येकजण आपापल्या कामात व्यस्त असतो, मग वाटतं,
आपल्या प्रियजनांची उणीव, त्यात माझे प्रियजनही आहेत, त्यात,
आपल्या ऑफिसचे कर्मचारी, सगळे कामाला आहेत, पण प्रत्येकाला
स्वतःच्या घरी जायचे आहे, स्वतःच्या घरी जायचे आहे,
तो जानेवारी, डिसेंबर महिना असतो, हिवाळ्याचा ऋतू असतो, त्या
वेळी प्रत्येकजण आपापल्या कामात व्यस्त असतो, थंडी पडत असते,
तेव्हा वाटतं, की माझीही एक प्रिय व्यक्ती असावी, मग तू,
वैयक्तिक लेव्हल टार्गेट, तुमच्या प्रियजनांची काळजी न
करण्याचे, तुम्हाला पर्वा नाही, तुम्ही स्वतःला सोडले, तुम्ही
म्हणालात, काही हरकत नाही,
मला तुझी गरज नाही बाबा,
मला तुझी गरज आहे,
मला तुझी गरज आहे, तू हे सर्व कोणासाठी करतोस?
तो म्हणतो, आपण खूप मेहनत करतो, फक्त कारण, आपल्यासोबत
कोणीतरी आहे, ज्याच्यासोबत मी ते आनंद साजरे करू शकतो, जर
आनंद साजरा करायला कोणी नसेल, तर कदाचित आपण इतके कष्ट करू
शकणार नाही, आपण बाहेर जातो. ,आम्ही मेहनत करतो ,बॉसची
खरडपट्टी ऐकतो ,आम्ही सगळे ऐकतो ,तुम्ही घरी आल्यावर
,मुलांसाठी चॉकलेट घेऊन ,ते पगार ,त्या रकमेने ,मग ती टिंगल
विसरून आनंदी होतो ,आनंदात मुले,
बाबा, आयुष्य जगण्यासाठी स्वतःची गरज असते.
आपण एकटे जगू शकत नाही, माणूस हा सामाजिक प्राणी आहे, तो
महत्त्वाचा आहे, म्हणून तिथे,
मी म्हणतो, जेव्हा तुम्ही दीर्घकालीन लक्ष्य करता,
त्यामुळे टीम बिल्ड अप हे तुमचे व्यावसायिक लक्ष्य आहे,
तुम्हाला यशस्वी बॉस व्हायचे आहे, तुम्हाला संस्थात्मक
व्यवस्थापक व्हायचे आहे.
तुम्हाला कोणती टीम हवी आहे, तुम्ही एकटे सर्व काही करू शकत
नाही.
आणि टीम बिल्डिंगमध्ये, आवश्यक भाग म्हणजे तुमच्याकडे परस्पर
कौशल्ये असणे आवश्यक आहे.
आपण एकमेकांशी जोडले पाहिजे.
वैयक्तिक पातळीवर, भावनांच्या पातळीवर समन्वय साधला पाहिजे.
तुम्ही समोरच्या व्यक्तीचा चेहरा बघून विचारले पाहिजे.
तुम्ही कंपनीच्या गार्ड रामसिंगला कधी विचारलंय का, तू कसा
आहेस?
तुम्ही कधी P.N. ला विचारले आहे का?
किंवा तुम्हाला असे वाटते की पी.एन.
आणि रक्षक विचारण्यास पात्र नाहीत?
नाही बाबा.
तोही माणूसच आहे.
तुम्ही त्याला कधीतरी विचारू शकता.
तुमचा हाय किंवा हॅलो कितपत उपयुक्त ठरू शकतो हे तुम्हाला
माहीत नाही.
तुम्ही पी.एन., राम सिंह यांना विचारू नका, कसे आहात?
कसं चाललंय?
आणि तू म्हणतोस, रामसिंग, तू माझ्यासाठी जागेवरच चहा आणतोस ना?
तुम्ही त्याला विचारू शकता.
तो तुम्हाला एकदा किंवा तीनदा विचारेल.
सर, चहा आणू का?
सर, थंडी पडतेय.
मी ते पुन्हा गरम करून आणीन.
आणि जर त्याने तसे केले नाही तर तो औपचारिकतेसाठी आणेल.
हे त्याचे कर्तव्य आहे.
थंडी वाजत असेल तर तो तुमचा दोष नाही.
जर तुमची चूक असेल तर तो ते घेईल आणि फेकून देईल.
तू काय करशील?
तुम्ही तुमचे कर्तव्य करत आहात.
तर, अधिकृत गोष्टी अधिकृत आहेत.
जोपर्यंत तुम्ही भावनांना स्पर्श करत नाही, तोपर्यंत खरी बंध
शक्य नाही.
आणि ती गरज आहे.
एकंदरीत, मी बाँडिंग, प्रेझेंटेशन, स्मित, स्पर्श, डोळा
संपर्क याबद्दल बोलत आहे.
या सर्व गोष्टी सकारात्मक पद्धतीने केल्यास तुम्ही अनोळखी
व्यक्तीला आपलेसे करू शकता.
आणि जर तुम्ही योग्य गोष्टी मांडल्या नाहीत तर तुमचे स्वतःचेच
तुमच्यासाठी अनोळखी होतात.
नातं तुटतं स्वतःशी.
त्यामुळे या गोष्टी तुमच्यासोबत तुटतील इतक्या धावपळ करू नका.
आणि मग तुम्ही यशाच्या शिडीवर चढलात.
तू इथे येऊन बसलास.
आणि तू इथे येऊन बसलास.
आणि हळुहळु तू इथे एकटाच बसला आहेस.
कोणीतरी इथून निघून गेला.
तुमच्याकडे कोणी नाही.
तू इथे एकटा आहेस.
तुम्ही कोट्यवधी रुपये कमावले आहेत.
तुम्ही यशस्वी झाला आहात.
तुमच्याकडे कोणी नाही.
आता मुकेश अंबानी पहा.
त्याच्याकडे खूप पैसा आहे.
पण तुम्ही त्याला त्याच्या कुटुंबासोबत एन्जॉय करताना पाहिलं
असेल.
त्याचे एक कुटुंब आहे ज्यासाठी आपण सर्वकाही करत आहात.
तुम्ही 20 मजली इमारत बांधली आहे.
तू तिथे एकटा आहेस.
तुम्हाला कोणी विचारत नाही.
तुका म्हणे सेवक ।
तुम्ही 500-600 नोकर ठेवले आहेत.
तू काय करशील?
तुमचा जीव कुठे आहे?
तर, या सर्व गोष्टी करा.
स्वतःला सर्व प्रकारे सादर करण्याचा प्रयत्न करा.
वैयक्तिक स्तरावर, सामाजिक स्तरावर, व्यावसायिक स्तरावर.
स्वत: ला सर्व प्रकारे सादर करा.
तुमच्या आयुष्याची चांगली योजना करा.
व्यवस्थित जगा.
आणि या सर्व गोष्टी आहेत.
या सर्व गोष्टी केल्या जाणार आहेत.
पण ते तुमच्यावर अवलंबून आहे.
आपण स्वत: ला कसे सादर करणार आहात?
तुमच्या जीवनाची संकल्पना काय आहे?
तुम्हाला कसे जगायचे आहे?
ते नीट मांडले तर गोष्टी घडतील.
आणि नक्कीच अधिक चांगल्या प्रकारे होईल.
तुमच्यासाठी शुभेच्छा.
तर, ते करूया.
करायला सुरुवात करा.
या सर्व गोष्टींचा वापर सुरू करा.
उपयोग करेंगे तब भी कुछ बात बनेगी.
जब ये चीजे वापरेंगे तबी न्यूज बनेगी.
तुमच्यासाठी सकारात्मक बातमी.
ठीक आहे.