ਠੀਕ ਹੈ ਦੋਸਤੋ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ
ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਵਾਲੇ ਭਾਗ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੱਸ
ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ।
ਪਰ ਉਦੋਂ ਮੈਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਅਤੇ ਵਾਕਾਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹੁਣ ਮੈਂ
ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਿਹਤਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਪਹਿਲੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਆਖਰੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੈ ਅਤੇ
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਦੀ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ
ਹੋ।
ਤੁਸੀਂ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਕਰਵਾਓ, ਆਪਣੀ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਕਰੋ ਅਤੇ
ਦੂਜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸਿਵਲ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕਰੋ।
ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ ਤਾਂ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ
ਲਈ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਬਿਹਤਰ ਤਰੀਕਾ ਹੋ
ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਠੀਕ ਹੈ, ਮੈਂ ਆਖਰੀ ਬਿੰਦੂ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਇਹ ਕੀ ਹੈ?
ਆਖਰੀ ਨੁਕਤਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਦੇ ਇਹਨਾਂ ਨੁਕਤਿਆਂ ਨੂੰ
ਨੋਟ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਭਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਭਾਸ਼ਣ, ਆਤਮ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਸੰਕਲਪ, ਦਲੀਲ ਦੇਣ ਦੀ ਯੋਗਤਾ,
ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਅਤੇ ਨੁਕਤੇ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਪਹਿਰਾਵੇ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸਰੀਰਕ
ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ।
ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਹਰ ਥਾਂ ਧਿਆਨ ਰੱਖਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ,
ਤੁਸੀਂ ਇਸਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖਿਆ ਹੈ।
ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਪਸੰਦ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਪਸੰਦ ਹੈ.
ਕੁੱਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿੰਨੇ ਲੋਕ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ
ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਰ ਕੋਣ ਤੋਂ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖਣਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਇਸ ਲਈ ਇੱਥੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੈਂ 10 ਅੰਕਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਅਤੇ ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਹੈ।
ਟੀਚਾ ਤੁਹਾਡਾ ਭਵਿੱਖ ਦਾ ਟੀਚਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਨਿੱਜੀ ਹੋ ਸਕਦਾ
ਹੈ, ਸਮਾਜਿਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਭਵਿੱਖ ਦਾ ਟੀਚਾ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਾਂਗਾ।
ਛੋਟੀ ਮਿਆਦ ਅਤੇ ਲੰਬੀ ਮਿਆਦ.
ਠੀਕ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਦਾ ਟੀਚਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਛੋਟੀ ਮਿਆਦ ਹੈ।
ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੇ
ਨਿੱਜੀ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਵਜੋਂ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਨਿੱਜੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੱਸ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਪਿਛਲੇ ਵਿਡੀਓਜ਼ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ
ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਕੀ ਹੈ.
ਜੋ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ.
ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਇਸਦੇ ਲਈ ਇੱਕ ਟੀਚਾ
ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋ.
ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋ.
ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਹੇ ਹੋ.
ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਇਆ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੱਧਰ ਦਾ ਕੁਝ ਕਰਨਾ
ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਖਾਕਾ ਬਣਾਇਆ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ,
ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋਵੇਗੀ।
ਅਤੇ ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਕਦਮ ਚੁੱਕਦੇ ਹੋ ਅਤੇ
ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹੋ।
ਇਸ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ,
ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸਦੇ ਲਈ ਇੱਕ ਟੀਚਾ ਬਣਾਉਣਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤੁਸੀਂ ਕਹੋਗੇ ਕਿ ਇਸ 'ਤੇ ਇੰਨਾ ਲੈਕਚਰ ਕਿਉਂ?
ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ
ਨੂੰ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।
ਬਹੁਤ ਪਹਿਲਾਂ, ਇਸ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲੈਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ.
ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਟੀਚੇ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਨਿੱਜੀ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ
ਹਾਂ.
ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਪੇਸ਼ੇਵਰ CA, ਡਾਕਟਰ, ਇੰਜੀਨੀਅਰ, ਮੈਨੇਜਰ ਹੋ, ਜੋ ਵੀ
ਤੁਸੀਂ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ।
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਵਿਅਕਤੀ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?
ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ, ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਧੀ, ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਦੋਸਤ, ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਪਤੀ,
ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਪਤਨੀ।
ਇਸ ਲਈ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਹ
ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰ ਕਹਿ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ।
ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਭਰਾ, ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਗੁਆਂਢੀ, ਦੇਸ਼ ਦਾ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਨਾਗਰਿਕ।
ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਿੱਜੀ ਪੱਧਰ ਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵੇਖੋ, ਇੱਥੇ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿੱਤਰ ਹਨ।
ਮੈਂ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਹਨ।
ਉਹ ਕੀ ਹਨ?
ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਹਨ।
ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿੱਤਰ ਹਨ।
ਉਹ ਕੀ ਹਨ?
ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਨਿੱਜੀ, ਸਮਾਜਿਕ ਅਤੇ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਹੈ।
ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ
ਕਰਦੇ।
ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਚੰਗੇ ਡਾਕਟਰ, ਚੰਗੇ CA, ਚੰਗੇ ਮੈਨੇਜਰ, ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਬਣ
ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਨਿੱਜੀ ਪੱਧਰ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ।
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਨਿੱਜੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।
ਪਰਿਵਾਰ ਹੋਵੇ, ਦੋਸਤ ਹੋਵੇ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੋਵੇ।
ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਚਲੇ ਜਾਓਗੇ, ਜੋ ਅੱਜ ਹੋ
ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਸਫਲ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਸਫਲਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਦੇ
ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ।
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਕਿਵੇਂ।
ਲਵੋ, ਇਹ ਹੈ.
ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਸਮਾਜਿਕ ਸਰਕਲ ਹੈ।
ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਸਮਾਜਿਕ ਦਾਇਰਾ ਅਜਿਹਾ ਸੀ।
ਇੱਥੇ, ਇਸ ਵੱਡੇ.
ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਰਹੇ, ਇਹ ਘਟਦਾ ਗਿਆ।
ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ.
ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉੱਥੇ ਇਕੱਲੇ ਰਹਿ ਗਏ ਸੀ।
ਤੁਸੀਂ ਸਿਖਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹੋ।
ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਸਮਾਜ ਗੁਆ ਲਿਆ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਗੁਆ ਲਿਆ.
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਨਿੱਜੀ ਪੱਧਰ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ।
ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਲਨ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ।
ਤੁਸੀਂ ਚਲਦੇ ਰਹੇ।
ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣੇ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਗੁਆ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਚਲੇ ਗਏ ਹੋ।
ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਬਹੁਤ ਇਕੱਲੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਗੁਆ
ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ.
ਇਸ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਹੈ.
ਬੇਸ਼ੱਕ, ਅਸੀਂ ਪੇਸ਼ੇਵਰ, ਸਫਲ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ.
ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਕੇ।
ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ 10ਵੀਂ ਪਾਸ, 11ਵੀਂ ਪਾਸ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਲੋਕ ਮੰਤਰੀ, ਮੰਤਰੀ, ਸੀ.ਐਮ.
ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ CA ਬਣ ਗਏ, ਤੁਸੀਂ ਡਾਕਟਰ ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਬਣ ਗਏ, ਤੁਸੀਂ
IITians ਬਣ ਗਏ।
ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਕਿਉਂ? ਹੇ ਵਾਹਿਗੁਰੂ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਕੋਈ ਸਮਾਜਿਕ ਗਤੀਵਿਧੀ ਕੀਤੀ ਹੈ?
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਕੀਤਾ ਹੈ?
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕਿੱਤੇ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੇ ਹੋਏ ਸੀ।
ਅਤੇ ਉਸ ਭੀੜ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਏ ਹੋ.
ਅਤੇ ਉਸ 9ਵੀਂ ਪਾਸ, 10ਵੀਂ ਪਾਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਸਮਾਜਿਕ ਗਤੀਵਿਧੀ ਕੀਤੀ।
ਜੋ ਜਾ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣਗੇ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦਰਦ ਵਿੱਚ ਸਹਾਈ
ਹੋਣਗੇ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨਗੇ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ
ਸੁਣਨਗੇ।
ਉਹ ਸਮਾਜਿਕ ਹੋਵੇਗਾ।
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਮਾਜਿਕ ਹੋਵੇਗਾ, ਲੋਕ ਉਸਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨਗੇ।
ਵੋਟਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਦੇ 9ਵੀਂ, 10ਵੀਂ ਪਾਸ ਹੋਣ 'ਤੇ ਸਵਾਲੀਆ ਨਿਸ਼ਾਨ ਖੜ੍ਹੇ ਕਰਨ
ਦੀ ਬਜਾਏ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸੋਚੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਐੱਮ.ਬੀ.ਬੀ.ਐੱਸ.
ਤੁਸੀਂ IITians, CA ਬਣ ਗਏ।
ਤੁਸੀਂ ਕਿੰਨੀਆਂ ਸਮਾਜਿਕ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ?
ਲੋਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਾਜਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਤੁਹਾਡੇ ਗੁਆਂਢੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਤੁਹਾਡੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡਾ ਚਿਹਰਾ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦਫਤਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਉਂਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਹੁੰਦੇ ਹਨ.
ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੱਡੇ ਹੋਏ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ
ਦੇਖਿਆ।
ਉਹ ਵੀ ਸਾਫ਼ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੇ ਸਨ।
ਇਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕੀ ਹੈ?
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਸ ਚੀਜ਼ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ.
ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਟੀਚੇ ਵਿੱਚ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਨਿੱਜੀ ਪੱਧਰ ਦਾ
ਟੀਚਾ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰੋ।
ਪਰ ਨਿੱਜੀ ਪੱਧਰ ਦੀ ਲੋੜ, ਲੋੜ, ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਬਣਾਈ ਰੱਖੋ।
ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਸਮਾਜ ਵਿਚ ਰਲਦਾ-ਮਿਲਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੂਰੀ।
ਹੁਣ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੂੰ WhatsApp 'ਤੇ ਸੰਦੇਸ਼
ਭੇਜਦੇ ਹਾਂ।
ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਮਿਲਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ।
Vezi mai multe de la ਅਸੀ ਟਾਈਮ ਖਰਾਬ ਕਰਦੇ ਆ is on Facebook.
ਇਹ ਕੀ ਹੈ?
ਅਸੀਂ WhatsApp 'ਤੇ ਇੱਕ ਕਮਰੇ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸੰਦੇਸ਼ ਭੇਜਦੇ
ਹਾਂ।
ਅਸੀਂ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਇਹ ਕਦੋਂ ਤੱਕ ਚੱਲੇਗਾ?
ਇਹ ਨਹੀਂ ਚੱਲੇਗਾ।
ਇਸ ਲਈ, ਇੱਕ ਨਿੱਜੀ ਪੱਧਰ ਦਾ ਟੀਚਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਮੈਂ
ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ.
ਅਤੇ ਫਿਰ, ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਹਨਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਚਲੇ ਜਾਓਗੇ.
ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠ ਕੇ ਖਾਣਾ ਖਾ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਚਿਟ-ਚੈਟ ਸੁਣ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦਾ ਮੂੰਹ ਦੇਖ ਕੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦਾ ਦਰਦ ਸਮਝ ਸਕਾਂਗੇ।
ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਮੁਫ਼ਤ ਵਿੱਚ ਪੈਸੇ ਬਰਬਾਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਉਸ ਦੀਆਂ ਮੁੱਢਲੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ।
ਉਹ ਪੰਜ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਆਉਣਗੇ।
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਖੋਗੇ, ਤਾਂ
ਤੁਸੀਂ ਕਹੋਗੇ, ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।
ਮੈਂ ਇੱਕ ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ।
ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਦੇਖ ਅਤੇ ਵਰਤ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਜਦੋਂ? ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕਦੋਂ ਕਰੋਗੇ?
ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਉਦੋਂ ਕਰੋਗੇ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋ.
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਨਿੱਜੀ ਪੱਧਰ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ.
ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਦੂਜਾ, ਮੈਂ ਮੱਧ-ਮਿਆਦ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ.
ਮੱਧ-ਮਿਆਦ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਨਿੱਜੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਨਿੱਜੀ।
ਇੱਥੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਬਣਾ ਸਕਦੇ ਹੋ.
ਪੇਸ਼ੇਵਰ।
ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਇੱਕ ਮੌਜੂਦਾ ਹੈ।
ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਭਵਿੱਖ ਹੈ।
ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਇੱਕ ਮੌਜੂਦਾ ਟੀਚਾ ਹੈ।
ਅਤੇ ਇੱਕ ਭਵਿੱਖ ਦਾ ਟੀਚਾ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇੰਟਰਵਿਊ ਲਈ ਜਾਓਗੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਦੋ ਗੱਲਾਂ ਪੁੱਛੇ
ਜਾਣਗੇ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਖਾਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ
ਤੁਹਾਡਾ ਮੌਜੂਦਾ ਟੀਚਾ ਕੀ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?
ਤੁਸੀਂ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਇੱਕ ਫ੍ਰੀਲਾਂਸਰ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਇੱਕ
ਸਿਖਿਆਰਥੀ ਵਜੋਂ, ਇੱਕ ਸਹਾਇਕ ਵਜੋਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ
ਮੈਂ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਮਿਹਨਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ
ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਉਣ ਵਾਲੇ 5 ਸਾਲਾਂ, 10 ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੇਰਾ ਉਦੇਸ਼ ਹੈ, ਮੈਂ
ਇੱਕ ਖਾਤਾ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਅਕਾਊਂਟਸ ਮੈਨੇਜਰ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੋਫਾਈਲ ਬਾਰੇ
ਗੱਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਚਿੱਠੀ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ
ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੀ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰੱਖ
ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਕਹੋਗੇ, ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਬੋਲਾਂਗਾ? ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ
ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਅਧਿਕਾਰਤ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਬੋਲ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ
ਨਿੱਜੀ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਬੋਲ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੇ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਹਰ ਕੋਈ ਕਾਰਵਾਈ
ਨੂੰ ਦੇਖੇਗਾ ਅਤੇ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਬਿਹਤਰ ਤਰੀਕੇ
ਨਾਲ ਚਲਾ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਇਹ ਇੰਟਰਵਿਊ
ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ 5 ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿੱਥੇ
ਲੱਭਦੇ ਹੋ?
MBA CAT ਇੰਟਰਵਿਊ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਵਾਲ ਵੀ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਗਲੇ 5
ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਗਲੇ 10 ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿੱਥੇ
ਲੱਭੋਗੇ?
ਇਹ ਵੀ ਜਿਆਦਾਤਰ ਇੰਟਰਵਿਊ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਤੁਸੀਂ MBA CAT ਲਈ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ ਅਤੇ ਉਸ
ਇੰਟਰਵਿਊ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ,
ਬਹੁਤ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਇਸ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਨੂੰ ਕਲੀਅਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਸੰਸਥਾ ਵਿੱਚ
ਮੌਕਾ ਮਿਲਣਾ ਹੈ।
ਉੱਥੇ ਮੈਂ 2 ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰਾਂਗਾ, ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਸਖ਼ਤ ਮਿਹਨਤ ਕਰਨਾ
ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਵਪਾਰ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਸਿੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ
ਵੀ ਵਪਾਰ ਕਰਨ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਹੈ।
ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਸੰਸਥਾ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਕ
ਵਜੋਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਸਖ਼ਤ ਮਿਹਨਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਆਉਣ ਵਾਲੇ 10 ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਸਫਲ ਮੈਨੇਜਰ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ
ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸਫਲ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਵੀ ਉਸ ਖਾਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ।
ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇਸ ਦਾ ਜਵਾਬ ਵੱਖਰੇ ਕੂਟਨੀਤਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਕਿ
ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਅਗਲੇ ਪਲ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਨਹੀਂ, ਤੁਸੀਂ ਜਵਾਬ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਪੜ੍ਹੇ-ਲਿਖੇ
ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਬਹਿਸ ਲਈ ਬੈਠਦੇ ਹੋ, ਉੱਥੇ ਕੁਝ ਸਹੀ ਜਾਂ ਗਲਤ ਨਹੀਂ
ਹੁੰਦਾ, ਇੱਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕਰ
ਸਕਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਘੱਟ ਅੰਕ ਮਿਲਣਗੇ।
ਇੱਕ ਤਰਕ ਹੈ, ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ
ਅਗਲੇ ਪਲ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਕੀ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕਿਵੇਂ ਰੁਕ
ਜਾਂਦੀ ਹੈ?
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦੇ?
ਜੇਕਰ ਅਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਡਾ ਅਗਲਾ ਭੌਤਿਕ ਜੀਵਨ ਕੰਮ ਨਹੀਂ
ਕਰੇਗਾ।
ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ?
ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਕੀ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਅਸੀਂ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਂਦੇ
ਹਾਂ ਅਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ.
ਅਸੀਂ ਦਫਤਰ ਜਾਣ ਲਈ ਆਪਣਾ ਘਰ ਛੱਡਿਆ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਸਾਡੇ
ਨਾਲ ਕੀ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਜਾਂਦੇ
ਹਾਂ।
ਤੁਸੀਂ ਦਫ਼ਤਰ ਜਾਣ ਲਈ ਘਰੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਹੋ, ਕੱਲ੍ਹ ਕਦੋਂ ਆਉਗੇ?
ਜਨਾਬ ਮੈਂ 10 ਵਜੇ ਆਵਾਂਗਾ।
ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਘਰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹੋ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ
ਇੱਕ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾ ਰਹੇ ਹੋ।
ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਗੱਲ ਹੈ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਤੁਸੀਂ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ
ਵੱਖਰੀ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ.
ਮੈਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਟੀਚੇ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ.
ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਇਸਦੀ ਸਹੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਓਗੇ।
ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਟੀਚੇ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਲੋਕ ਸਿਰਫ ਇਸ ਬਾਰੇ
ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ.
ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਕਰੋ, ਕੋਈ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਟੀਚਾ ਦਿੱਤਾ
ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹੋ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਅੱਗੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ
ਆਪਣਾ ਘਰ ਛੱਡਦੇ ਹੋ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਇੱਕ ਚਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ
ਉੱਥੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ, ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਜਿਸ
ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਉਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਰਵੱਈਆ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਤੁਹਾਡਾ ਸੁਭਾਅ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਵੀ
ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਕ ਤਸਵੀਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸਕੂਲ ਤੋਂ ਕਾਲਜ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੇ ਬਾਰੇ ਇਸ
ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ.
ਜੇਕਰ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਕੋਈ ਸਕੂਲ, ਕਾਲਜ, ਜਾਂ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ
ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਛਵੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ
ਹੋ, ਜੋ ਵੀ ਚਿੱਤਰ ਤੁਸੀਂ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਗਏ ਹੋ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਹਾਰ,
ਤੁਹਾਡੇ ਤਰੀਕੇ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰੇਗਾ. ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰੋ.
ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ
ਹੋ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਜਾਂ ਮਾੜੀ ਤਸਵੀਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।
ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਅੱਗੇ ਵਧੋਗੇ, ਤੁਸੀਂ ਪਿੱਛੇ
ਇੱਕ ਚਿੱਤਰ ਛੱਡੋਗੇ।
ਇਹ ਉੱਥੇ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਾਂ ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਇੱਕ ਬਿਹਤਰ ਚਿੱਤਰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਿਉਂ
ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ?
ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਟੀਚੇ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਦਫਤਰ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ
ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਬਣਨ ਦਾ ਟੀਚਾ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਇੰਜੀਨੀਅਰ, ਤੁਸੀਂ
ਆਪਣੇ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਹੀ ਵਿਵਹਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਸੱਚਾਈ ਹੈ,
ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਇੰਜੀਨੀਅਰ, ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਪੇਸ਼ੇਵਰ, ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਬੌਸ ਕੀ ਉਹ ਹੈ,
ਜੋ ਹਾਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਹੌਲ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਡੰਡੇ ਦੇ ਅਧਾਰ 'ਤੇ,
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਵਾ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਦਫਤਰ
ਦੇ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਕਰਵਾਓਗੇ?
ਅੱਜ ਦਫ਼ਤਰ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਮੈਂ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸ
ਨਾਲ ਮੈਂ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਕਰਮਚਾਰੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਮੈਂ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਹਿੱਸਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਹਾਂ,
ਮੈਂ ਉਸ ਸੰਸਥਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹਾਂ,
ਮੈਂ ਉਸ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ,
ਵਿਚ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਗੁਲਾਮੀ ਦਾ ਨਜ਼ਾਰਾ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ
ਸੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਵੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਫਰਜ਼ ਨਿਭਾ
ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਲਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ,
ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਦਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ,
ਮੈਂ ਸੰਸਥਾ ਦੇ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਕਈ ਵਾਰ ਲੋਕ ਇਸਨੂੰ ਨਿੱਜੀ
ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਰਤਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਨਹੀਂ, ਨਹੀਂ, ਨਹੀਂ, ਬਾਬਾ, ਇਸ
ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਵਰਤੋ, ਇਸ ਲਈ ਹਾਵੀ ਹੋਣ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਇੱਕ ਸਹਿਯੋਗੀ ਬੌਸ
ਬਣੋ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਟੀਮ ਬਣਾ ਸਕਦੇ ਹੋ,
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਉਦਾਹਰਣ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਇੱਕ ਟੀਮ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਕੰਮ, ਨਿੱਜੀ
ਸੰਪਰਕ ਦੇ ਅਧਾਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ,
ਮੈਂ ਕੱਲ੍ਹ ਕਿਤੇ ਪੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਜਦੋਂ ਧੀਰੂਭਾਈ ਅੰਬਾਨੀ ਵੱਡੇ ਹੋ
ਰਹੇ ਸਨ।
ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕੰਪਨੀ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਚੰਗੇ ਸੀ.ਈ.ਓ. ਦੀ ਲੋੜ
ਸੀ, ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਭੁਗਤਾਨ ਵੱਧ ਰਿਹਾ ਸੀ,
ਇਸ ਲਈ ਭੁਗਤਾਨ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਵਿਅਕਤੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ
ਬਹੁਤ ਸਫਲ ਵਿਅਕਤੀ, ਇੰਟਰਵਿਊ ਲਈ ਆਇਆ, ਪਰ ਸਭ ਦੇ ਬਾਅਦ ਗੱਲਬਾਤ ਕੀਤੀ,
ਉਸਨੇ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸੰਸਥਾ ਵਿੱਚ
ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ,
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸੰਸਥਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਸ
ਇਨਕਾਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਧੀਰੂਭਾਈ ਅੰਬਾਨੀ ਨੇ ਫੋਨ ਕੀਤਾ,
ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸਿਹਤ ਕਿਵੇਂ ਹੈ?
ਬੰਦਾ ਰੁਕਿਆ, ਮੁੜਿਆ, ਪੁੱਛਿਆ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣਦੇ
ਹੋ?
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੀ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੂਰੇ ਪ੍ਰੋਫਾਈਲ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਨਹੀਂ
ਜਾਣਦਾ,
ਮੈਂ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ
ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਨਹੀਂ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਪਰ ਨਿੱਜੀ ਤੌਰ 'ਤੇ,
ਮੈਂ ਦੁੱਖ-ਸੁੱਖ ਦਾ ਸਾਥੀ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਰਾਹ ਹੈ,
ਤੁਸੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਰਹਿਣਾ, ਕੋਈ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ, ਤੁਸੀਂ ਜਾ
ਰਹੇ ਹੋ, ਜਾਓ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮਿਲੀ, ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸਿਹਤ
ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਦਿਓ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ
ਆਇਆ, ਬੈਠਾ, ਸੁਣਿਆ, ਅਤੇ ਹਾਂ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਸੰਗਠਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ
ਗਿਆ, ਹੁਣ ਇੱਥੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਫੈਸਲਾ ਬਦਲਣ ਦਾ ਕੀ ਕਾਰਨ ਹੋਵੇਗਾ?
ਪੇਸ਼ੇਵਰ? ਨਿੱਜੀ? ਹੁਣ, ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਉਮਰ ਦੇ ਹੋ,
ਮੈਂ ਤਾਂ ਕਿਹਾ, ਜਿੰਨੇ ਵੱਡੇ ਹੁੰਦੇ ਜਾਉਗੇ, ਓਨੇ ਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇ ਟੁੱਟਦੇ
ਜਾਦੇ
ਆ,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
,,,,
ਜਦੋਂ ਜੂਨ ਦਾ ਮਹੀਨਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਗਰਮੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ
ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਦਫਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਉੱਥੇ
ਹੋ, ਫਿਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਦੀ ਘਾਟ, ਜੇ ਉਹ
ਨਹੀਂ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਬਰਸਾਤ ਦਾ ਮੌਸਮ, ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਪਾਣੀ ਹੈ,
ਹਰ ਕੋਈ ਆਪੋ-ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਫਿਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ
ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਕਮੀ ਹੈ, ਕਿ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਵੀ
ਹਨ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਦਫਤਰ ਦੇ ਕਰਮਚਾਰੀ, ਹਰ ਕੋਈ ਕੰਮ ਲਈ ਹੈ, ਪਰ ਹਰ
ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ,
ਇਹ ਜਨਵਰੀ, ਦਸੰਬਰ ਦਾ ਮਹੀਨਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸਰਦੀਆਂ ਦਾ ਮੌਸਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ,
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਠੰਡ
ਪੈ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਮੇਰਾ ਵੀ ਕੋਈ ਪਿਆਰਾ
ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ, ਨਿੱਜੀ ਪੱਧਰ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ, ਆਪਣੇ
ਪਿਆਰਿਆਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਨ ਦਾ, ਤੁਸੀਂ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਤੁਸੀਂ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ,
ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਨਹੀਂ ਬਾਬਾ,
ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ,
ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਭ ਕਿਸ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹੋ?
ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ, ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਸਿਰਫ ਇਸ ਲਈ ਕਿ, ਸਾਡੇ
ਨਾਲ ਕੋਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਮਨਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀਆਂ, ਜੇ
ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਅਸੀਂ ਇੰਨੀ ਮਿਹਨਤ
ਨਾ ਕਰ ਸਕੀਏ, ਅਸੀਂ ਬਾਹਰ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ , ਅਸੀਂ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ,
ਅਸੀਂ ਬੌਸ ਦੀ ਝਿੜਕ ਸੁਣਦੇ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣਦੇ ਹਾਂ, ਜਦੋਂ
ਤੁਸੀਂ ਘਰ ਆਉਂਦੇ ਹੋ, ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਚਾਕਲੇਟ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਤਨਖਾਹ ਨਾਲ, ਉਸ
ਰਕਮ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਉਸ ਝਿੜਕ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ
ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਬੱਚੇ,
ਬਾਬਾ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਜਿਉਣ ਲਈ ਆਪਣੀ ਲੋੜ ਹੈ,
ਅਸੀਂ ਇਕੱਲੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ, ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਸਮਾਜਿਕ ਜਾਨਵਰ ਹੈ, ਇਹ
ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉੱਥੇ,
ਮੈਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਟੀਚਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋ,
ਇਸ ਲਈ ਟੀਮ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਤੁਹਾਡਾ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ
ਸਫਲ ਬੌਸ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਸੰਗਠਨਾਤਮਕ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਬਣਨਾ
ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ।
ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵੀ ਟੀਮ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਲੇ ਸਭ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ.
ਅਤੇ ਟੀਮ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ, ਲੋੜੀਂਦਾ ਹਿੱਸਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ
ਅੰਤਰ-ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਹੁਨਰ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ.
ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਿੱਜੀ ਪੱਧਰ 'ਤੇ, ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਤਾਲਮੇਲ ਬਣਾਉਣਾ
ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੂਜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕੰਪਨੀ ਦੇ ਗਾਰਡ ਰਾਮ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਕਦੇ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ
ਕਿਵੇਂ ਹੋ?
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਪੀ.ਐਨ. ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ?
ਜਾਂ ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋ ਕਿ ਪੀ.ਐਨ.
ਅਤੇ ਗਾਰਡ ਪੁੱਛਣ ਦੇ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ ਹਨ?
ਨਹੀਂ ਬਾਬਾ।
ਉਹ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਪੁੱਛ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ Hi ਜਾਂ Hello ਕਿੰਨਾ ਉਪਯੋਗੀ ਹੋ
ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਪੀ.ਐਨ., ਰਾਮ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਨਾ ਪੁੱਛੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਹੋ?
ਕਿਵੇਂ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ?
ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਰਾਮ ਸਿੰਘ, ਤੁਸੀਂ ਮੌਕੇ 'ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚਾਹ
ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦੇ?
ਤੁਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਪੁੱਛੇਗਾ।
ਸਰ, ਕੀ ਮੈਂ ਚਾਹ ਲੈ ਕੇ ਆਵਾਂ?
ਸਰ, ਠੰਡ ਪੈ ਰਹੀ ਹੈ।
ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਗਰਮ ਕਰਕੇ ਲਿਆਵਾਂਗਾ।
ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਰਸਮੀ ਤੌਰ 'ਤੇ
ਲਿਆਏਗਾ।
ਇਹ ਉਸਦਾ ਫਰਜ਼ ਹੈ।
ਜੇ ਇਹ ਠੰਡਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਹੈ.
ਜੇ ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਗਲਤੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦੇਵੇਗਾ.
ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਰੋਗੇ?
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਫਰਜ਼ ਨਿਭਾ ਰਹੇ ਹੋ।
ਇਸ ਲਈ, ਸਰਕਾਰੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਧਿਕਾਰਤ ਹਨ.
ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੂਹਦੇ, ਅਸਲ ਬੰਧਨ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ
ਹੈ।
ਅਤੇ ਇਹ ਲੋੜ ਹੈ.
ਕੁੱਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਬੰਧਨ, ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ, ਮੁਸਕਰਾਹਟ, ਛੋਹਣ, ਅੱਖਾਂ ਦੇ
ਸੰਪਰਕ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ.
ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ
ਇੱਕ ਅਜਨਬੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਬਣਾ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਸਹੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਆਪਣੇ
ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਅਜਨਬੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਰਿਸ਼ਤਾ ਆਪਣਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ, ਇੰਨਾ ਨਾ ਭੱਜੋ ਕਿ ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਜਾਣ.
ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਸਫਲਤਾ ਦੀ ਪੌੜੀ ਚੜ੍ਹ ਗਏ.
ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਇਕੱਲੇ ਬੈਠੇ ਹੋ।
ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਛੱਡ ਗਿਆ.
ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਇਕੱਲੇ ਹੋ।
ਤੁਸੀਂ ਅਰਬਾਂ ਰੁਪਏ ਕਮਾਏ ਹਨ।
ਤੁਸੀਂ ਸਫਲ ਹੋ ਗਏ ਹੋ।
ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਹੁਣ ਮੁਕੇਸ਼ ਅੰਬਾਨੀ ਨੂੰ ਦੇਖੋ।
ਉਸ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਪੈਸਾ ਹੈ।
ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਿਆਂ ਦੇਖਿਆ ਹੋਵੇਗਾ।
ਉਸਦਾ ਇੱਕ ਪਰਿਵਾਰ ਹੈ ਜਿਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।
ਤੁਸੀਂ 20 ਮੰਜ਼ਿਲਾ ਇਮਾਰਤ ਬਣਾਈ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਉੱਥੇ ਇਕੱਲੇ ਹੋ।
ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ।
ਤੁਸੀਂ ਕਹੋਗੇ, ਸੇਵਕ।
ਤੁਸੀਂ 500-600 ਨੌਕਰ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਰੋਗੇ?
ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?
ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰੋ.
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ।
ਨਿੱਜੀ ਪੱਧਰ 'ਤੇ, ਸਮਾਜਿਕ ਪੱਧਰ 'ਤੇ, ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਪੱਧਰ 'ਤੇ.
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕਰੋ.
ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਓ।
ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਜੀਓ.
ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ.
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪਰ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ?
ਤੁਹਾਡੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਕੀ ਹੈ?
ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਣ
ਜਾਣਗੀਆਂ.
ਅਤੇ ਯਕੀਨੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਬਿਹਤਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਾਪਰੇਗਾ.
ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸ਼ੁੱਭਕਾਮਨਾਵਾਂ।
ਇਸ ਲਈ, ਆਓ ਇਸ ਨੂੰ ਕਰੀਏ.
ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ।
ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ।
ਵਰਤੋ ਕਰੇਂਗੇ ਤਭੀ ਕੁਛ ਬਾਤ ਬਣੇਗੀ।
ਜਬ ਯੇ ਚੀਜੇ ਵਰਤੇਂਗੇ ਤਭੀ ਖਬਰ ਬਣੇਗੀ।
ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਖ਼ਬਰਾਂ.
ਠੀਕ ਹੈ।