सर्वांना नमस्कार, तुम्हा सर्वांना शुभ संध्याकाळ, हा विनीत
गौतम, तुमचा प्रशिक्षक, तुमचा प्रशिक्षक आणि आज मी
तुमच्यासाठी एक अतिशय अनोखा विषय घेऊन येत आहे, अर्थातच खूप
वेगळा, नेमका वेगळा, मी कोणत्या दृष्टिकोनातून सांगत आहे,
वेगळे मी म्हणतो जेव्हा जेव्हा तुम्हाला काम करायचे असेल
तेव्हा तुम्ही अंमलबजावणी कराल, तुम्ही अंमलबजावणी कराल,
अन्यथा दैनंदिन जीवनात तुम्ही ते रोज पहात आहात, असे काही
नाही, परंतु जर मी कॉर्पोरेट प्रशिक्षणाच्या पातळीबद्दल बोललो
तर, दैनंदिन जीवनात, सामाजिक जीवनात. , आपण गंभीरपणे होऊ
इच्छित असल्यास
मग ते खूप महत्वाचे आहे, हे अगदी बरोबर आहे, प्रथम तुम्ही
विषयासाठी या, प्रथम गोष्ट प्रथम, प्रथम गोष्ट प्रथम, या
विषयामध्ये, येथे मी प्रथम गोष्टीबद्दल बोलत आहे, म्हणजे काय,
मी तुमच्या प्राधान्याबद्दल, प्राधान्याबद्दल बोलत आहे, जर
तुम्ही गोष्टींना प्राधान्य दिले नाही तर तुम्हाला कळणार नाही
कोणते काम करायचे, नेमके केव्हा, वेळेची जुळवाजुळव होत
नसल्यास, तुम्ही योग्य वेळी करण्यासाठी योग्य वेळ निवडत नाही,
तुम्ही असे काहीतरी करत आहात जे उद्या किंवा परवा केले जाऊ
शकते, परंतु काहीतरी असे आहे जे तुम्हाला करायचे आहे आजच करा,
समजा तुम्ही ऑफिसमध्ये काम करणारे कर्मचारी आहात, आणि तुमचा
बॉस म्हणाला की तुम्हाला हे काम आजच करायचे आहे, कारण आम्हाला
क्लायंटशी डील करायची आहे, आम्हाला मीटिंग्ज घ्यायची आहेत, जर
तुम्ही सर्व काम काम म्हणून ठेवले असेल तर, फक्त काम आहे,
तुम्ही कोणीही करू शकता
काम करून,
तुम्ही एक चांगला कामगार बनू शकता, परंतु जेव्हा तुम्ही या
गोष्टींना प्राधान्य द्याल तेव्हा तुम्ही प्रामाणिक व्हाल आणि
इथे, कामाची जबाबदारी येण्याआधी, मी प्राधान्य, प्राधान्य
याविषयी बोलत आहे, तुम्हाला प्राधान्यक्रम निवडावा लागेल,
पहिली गोष्ट आधी, जे महत्त्वाचे आहे ते आधी तुमच्याकडे आहे.
आधी करायचं, आता बॉसनं म्हटलं की नाही, तुम्ही फक्त बिझी
आहात, तुम्हाला तुमची अक्कल नाही,
त्यामुळे तुम्ही सरासरी मजूर व्हाल, हे लक्षात घ्या, तुमचा
CPU थोडासा वापरा, आता तुम्ही म्हणाल की बॉस मला सांगतोय ते
करायला सांगतोय, कधी कधी तुमचा तात्काळ बॉस तुम्हाला सांगेल
की तुम्ही मी सांगतोय ते करत रहा, आणि तो काय करेल हे
तुम्हाला माहिती आहे, कॉर्पोरेट पदानुक्रम खूप आहे, तुम्हाला
या क्षेत्रात माहिती आहे, वैयक्तिक संबंध निर्माण करणे खूप
कठीण आहे, व्यावसायिक लोक एकमेकांचा गैरवापर करतात, हे शक्य
आहे की ती व्यक्ती, मी असे म्हणत नाही की असे असावे यासारखे,
पण ते घडते, आणि
लक्षात येईल, इथे तो तुम्हाला सांगतोय की मी सांगतोय ते करा,
पण जेव्हा सिनियर बॉसचा प्रश्न येतो, तेव्हा तो ती गोष्ट
नाकारेल आणि तुमच्यावर टाकेल, म्हणून तुम्ही थोडे प्रामाणिक
व्हा, आणि तुमचा प्राधान्यक्रम समजून घ्या, समजून घ्या. तुमचे
प्राधान्य, पण व्यवस्थेत, तुम्ही लगेच बंड करू नका, व्यवस्था
समजून घ्या, व्यवस्थेत बघा, संघर्ष इथून सुरू होतो, इथून
संघर्ष सुरू होतो, जोपर्यंत प्रत्येकजण आपापली कामे करत नाही
तोपर्यंत काही अडचण येत नाही, समस्या तेव्हा होते जेव्हा
आम्ही इतरांची कामे करायला सुरुवात करा, आम्हाला हवे आहे
इतरांवर वर्चस्व गाजवता, तू वरचा झालास, तुला कोणी अडवलं, मग
तुला इथे प्राधान्य कधी येणार, तू जबाबदारी घेशील, तू
जबाबदारी घेशील, तू म्हणशील, नाही, काय टेन्शन घ्यायचं, हे
माझं काम नाही, हे बॉसचं आहे काम करा, म्हणजे तुम्हाला बॉस
बनायचे नाही का, तुम्हाला आयुष्यभर ज्युनियर राहायचे आहे का,
की पुढे काही करण्याचा तुमचा प्लॅन आहे का, आजच्या काळात
तुम्ही प्रामाणिक असाल तर फार वेळ लागणार नाही. तुमच्या बॉसचा
बॉस होण्यासाठी, आणि जर तुम्ही नसाल तर ते वाहून नेणे कठीण
आहे,
सिस्टीमच्या बाहेर असेल, तुम्ही म्हणाल, मी माझे स्वतःचे काम
करेन, तुम्ही कामाबाहेर जाल, कारण तुम्ही जिथे काम करणार आहात
तिथे सिस्टम अशीच काम करते, म्हणून तुम्ही कोणाला तरी काम
करायला लावाल, तुम्ही काम द्याल, तुम्ही काम घ्याल, तुम्ही
एकटे काम करणार नाही, तुमचा कोणाशी तरी संबंध असेल, स्पर्धा
आहे, तिथे इतर लोक सरळ नसतात, त्यामुळे समस्या तिथेही येतील,
तुम्ही कुठून पळाल, पळण्याचा विचारही करू नका. , हा पर्याय
नाही, तुम्ही मैदानातून पळून जाऊ शकत नाही, तुम्ही करू शकत
नाही
शेतापासून दूर, तुम्हाला वाटेल मी तिकडे जाईन, मी त्या कंपनीत
जाईन, ही समस्या सर्वत्र आहे, शांत राहा, स्वतःवर नियंत्रण
ठेवा, उपाय शोधा, उपाय काय आहे, प्रथम गोष्ट प्रथम, कोणते काम
आवश्यक आहे, कोणते कार्य आधी आवश्यक आहे, नंतर बॉस म्हणतील,
हे काम नंतर केले जाऊ शकते, तुम्ही हे महत्त्वाचे काम का केले
नाही, जर तुमचा तात्कालिक बॉस हे करू शकत नसेल तर ही त्यांची
चूक आहे, आणि तुम्ही गप्प बसा, म्हणून एक दिवस तुम्ही जबाबदार
धरले जाईल, आणि जर तुम्ही ते केले असेल तर ते करा आणि ते दाखवा
दाखवणे आवश्यक आहे, अप्रत्यक्षपणे पण प्रेमाने, ते दाखवणे, ते
सांगणे, बॉसने सांगितले नाही, परंतु मला हे जास्त महत्त्वाचे
वाटले, आणि हे काम आधी केले पाहिजे, जर तुम्हाला कळले की,
पहिली गोष्ट काय आहे, जी. काम आवश्यक आहे, जर तुम्हाला माहिती
मिळाली तर, पहिली गोष्ट कोणती आहे, कोणते काम आवश्यक आहे, जर
तुम्हाला माहिती मिळाली तर, पहिली गोष्ट कोणती आहे, कोणते काम
आवश्यक आहे, जर तुम्हाला माहिती मिळाली तर, पहिली गोष्ट कोणती
आहे, कोणते काम आवश्यक आहे, जर तुम्हाला कळले की, पहिली गोष्ट
कोणती आहे, कोणते काम आहे
तुझ्या मनात एक कल्पना आली आणि तू म्हणालीस, ते सोडा, हे
बॉसचे काम आहे, तो जे सांगेल ते मला करायचे आहे, मला ते करू
द्या.
तुम्हाला कल्पना आली, पण तुम्ही ती अंमलात आणली नाही.
आता तुम्ही काय आहात? तुम्ही सरासरी कर्मचारी आहात.
तुम्ही सामान्य काम करणारे सरासरी कर्मचारी आहात.
सामान्य लोक जे करतात ते तुम्ही करत आहात.
त्यामुळे असाधारण परिणामांची अपेक्षा करू नका.
परिणाम देखील तुमच्यासाठी सामान्य असतील.
तुम्ही बराच काळ कनिष्ठ कर्मचारी राहता.
आणि सरकारी कर्मचारी वर्षानुवर्षे तीच फाईल बघत आहेत.
आणि ते त्यावर स्वाक्षरी करत आहेत.
ते पाय ओलांडून बसून आनंद घेत आहेत.
ठीक आहे, त्यांचे आयुष्य कापले जाईल.
तिथे दुसरी यंत्रणा आहे.
वरूनही कमाई करत आहेत.
मी अगदी स्पष्टपणे बोलत आहे.
प्रणालीचा हा भाग तुम्हा सर्वांना माहीत आहे.
पण तुझे कापले जाणार नाही.
तुझे कापले जाणार नाही.
डोळे आणि कान उघडे ठेवावे लागतात.
तुम्हाला माहित असले पाहिजे की पहिली गोष्ट म्हणजे काय करावे.
तुम्हाला ते निवडावे लागेल.
तुम्ही घरी असलात की नाही.
प्रथम कोणती वस्तू आणायची? प्राधान्य.
तुम्हाला तुमचे पैसे कुठे गुंतवायचे आहेत?
प्रथम कोठे आवश्यक आहे?
तुझा पगार आला नाही.
आपण याचा विचार केला नाही.
प्रथम कोठे आवश्यक आहे?
प्रथम कोणती गोष्ट आवश्यक आहे?
आणि तू तसाच खर्च केलास.
आणि काही महत्त्वाचे काम जेथे पैसे गुंतवणे आवश्यक होते.
आणि तू ते विसरलास.
आणि त्यावेळी तुमचे बजेट असंतुलित होत आहे.
तुम्ही म्हणाल की तुम्ही छोट्या छोट्या गोष्टीत बजेटबद्दल
बोलता.
मोठ्या बजेटमध्येही बजेट असते.
तिथेही तुम्ही करोडोंचा व्यवहार करत असता.
तिथेही प्राधान्य असणे आवश्यक आहे.
माझे पैसे आधी कुठे वापरायचे?
कुठे? कोणते काम?
माझे पैसे कुठे वापरायचे?
माझी ऊर्जा कुठे वापरायची?
मी प्रथम माझी ऊर्जा कुठे गुंतवायची?
तुम्हाला करिअर सेट करायचे आहे.
मी काय करू?
मी अपडेट करावे का?
मी कुठून करू?
तुम्ही म्हणाल की मी आधी काम करेन.
दोन्ही करा.
तुझ्याकडे पैसे आहेत. तुमच्यात ऊर्जा आहे.
तुमच्याकडे अतिरिक्त ऊर्जा आहे. वापर करा.
वर्षभरानंतर तुम्ही विचार करत आहात.
ज्या गोष्टीसाठी तुम्ही वर्षभरानंतर विचार करत आहात.
एक वर्षानंतर ती गोष्ट नाहीशी होईल.
तुमच्यासाठी.
ज्या गोष्टीसाठी तुम्ही विचार करत आहात ती निघून जाईल.
आणि मग पुढे.
पुढच्यासाठी एक वर्ष लागेल का?
अशा प्रकारे व्यवस्थेत जी सामाजिक धावपळ सुरू आहे, त्यात
तुम्ही मागे पडणार आहात.
ते तुमच्यासोबत असेल.
समजा, तुम्ही पहिल्या वर्षाला आहात.
प्रथम वर्षाची परीक्षा, ती पहिल्या वर्षी द्यावी लागेल.
आपण ते पुढे करू शकत नाही.
आणि पुढे केलं तर ते कर, ते कर, की पुढच्या वर्षी देईन.
तर तुमच्या पहिल्या वर्षाच्या सहकाऱ्यांनी परीक्षा दिली आहे.
आता ते दुसऱ्या वर्षाला बसतील.
आणि तू, जे बारावीत होते, तुझे ज्युनियर, तू त्यांच्याबरोबर
असेल.
बघ, तिथं समजलं.
पुढच्या वर्षी असे केले तर पहिल्या वर्षी बसाल.
तू फर्स्ट इयरला बसशील.
आणि तुझे बारावीतील ज्युनियर्स, हे लक्षात घ्या.
गंभीरपणे.
जे तुमचे कनिष्ठ होते, ते गेल्या वर्षी तुमच्या शेजारी बसले.
आता ते तुमच्यापेक्षा एक वर्ष पुढे आहेत.
का? कारण तुम्ही प्राधान्य दिले नाही.
हे काम पुढे केले जाईल, अशी बातमी ऐकली.
कसे? या उदाहरणाने तुमच्या मनात ते स्पष्ट होईल.
कारण इतर परिस्थितीत ते स्पष्ट नाही.
तुम्ही खरी तुलना करू शकत नाही.
पण इथे तुम्ही पाहिले की, तुम्ही एक वर्ष कोणतेही काम केले तर
तुमचे सहकारी तुमच्या पुढे गेले.
आणि तुझे ज्युनियर तुझ्याबरोबर आले.
ठीक आहे?
पण दुस-या वर्षी तुम्ही हे काम केले, तेव्हा तुमचे कनिष्ठ
तुमच्यापेक्षा पुढे गेले.
मी जातीबद्दल बोलू का?
तुम्ही, रस्त्याच्या कडेला, रस्त्याच्या कडेला, पाच मिनिटे
थांबा आणि पहा.
पाच मिनिटे थांबा.
तुम्ही जिथे थांबा तिथून कुणीतरी जात असेल.
तो चालला आहे.
चालणे.
कारण कार चालकांना कदाचित पाच मिनिटात दिसत नाही.
तो चालला आहे.
पायी चालत कोणीतरी जात आहे आणि तो नुसताच जात आहे आणि तिकडे
तुम्ही जिथे उभे आहात तिथे पाच मिनिटे उभे रहा
आणि पाच मिनिटांनी त्या व्यक्तीला पहा.
तुम्ही चालत आहात.
पाच मिनिटांत, तो तुमच्यापेक्षा किती पावले पुढे गेला आहे ते
पहा.
किती पावलं पुढे गेलाय तो तुमच्या.
चालणे आणि उभे राहणे यात किती फरक आहे हे तुम्ही ठरवू शकाल.
मी फक्त पाच मिनिटे बोलत आहे.
इथे तुम्ही महिने, वर्षे काढता.
हा कोर्स मी पुढच्या वर्षी करेन.
मी पुढील वर्षी अपडेट करेन.
आणि तुम्हाला माहीत नाही की तुमचे ज्युनियर, तुमच्या
आजूबाजूचे, शेजारी, जर ते या घरात अॅडजस्ट झाले असतील, तुम्ही
तडजोड करत असाल तर तुम्हाला तिथे अॅडजस्ट करावे लागेल आणि ते
नवीन आणतील.
तुम्ही तुमच्या मनाला पटवून द्या.
तुम्ही तर्क द्या.
देऊ नका.
तू कुठेही असलास तरी माझी धावा.
आत्मविश्वासाने सुरू ठेवा.
पहिली गोष्ट म्हणजे तुम्हाला काय करायचे आहे.
ते तुमच्या मनात स्पष्ट ठेवा.
त्यासाठी तुमचा मेंदू वापरावा लागेल.
तुम्हाला एक कल्पना यावी लागेल.
मी तुम्हाला सर्वत्र उपाय देईन.
आज तू घरी आहेस.
तू अभ्यास करत आहेस.
तुम्ही एक यंत्रणा बनवत आहात.
तुम्ही सगळे विषय वाचत आहात.
पण उद्या एखाद्या विशिष्ट विषयाची परीक्षा असेल, जेव्हा
तुम्ही परीक्षा द्याल, तेव्हा बघा, सामान्य परिस्थितीत
तुम्हाला समजेल अशा अनेक संस्था आहेत.
पण जेव्हा तुम्ही चाचणी करता तेव्हा घंटा का वाजते?
ते सामान्य परिस्थितीत का वाजत नाही?
याचा अर्थ तुम्ही वन-टू-वन प्रणालीचे अनुसरण करत नाही.
वन टू वन म्हणजे तुम्ही.
तुम्हाला वन-टू-वन माहित आहे, बरोबर?
एक-एक बोलणे.
मी वन टू वन बोलत आहे.
वन टू वन म्हणजे 121 नाही.
वन टू वन म्हणजे वन टू वन मीटिंग.
वन-टू-वन मीटिंगमध्ये दोन लोक असतात.
पण मी वन टू वन बोलतोय म्हणजे तुम्ही स्वतःशी बोलत आहात.
तुम्ही तुमचे प्राधान्यक्रम स्वतःनुसार का ठरवत नाही?
ठरवा, विचार करा, कल्पना मिळवा आणि जेव्हाही तुम्हाला कल्पना
येईल,
मी तुम्हाला आणखी एक गोष्ट सांगेन.
जर तुम्ही वडील असाल तर तुम्हाला तुमच्या मुलाच्या चांगल्या
भविष्याची नेहमी काळजी असते.
आणि रोज काही नवीन कल्पना येतात की मी माझ्या मुलासाठी काय
करू की त्याचे भविष्य उज्ज्वल व्हावे, तो निरोगी असावा, तू
संध्याकाळी येऊन त्याला सांग बेटा, हे कर, ते कर.
असे घडते का?
तुम्ही त्याचे वडील आहात, तुम्ही काळजीत आहात, तुम्ही त्याची
आई आहात, तुम्ही काळजीत आहात, तुम्ही काळजी घेत आहात, तुम्ही
काळजी घेत आहात आणि म्हणूनच तुम्ही खूप काळजी घेत आहात.
तुम्ही त्याची काळजी घेत आहात.
हे करू नका, असे करू नका.
हे तुमच्यासाठी चांगले नाही.
पण तो तुमचे ऐकत नाही.
तो तुमचे ऐकत नाही.
तुम्ही त्याला फुकट कल्पना देत आहात, म्हणूनच तो काळजी घेत
नाही.
आणि आता तुम्हाला माहित आहे की त्याचे भविष्य चांगले नाही, ते
सुरक्षित नाही.
परीक्षेत अनेक गोष्टी असतात.
त्याच्याबरोबर राहू नका, परंतु तुमच्या मुलाने तुमचे ऐकले
पाहिजे.
आणि तो माझे ऐकत नाही आणि उद्या त्याला माझ्याबरोबर समस्या
आहे.
आता बघा मी काय म्हणतोय ते.
त्याला कल्पना येत नाही पण तुम्ही त्याला कल्पना दिली.
त्याने तुमचे ऐकले नाही. त्याचा त्रास होत आहे.
मी हे देत आहे कारण एक पालक म्हणून तुम्ही हे समजू शकता.
पण जेव्हा तुमची पाळी येते तेव्हा तुमच्या मनात एक कल्पना
असते.
आयडिया म्हणजे तुमच्याकडेही कोणीतरी आहे.
होय, मी त्याच्याबद्दल बोलत आहे.
ज्याला तू रोज प्रार्थना करतोस की देव माझे भले कर.
माझ्यासाठी जे चांगले आहे ते करा.
त्यामुळे तुमच्या भल्यासाठी तो ही कल्पना देत आहे.
पण तुम्ही तो विचार काढून टाका.
तू म्हणालास की मी लवकर वरिष्ठ कर्मचारी व्हावे.
जेव्हा त्याने कल्पना दिली, तेव्हा पहिली गोष्ट, त्याने
तुम्हाला तुमचा मेंदू वापरण्यास सांगितले नाही.
त्यामुळे बॉसने मला हे करायला सांगितले नाही असे सांगून
तुम्ही ती कल्पना काढून टाकली.
मी हे केले पाहिजे, मी ते गोंधळले पाहिजे.
जर मी गडबड केली नाही तर मी तिथेच राहावे.
मी काय म्हटलं?
कल्पना ही यशाच्या बरोबरीची आहे.
पण केव्हा?
कल्पना कधी अंमलात येईल.
ते सरळ नाही.
ही रेषा सरळ नाही.
कल्पना ही यशाच्या बरोबरीची नाही.
कल्पना, जेव्हा केव्हा अंमलात आणली जाईल, तेव्हा यशस्वी होईल.
पण तुम्हाला कल्पना आली.
पण तुम्ही काही वेगळे करायला तयार नाही.
तुमची हिंमत नाही.
जोखीम घेण्याची हिंमत ज्याच्यात असते तोच यशस्वी होतो.
जर तुम्ही जोखीम घेऊ शकत नसाल, जर तुम्हाला सुरक्षित ध्येय
खेळायचे असेल, तुम्हाला कम्फर्ट झोनमध्ये राहायचे असेल तर
तिथेच रहा.
आणि मी तुम्हाला हे सांगतो, काल असे होते की तुम्हाला तिथेच
राहायचे असेल तर तुम्ही सुरक्षित आहात.
आज तू सुरक्षित नाहीस.
तुम्ही अपडेट न केल्यास, तुम्ही अपग्रेड न केल्यास, अपडेट
केलेले, अपग्रेड केलेले कोणीतरी तुमची जागा घेण्यासाठी येईल.
आणि त्यासाठी तुम्ही तयार असले पाहिजे.
कधीतरी बेल वाजेल.
होय, श्री.
सर्वा, तुमची कार्यप्रदर्शन प्रणाली आनंदी नाही.
व्यवस्थापन आनंदी नाही.
तुला काढून टाकण्यात येतंय.
मी फक्त कंपनीबद्दल बोलत नाही.
असे घरातील लोकही सांगतात.
तुम्ही त्यांच्यासाठी सर्व काही करता.
तुम्ही तिथेही अपडेट करत रहा.
अन्यथा, ते कधीही घंटा वाजवतील.
आदर न मिळणे, ती काळजी न घेणे, कमी त्रास होतो का?
ही 24 तासांची बाब आहे.
दुखते.
तेथेही अपडेट करणे महत्त्वाचे आहे.
तुमच्या कुटुंबासोबत मौल्यवान वेळ घालवायचा, दर्जेदार वेळ
घालवायचा विचार आला तर करा.
करू.
तो त्यांचा हक्क आहे.
आम्ही फक्त आमच्या हक्कांबद्दल बोलतो.
आपण समोरच्याच्या हक्काचा विचार करत नाही.
विचार करा.
तिथेही थोडा विचार करा.
त्यांच्या मनात कोणतीही नकारात्मकता येण्यापूर्वी स्वत:ला
अपडेट करा.
स्वतःला अपग्रेड करा.
कदाचित तुम्ही आजपर्यंत हे काम केले नसेल.
हरकत नाही.
आता करा.
तर, प्रथम प्रथम गोष्ट.
मी प्राधान्यक्रमाबद्दल बोलत आहे.
जिथे तुम्हाला जबाबदारी घेण्याची गरज आहे.
कोणते काम प्रथम करणे आवश्यक आहे?
प्रथम केले पाहिजे.
कोणते काम प्रथम करणे आवश्यक आहे?
तुम्हाला हे माहित असणे आवश्यक आहे.
ते तुम्हाला माहीत आहे.
तुमच्या मनात घंटा वाजते.
जेव्हा तुम्ही त्यावर लक्ष केंद्रित कराल तेव्हा घंटा वाजेल.
पण जेव्हा तुम्ही त्यावर लक्ष केंद्रित करता तेव्हाच.
तुम्ही ऑफिसला जा.
10 फाइल्स आहेत.
तुम्हाला 10 गोष्टी करायच्या आहेत.
तुम्ही पहिली फाईल उचला आणि सुरू करा.
आज कोणते काम खूप महत्त्वाचे आहे ते आधी पहा.
ते प्राधान्याने करणे महत्त्वाचे आहे.
होय.
ते प्राधान्याने करणे महत्त्वाचे आहे.
पहिली गोष्ट प्रथम.
जर तुम्ही सावधगिरी बाळगली नाही, तर तुम्हाला कळेल की तुम्ही
9 फाइल्स केल्या आहेत.
तुम्हाला फक्त 5 फाइल्स करायच्या होत्या.
पण तुम्ही 9 केले आहे.
आणि तू आनंदी आहेस.
की मी आजच्या कामापेक्षा जास्त काम केले आहे.
मी सुमारे दुप्पट केले आहे.
पण संध्याकाळी बॉसने तुला केबिनमध्ये बोलावलं.
आणि ती फाईल आणायला सांगितली.
आणि जी फाईल मागवली होती, ती 10 पैकी 10वी फाईल होती.
जे काम तुम्ही केले नव्हते.
तुला वाटलं होतं की मी बॉसला सांगेन.
की मी ५ पैकी ९ कामे केली आहेत.
मी ते आज केले आहे.
पण बॉसने उलट सांगितले.
मिस्टर शर्मा, तुमचा मेंदू नाही का?
तुम्ही ते बघायला हवे होते.
हे काम कालच करता आले असते.
आजचा दिवस महत्वाचा होता.
आणि आपण सर्वकाही केले.
पण तू हे सोडलंस.
काही उत्तर आहे का?
नाही, बरोबर?
अशा प्रश्नांची उत्तरे तुमच्याकडे असावीत.
जर तुम्ही प्रामाणिक कर्मचारी असाल.
आपण एक प्रामाणिक व्यक्ती असल्यास.
कोणते काम आधी करावे?
तू घरी जा.
मुलासाठी 100 रुपये किमतीचे अन्न किंवा औषध आहे का?
मी तुम्हाला प्राधान्य देईन.
खाण्यायोग्य काहीतरी.
दुसरे औषध आहे.
तिसरे म्हणजे खेळणी.
इथे तुम्हाला अगदी सहज समजेल.
सर्वांची किंमत 100 रुपये आहे.
आणि तुमच्याकडे रु.100 आहेत.
तुम्ही कोणाला प्राधान्य द्याल?
जेवण घेशील का?
तू खेळणी घेशील का?
की औषध घेणार?
येथे तुम्ही स्पष्ट निर्णय घ्याल.
तुम्ही औषध घ्याल.
इथे तुम्ही पहिली गोष्ट ठरवली आहे.
पण केव्हा?
जेव्हा आपण लक्ष केंद्रित केले.
आपण लक्ष केंद्रित केले नाही तर.
मग जे काही समोर दिसले.
आपण ते घेतले.
आणि तिथे गेल्यावर कळलं.
की तुला औषध आणायचे होते.
ते खूप महत्वाचे औषध होते.
जेव्हा रात्री 2 वाजता मुलाचा खोकला वाढतो.
तेव्हा तुम्हाला त्या औषधाची माहिती मिळाली.
विसरलात का?
त्याचप्रमाणे.
आता तुम्ही म्हणाल 100 रु.
बाबा, तुमच्या हातात एक कोटी रुपये असू शकतात.
कुठेतरी गुंतवणूक करावी लागेल.
पण गुंतवणूक कुठे करायची हे कळायला हवे.
आपण कुठे केले.
२ दिवसांनी कळले.
तुम्हाला ते इथे टाकावे लागले.
मी ते तिथे केले नसते.
मी हे 10 दिवस किंवा 1 महिन्यानंतर करू शकलो असतो.
मला ते इथे टाकावे लागले.
त्यामुळे जो प्राधान्यक्रम ठरला.
पहिली गोष्ट प्रथम.
कोणते काम आधी करणे आवश्यक आहे.
कोणते काम आधी आवश्यक आहे.
हे ठरवलं तर.
ते तू कर.
कल्पना आली.
पण तुम्ही ते कराल की नाही.
कल्पना अंमलात आणा.
यशासाठी कल्पना समान नाही.
आयडिया हा कच्चा माल आहे.
त्यातून तुम्हाला काहीही मिळणार नाही.
तुम्हाला माहीत आहे का? कल्पना आली.
कल्पना आली.
यशस्वी होण्यासाठी.
तुम्ही यशस्वी आहात का?
आपण आहात?
आपण नाही.
जोपर्यंत तुम्ही कल्पना अंमलात आणत नाही.
तोपर्यंत तुम्ही यशस्वी होणार नाही.
हा मार्ग नाही.
येथून दरवाजा बंद आहे.
कल्पना.
प्रथम अंमलबजावणी.
मग यशस्वी.
आता तुम्ही म्हणाल.
अंमलबजावणीचे काम यशस्वी होण्यासाठी आवश्यक आहे.
मग यशस्वी होणे आवश्यक नाही का?
ही वेगळी गोष्ट आहे.
ते नीट करा.
योग्य विचार करून करा.
सर्व काही करा.
परंतु.
अमलबजावणी केली तर यश मिळणे शक्य आहे की नाही.
यशस्वी होणे शक्य आहे की नाही.
परंतु.
जर तुम्ही अंमलबजावणी केली नाही.
त्यामुळे तेथे पर्याय नाही. फक्त यश मिळणार नाही.
यश मिळणार नाही.
का? कारण आम्ही त्याची अंमलबजावणी केली नाही.
हा विचार मनात दाटून आला होता.
आम्ही कुठेतरी लिहिलं असलं तरी ते अलिखितच राहिलं.
त्यामुळे अंमलबजावणीच्या राज्यात किमान ती यशस्वी होणार की
नाही, असा प्रश्न उपस्थित झाला आहे.
किती टक्के यशस्वी होत आहेत, किती नाहीत, पण अंमलबजावणी होत
नसल्याची स्थिती शून्य आहे.
त्यामुळे, कल्पना मौल्यवान असू शकते, परंतु तोपर्यंत तुम्ही
त्यावर कमाई करू शकत नाही.
जोपर्यंत ते योग्यरित्या कार्यान्वित होत नाही तोपर्यंत
तुम्ही ते यशस्वी करू शकत नाही.
मी बरोबर म्हणतोय.
आणि योग्य रीतीने, तुम्हाला त्याबद्दल पद्धतशीरपणे विचार
करावा लागेल, तो समजून घ्यावा लागेल, त्याची अंमलबजावणी कशी
करावी लागेल, जेणेकरून आपल्याला त्यातून जास्तीत जास्त यशाची
टक्केवारी मिळेल.
ते तुमच्या मनात आहे.
परंतु प्रथम, आपण आपले प्राधान्य निवडा,
असे कोणते काम आहे जे तुम्हाला आधी करायचे आहे, मग ती कल्पना
नीट अंमलात आणायची आहे आणि ती वेळेवर करायची आहे.
उशीर करू नका.
विलंब करू नका.
आणि आजच्या स्पर्धात्मक काळात प्रत्येकाची ही गरज आहे, एकतर
तुम्ही विद्यार्थी आहात, शालेय स्तरावर आहात, महाविद्यालयीन
स्तरावर आहात, तुम्ही व्यावसायिक आहात, व्यावसायिक आहात,
सामाजिक कार्यकर्ता आहात, गृहमंत्री आहात, म्हणजे मी ज्या
गृहिणींबद्दल बोलत आहे, तुम्ही काहीही असाल, तुम्ही कोणत्याही
स्तरावर असाल, तुम्ही जीवनाच्या कोणत्याही टप्प्यावर असाल,
सध्या चालू आहे, जर तुम्हाला यशस्वी व्हायचे असेल, तर
तुम्हाला ते निवडण्याची गरज आहे, जी तुम्ही सर्वात आधी योग्य
करायची आहे. आता, आणि का, तुम्हाला माहित असणे आवश्यक आहे.
आणि मग ते कार्यान्वित करा, ते अंमलात आणा, तुम्ही यशस्वी
व्हाल, आणि आता मी एक गोष्ट सांगत आहे, तुम्ही ते करू शकता.
आपण हे करू शकता.
फक्त थंड आणि शांत व्हा, स्वतःला आराम करा, कृती
करण्यापूर्वी, तुम्ही करू शकता.
तू करू शकतोस.
शुभेच्छा.