ठीक आहे मित्रांनो, तर हा विनीत गौतम आहे आणि इथे आम्ही तुमचे
इंग्रजीतील लेखन आणि संवाद कौशल्य सुधारण्यास शिकणार आहोत.
कारण इंग्रजी ही एक आंतरराष्ट्रीय भाषा आहे, ती एक सोपी भाषा
आहे, ती सर्वात सामान्य भाषा आहे, जगातील सर्वात लोकप्रिय
भाषा आहे आणि म्हणूनच आम्हाला यात सुधारणा करण्याची गरज आहे.
ही एक भाषा शिकल्याने तुमच्या वैयक्तिक, सामाजिक, अधिकृत अशा
अनेक समस्या सुटू शकतात.
सर्वात मोठी गोष्ट म्हणजे मी भारताबद्दल बोललो तर तो एक
सुशिक्षित व्यक्ती आहे, त्याला इंग्रजीत नीट संवाद साधता येत
नाही, म्हणून लोक म्हणतात, तो तसाच आहे, तो तसाच आहे, विशेष
काही नाही.
तो 10वी पास उमेदवार आहे, परंतु इंग्रजीमध्ये चांगले संवाद
कौशल्य आहे, लोक म्हणतात, अरे स्मार्ट, स्मार्ट उमेदवार.
आम्ही अशी मानसिकता बनवली आहे, तुमची मानसिकता असो वा नसो,
परंतु जर तुमच्याकडे ही कार्यक्षमता असेल, तर ती तुमच्या
सुधारण्यात मदत करेल, तुम्ही ती योग्य ठिकाणी वापरली तर.
तर, उत्तम संभाषण कौशल्य तुम्हाला नोकरी मिळवून देऊ शकते,
तुम्ही इतर क्षेत्रात काय करता, तुम्ही करत नाही, तुमचे
संभाषण कौशल्य 6 महिने विकसित करा आणि तुम्ही 10वी किंवा 12वी
असलात तरी काही फरक पडत नाही, तुम्हाला नोकऱ्या मिळतील.
देशांतर्गत कॉल सेंटर्स, आंतरराष्ट्रीय कॉल सेंटर्समध्ये.
लोक इथे पदवी, अभियांत्रिकी पदवी घेऊन येतात, त्यांना किती
मिळाले? 4 वर्षे, तुम्हाला नोकरी किती मिळते? 10,000.
आणि तुम्ही 6 महिने घ्या, मी म्हणतो, फक्त 6 महिन्यांचा
कोर्स, तुम्ही घ्या आणि तुम्ही मेहनत केलीत, जरी ती सरासरी
असली तरी, घरगुती 10 ते 15 आणि तुम्ही मेहनत केली तर तुम्ही
20 ते 25 सुरुवात करू शकता.
आणि हे तुमच्या इंग्रजीतील संवाद कौशल्याचे महत्त्व आहे, मी
बोलत आहे.
तुम्हाला तेवढे जमत नसेल, तर हिंदी आणि इंग्रजीचे मिश्रण करून
तुम्ही ते हिंदीत करू शकता, पण तुम्हाला सादरीकरण मिळाले आहे,
तुमच्यात खात्री पटवण्याची शक्ती निर्माण झाली आहे, त्यामुळे
किमान देशांतर्गत पातळीवर मदत होणार आहे.
पण आपण आपले लक्ष्य लहान का ठेवावे? तिथे का ठेवत नाहीस?
तुम्हाला 12 किंवा 15 वाजता का सुरू करायचे आहे? 25 रोजी का
नाही?
पण जर तुम्ही 4 वर्षांची बी.टेक.ची पदवी घेतली असेल, पण
कम्युनिकेशनमध्ये अडचण असेल तर तुम्हाला 8 ते 10,000 किंवा
15,000 ची नोकरी मिळेल.
जर तुम्हाला तिथे ज्ञान नसेल, बहुतेक जर तुम्हाला ज्ञान नसेल,
तर एक समस्या आहे.
मी आयआयटी स्तराबद्दल बोलत नाही आहे, परंतु तेथे अनेक
अभियांत्रिकी महाविद्यालये आहेत आणि मुले बहुतेक फक्त पदवी
घेतात.
मग, तिथे ज्ञान, आज्ञा, संवाद असेल तर 8 ते 10,000 का?
तुम्ही 8 ते 10 लाख देखील घेऊ शकता, ते तुमच्यावर अवलंबून आहे.
तर, मी येथे या गोष्टीचे महत्त्व सांगत आहे.
दैनंदिन उपयोग, गॉसिप्स आणि नंतर वादविवाद यावर मी बोललो.
तुम्हाला काही प्रयत्न करावे लागतील.
तुम्ही टप्प्याटप्प्याने सुधारणा करू शकता.
मग मी म्हणालो की आपण गटचर्चा करू.
आता मी तुम्हाला एक सोपी प्रक्रिया सांगत आहे, ती म्हणजे
तुम्ही कोणत्या प्रकारचे चरण फॉलो करू शकता आणि पुढे जाऊ शकता.
येथे, जिद्दीश, वादविवाद आणि गप्पांमध्ये, लोकांना बहुतेक फरक
समजत नाही.
मी ते व्हेरिएबल केले आहे.
होय, मतभेद आहेत.
तुम्ही जिद्दीश घ्या.
जिद्दीश म्हणजे नक्की काय?
तुम्ही खूप छान बोलता.
तर, तुमच्यासाठी संवादाची गुणवत्ता आहे.
उतारा म्हणजे ती गोष्ट.
तर, तुम्ही खूप छान बोलता.
तर, तुम्हाला हे असे समजते.
जिद्दीश वादविवाद सुरुवातीच्या पातळीवर आहे.
इतके आत जाण्याची गरज नाही.
जिद्दीश ती गोष्ट आहे.
उदाहरणार्थ, तुमचे उमेदवार स्पर्धा परीक्षा देत आहेत.
ते कॅट परीक्षा देत आहेत.
त्यातच जिद्दी गट चर्चा आहे.
जिद्दीश हे नेतृत्व गुणवत्तेचे अचूक परीक्षण करण्यासाठी आहे.
तुमचा संवाद नाही.
नेतृत्व गुणवत्ता म्हणजे काय?
जेव्हा तुमच्या संवादात संकल्पना आणि आत्मविश्वासाने योग्य
सादरीकरण होते, तेव्हा तुम्ही समोरच्याला पटवून देण्यात
यशस्वी होता.
आणि ते उमेदवार तुमच्याशी सहमत आहेत.
ते तुमचे अनुयायी होतात.
आणि त्या गुणवत्तेचे मूल्यमापन जिद्दीच्या मदतीने केले जाणार
आहे.
ते फक्त बोलले जात नाही.
संवाद.
मी कोणत्याही भाषेबद्दल बोलत आहे.
तुमच्याकडे भाषा, उच्चार, आत्मविश्वास, संकल्पना असावी.
तुमची संकल्पना असावी.
तुमचा विचार.
आणि तो विचार देहबोली आणि ड्रेस सेन्सने मांडला पाहिजे.
मी तुम्हाला सादरीकरणात सांगत होतो.
मग ती गोष्ट घडते.
आपण इच्छित असल्यास आपण येथे एक विषय मंडळ विकसित करू शकता.
कोणताही विषय.
आपण ठरवले आहे की आम्ही 4, 5, 10 मित्र आहोत.
आम्ही 15 मिनिटे बसू.
तुम्ही सुरुवातीपासूनच विषय घ्या.
आणि तुम्ही स्वतःला सुधारत आहात.
तू दोन शब्द बोललास.
फक्त दोन नवीन शब्द मी वापरणार आहे.
जास्त करू नका.
फक्त दोन नवीन.
नवीन.
आणि नवीन सह लक्षात ठेवा.
जर तुम्ही गेल्या 30 दिवसात 60 नवीन शिकलात.
मग त्यांची उजळणी करायला विसरू नका.
तुम्ही रोज ट्रेन करता आणि आधीचे विसरता.
मग काही उपयोग नाही.
दोन नवीन.
पण आधीच्या गोष्टींची उजळणी करा.
मग 90 दिवसात तुमच्याकडे 180 शब्द असतील.
आणि जर तुम्ही 180 शब्द अनेक वेळा वापरता.
मग ते 400, 500, 600 शब्दांच्या बरोबरीचे असेल.
कदाचित ते 1000 च्या समान असेल.
मग तुम्हाला आराम मिळेल.
प्रत्येकजण तुम्हाला ते शब्द देईल.
काळजी करण्यासारखे काही नाही.
ते तुम्हाला इथून खूप काही देणार आहेत.
आम्ही अद्याप वास्तविक सामग्रीवर आलो नाही.
त्याच्या रूपात येऊ द्या.
पण या सर्व मूलभूत गोष्टी आधी घ्या.
परिस्थितीशी जुळवून घेण्याची मानसिक तयारी असायला हवी.
की जेव्हा इथून चेंडू फेकला जातो.
तुम्ही ते खेळू शकता.
आता तुम्हाला सराव करायला लावले जात आहे.
या मूलभूत पातळीच्या गोष्टी आहेत.
त्यांना सुरू करा.
आणि तुम्हाला फरक मिळेल.
गटचर्चा करा.
तुम्ही गुण घेऊ शकता.
आणि तुम्ही असे बोलू शकता.
सर्व गोष्टी एकत्र बोलू नका.
पुन्हा मी म्हणतोय.
गोष्टी तशाच आहेत.
वादविवाद आणि गट चर्चा यात काय फरक आहे?
वादात एक विषय आहे.
पण तुम्ही काहीही बोलू शकता.
ते निःशुल्क आहे.
जे बरोबर आहे.
मी इंग्रजी बोलत आहे.
न्यायाधीशांमध्ये.
भाषेच्या दृष्टिकोनातून तुमचा न्याय केला जातो.
तुमची संकल्पना गोंधळात टाकणारी आहे.
तुम्ही विषयापासून दूर बोलत आहात.
मग तुम्हाला निगेटिव्ह मार्किंग मिळतील.
पण हा तुमचा प्रारंभिक टप्पा आहे.
आपण ते करावे.
काहीही म्हणा.
कारण आता आपण संवाद सुधारत आहोत.
त्यामुळे तुम्ही काहीही बोलू शकता.
आपण पुढे जाऊ शकता.
पुढे आहे.
आपले सादरीकरण.
मी सांगत होतो.
न्यायाधीश म्हणजे काय?
आपण या दोन जोडल्यास.
न्यायासाठी न्यायाधीश.
न्यायाधीश.
नेतृत्व.
गुणवत्ता.
नेतृत्व गुणवत्ता न्याय.
आम्ही ते गट चर्चेतून घेतो.
त्यात काय होते?
सादरीकरण हा सामान्य शब्द आहे.
मी तुम्हाला शेवटच्या व्हिडिओमध्ये सांगितले आहे.
सादरीकरणाच्या महत्त्वाबद्दल.
आणि कौशल्ये विकसित करण्याचे तंत्र.
सादरीकरणाचा अर्थ नाही.
जेव्हा तुम्ही स्टेजवर बोलता.
त्यालाच सादरीकरण म्हणतात.
नाही.
जिथेकुठे तू आहेस.
स्वतःला सादर करत आहे.
त्यालाच सादरीकरण म्हणतात.
तुम्ही गटचर्चेत बोलता.
मी बोललो.
नेतृत्व गुणवत्तेचे मूल्यांकन केले जाते.
त्यासाठी तुम्ही काय करता?
तुम्ही तुमचे शब्द मांडता.
योग्य भाषा आणि उच्चार सह.
उदाहरणासह.
संकल्पना स्पष्ट आहे.
तो गोंधळात टाकणारा नाही.
आणि तुम्ही ते सादर करा.
आत्मविश्वासाने.
मग तुमची संकल्पना स्पष्ट होईल.
त्यासाठी तुम्ही योग्य उदाहरण द्या.
तुम्हीही युक्तिवाद द्या.
त्यासाठी ज्ञान हवे.
तुम्हाला ज्ञान आहे.
तुमच्याकडे तर्क आहे.
तुमच्याकडे योग्य सादरीकरण आहे.
तुमच्याकडे भाषा आहे.
तुम्ही योग्य शब्द आणि वाक्य वापरत आहात.
तुमच्याकडे डोळा संपर्क अशी अभिव्यक्ती आहे.
तुमची देहबोली आहे.
जर तुमच्याकडे या सर्व गोष्टी असतील.
मग समोरची व्यक्ती तुमचे ऐकेल.
आणि तुमचे ऐकेल.
आणि तुमचे म्हणणे ऐकेल.
अर्थातच.
ते तुमचे चाहते बनणार आहेत.
फॅन म्हणजे अनुयायी.
म्हणजे.
जे लोक पुढाऱ्यांच्या मागे लागतात.
त्यांचे पालन करणारे लोक.
त्यांना वाटते.
अनुयायी.
हा नकारात्मक शब्द नाही.
की तुम्ही अनुयायी झाला आहात.
आपण.
जे लोक तुमचे ऐकतात.
त्यांना वाटते.
या व्यक्तीमध्ये काहीतरी आहे.
जे माझ्यात नाही.
यातून मी शिकू शकतो.
यातून मी स्वतःला सुधारू शकतो.
म्हणून.
आकर्षण निर्माण होते.
जेव्हा उमेदवाराला वाटते.
या व्यक्तीमध्ये काहीतरी आहे.
काही गोष्टी अशा असतात ज्या माझ्यात नसतात आणि त्या गोष्टी
मला हव्या असतात, कधी कधी असं होतं की जे तुझ्यात आहे ते
तुझ्यात नाही, पण मग मला त्यातून काय हवंय? मला ते नको आहे.
म्हणून जेव्हा उमेदवाराला असे वाटते की जे माझ्यामध्ये आहे ते
माझ्यात नाही आणि मला त्या गोष्टीची गरज आहे.
मला स्वतःला सुधारायचे आहे, मग तो तुमच्या मागे लागतो. आणि मग
तुम्ही नेता बनणार आहात.
ते त्यांच्या समस्या तुमच्याशी शेअर करतील, त्यांना
तुमच्याकडून उपाय हवे आहेत आणि ते तुमच्या ग्रुप डिस्कशनमधून
समोर येते आणि जेव्हा तुम्ही स्वतःला योग्य पद्धतीने मांडता,
तेव्हा मी तुम्हाला याबद्दल आधीच तपशीलवार सांगितले आहे.
कसे? तुमची भाषा आणि बोलणे, आत्मविश्वास असलेली संकल्पना,
युक्तिवाद करण्याची क्षमता, त्यासाठी तुम्हाला तार्किक
तर्काची गरज आहे.
तार्किक तर्क म्हणजे काय? ज्ञान आणि नंतर तार्किकदृष्ट्या
सिद्ध करणे.
मग उदाहरण समर्थनीय असावे, तुमच्या समर्थनार्थ, तुमच्या
मताच्या समर्थनार्थ काही मुद्दे द्यावेत.
मग मी दिलेले मुद्दे योग्य पद्धतीने मांडण्यासाठी, प्रथम
विषयाची ओळख करून द्या, त्याचा भूतकाळ सांगा, वर्तमानात
तुम्हाला फायदे-तोटे दिसतील, मग तुम्ही निष्कर्ष काढाल.
कोणत्याही विषयावर बोलण्याची ही पद्धत आहे.
मग तुमची देहबोली, तुमचे शब्द, तुमचे वाक्य, तुमची अभिव्यक्ती
आश्वासक असावी.
तुम्ही ज्यांच्याशी बोलत आहात, त्यांच्याशी डोळा संपर्क ठेवा.
जेव्हा तुम्ही या सर्व गोष्टी एकत्र वापरता तेव्हा तुमचे
योग्य सादरीकरण प्रेक्षकांसमोर किंवा दर्शकांसमोर जाईल.
मग ते तुमचे योग्य प्रकारे मूल्यांकन करू शकतील की तुम्ही एक
व्यक्ती आहात ज्याला ते शोधत होते.
कारण आजच्या काळात संभ्रमावस्था असताना स्पर्धेतही
मार्गदर्शनाची खूप गरज आहे.
मी काय करू? मी ते कसे करावे? मी करू नये का?
आज लोक प्रेरक बनत आहेत, ते जीवन प्रशिक्षक आहेत.
प्रेरणा म्हणजे काय? आयुष्यात खूप टेन्शन आहे.
कधीकधी ते खूप नकारात्मक होतात.
माझ्या जगण्याला काही अर्थ नाही असे वाटते.
मी शर्यतीतून बाहेर आहे.
प्रेरणा एक लक्ष्य म्हणून, एक स्वप्न म्हणून दिली जाते.
आणि उमेदवार त्याच्यासोबत राहू लागतो.
त्यात सकारात्मकता आहे.
त्याला वाटू लागते की तू मला काहीतरी सांगितले आहेस की
तुझ्याकडे ही गोष्ट आहे.
नैसर्गिक क्षमता आहे.
तुम्ही ते पॉलिश करा, पोषण करा.
ते कसे करायचे ते मी तुम्हाला सांगेन.
समोरच्याला वाटते की हो, माझ्याकडेही काहीतरी आहे.
मी पण काही करू शकतो.
आणि तो मनाच्या सकारात्मक चौकटीत येतो.
त्याला सगळ्या युक्त्या, कल्पना येतात.
तो विकसित होतो, पुढे जातो.
प्रेरक काय करतो?
तो तुम्हाला योग्य मार्ग देतो.
आता तुम्ही अशा गोष्टीकडे वाटचाल केली आहे जी तुम्हाला कदाचित
तुमच्याबद्दल माहिती नसेल.
तुम्ही लाइफ कोच आहात.
जीवनाचे वेगवेगळे मार्ग.
वैयक्तिक स्तरावर, अधिकृत स्तरावर.
ते कसे करावे, कसे करू नये.
आज कॉर्पोरेट स्तरावर कॉर्पोरेट सल्लागाराचे एक पद आहे.
ज्यामध्ये मोठ्या स्तरावरील लोकांमध्ये अहंकाराचा संघर्ष असतो.
आणि ते एकमेकांशी बोलत नाहीत.
त्यांच्यातील कम्युनिकेशन गॅपमुळे.
या कम्युनिकेशन गॅपमुळे कौटुंबिक जीवनात अडचणी येतात.
कार्यालयीन जीवनात समस्या आहे.
आणि ते समुपदेशनाने सुधारतात.
ते समुपदेशक आहेत.
कारण ते एकमेकांशी बोलत नाहीत.
आणि समस्या वाढत आहे.
तर जो मध्यस्थी करतो तो समुपदेशक असतो.
तो समुपदेशक आहे.
त्यामुळे त्या पातळीवरही या गोष्टी आजच्या तारखेला आवश्यक
आहेत.
आणि ते होत आहेत.
ठीक आहे? म्हणून, गट चर्चेसाठी कोणताही विषय निवडा.
काहीही.
त्यावर तुम्ही बोला.
त्यावर स्वतःला सादर करावे लागेल.
याप्रमाणे.
सादरीकरणाचा मुद्दा मी आधीच सांगितला आहे.
कसे बोलावे.
सादरीकरण असे नाही.
जेव्हा तुम्ही पाच मित्रांमध्ये गप्पा मारता.
त्यामुळे तिथेही तुम्ही स्वतःला सादर करत आहात.
आणि तुमच्यात नेतृत्वगुण आहे.
एक बोलतो आणि चार ऐकतो हे तुम्ही पाहिलं असेल.
त्यांना असे वाटते की त्याच्याकडे काहीतरी आहे जे आपण
त्याच्याकडून शिकू शकतो.
त्याची इच्छा नसतानाही.
कारण मित्रांमध्ये स्पर्धा असते.
मी तुमच्यापेक्षा कमी नाही.
पण त्याला जास्त ज्ञान आहे.
म्हणून तो ऐकतो.
तो असहाय्यपणे ऐकतो.
आणि मी तुम्हाला हे देखील सांगतो.
की प्रत्यक्षात तुम्हाला तार्किक ज्ञान आहे.
तुमच्याकडे तर्कशुद्ध तर्क आहे.
त्यामुळे त्या मैत्रिणींपैकी कोणीही सर्वांसमोर विचारू शकत
नाही.
पण सगळे निघून गेल्यावर.
त्यामुळे त्याला काही अडचण आली तर.
मग तो तुमच्यासोबत स्वतंत्रपणे शेअर करेल.
पण हा ट्रस्ट आधी विकसित व्हायला हवा.
असा विश्वास त्याच्या मनात असावा.
की तो विश्वासू उमेदवार आहे.
आणि तो माझ्या प्रश्नाचे उत्तर देऊ शकतो.
हे शक्य आहे.
मी वर्गात आहे.
मुलांचे चेहरे बघून.
ते माहित आहे.
कोणाच्या मनात काय चालले आहे.
तो इथे आहे की कुठेतरी.
प्रत्येकजण थोडेसे मूल्यांकन करतो.
तुम्ही परत परत विचारत रहा.
आणि उमेदवाराला वाटते.
वैयक्तिक देखील काहीतरी.
कारण तो आमचा प्रेरक आहे.
ते आमचे जीवन प्रशिक्षक आहेत.
त्यामुळे लोक त्यांच्या वैयक्तिक गोष्टी शेअर करतात.
जे ते कोणालाही सांगत नाहीत.
ते स्वतःच सांगतात.
मी तुम्हाला एक प्रॅक्टिकल सांगतो.
अंतिम वर्षाची उमेदवार मुलगी.
पण ती खूप शांत होती.
काय अडचण आहे?
तिथे काहीतरी आहे.
पण जाहीरपणे नाही.
मी वीकेंडला मोफत आयएएस सत्र घेतो.
वैयक्तिक संवाद सत्र.
केबिनमध्ये आल्यावर.
मी तिला विचारले काय प्रॉब्लेम आहे.
ती रडू लागली.
ती रडायला लागली.
मी तिला विचारले काय झाले.
मी पाहू शकलो की काहीतरी आहे.
मी तिला पाणी प्यायला सांगितले.
आराम करा आणि मला सांगा.
तुम्हाला समस्या ऐकू येईल.
महाविद्यालयीन स्तरावर कोणत्या प्रकारच्या समस्या उद्भवू
शकतात.
कॉलेजमध्येच नाही.
वैयक्तिक पातळीवर.
कार्यालय स्तर.
हे सर्वत्र होऊ शकते.
काय अडचण होती?
कारण ती खूप सभ्य मुलगी होती.
लोकांनी तिच्यावर विश्वास ठेवला.
कॉलेजचे व्याख्याते.
अगदी तिच्या मैत्रिणींचे पालकही.
जेव्हा तिच्या मित्रांचे पालक.
त्यांच्या मुलांची माहिती हवी होती.
ते कॉलेजला जात आहेत की नाही.
व्याख्यानांना उपस्थित होतो.
ते तिला विचारायचे.
लेक्चररसुद्धा तिला विचारायचे.
तो आज का आला नाही?
तो कुठे गेला?
तो कसा गेला?
हे तिच्या मित्रमंडळाला माहीत होते.
व्याख्याते विचारायचे.
पालक विचारायचे.
आणि मित्रमंडळ म्हणायचे.
काही सांगू नकोस.
नाहीतर.
आता ते बंक पार करणार आहेत.
आणि व्याख्याते तिला विचारत आहेत.
पालक तिला विचारतात.
आता तिने सांगितले तर.
मग धमक्या देत आहेत.
तिने सांगितले नाही तर.
मग ते विश्वास गमावतात.
तिने सांगितले तर.
असे अनेक वेळा घडते.
तिने सांगितले तर.
त्यानंतर तिच्या मैत्रिणी तिच्या घरी येतात.
आणि तिला धमकी दिली.
तिच्या पालकांसमोर.
आणि तिचे पालक.
तिला साथ देऊ शकले नाहीत.
मी कोणाची मदत घ्यावी?
आणि ते मला खूप त्रास देतात.
मला नेहमीच भीती वाटते.
कॉलेजला जाण्यापूर्वी मला भीती वाटते.
अभ्यास तर दूरच.
मला अभ्यास करावासा वाटत नाही.
दुसऱ्याची अडचण.
आणि लोकांना समजत नाही.
अशा परिस्थितीत.
काही वेळा उमेदवार आत्महत्या करण्यापर्यंत पोहोचतात.
आणि इतर लोकांना माहित नाही.
की त्यांनी हे आमच्यामुळे केले.
पालक.
मी बोललो.
फक्त.
तुम्ही एक काम करा.
आज कॉलेजला जा.
स्टाफ रूममध्ये जा.
आणि सर्व लेक्चरर्सना सांगा.
की मुलांची माहिती घेणे.
आपली जबाबदारी आहे.
तुम्ही पगार घ्या.
मी घेत नाही.
माझ्यावर कोणतीही जबाबदारी नाही.
तुम्ही स्वतः माहिती गोळा करा.
आणि कृपया.
पुढे मला कोणी काही विचारणार नाही.
आणि तीच गोष्ट.
तुम्ही तुमच्या मित्रांना सांगा.
ते.
आपल्या मुलांबद्दल माहिती.
मुले आपली आहेत.
पालक तुम्ही आहात.
तुम्हाला माहीत आहे.
तुमची मुलं कुठे आहेत.
ते नाहीयेत.
पुढे मला कोणी काही विचारणार नाही.
कोणी विचारणार नाही.
आणि तुमच्या मित्रांना सांगा.
नरकात जा.
जे काही करायचे ते करा.
मला पर्वा नाही.
पण आतापासून.
माझ्याशी कोणी बोलणार नाही.
आणि घरी येण्याची चूक करू नका.
स्पष्ट संदेश द्या.
जोरात आणि स्पष्ट.
पुढचा दिवस.
जेव्हा ती वर्गात आली.
ती खूप दिसत होती.
उदार.
ती खूप आनंदी दिसत होती.
तुम्हाला माहीत आहे.
मानसशास्त्र म्हणते.
जितके जास्त तुम्ही केस बांधाल.
जितके जास्त तुम्ही तुमचे केस चिकटवा.
आणि बाहेर काढा.
समजून घ्या.
आत्मविश्वास पातळी खाली आहे.
होय.
दुसऱ्या दिवशी ती आली.
काय केशरचना.
उघडे केस.
चांगला शॅम्पू.
आत्मविश्वास तिला दिसत होता.
ती हसत होती.
जणू काही तिला आतून काहीतरी बोलायचे होते.
काय झालं?
तू खूप आनंदी दिसत आहेस.
सर.
जे काही बोलले.
मी ते केले.
सगळे बघत होते. सर्वांनाच धक्का बसला आहे.
तिचा आत्मविश्वास कायम ठेवण्यासाठी आम्ही तिला सांगितले.
चालू ठेवा.
जी समस्या तिला वर्षानुवर्षे सोडवता आली नाही, ती सांगते, ही
समस्या मला शाळेपासूनच आहे.
आणि मी गेल्या ६-७ वर्षांपासून त्रस्त आहे.
तिच्या डोळ्याखाली काळी वर्तुळे आहेत असे वाटते.
टेन्शन.
पण ती आता एकदम मोकळी दिसत होती.
मग गोष्टी अशा आहेत की त्या कशा घ्यायच्या?
तुम्ही परिसर कसा घ्याल?
स्वतःला सादर करा.
ती स्वतःला सादर करू शकली नाही.
तिच्या मनात काय आहे ते तिला सांगता येत नव्हते.
प्रेझेंटेशन म्हणजे तुमचा जो दृष्टिकोन आहे, तुमचे मत आहे, ते
आवश्यक आहे तिथे सांगा.
इकडे रस्त्यात दिसले, घरी घडते.
स्वच्छ भारताचा प्रचार आपण करतो, पण घरी बसून काय करतो?
तेच काम.
बाहेर सुपारी खाणे, सिगारेट ओढणे, स्टेजवरचे भाषण, मानवी
रक्षण, मदत, आणि घरी, साफसफाईसाठी घरी आल्यावर मदतीचा हात,
त्यासोबत, एवढा छळ करताना पाहिले असेलच.
तुम्ही खूप बातम्या ऐकल्या असतील.
त्यामुळे या सर्व गोष्टी नैसर्गिकरित्या विकसित करायच्या आहेत.
दाखवण्याची चर्चा वेगळी आहे.
करण्याची चर्चा वेगळी आहे.
तर या सगळ्या गोष्टी, सादरीकरण, असं म्हटलं जातं की चुकीचं
करणं पाप आहे, चुकीचं सहन करणं हेही पाप आहे, पण ते
मांडण्यासाठी तुमची अंतर्गत ताकद हवी, आत्मविश्वास हवा.
ती गोष्ट आवश्यक आहे, आवश्यक आहे.
तरच तुम्ही ते करू शकाल.
जोपर्यंत तुम्ही बोलत नाही तोपर्यंत तुमच्याकडे जनतेसाठी वेळ
नाही.
एकतर बोलूनही तुम्ही ऐकायला तयार नसाल, म्हणून तुमचे बोलणे
ठेवायला तयार असले पाहिजे.
असं म्हणतात की आई दूध देत नाही तोपर्यंत लहान मूलही रडत नाही.
तुमचा हक्क हिरावून घ्यावा लागेल.
असे कोणी देणार नाही.
त्यासाठी तुमचे बोलणे ठेवावे लागेल, आत्मविश्वासाने ठेवावे
लागेल.
तुम्ही कुठेही असाल, ऑफिसमध्ये तुम्हाला काय वाटतं?
तुम्हाला इन्क्रीमेंट आणि प्रमोशन मोफत मिळते.
काम करत राहिलो तर मिळेल.
गीतेची शिकवण इथे लागू करू नका.
परिणामाची चिंता करू नका, ते आध्यात्मिक जीवनासाठी आहे.
निकालाची काळजी करू नका, सोडा.
हे भौतिक जीवन आहे.
या भौतिक जीवनात तुम्हाला काम करावे लागेल, तुम्हाला तुमचे
कर्तव्य करावे लागेल, परंतु तुम्हाला तुमच्या हक्कांसाठी
देखील लढावे लागेल.
तुला काय वाटत?
महिनाभर काम करून ऑफिसमधून पगार मिळत नसेल तर त्याला इथे आणू
नका.
आपला गोंधळ होत राहतो.
तुम्हाला तुमचे कर्तव्य करावे लागेल.
मी त्याला त्याचं कर्तव्य बजावायला सांगतोय.
पण तुमचा हक्कही मिळवायला विसरू नका.
तुम्हीही तुमच्या हक्कांबद्दल बोलत राहा.
नाहीतर इथे बसलेले लोक तुम्हाला कर्तव्य करायला लावतील आणि
तुमचा हक्क हिरावून घेतील.
तुम्हाला लढावे लागेल.
हे जंगल आहे असे मी म्हणत नाही.
परंतु मानव, जसे ते म्हणतात, मानव हा सामाजिक प्राणी आहे.
त्यांना आपण प्राणी म्हणतो.
इंग्रजीत आपण त्यांना प्राणी म्हणतो.
माणूस हा सामाजिक प्राणी आहे.
प्राण्यांना त्यांच्या हक्कासाठी संघर्ष करावा लागतो.
ते प्राणी आहेत असे मी म्हणत नाही.
पण ही वस्तुस्थिती आहे.
त्यांना लढावे लागेल.
त्यांना त्यांच्या हक्कासाठी बोलावे लागेल.
भाषा काहीही असू शकते.
पण इथे आपण इंग्रजीबद्दल बोलत आहोत.
कारण ती जगातील सर्वात लोकप्रिय भाषा आहे.