ठीक आहे मित्रांनो, आम्ही आमचे संवाद अधिक चांगल्या प्रकारे
कसे सुधारावे याबद्दल बोलत आहोत.
एखादी गोष्ट नीट कशी मांडायची यावर आम्ही बोलत होतो.
शेवटच्या व्हिडिओमध्ये, मी सक्रिय आणि निष्क्रिय आवाजाच्या
महत्त्वाबद्दल बोललो.
आणि मी तुम्हाला सांगितले की दोन्ही स्थितीत, कर्ता ही
व्यक्ती आहे जी कार्य करत आहे.
पण सक्रिय आवाजात, कृती आणि हेतू कर्ताचा असतो.
आणि निष्क्रिय आवाजात, कृती कर्त्याची आहे परंतु हेतू नाही.
प्रत्यक्ष आणि अप्रत्यक्षपणे, आम्ही बोललो की तुम्ही एक गोष्ट
थेटपणे ठेवा.
तुम्ही तुमच्या समोर कोणाशी तरी बोललात आणि तुम्ही फक्त तुमची
गोष्ट ठेवली होती.
अप्रत्यक्ष म्हणजे काय? जेव्हा तुम्ही एखाद्या व्यक्तीद्वारे
संदेश पाठवता,
जर आपण वाक्य बदलले नाही,
उदाहरणार्थ, मी हिंदीत बोललो तर,
मी म्हणालो, तू जाऊन त्याला सांग की मी तुला उद्या भेटायला
येईन.
तू जाऊन त्याला सांग की मी उद्या भेटायला येतो.
आता जर तो अशा प्रकारे म्हणाला,
मी उद्या तुला भेटायला येईन.
मग ते कसे दिसेल?
की उमेदवार त्याला भेटून बोलत आहेत.
तो कसा म्हणेल?
त्याने मला सांगितले आहे की उद्या भेटायला येणार आहे.
तर, विषय बदलणे,
बदल म्हणजे काय?
विषय बदलणे,
तुम्ही त्याला व्यक्ती म्हणू शकता.
संख्या आणि काल.
हे बदल आहेत.
आणि या बदलातून अर्थ तोच राहतो.
जे नक्की आहे.
वाक्याचा अर्थ बदलत नाही.
आता मी दुसऱ्या भागाबद्दल बोलणार आहे.
तुम्ही पाहिले असेल की मी या दोन गोष्टी वापरल्या आहेत.
पहा, मी आधीच सांगितले आहे की आम्ही व्याकरणाचा कोणताही भाग
करणार नाही,
ज्याचा आपल्याला काही उपयोग नाही.
आणि तुम्हाला उपयोग न सांगता, आम्ही तुम्हाला नियम म्हणून
दिले आहे की तुम्ही शिकले पाहिजे.
नाही, शिकण्यासारखे काही नाही.
आपण गोष्टींचा योग्य वापर केला पाहिजे.
वाक्य अनेक प्रकारे कसे बनवायचे?
नेमके हेच प्रकरण आहे.
तुम्ही वाक्य वेगवेगळ्या प्रकारे कसे बनवता?
आणि आपण गोष्टी कशा सेट कराल?
तर, आता मी पुढे बोलेन.
प्रीपोजिशनचे महत्त्व.
मी तुम्हाला हे देखील सांगितले होते की मुख्यतः प्रीपोजिशन
म्हणजे काय?
जे तुमच्या महत्वाच्या भागात आहे.
प्रीपोजिशन म्हणजे काय?
मुख्य म्हणजे ते वाक्याचा अर्थ स्पष्ट करते.
त्यातून वाक्याचा अर्थ स्पष्ट होतो.
आणि तो तुमचा काळ आहे.
तुमच्या प्रीपोझिशनचे महत्त्व काय आहे?
त्यातून वाक्याचा अर्थ स्पष्ट होतो.
वाक्यात योग्य प्रीपोजीशन न लावल्यास,
मग वाक्य गोंधळात टाकणारे होते.
वाक्यात योग्य प्रीपोजीशन न लावल्यास,
मग वाक्य गोंधळात टाकणारे होते.
म्हणून, वाक्यात योग्य प्रीपोझिशन टाकणे महत्वाचे आहे.
उदाहरणार्थ,
वाक्य,
मांजर हे टेबल आहे.
या वाक्याबद्दल तुम्हाला काय वाटते?
मांजर टेबल आहे?
मांजर टेबल आहे का?
हा अर्थ आहे का?
नाही, मी मध्यभागी एक रिकामा ठेवला आहे.
आणि तिथे आपण काहीतरी भरू.
आणि मग या वाक्याचा नेमका अर्थ कळेल.
आता मी इथे ठेवले आहे,
मांजर टेबलावर आहे.
आता अर्थ स्पष्ट आहे.
हे कशावर आहे?
हे तुमचे पूर्वपद आहे.
आणि हेच महत्त्व आहे.
या वाक्यात आपण सर्व शब्द आधीच ठेवले आहेत.
फक्त एक छोटासा शब्द,
दोन अक्षरी शब्द गायब होता.
आणि त्यामुळे,
वाक्य निरर्थक होते.
त्यातून काही अर्थ निघत नव्हता.
तर, हे अगदी बरोबर आहे,
आपण काही बोललो तर,
आणि समोरच्याला आपल्या शब्दांचा अर्थ कळत नाही,
मग त्याला काय समजणार?
तर, हेच तुमच्या प्रीपोझिशनचे महत्त्व आहे.
ते कुठेही ठेवले तरी,
ते वाक्य अर्थपूर्ण करतात.
तर, म्हणूनच,
आम्हाला वापरण्याची गरज आहे.
बोलत असताना तुम्ही बोलता.
आणि जेव्हा कधी वाटतं की काहीतरी कमी आहे,
समोरची व्यक्ती समजत नाही.
तर, एकदा विचार करा.
आणि कदाचित तुम्हाला मिळेल,
की तुमचा एक छोटासा भाग चुकला आहे.
आणि म्हणूनच, अर्थ नाही.
आणि, यामध्ये देखील, योग्य वापर आवश्यक आहे.
कारण तुम्हाला आणखी काही सांगायचे असेल तर,
आणि सर्व काही समान आहे,
जर तुम्ही भिन्न प्रीपोजिशन वापरत असाल,
मग वाक्याचा अर्थ बदलेल.
उदाहरणार्थ,
टेबल वर म्हणजे टेबल वर.
जर तुम्ही ते खाली ठेवले तर,
ते टेबलच्या खाली असेल.
आपण ते बाजूला ठेवले तर,
ते टेबलाजवळ असेल.
तर, सर्व काही समान आहे.
पण तुम्ही प्रीपोजीशन बदलल्यास,
जर तुम्ही ते चुकीचे ठेवले तर,
चुकीचा अर्थ काय?
तुम्हाला जे काही म्हणायचे आहे,
तुम्हांला जे काही ज्ञान आहे,
तू म्हणतेस,
मांजर टेबलावर आहे.
जेव्हा तुला म्हणायचे असेल,
मांजर टेबलाखाली आहे.
तू म्हणालास, टेबलावर.
ते लोक पहात आहेत,
तुम्ही कोणाला म्हणत आहात,
ते टेबलवर पहात आहेत.
पण टेबलावर काहीच नाही.
आणि तू म्हणतेस,
निदान बघा,
अहो बघा,
मांजर टेबलावर आहे.
आणि ते पहात आहेत,
आणि त्यांना काहीच मिळत नाही.
तर, तुमचा अर्थ योग्य आहे.
म्हणजे तुम्ही जे काही विचार करत आहात.
पण, योग्य पूर्वसंचालन वापरलेले नाही.
आणि म्हणूनच,
हे गोंधळात टाकणारे दिसत आहे.
तर, नेमके हेच preposition चे महत्त्व आहे.
जे त्याचे महत्त्व आहे.
आणि म्हणूनच,
आपल्याला ते करावे लागेल.
म्हणून, मी तुम्हाला सांगितले आहे,
प्रथम, ते काय आहे?
मी तुला सांगितले आहे,
काळ.
जे वाक्य तयार करण्यासाठी आवश्यक आहे.
दुसरे, मी तुम्हाला सांगितले आहे,
मॉडेल्स.
मॉडेल्स, मी तुम्हाला सांगितले आहे,
त्याचा वेगळा उपयोग आहे.
कुठे, वाक्य करताना,
तणावाची जागा संपते.
आणि काही तरी बाकी आहे,
बोलायचे, लिहायचे.
जसे मी तिथे जातो,
मी तिथे जाऊ शकतो.
मी हे रोज करतो,
मी पण हे करू शकतो.
वाक्ये एकातून दिसतात.
जर आपण याबद्दल बोललो तर,
मी जाऊ शकतो,
मी जातो,
दोघांनाही taa आहे.
मी जाऊ शकतो,
मी करू शकतो,
मी जातो,
दोघांनाही taa आहे.
जर आपण हे ओळखले तर,
मग तुम्हाला वाटेल,
दोघेही अनिश्चित काळासाठी उपस्थित आहेत.
पण नाही.
मी व्याख्या दिली आहे,
कारण तुम्हाला वाक्याचा अर्थ समजून घेणे आवश्यक आहे.
पहिल्या मध्ये,
मी जातो,
ही एक साधी कृती आहे,
ते दिसत आहे.
जाण्यासाठी ही एक सोपी कृती आहे.
मी कुठे जाऊ शकतो,
मी क्षमतेबद्दल बोलत आहे.
मी पण हे करू शकतो.
याची जाणीव,
आम्ही क्षमतेबद्दल बोलत आहोत.
तर, दोघांमध्ये अचूक फरक आहे.
आणि, तिथे, आम्हाला याची गरज आहे.
मी तुम्हाला वेगवेगळ्या प्रकारचे मॉडेल सांगितले आहेत,
जे तुम्ही वापराल.
बघा, ही सामग्री ठेवली तर,
मग फायदा नाही.
तुम्हाला अनेक साहित्य मिळतील.
पण, प्रश्न असा आहे की,
तुम्ही वापरात आहात की नाही?
इथे दुसरी गोष्ट,
केवळ साहित्य देऊन आम्ही तुम्हाला सोडणार नाही.
तुम्ही त्यांचा वापर करा.
आणि, केव्हाही, तुम्हाला कोणत्याही प्रकारची समस्या येत असेल.
फक्त प्रश्न मिटवा.
आणि जर आपण शंकांचे 10-15 व्हिडिओ बनवले तर बहुतेक
उमेदवारांना त्यांच्या प्रश्नांची उत्तरे मिळू शकतात.
त्यामुळे तुम्हाला व्हिडिओ दिल्यानंतर आम्ही तुम्हाला सोडणार
नाही, येणाऱ्या काळातही तुमच्या संपर्कात राहू.
जे उमेदवार हे प्रशिक्षण घेऊन नोकरी मिळवत आहेत, त्यांनाही
काही अडचण आली तर आम्ही तुम्हाला पुढे मदत करू.
तुम्ही संपर्कात राहाल.
म्हणून, काळजी करण्यासारखे काहीही नाही.
ऑनलाईन विकले जाणारे साहित्य आम्ही तुम्हाला देणार नाही.