ઓકે પેરેન્ટ્સ, તેથી હું ફક્ત તમારા પ્રત્યક્ષ અને પરોક્ષ
ભાષણમાં શું થાય છે તે વિશે વાત કરી રહ્યો હતો.
જુઓ, પ્રત્યક્ષ અને પરોક્ષ ભાષણમાં શું થાય છે તે મુખ્યત્વે
છે, જ્યારે પણ તમે પ્રત્યક્ષ રીતે કંઈક કહેવા જઈ રહ્યા છો અને
સમય બદલાઈ ગયો છે, સમય બદલાઈ રહ્યો છે, અને તમે 5 કલાક પછી 5
કલાક પહેલા જે બન્યું તે રજૂ કરી રહ્યા છો અને જો તમે તેને
પ્રસ્તુત કરો છો. સમાન અર્થમાં, પછી અર્થ આવવાનો નથી.
જો તમે આજે આ જ વાત કરો છો, તો કહેવામાં આવ્યું હતું કે આ
રીતે કરો, તેથી જ્યારે આપણે બંને પરિસ્થિતિને સમાંતર બદલીએ
છીએ, ત્યારે અર્થ ત્યાં જ આવીને અટકી જાય છે.
જે નિયમો આપણે પ્રત્યક્ષ અને પરોક્ષ વાણીમાં વાંચીએ છીએ, તે
નિયમોનું સૂત્ર એ છે કે અર્થ એ જ ચાલુ રહે.
એ જ અર્થ ચાલુ રાખવો જોઈએ, એ ​​સૂત્ર છે.
તેથી, વાણી, પ્રત્યક્ષ અને પરોક્ષ.
વાણી શું છે? આપણે જે પણ બોલીએ છીએ.
આપણે જે પણ કહીએ છીએ તેના બે રસ્તા છે.
તે પ્રત્યક્ષ ભાષણ છે.
મેં તેને જે પણ કહ્યું.
બરાબર.
બીજી વાત એ છે કે તમે તે વાત બીજાને કહો છો, કે તમે જઈને તેને
કહો છો.
કહો.
મેં તેને કહ્યું.
મેં તેને કહ્યું, બીજા કોઈને કહે.
અને જો તે જઈને સીધું જ કહે, બદલ્યા વિના, તો શું થશે?
પછી રજૂઆત તેમની બાજુથી જશે.
મેં તેને કહ્યું, જો તે જઈને આ જ વાત બીજા કોઈને કહે કે તું આ
કામ કર.
એમ ન કહો કે તેણે મને કહ્યું છે, તમને કહેવા માટે કે તમે આ
કામ કરો છો.
ત્યાં સુધી, શું તે સંદેશના અધિકારમાં સ્પષ્ટ હતું?
ના.
જો તે તમારી સામે છે, તો તમે તેને સીધું કહ્યું છે, તે તમારી
સીધી વાણી છે.
જેને આપણે પ્રત્યક્ષ ભાષણ કહીએ છીએ.
જો ઉમેદવાર તમારી સામે હોય તો.
પરંતુ દરેક કિસ્સામાં આવું બનતું નથી.
તેથી જ્યારે તે તમારી સામે નથી, અને તમે કોઈ બીજા દ્વારા
સંદેશો પહોંચાડી રહ્યાં છો.
પછી તે તમારો પરોક્ષ કહેવાય.
તો સૂત્ર એ છે કે આપણે અર્થ એક જ રાખવાનો છે.
અર્થ ગમે તે હોય અહીં.
આ સંદેશ એ જ રીતે વહન કરવો જોઈએ.
અહીં અર્થ બદલાશે તો સમસ્યા ઊભી થશે.
અને આમાં આપણે જે પણ નિયમો વાંચીએ છીએ, સૂત્ર એક છે, અર્થ એ જ
રીતે વહન કરવો જોઈએ.
આ સંચાર છે.
આપણો ઈરાદો ગમે તે હોય, હું મારા મનમાં જે કંઈ પણ વિચારી
રહ્યો છું, તે જ સંદેશ હું આગળની વ્યક્તિ સુધી પહોંચાડવાનો
છું.
જો તે મારી સમક્ષ સીધો નથી, અને હું સંદેશ પહોંચાડવા માટે
બીજી વ્યક્તિને પસંદ કરી રહ્યો છું.
તેથી ગમે તે ફેરફારની જરૂર હોય, જેથી સંદેશ સમાન સામગ્રીમાં
પહોંચાડવો જોઈએ.
એ જ અર્થ જવા જોઈએ.
જો તે સીધું જ કહે, મને અધવચ્ચે સામેલ કરો તો શું મેસેજ જશે?
તે હું નથી કહેતો, મેસેન્જર તમને આ કહી રહ્યો છે.
મેં કહ્યું, તમે તેને કહો, જો તે મારી વાત નહીં સાંભળે તો હું
તેને મારી નાખીશ.
તેણે કહ્યું, હું તેને મારી નાખીશ.
છેલ્લું વાક્ય અહીં બદલાય છે.
તેણે સીધું કહ્યું કે, જો તે મારી વાત નહીં સાંભળે તો હું
તેને મારી નાખીશ.
અને તે વ્યક્તિ તેના પર ચઢી ગયો.
ઠીક છે, તમે મને મારી નાખશો?
તેણે કહ્યું, હું નથી કહેતો, તેણે મને કહેવા માટે આ કહ્યું છે.
હવે જો તેણે આ બદલાવ ન કર્યો તો સમસ્યા તો થવાની જ છે.
સમસ્યા તો થવાની જ છે.
તેથી, આ વસ્તુઓ બદલવી જરૂરી છે.
જેથી અર્થ સ્પષ્ટ હોવો જોઈએ.
અર્થ ગૂંચવાયેલો ન હોવો જોઈએ.
તે ભાગ તમારે ધ્યાનમાં રાખવાનો છે.
અને આ નિયમો ફક્ત આ માટે જ છે.
કે અહીં જે અર્થ છે, તે જ અર્થ અહીં જવા જોઈએ.
મધ્યમાં કોઈ ફેરફાર ન હોવો જોઈએ.
જેમ આપણે એક ઉદાહરણ આપ્યું છે.
કે મેં તેને કહ્યું, જઈને તેને કહો, કે હું તને મારી નાખીશ.
મેં તેને કહ્યું.
તૃતીય પક્ષને કહેવા માટે.
વચમાં મધ્યસ્થી હોય તો સીધું કહે કે હું તને મારી નાખીશ.
એ જ રીતે વાક્ય રજૂ કર્યું.
તો પછી શું મેસેજ જાય છે?
તૃતીય પક્ષ શું સમજે છે?
આ બીજી વ્યક્તિ મને મારી નાખવા કહી રહી છે.
જ્યારે કે આવું નથી.
તો અમને જે નિયમો આપવામાં આવ્યા છે, તે ફક્ત આ કહેવા માટે.
જેથી મેસેજ જાય કે મેં તેને આવું કહેવા કહ્યું હતું.
તે માત્ર એક સંદેશવાહક છે.
પ્રથમ વ્યક્તિથી બીજી વ્યક્તિથી ત્રીજી વ્યક્તિ સુધી.
સંદેશ સ્પષ્ટ હોવો જોઈએ.
સ્પષ્ટ અર્થનો અર્થ મૂંઝવણભર્યો ન હોવો જોઈએ.
જો તે સીધી વાતચીત છે, તો કોઈ સમસ્યા નથી.
જો કોઈ સમસ્યા ન હોય તો મારે આ વાત ધ્યાનમાં રાખવી પડશે.
અને તમારે આ પણ રાખવું પડશે.
તેથી નિયમો આ હેતુ માટે છે.
આપણે કંઈ શીખવાનું નથી.
આપણે સમજવું પડશે.
તેથી આ મુખ્યત્વે વસ્તુ છે.
તને સમજાઈ ગયું?
તો જરા ધ્યાન રાખો.
અને આપણે થોડો ફેરફાર કરવા જઈ રહ્યા છીએ તે શું છે? ફરી.
ફરીથી હું તમને પહેલા કહેતો હતો.
કે કાળ એ આધાર છે.
આ દિવાલ છે.
તે પછી તમે દિવાલ પર પ્લાસ્ટર મૂકી શકો છો.
ડેન્ટિંગ, પેઇન્ટિંગ, તમે જે કરવા માંગો છો.
તેથી દિવાલ તૈયાર છે.
કાળ.
તેના પર તમે અર્થ સ્પષ્ટતા માટે પૂર્વનિર્ધારણનો ઉપયોગ કરો છો.
શબ્દને શબ્દ, વાક્યથી વાક્ય જોડવા માટે.
કનેક્ટર્સનો ઉપયોગ થાય છે.
સક્રિય નિષ્ક્રિય અવાજ, મેં તમને કહ્યું છે.
ઇરાદા સાથે ક્રિયા.
મતલબ જે કામ તમે તમારી ઈચ્છાથી કરો છો.
તે સક્રિય અવાજ છે.
ક્રિયા છે.
પણ ઈરાદો કોઈ બીજાનો છે.
નિષ્ક્રિય અવાજ છે.
ત્યાં પણ કામ થઈ રહ્યું છે.
પણ મરજી બીજા કોઈની છે.
હવે મેં પ્રત્યક્ષ પરોક્ષ ભાષણ વિશે વાત કરી.
જુઓ, સક્રિય નિષ્ક્રિય અવાજમાં પણ તંગ બદલાઈ ગયો હતો.
રચના તંગમાંથી શીખી હતી.
હવે પ્રત્યક્ષ પરોક્ષમાં તમે વાક્યની રચના બદલશો.
ચોક્કસ હેતુ શું છે?
હું જે કહું છું તે સીધું જ આગળની વ્યક્તિને કહું છું.
અર્થ સ્પષ્ટ છે.
કારણ કે તે એક થી એક વાતચીત છે.
પરંતુ દરેક વખતે તે વન ટુ વન વાતચીત નથી હોતી.
ક્યારેક સંદેશો પણ આપવો પડે છે.
તેથી જ્યારે આપણે સંદેશો આપીએ છીએ.
તે સંદેશ સીધો નથી.
તે મેસેન્જર દ્વારા છે.
તેથી ત્યાં જ્યારે તે પરોક્ષ રીતે રાખવામાં આવે છે.
પરોક્ષ.
તમે સમજ્યા.
સીધો અર્થ.
પરોક્ષ.
વચ્ચે કોઈ મધ્યસ્થી આવ્યો.
પરંતુ અર્થ સમાન હોવો જોઈએ.
મધ્યસ્થી એક સંદેશવાહક છે.
આ બાબત સ્પષ્ટ હોવી જોઈએ.
તે માટે.
જરૂરી ફેરફારો.
આપણે એ કરવાનું છે.
અને તે આપણી યોગ્ય રજૂઆતની જરૂર છે.
તેથી ચિંતા કરવાની કોઈ વાત નથી.
ત્યાં કોઈ નિયમો નથી.
આપણી ભાવનાને યોગ્ય રીતે રજૂ કરવાની એક રીત છે.
અને તેના માટે આપણને આ નિયમોની જરૂર છે.
બરાબર.
તેથી ચિંતા કરવાનું કંઈ નથી.
ફક્ત નિયમો તરીકે ન લો.
આ જરૂરિયાતો છે.
જેનો આપણે ઉપયોગ કરવાનો છે.
અને આ આપણા માટે બનાવેલ છે.
એક શબ્દ.
એક વાક્ય.
બે વાક્યો.
શું તમે તમારી જાતને રજૂ કરો છો.
યોગ્ય રીતે.
નરમ રીતે.
હસતી રીતે.
સકારાત્મક શારીરિક ભાષા સાથે.
અને વિશ્વાસપૂર્વક.
બધી રીતે દરેક જગ્યાએ તમે પ્રશંસા મેળવવા જઈ રહ્યા છો.
પ્રશંસા એટલે તમારા માટે સફળતા. શુભેચ્છા. બસ તેને પૂર્ણ કરવા
જાઓ.