ਠੀਕ ਹੈ ਮਾਪੇ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਇਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ
ਤੁਹਾਡੇ ਸਿੱਧੇ ਅਤੇ ਅਸਿੱਧੇ ਭਾਸ਼ਣ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਦੇਖੋ, ਪ੍ਰਤੱਖ ਅਤੇ ਅਸਿੱਧੇ ਭਾਸ਼ਣ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮੁੱਖ ਤੌਰ
'ਤੇ ਇਹ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ
ਅਤੇ ਸਮਾਂ ਬਦਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਸਮਾਂ ਬਦਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ 5 ਘੰਟੇ
ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਵਾਪਰਿਆ ਸੀ, 5 ਘੰਟੇ ਬਾਅਦ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਅਤੇ ਜੇ
ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋ. ਸਮਾਨ ਅਰਥ, ਫਿਰ ਅਰਥ ਨਹੀਂ ਆਉਣ ਵਾਲਾ
ਹੈ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਇਹੀ ਗੱਲ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇਸ
ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰੋ, ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮਾਨਾਂਤਰ
ਬਦਲਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਰਥ ਉੱਥੇ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਰੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਜੋ ਨਿਯਮ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਤੱਖ ਅਤੇ ਅਸਿੱਧੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਾਂ,
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਦਾ ਮਨੋਰਥ ਇਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਰਥ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਰੀ
ਰਹਿਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਉਹੀ ਅਰਥ ਜਾਰੀ ਰਹਿਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਮਨੋਰਥ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ, ਭਾਸ਼ਣ, ਸਿੱਧੇ ਅਤੇ ਅਸਿੱਧੇ.
ਭਾਸ਼ਣ ਕੀ ਹੈ? ਜੋ ਵੀ ਅਸੀਂ ਬੋਲ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਅਸੀਂ ਜੋ ਵੀ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਤਰੀਕੇ ਹਨ।
ਇਹ ਸਿੱਧਾ ਭਾਸ਼ਣ ਹੈ।
ਜੋ ਵੀ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਠੀਕ ਹੈ.
ਦੂਸਰੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਕਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ
ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਹੋ।
ਕਹਿ ਦੇ.
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੱਸਣਾ।
ਅਤੇ ਜੇ ਉਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਬਦਲੇ ਬਿਨਾਂ
ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ?
ਫਿਰ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਉਸ ਦੇ ਪਾਸਿਓਂ ਜਾਵੇਗੀ।
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਜੇ ਉਹ ਜਾ ਕੇ ਇਹੀ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਕਹੇ, ਕਿ
ਤੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ।
ਇਹ ਨਾ ਕਹੋ ਕਿ ਉਸਨੇ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਣ ਲਈ ਕਿ
ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਉਦੋਂ ਤੱਕ, ਕੀ ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਸਪਸ਼ਟ ਸੀ?
ਨੰ.
ਜੇ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਇਹ
ਤੁਹਾਡੀ ਸਿੱਧੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਇਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਸਿੱਧੀ ਬੋਲੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਜੇਕਰ ਉਮੀਦਵਾਰ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ ਤਾਂ ਸ.
ਪਰ ਹਰ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ
ਦੁਆਰਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਪਹੁੰਚਾ ਰਹੇ ਹੋ.
ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡਾ ਅਪ੍ਰਤੱਖ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ ਮਨੋਰਥ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਅਰਥ ਇੱਕੋ ਹੀ ਰੱਖਣੇ ਪੈਣਗੇ।
ਇੱਥੇ ਭਾਵ ਜੋ ਵੀ ਹੋਵੇ।
ਇਸ ਸੁਨੇਹੇ ਨੂੰ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜੇ ਇੱਥੇ ਅਰਥ ਬਦਲ ਗਏ ਤਾਂ ਸਮੱਸਿਆ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਅਤੇ ਜੋ ਵੀ ਨਿਯਮ ਅਸੀਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਾਂ, ਮਨੋਰਥ ਇੱਕ ਹੈ, ਅਰਥਾਂ
ਨੂੰ ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਸੰਚਾਰ ਹੈ.
ਜੋ ਵੀ ਸਾਡਾ ਇਰਾਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹਾਂ,
ਮੈਂ ਉਹੀ ਸੰਦੇਸ਼ ਅਗਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ ਹੈ।
ਜੇਕਰ ਉਹ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ
ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਲਈ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਵੀ ਤਬਦੀਲੀ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਸੰਦੇਸ਼ ਉਸੇ ਸਮੱਗਰੀ ਵਿੱਚ
ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਇਹੀ ਅਰਥ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜੇਕਰ ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਕਹਿ ਦੇਵੇ, ਮੈਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਕੀ
ਸੁਨੇਹਾ ਜਾਵੇਗਾ? ਇਹ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ, ਦੂਤ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿ
ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸ, ਜੇ ਉਹ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਾ ਸੁਣੇ ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ
ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਆਖਰੀ ਵਾਕ ਇੱਥੇ ਬਦਲਦਾ ਹੈ।
ਉਸ ਨੇ ਸਿੱਧਾ ਕਿਹਾ, ਜੇਕਰ ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਾ ਸੁਣੀ ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ
ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਅਤੇ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਠੀਕ ਹੈ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰੋਗੇ?
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ, ਉਸ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਣ ਲਈ
ਕਿਹਾ ਹੈ।
ਹੁਣ ਜੇਕਰ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਬਦਲਾਅ ਨਾ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਸਮੱਸਿਆ ਹੋਣੀ ਤੈਅ ਹੈ।
ਸਮੱਸਿਆ ਤਾਂ ਹੋਣੀ ਹੀ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।
ਤਾਂ ਜੋ ਅਰਥ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋਣ।
ਅਰਥ ਉਲਝਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਇਹ ਹਿੱਸਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ.
ਅਤੇ ਇਹ ਨਿਯਮ ਸਿਰਫ ਇਸ ਲਈ ਹਨ.
ਕਿ ਅਰਥ ਇੱਥੇ, ਉਹੀ ਅਰਥ ਇੱਥੇ ਜਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਵਿਚਕਾਰ ਕੋਈ ਤਬਦੀਲੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਉਦਾਹਰਣ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਕਿ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਜਾ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਕਹੋ, ਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਕਿਸੇ ਤੀਜੀ ਧਿਰ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਲਈ।
ਜੇ ਵਿਚੋਲਾ, ਸਿੱਧਾ ਕਹਿ ਦੇਵੇ ਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਵਾਕ ਨੂੰ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਫਿਰ ਕੀ ਸੁਨੇਹਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ?
ਤੀਜੀ ਧਿਰ ਕੀ ਸਮਝਦੀ ਹੈ?
ਇਹ ਦੂਜਾ ਬੰਦਾ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਜਦਕਿ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਨਿਯਮ ਸਾਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਸਿਰਫ ਇਹ ਦੱਸਣ ਲਈ.
ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਜਾਵੇ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਸੀ।
ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਦੂਤ ਹੈ।
ਪਹਿਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਤੀਜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਤੱਕ।
ਸੰਦੇਸ਼ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ.
ਸਪਸ਼ਟ ਅਰਥਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਉਲਝਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਜੇਕਰ ਸਿੱਧੀ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਕੋਈ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਜੇ ਕੋਈ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਰੱਖਣੀ
ਪਵੇਗੀ.
ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਰੱਖਣਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਇਸ ਲਈ ਨਿਯਮ ਇਸ ਮੰਤਵ ਲਈ ਹਨ।
ਸਾਨੂੰ ਕੁਝ ਸਿੱਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਸਾਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗੱਲ ਹੈ.
ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ?
ਇਸ ਲਈ ਬਸ ਧਿਆਨ ਰੱਖੋ।
ਅਤੇ ਉਹ ਕੀ ਬਦਲਾਅ ਹੈ ਜੋ ਅਸੀਂ ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਕਰਨ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ? ਦੁਬਾਰਾ.
ਫੇਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕਿ ਕਾਲ ਅਧਾਰ ਹਨ।
ਇਹ ਕੰਧ ਹੈ।
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੁਸੀਂ ਕੰਧ 'ਤੇ ਪਲਾਸਟਰ ਲਗਾ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਡੈਂਟਿੰਗ, ਪੇਂਟਿੰਗ, ਜੋ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ।
ਇਸ ਲਈ ਕੰਧ ਤਿਆਰ ਹੈ.
ਕਾਲ.
ਇਸ 'ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਅਰਥ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਅਗੇਤਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਸ਼ਬਦ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦ, ਵਾਕ ਤੋਂ ਵਾਕ ਜੋੜਨ ਲਈ।
ਕਨੈਕਟਰ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰਗਰਮ ਪੈਸਿਵ ਵਾਇਸ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਕਾਰਵਾਈ.
ਮਤਲਬ ਉਹ ਕੰਮ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਇਹ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਆਵਾਜ਼ ਹੈ।
ਐਕਸ਼ਨ ਹੈ।
ਪਰ ਇਰਾਦਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪੈਸਿਵ ਆਵਾਜ਼ ਹੈ।
ਉਥੇ ਵੀ ਕੰਮ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਪਰ ਮਰਜ਼ੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਹੈ।
ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਿੱਧੇ ਅਸਿੱਧੇ ਭਾਸ਼ਣ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ.
ਦੇਖੋ, ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਪੈਸਿਵ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਾਲ ਬਦਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਬਣਨਾ ਕਾਲ ਤੋਂ ਸਿੱਖਿਆ ਸੀ।
ਹੁਣ ਸਿੱਧੇ ਅਸਿੱਧੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਵਾਕ ਦੀ ਬਣਤਰ ਨੂੰ ਬਦਲੋਗੇ।
ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮਨੋਰਥ ਕੀ ਹੈ?
ਜੋ ਵੀ ਮੈਂ ਅਗਲੇ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਅਰਥ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ।
ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵਾਰਤਾਲਾਪ ਹੈ।
ਪਰ ਹਰ ਵਾਰ ਇਹ ਇੱਕ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵਾਰਤਾਲਾਪ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ.
ਕਈ ਵਾਰ ਸਾਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਵੀ ਦੇਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਕੋਈ ਸੁਨੇਹਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਸਿੱਧਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਇਹ ਇੱਕ ਦੂਤ ਦੁਆਰਾ ਹੈ.
ਇਸ ਲਈ ਉਥੇ ਜਦੋਂ ਇਸ ਨੂੰ ਅਸਿੱਧੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸਿੱਧੇ.
ਤੁਸੀਂ ਸਮਝ ਗਏ।
ਸਿੱਧਾ ਮਤਲਬ.
ਅਸਿੱਧੇ.
ਵਿਚਕਾਰ ਕੋਈ ਵਿਚੋਲਾ ਆਇਆ।
ਪਰ ਅਰਥ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਵਿਚੋਲਾ ਇੱਕ ਦੂਤ ਹੈ।
ਇਹ ਗੱਲ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਉਸਦੇ ਲਈ.
ਲੋੜੀਂਦੀਆਂ ਤਬਦੀਲੀਆਂ।
ਸਾਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ।
ਅਤੇ ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਸਹੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।
ਕੋਈ ਨਿਯਮ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਸਾਡੀ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਹੈ.
ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਇਹਨਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।
ਠੀਕ ਹੈ.
ਇਸ ਲਈ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।
ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਨਿਯਮ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਨਾ ਲਓ.
ਇਹ ਲੋੜਾਂ ਹਨ।
ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਵਰਤਣਾ ਹੈ।
ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਬਣਾਏ ਗਏ ਹਨ।
ਇੱਕ ਸ਼ਬਦ.
ਇੱਕ ਵਾਕ।
ਦੋ ਵਾਕ।
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।
ਇੱਕ ਵਿਨੀਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ.
ਨਰਮ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ.
ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ।
ਇੱਕ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਸਰੀਰ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਨਾਲ.
ਅਤੇ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ.
ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਦਾ ਮਤਲਬ
ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸਫਲਤਾ ਹੈ। ਰੱਬ ਦਾ ਫ਼ਜ਼ਲ ਹੋਵੇ. ਬਸ ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ
ਲਈ ਜਾਓ.